အခန်း (၁၃၃)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၃၃

သူမတို့ စားနေစဉ် စွင်းယွမ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။ "မင်း စွင်းယင်နဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ဖူးလား။"

ကျန်းနျန် စားနေသည်မှာ ခေတ္တမျှ နှေးသွားသည်။ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူမသည် ပန်းထိုးထားသော တရုတ်ဘဲလိုက်ကာ အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြလိုက်သော်လည်း လုယွီကို ထည့်မပြောမိအောင် ဂရုစိုက်လိုက်သည်။ စွင်းယွမ်က နားထောင်ပြီးနောက် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "သူမက အဲဒီလို လူမျိုးပဲ။ လူတိုင်းက သူ့အလိုအတိုင်း လုပ်ပေးစေချင်တယ်၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ရတနာတစ်ခုလို ဆက်ဆံစေချင်တယ်။ သူမ အရင်ကတည်းက ဒီလိုပဲ၊ အခု လက်ထပ်ပြီးတော့လည်း ဒီလိုပါပဲ။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "သူမ အခု ဘယ်လိုနေလဲ။"

စွင်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် ယခင်ကထက် ပို၍ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်မအဖေက သူ့ကို တခြားတစ်နေရာကို ပို့လိုက်ပြီ။"

စွင်းယွမ်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ စွင်းယင်၏ ဖောက်ပြန်မှုအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ "သူမ လက်မထပ်ခင်ကတည်းက ဝူယိုရှန်နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့တာ၊ ဗိုလ်ကြီးထန်နဲ့ လက်ထပ်တဲ့အချိန်မှာ သူမက ဝူယိုရှန်ရဲ့ ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာ။ ဒီသတင်းဆိုးက ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး၊ ဗိုလ်ကြီးထန်က ကွာရှင်းပြီး ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ဝူမိသားစုကလည်း အဲဒီကလေးကို အသိအမှတ်မပြုဘူး၊ အဲဒါနဲ့ ဝူယိုရှန်က စွင်းယင်ကို ခေါ်ပြီး ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတော့တာပဲ။ အခု အိမ်မှာ တင်းဟွာနဲ့ ကျွန်မအဖေပဲ ကျန်တော့တယ်။"

စွင်းယင် ထွက်သွားပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်လှည့်မှာ တင်းဟွာပင် ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်များအတွင်း တင်းဟွာသည် သူမကို တိတ်တဆိတ် နှိပ်စက်ခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စများကို သူမ ပြန်ရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

စွင်းယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "စွင်းယင်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တာ ကျွန်မပဲ။"

ထမင်းစားနေစဉ် ကျန်းနျန်က စကားနည်းနည်းသာ ပြောပြီး စွင်းယွမ် ပြောသမျှကိုသာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ စွင်းယွမ်က သူမ၏ခင်ပွန်း ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရကြောင်း၊ စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့သည် သူတို့ကို မည်သူမှ မသိသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားခဲ့ကြကြောင်း၊ တင်းဟွာ၏ စက်ရုံမှ အသင်းခေါင်းဆောင် ရာထူးမှာလည်း ထိခိုက်စပြုနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ စွင်းယွမ်၏ စီစဉ်မှုများပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချမိသည်။ စွင်းယွမ်သည် ဤမျှ ထက်မြက်သောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်းမှာပင် သူမသည် အများကြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

နှစ်ဦးသား နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ စွင်းယွမ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မ မင်းဆီ လာတွေ့လို့ ရမလား။"

ကျန်းနျန်က စွင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထွက်သွားတော့မှာ။ ဒီဒေသကို နောက်ထပ် ပြန်လာဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"အို၊ ဟုတ်လား။"

စွင်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်သွားသော်လည်း သူမ ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မတို့ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။"

နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး ကျန်းနျန်သည် စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ အမြန်ပြန်လာစဉ် သူမ၏ နောက်ဘက်မှ မြန်ဆန်သော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ လှည့်မကြည့်ရသေးခင်မှာပင် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ဆွဲလှည့်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ ရင်ဘတ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသဖြင့် ကျန်းနျန်၏ နှာခေါင်းလေးမှာ နာကျင်သွားရသည်။

"မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။"

လုယွီ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသောအသံမှာ သူမ၏ ခေါင်းအထက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ လက်များက သူမ၏ ခါးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူမကို သူ၏ အရိုးထဲအထိ မြှုပ်နှံထားချင်သည့်အလားပင်။

ကျန်းနျန်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စွင်းယွမ်နှင့်အတူ အပြင်ထွက်သွားသည်ကို လုယွီအား ပြောရန် မေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လည်ပင်းကြောများ တင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ စိုးရိမ်နေသည်ကို သိသဖြင့် သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "စွင်းယွမ်က စခန်းကို လာတွေ့လို့ပါ။ ကျွန်မတို့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကို သွားခဲ့ကြတာ။ သူမက ဟိုတစ်ခေါက် ဆေးရုံပို့ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးလာတင်တာပါ။"

စွင်းယွမ်၏ အမည်ကို ကြားသောအခါ လုယွီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူသည် သူမ၏ ကိစ္စများကို မမေးတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ကြရအောင်။"

သူ မွန်းတည့်ချိန်တွင် အိမ်ပြန်လာသောအခါ ကျန်းနျန်ကို မတွေ့သဖြင့် စစ်တပ်အစောင့်ရုံးသို့ သွားမေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောင့်က သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်သွားပြီး ယခုအချိန်အထိ ပြန်မလာသေးကြောင်းသာ သိသဖြင့် သူ စတင်စိုးရိမ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းတွင် လူအချို့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ရှိနေသည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို မလိုလားသော်လည်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါကြရင် ဘယ်သွားမလဲဆိုတာ အစောင့်ကို သေချာပြောခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့ တပ်ရင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စစ်တပ်အစောင့်ရုံးမှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန် ဝယ်လာခဲ့သော ပစ္စည်းအားလုံးကို လုယွီက သယ်လာပေးသည်။ ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် နေ့လည်စာ မစားရသေးဘူးလား။"

လုယွီက ပြန်ဖြေသည်။ "တစ်ခုခု အမြန်စားခဲ့ပြီးပါပြီ။ ခဏနေရင် တပ်ရင်းကို ပြန်သွားရဦးမယ်။ ဒီညအထိ အလုပ်များဦးမှာပဲ။"

လုယွီက စားပြီးပြီဟု ပြောသော်လည်း ကျန်းနျန်က သူ့ကို အဆင်ပြေသလို မစားစေချင်ပေ။ သူမ သူ့အတွက် ခေါက်ဆွဲ လုပ်ပေးလိုက်ပြီး လုယွီက အမြန်စားကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်တွင် လုယွီ၏ ရဲဘော်များ ထမင်းလာစားကြမည်ဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်သည် အရာအားလုံးကို စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ သူမ မှောင်သည့်အထိ စောင့်နေသော်လည်း လုယွီ ပြန်မလာသေးပေ။

ကျန်းနျန်သည် ညစာပန်းကန်များကို အိုးထဲတွင် ပြန်နွေးထားပြီး အခန်းထဲတွင် တစ်နာရီကျော် စောင့်နေသော်လည်း လုယွီ ပြန်မလာသေးပေ။ သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တပ်ရင်း၏ အဝင်ဝသို့ သွားခဲ့သည်။

နေ့ဘက်တွင် အဆင်ပြေသော်လည်း ညဘက်တွင် လေများ တိုက်ခတ်လာသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် အနီရောင်ပဝါကို ပတ်ကာ တပ်ရင်းအဝင်ဝသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ အတွင်းရှိ စစ်သားအများစုမှာ ထွက်သွားကြပြီဖြစ်ပြီး အချို့သာ ကျန်တော့သည်။ သူတို့က ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ မေးကြသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို စောင့်နေတာလား။"

ကျန်းနျန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "သူ အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား"

စစ်သားက ပြောသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက တစ်နေကုန် တပ်ရင်းမှူးနဲ့အတူ ရှိနေတာပါ။ ကျွန်တော်တော့ သူ့ကို မတွေ့မိဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ သိပါပြီ။"

စစ်သားအနည်းငယ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဆက်စောင့်နေခဲ့သည်။

တပ်ရင်းအတွင်းရှိ မီးရောင်များမှာ မှိန်ဖျော့နေသည်။ တတိယအုပ်စုမှ စစ်သားအချို့ ထွက်လာကြရာ တစ်ယောက်က စုန့်ပိုင်၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး၊ ဟိုမှာ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး မဟုတ်လား။"

စုန့်ပိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် တပ်ရင်းအပြင်ဘက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လေအေးများက သူမကို တိုက်ခတ်နေပြီး ဆံပင်များမှာ လွင့်နေသည်။ သူမသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် ခြေဆောင့်နေပြီး လက်များဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ အနွေးဓာတ်ပေးနေရှာသည်။

ကျန်းနျန်က လည်ပင်းရှည်အောင် ဆန့်ပြီး အတွင်းသို့ မျှော်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ပိုင် အမြန်ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေပြီး ပါးပြင်များမှာလည်း နီမြန်းနေသည်။ "လုယွီ အလုပ်ပြီးသွားလား။"

စုန့်ပိုင် ပြောလိုက်သည်။ "သူ ဒီမှာ မရှိဘူး။ တပ်ရင်းမှူးနဲ့အတူ ဌာနချုပ်ကို သွားကြတာ။ ပြန်လာဖို့ နောက်ကျဦးမယ် ထင်တယ်။ လာပါ၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။"

ကျန်းနျန်က လက်ဝါးချင်း ပွတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ အလုပ်ရှိရင် သွားကြပါ။ ကျွန်မ ဘာသာပဲ အရင်ပြန်လိုက်မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမ အမြန်လျှောက်သွားသည်။ သူမက အမြန်ပြေးသော်လည်း စုန့်ပိုင်က အသာလေး လိုက်မီနေသည်။ သူက သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ ကျန်းနျန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် လန့်သွားခဲ့သည်။"ကျွန်မ မချမ်းပါဘူး။"

ကျန်းနျန် ရုန်းကန်သော်လည်း စုန့်ပိုင်က သူမကို ဆွဲထားသည်။ သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း လုယွီနှင့် ဆင်တူနေသည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။ သူက အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် သူမမှာ ရုန်းကန်ရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ စုန့်ပိုင်မှာ အဝတ်ပါးလေးနှင့် ကျန်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းနျန် စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်သွားရသည်။ "ကျွန်မ တကယ် မချမ်းပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အင်္ကျီပြန်ဝတ်ထားပါ။"

စုန့်ပိုင် ပြုံးလိုက်သည်။ "လုပ်ပါ မရီးရာ၊ မငြင်းပါနဲ့။ မရီးမျက်နှာက ပန်းသီးလို နီနေပြီပဲကို။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက ကျန်းနျန်၏ ပခုံးကို ကိုင်ကာ လှည့်ပေးလိုက်သည်။ ထူထဲသော ကုတ်အင်္ကျီပေါ်ကနေတောင် သူ၏ လက်ဖျားတွေက သူမ၏ သေးသွယ်သော ပုခုံးလေးတွေကို ခံစားမိနေသည်။ စုန့်ပိုင် စိတ်ထဲတွင် ကျန်းနျန်သည် အလွန် နုနယ်သေးငယ်လှသည်၊ အကယ်၍ သူမသာ သူ၏ စစ်သားဖြစ်ခဲ့လျှင် လက်တစ်ချက်နှင့်တင် လဲကျသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးနေမိသည်။

စုန့်ပိုင်က ဇွတ်အတင်း လိုက်ပို့နေသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ မငြင်းသာတော့ဘဲ စုန့်ပိုင်၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ စောစောပြန်ပေးနိုင်ရန် အိမ်သို့ အမြန်ပြေးရတော့သည်။ သူမ ခပ်လှမ်းလှမ်းအထိ ပြေးသွားသော်လည်း စုန့်ပိုင်က ပုံမှန်အတိုင်း လိုက်လာနိုင်သဖြင့် သူမကိုယ်သူမ လိပ်တစ်ကောင်လို ခံစားနေရသည်။

ကျန်းနျန် - .........

မှောင်မည်းသော ညနှင့် ပြင်းထန်သော လေကြောင့် ကျန်းနျန် အာရုံလွင့်သွားပြီး လမ်းကို သတိမထားမိဘဲ ကျင်းအသေးလေးတစ်ခုထဲသို့ ခလုတ်တိုက်သွားသည်။ စုန့်ပိုင်က လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး သူမကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများမှာ မသိလိုက်ဘဲ အားနည်းနည်း ပါသွားသည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဖြည်းဖြည်းသွားပါ။"

ကျန်းနျန် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ စုန့်ပိုင်၏ အကြည့်များက သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်တောင်များပေါ်တွင် ဝဲနေပြီး သူ၏လက်ထဲက သူမ၏ လက်မောင်းကို ခံစားနေမိသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် လက်မလွှတ်ချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ရုန်းကန်မှုကို ခံစားမိသောအခါမှ စုန့်ပိုင် သက်ပြင်းချကာ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ လမ်းကို သေချာကြည့်ပါ။ ထပ်မလဲစေနဲ့ဦး။"

ကျန်းနျန် - ............

သူမလည်း ထပ်မလဲချင်ပါဘူး။

အကယ်၍ လဲကျပြီး အရှက်ကွဲလျှင် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်သွားပေလိမ့်မည်။

အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်က ကုတ်အင်္ကျီကို စုန့်ပိုင်အား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ သူ လှမ်းယူလိုက်စဉ် သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကျန်းနျန်၏ အေးစက်နေသော လက်ချောင်းလေးများနှင့် မတော်တဆ ထိမိသွားသည်။ ပြောမပြတတ်သော စိမ့်တက်သွားမှုတစ်ခုမှာ သူ၏ နှလုံးသားဆီသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်ကာ စူးရှသွားရသည်။ သူက ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျန်းနျန်ကို ပြုံးကြည့်နေသည်။ လည်ချောင်းထဲမှ စကားလုံးများစွာ လူးလိမ့်နေပြီးနောက် သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ပူတက်လာကာ စကားတစ်ခွန်း လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။ "မရီး၊ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားဖူးလား။"

ကျန်းနျန် - ?!! ?!! ?!!

ကျန်းနျန် မှင်တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားသည်။ သူ အမြန်ပင် ကုတ်အင်္ကျီကို ပြန်ဝတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူ လှည့်ပြေးသွားတော့သည်။

သူသည် အလွန်မြန်မြန် ပြေးသွားသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မှောင်မိုက်သော ညထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စုန့်ပိုင် ပြောသွားသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် စစ်တပ်ခရာသံကြောင့် သူမ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ သမ်းလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားရသဖြင့် လုယွီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူမ အမြန် အဝတ်အစားဝတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီသည် ရေများသယ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားနေသည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အေးစက်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ရေနွေးအိုးထဲမှာ ရေနွေးရှိတယ်။ မျက်နှာသစ်ပြီးရင် လာစားတော့။"

"ကောင်းပါပြီ။"

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ လုယွီသည် မနေ့ညက သူမ ချန်ထားခဲ့သော ညစာကို စားထားသည်။ သူမ အခု စားနေသည်မှာ လုယွီ ဒီနေ့နံနက်က အသစ်ချက်ထားသော အရာဖြစ်ပြီး ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်လည်း ပါသည်။ ကျန်းနျန် ထိုင်စားနေစဉ် လုယွီက မေးသည်။ "မနေ့ညက ကိုယ့်ကို လာရှာသေးတာလား။"

ကျန်းနျန်က နွေးထွေးသော ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ စုန့်ပိုင်က ရှင် တပ်ရင်းမှူးနဲ့အတူ ဌာနချုပ်ကို သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။"

လုယွီက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက ကျန်းနျန်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်။ "သူပဲ မင်းကို မနေ့ညက အိမ်ပြန်လိုက်ပို့တာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်။"

"အများကြီးစား"

လုယွီက သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားအချို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မွန်းတည့်ကြရင် ဗိုလ်ကြီးတွေနဲ့ တပ်မှူးအချို့ လာကြလိမ့်မယ်။ ကျူးကျွင်းနဲ့ စုန့်ပိုင်လည်း ပါမယ်။ ပြီးတော့ ရှု့ယန်တို့ မိသားစုလည်း လာလိမ့်မယ်။ စားပြီးရင် ကိုယ် မင်းကို နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ဖို့ ကူညီပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဒီနေ့ အလုပ်မရှုပ်ဘူးလား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မရှုပ်ဘူး။ ဒီနေ့က ကိုယ့်ရဲဘော်တွေနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆုံကြမှာ။ မနက်ဖြန် ညနေ ၇ နာရီမှာ ရထားထွက်မယ်၊ ကိုယ်တို့ သန်ဘက်ခါ မနက် ၅ နာရီ မတိုင်ခင် ရောက်လိမ့်မယ်"

ယွမ်မြို့အကြောင်း ကောမိန် ပြောခဲ့သည်များကို တွေးမိရင်း ကျန်းနျန် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ သူမ ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လုယွီက ပြောသည်။ "ယွမ်မြို့ကို ရောက်ရင် မင်း ဒါရိုက်တာကောနဲ့ အရင်နေပါ။ ကိုယ် ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ပြီး မိသားစုခြံဝင်းအတွက် လျှောက်ထားလိုက်မယ်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ အားလုံးပြီးရင် ကိုယ် မင်းကို လာခေါ်မယ်။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လုယွီနှင့် ကောမိန်တို့ တစ်ခုခု ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးထဲက အံ့သြမှုကို မြင်သောအခါ လုယွီက လက်လှမ်းပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

သူမ နံနက်ပိုင်းတွင် အများကြီး မစားနိုင်ခဲ့ပေ၊ ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်နှင့် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်တစ်ဝက်သာ စားသည်။ ကျန်သည်များကိုတော့ လုယွီက အကုန်စားလိုက်သည်။ လုယွီက ပန်းကန်များ ဆေးကြောနေစဉ် ကျန်းနျန်သည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုယွီ၏ အခန်းသို့ သွားကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပါ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းပေးလိုက်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရှု့ယန်က လာကူညီပေးသည်။ အိမ်တွင် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများ မလုံလောက်သဖြင့် လုယွီသည် ရှု့ယန်နှင့် ဗိုလ်ကြီးလုတို့၏ အိမ်များမှ စားပွဲ၊ ထိုင်ခုံများ သွားငှားလာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် စားပွဲသုံးလုံးစာ ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ပြီး မုန့်အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပြုလုပ်ထားသည်။ မွန်းတည့်ချိန် ရောက်သောအခါ ခြံဝင်းပြင်ပမှ အသံများနှင့် ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း ကြားလာရသည်။

ပထမဆုံး ရောက်လာသူမှာ စုန့်ပိုင် ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပစ္စည်းထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို သယ်လာသည်။

လုယွီက ဟင်းပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ရင်း စုန့်ပိုင်၏ လက်ထဲက ပုံနေသော ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ စုန့်ပိုင်က ပစ္စည်းပုံကြီးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ။"

ကျန်းနျန်၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း စုန့်ပိုင်က လုယွီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လုယွီနဲ့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်။"

လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ စုန့်ပိုင် ဘာပြောတော့မည်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိပုံရသည်။