အခန်း (၁၃၄)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၃၄

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု။"

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနှင့် ကျူးကျွင်းတို့ အတူတူရောက်လာကြပြီး တပ်ရင်းမှ အခြားရဲဘော်အချို့လည်း ပါလာကြသည်။ ဗိုလ်ကြီးလု၏ မိခင်နှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့ပင် လိုက်လာကြသေးသည်။ လုကျစ်ကျွင်းနှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့က အပြင်ထွက်ကစားနေကြပြီး လျိုကျန့်ယဲ့ကမူ စားပွဲသုတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များတွင် ရှု့ယန်ကို ကူညီပေးနေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှု့ယန်က တိုးတိုးလေးမေးခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ ဘာအရေးကြီးတာ ပြောချင်လို့လဲ သိလား။"

ကျန်းနျန်လည်း သိချင်နေမိသည်။ "ကျွန်မလည်း မသိဘူး"

သူမ အပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် မတော်တဆ စုန့်ပိုင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။ သူက သူမကို ပြုံးပြပြီးနောက် ဗိုလ်ကြီးလုတို့နှင့် စကားပြန်ပြောနေသည်။ ကျန်းနျန် ခဏမျှ ငိုင်သွားစဉ် ရှု့ယန်က ခပ်တိုးတိုးခေါ်လိုက်သဖြင့် လန့်သွားရသည်။ သူမ ရှု့ယန်ဘက်လှည့်ကာ ပြန်မေးမိသည်။ "အစ်မ ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ရှု့ယန်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း ကျန်းနျန်နား ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကျွန်မ ထင်တာတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်ရဲ့ ပုံစံက လာပြီး တောင်းရမ်းတဲ့ပုံစံနဲ့ တူနေသလားလို့။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ တတိယအုပ်စုက တစ်ယောက်ယောက်က လုယွီကို သဘောကျလို့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို အောင်သွယ်တော်အဖြစ် လွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောချင်တာလား။"

ထိုသို့ပြောပြီးပြီးချင်း ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံ မြန်သွားသည်။

တကယ်ပဲ စုန့်ပိုင်က လုယွီအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို လာတောင်းပေးတာလား။

ဟင်းများအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအတွက် စားပွဲတစ်လုံးဖြစ်ပြီး အမျိုးသားများက စားပွဲနှစ်လုံးယူထားသည်။ လုယွီက နောက်နေ့တွင် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ကျူးကျွင်းက အရက်သုံးပုလင်း ယူလာခဲ့သည်။ လူတိုင်းက မြည်းရုံသာ သောက်ကြသော်လည်း ကျန်သမျှကို လုယွီက အကုန်သောက်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် လုယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏နဖူးတွင် အကြောများ အနည်းငယ် ထောင်နေပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောနီလေးများ သန်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ နည်းနည်း မူးနေပြီထင်သည်။ သူမ၏ အကြည့်ကို သိသွားသော လုယွီက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် စိတ်ပူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရေနွေးများများ သောက်ဦးနော်။"

လုယွီ၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ "အင်းပါ။"

စုန့်ပိုင်က အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ စူးရှရှ အရသာက လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အဆုတ်ထဲအထိ ရောက်သွားသည်။ သူသည် လုယွီ၏ မျက်လုံးထဲမှ နူးညံ့မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ရှု့ယန်နှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ စကားပြောနေပြီး လှပသော မျက်ခုံးအစွန်းများတွင် အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

စုန့်ပိုင် နောက်ထပ် အရက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်သည်။

ဗိုလ်ကြီးလုက စုန့်ပိုင်၏ လက်မောင်းကို ထိလိုက်သည်။ "နည်းနည်းပဲ သောက်ပါ။ နေ့လယ်ကြရင် တပ်ရင်းကို သွားရဦးမှာ။"

စုန့်ပိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

ဗိုလ်ကြီးလု၏ မိခင်က လုကျစ်ကျွင်းကို ဟင်းထည့်ပေးရင်း ကျန်းနျန်ကို ပြုံးကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။"သမီးက ဒီနှစ် ၂၄ နှစ် ရှိပြီ မဟုတ်လား။"

သူမက အခြားသူများဆီမှ ကြားထားဖူးသဖြင့် ထိုအသက်အရွယ်လောက် ရှိမည်ဟု မှန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်မှာ အဘွားကြီးက ရုတ်တရက် ထိုအကြောင်းကို မေးလာသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ အဘွားကြီးကလည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူမအတွက် အောင်သွယ်ပေးတော့မည်ဟု ထင်မိသွားကာ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ၂၄ နှစ်ပါ။"

အဘွားကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မငယ်တော့ဘူးပဲ။ သင့်တော်တဲ့သူနဲ့ ဆုံရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စဉ်းစားသင့်ပြီနော်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အခြားသူများနှင့် စကားဆက်ပြောနေသည်။ တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမကို တစ်ယောက်ယောက်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် မပြောခဲ့ပေ။ ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီ ပြောတာကို မှတ်ထားပါ့မယ်။ သင့်တော်တဲ့သူနဲ့ ဆုံရင် အလေးအနက် စဉ်းစားပါ့မယ်။"

အဘွားကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမဘေးနားရှိ ရှု့ယန်နှင့် စကားဆက်ပြောနေခဲ့သည်။

"မရီး၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ မရီးတို့ ထွက်သွားပြီးရင်တော့ ဒီလို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတွေကို စားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျူးကျွင်းက နောက်ဆုံး ထမင်းဝိုင်းအဖြစ် အသားတစ်တုံးကို အရသာခံ စားနေသည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးရရင် ချက်ကျွေးပါဦးမယ်။"

ကျူးကျွင်းက ထိုစကားကိုကြားသော် သူ၏ပေါင်ကို တဖြန်းဖြန်းပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းရှောင်တို့ အားတဲ့အချိန် မရီးဆီကို အရောက်လာခဲ့မယ်။ မရီးလက်ရာကို ပြန်စားရဖို့ စောင့်နေမယ်နော်။"

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လူတိုင်း လူစုခွဲသွားကြသည်။ ရှု့ယန်နှင့် အဘွားကြီးတို့မှာ ကျန်းနျန် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ သိမ်းဆည်းသည်ကို ကူညီရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"လုယွီ။"

စုန့်ပိုင်က မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့။"

လုယွီက ခွေးခြေခုံများကို စုစည်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အရက်နံ့များ စွဲကျန်နေသေးသည်။ သူက ထိုင်ခုံများကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး စုန့်ပိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်ထွက်ပြီး ပြောရအောင်။"

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများကို အပြင်သို့ သယ်ထုတ်လာခဲ့ကြသည်။ ပထမဆုံး ရှု့ယန်၏အိမ်သို့ သွားပို့ပြီးနောက် ဗိုလ်ကြီးလု၏အိမ်သို့ ဆက်သွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ တပ်ရင်းသို့ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ လမ်းတွင် စစ်တပ်မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးအချို့နှင့်သာ ရံဖန်ရံခါ ဆုံသည်။ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့မှာ ခြောက်သွေ့သော လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လာကြသည်။ စုန့်ပိုင်က သူ၏ တင်းကျပ်နေသော ကော်လာကို ဆွဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ၊ မင်းရဲ့ မရီးမှာ ရည်းစားရှိလား။"

လုယွီ၏ ခြေလှမ်းများ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက အေးစက်သောမျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

စုန့်ပိုင် - "ငါ မမေးသင့်တာကို မေးမိသွားတာပဲ။"

သူတို့နှစ်ဦး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤအချိန်တွင် အားလုံးမှာ အိပ်ဆောင်များတွင် ရှိနေကြသဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် လူရှင်းနေသည်။ စုန့်ပိုင်က သူ၏အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး လုယွီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်မလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

သူသည် သူ၏ဂျက်ကတ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ တိုင်တစ်ခုတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လျက် စုန့်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှသော ရေကန်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖော်မရနိုင်အောင် ရှိနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် စတင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လှကာ လက်သီးချက်တိုင်းမှာလည်း ထိထိမိမိရှိလှသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် နှစ်သစ်ကူးညကထက်ပင် ပိုပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ဖက်လူကို အသာစီးရချင်နေကြပြီး အကွက်များမှာလည်း ရက်စက်လှသည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ဗိုလ်ကြီးလုနှင့် ကျူးကျွင်းတို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအနီးမှ ဖြတ်သွားကြသည်။ ဗိုလ်ကြီးလုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သွားရောက်တားဆီးရန် ပြင်သော်လည်း ကျူးကျွင်းက တားလိုက်သည်။ "သူတို့က အရက်သောက်ပြီးရင် ဒီလိုပဲ လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်နေကျပါ။ ပြီးသွားရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ သွားမတားပါနဲ့။"

ကျူးကျွင်းမှာ နှစ်သစ်ကူးညက သူခံခဲ့ရသော လက်သီးချက်များကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုဒဏ်ရာများမှာ ရက်အတော်ကြာသည်အထိ နာကျင်နေခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

ဗိုလ်ကြီးလု - …

အရက်သောက်ပြီးမှ တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်သည်ဟူသော စကားကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင်။

ခဏအကြာတွင် လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ တိုက်ခိုက်မှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာနှင့် ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်လျက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။ လုယွီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ဆံပင်တိုများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ခြေတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထားပြီး ကျန်ခြေတစ်ဖက်ကို ကွေးကာ တံတောင်ကို ဒူးပေါ်တင်ထားရင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ပြေးလွှားနေကြသော လူအုပ်စုကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အေးစက်ပြတ်သားသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

စုန့်ပိုင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ၏မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ကျန်းနျန်ကို လက်ထပ်ချင်တယ်။"

လုယွီက သူ့ကို တံတောင်ဖြင့် တွန်းလိုက်ရာ စုန့်ပိုင်က ရှောင်တိမ်းပြီး လက်မောင်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သည်။ "မင်း သူမအပေါ် ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ချင်ဘူး။ လုယွီ၊ ငါ ဘဝမှာ ဘာကိုမှ သိပ်အလေးမထားပေမယ့် ကျန်းနျန်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါ သူမအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ချင်တယ်။"

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လုယွီကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြရအောင်။"

လုယွီ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူက စုန့်ပိုင်၏ တည်ကြည်သော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ယွမ်မြို့ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ ပထမဆုံး ဘာလုပ်မယ် ထင်လဲ။"

စုန့်ပိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိသော်လည်း မစဉ်းစားချင်ပေ။

လုယွီက စုန့်ပိုင် လက်မခံချင်သော အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖွင့်ချလိုက်သည်။ "ငါ ပထမဆုံး လုပ်မှာက လက်ထပ်ဖို့ လျှောက်လွှာတင်မှာပဲ။" သူက စကားတစ်လုံးချင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ကျန်းနျန်ကို လက်ထပ်မယ်။ သူမက ငါ လုယွီရဲ့ ဇနီးပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"စုန့်ပိုင်။"

လုယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အရင်ကထက် ပိုနီမြန်းနေသည်။ "လက်လျှော့လိုက်ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက စုန့်ပိုင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

စုန့်ပိုင်၏ အကြည့်များက လုယွီ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ဟန်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "ဒါကို သူမ သိလား။"

လုယွီ၏ ခြေလှမ်းများ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ "သိတယ်။"

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် စစ်သားများ၏ ကြွေးကြော်သံများနှင့် ညီညာသော ပြေးလွှားသံများက လုယွီ၏အသံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း စုန့်ပိုင်ကမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ၏ ကိုယ်ဟန် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ စုန့်ပိုင်မှာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် နာကျင်မှုများဖြင့် နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

လုယွီ မရှိခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း စုန့်ပိုင်ကို တွေ့တိုင်း ကျန်းနျန်က လုယွီအကြောင်းကို အမြဲမေးတတ်သည်။ ဆေးရုံတွင် လုယွီက သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် သူမက တွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။ ရှေးယခင် တုန်းရှီမြို့ရှိ နေ့ရက်များတွင်လည်း လုယွီက သူမအပေါ် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်မှုများမှာ မတ်တစ်ယောက်၏ စည်းဘောင်ထက် များစွာကျော်လွန်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

စုန့်ပိုင်က သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ နီရဲနေမှုမှာ ပြင်းပြစွာ လောင်မြိုက်နေတော့သည်။

အိမ်တွင်မူ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောသိမ်းဆည်းပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ အဘွားကြီးမှာ သူမအိမ်က ပန်းကန်များကိုယူ၍ လုကျစ်ကျွင်းကို ခေါ်ကာ ပြန်သွားလေပြီ။ လျိုကျန့်ယဲ့ကလည်း ပန်းကန်များနှင့် တူများကို သယ်ဆောင်၍ လျိုကျန့်ဝူနှင့်အတူ ပြန်သွားသည်။ ရှု့ယန်ကမူ မီးဖိုချောင်တွင် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ စကားပြောရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မီးဖိုထဲတွင် မီးများ တောက်လောင်နေသည်။ ရှု့ယန်က သူမ၏လက်များကို နွေးအောင်လုပ်ပြီးနောက် ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်နေသည်။

သူမက ပန်းကန်များကို သုတ်နေသော ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ ရှု့ယန်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ထိုအကြောင်းကို မေးရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်ဘဲ အံ့သြသွားသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက တော်တော်လေးကိုကောင်းတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။"

ရှု့ယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ အစ်မဖန့်က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အောင်သွယ်ပေးဖို့ အမြဲကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါ ထင်တာတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်က နင့်အပေါ် ခံစားချက်ရှိနေပုံပဲ။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမက ရှု့ယန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်ချင်သလိုမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို မစပါနဲ့။"

သူမက ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို အမှန်တကယ် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

စုန့်ပိုင်က သူမအပေါ် ခံစားချက်ရှိနေလျှင်ပင် သူမဘက်ကမူ မသင့်လျော်သော အတွေးမျိုး မတွေးပေ။

သူမသည် လုယွီကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူ့ကိုသာ လက်ထပ်ချင်သူ ဖြစ်သည်။

ရှု့ယန် - …

"ဟင်း ငါ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့။"

ရှု့ယန်က မီးဖိုထဲမှ မီးခဲများကို သံတူရွင်းဖြင့် ဆွလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "မီးကို မသတ်လိုက်နဲ့ဦးနော်။ ခဏနေရင် ရေချိုးဖို့ ရေနွေးလိုဦးမှာ။"

ရှု့ယန် ပြန်ဖြေသည်။ "သိပြီ"

ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် ရှု့ယန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမပြန်ခါနီးတွင် ကျန်းနျန်က မြေအောက်ခန်းထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများအပြားကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရှု့ယန်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာခဲ့သည်။ "ဒါတွေအားလုံးကို ငါ့ကို ပေးလိုက်ရင် မင်းနဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုတို့ ဘာစားကြမလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ယွမ်မြို့ကို ရောက်ရင် လုယွီက ကန်တင်းမှာ စားမှာ။ ကျွန်မကတော့ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှာ နေမှာဆိုတော့ ဒါတွေ မလိုတော့ဘူး။ အစ်မပဲ ယူသွားပြီး ကလေးတွေအတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် ချက်ကျွေးလိုက်ပါ။ အထူးသဖြင့် ကျန့်ယဲ့ပေါ့၊ သူက ကြီးထွားနှုန်း ကောင်းနေတုန်းမို့ ကလေးတွေကို အစာမပြတ်စေနဲ့။"

ရှု့ယန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် တောင်းကြီးနှစ်လုံးကို ကြည့်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ဖက်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ငိုရှာတော့သည်။

လျိုကျန့်ယဲ့က ရှု့ယန်ငိုသံကို ကြားသော် ကျန်းနျန်၏အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး ရေတွင်းနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲရှိ လူများကို သွားမနှောင့်ယှက်ဝံ့ပေ။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများလည်း နီမြန်းနေပြီး မျက်တောင်များမှာ စိုစွတ်နေသည်။ သူမက ရှု့ယန်၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မငိုပါနဲ့တော့၊ အစ်မငိုရင် ကျွန်မပါ ငိုမိတော့မယ်။ အစ်မ ဒီလိုငိုနေရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ချလက်ချ ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ။"

ရှု့ယန်က မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ခဏအကြာမှ စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ "မင်းရော အစ်မဖန့်ရော နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားကြတော့ ငါ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီပေါ့။ မင်းကို လွမ်းနေမှာပါ။"

ကျန်းနျန်က ရေတွင်းနားတွင် ရပ်နေသော လျိုကျန့်ယဲ့ကို မြင်သော် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ကျန့်ယဲ့နဲ့ ကျန့်ဝူတို့ ရှိသေးတာပဲလေ။"

ရှု့ယန်က အပြင်သို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရေတွင်းနားတွင် ကျန့်ယဲ့ကို မြင်သော် သူမ ချက်ချင်း ငိုသံတိတ်သွားသည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ငိုနေသည်ကို မမြင်စေချင်သဖြင့် အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် တောင်းကြီးနှစ်လုံးကို သယ်၍ ပြန်သွားကြသည်။

တစ်ယောက်တည်း သယ်ရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် လျိုကျန့်ယဲ့က ကူသယ်ပေးသည်။ သူတို့ ထွက်သွားခါနီးတွင် ကျန့်ယဲ့က လှမ်းပြောခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးကျန်း။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး။"

ရှု့ယန်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အိုးထဲသို့ ရေနွေးထည့်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ အခန်းသို့သွားကာ သူ၏စာအုပ်များကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးနေသည်။ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားရသဖြင့် လုယွီ ပြန်ရောက်လာပြီမှန်း သူမ သိလိုက်သည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မအခန်းထဲက အိတ်ကြီးကို ယူလာပေးပါဦး၊ ရှင့်စာအုပ်တွေ အဲဒီထဲ ထည့်ပေးမလို့။"

"ခဏစောင့်"

နက်ရှိုင်းပြီး ခပ်အုပ်အုပ်အသံမှာ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ဟန်ကြီးတစ်ခုမှာ တံခါးဝရှိ အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ မျက်ခုံးတွင် ညိုမည်းဒဏ်ရာတစ်ခုနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးစအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒဏ်ရာအကြောင်း မမေးနိုင်ခင်မှာပင် လုယွီက သူမ၏ခါးကို ဆွဲကိုင်ကာ ဗီရိုပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားက သူမ၏ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ဖြဲကာ သူမ၏ခါးကို တင်းတင်းဖက်လျက် သူ့ကိုယ်နှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ သန်မာလှသော လက်တစ်ဖက်မှာ သူမ၏ဆံပင်များကြားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြင်းပြပြီး စိတ်အားထက်သန်လှသော အနမ်းတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးနံ့နှင့် အရက်နံ့များမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူသံများမှာ အလျင်အမြန်ပင် ဆုံးရှုံးသွားရသည်။