အခန်း (၁၃၅)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၃၅

သူမသည် အသက်ရှူရန်အတွက် လုယွီကို တွန်းထုတ်ချင်သော်လည်း သူမ၏လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် လုယွီက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ ကျောနောက်သို့ ပို့၍ ချုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် လည်ပင်းကို နောက်သို့ လန်ထားရပြီး သူ၏ ပြင်းပြပြီး ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားနေရသည်။

"အင်း..."

ကျန်းနျန်သည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ခြေထောက်များကို ယမ်းခါနေမိသည်။ ခဏမျှ အနားရချိန်တွင် လုယွီ၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

"ရှင်... လုယွီ..."

ကျန်းနျန်၏ မျက်တောင်များမှာ တုန်ရီနေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း စိုစွတ်ကာ သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဆံပင်တိုများကို မြင်နေရသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရသဖြင့် ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်များမှာလည်း ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်မှာ ငိုချင်လာတော့သည်။ သူမ၏ ခပ်တိုးတိုး ရှိုက်သံကို ကြားမှသာ လုယွီက စိတ်ကို ပြန်ထိန်းနိုင်သွားသည်။ သူက သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို ပိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး မခွာချင်ခွာချင်နှင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ကျန်းနျန်၏ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် လုယွီ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့သွားကြသည်။

သူသည် သူမ၏မျက်လုံးများ၊ ပါးပြင်များ၊ နှာခေါင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းများကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ အက်ရှနေခဲ့သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားလို့။"

တံခါးမှာ ပွင့်နေသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ အပြင်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေအေးများကို ခံစားနေရသည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချုပ်ထားသော သူ၏လက်မှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း အသံမှာလည်း အလိုအလျောက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံ ပါသွားသည်။

"ကျွန်မကို အရင်လွှတ်ပေးဦး။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီ၏ အသံမှာ အရင်ကထက်ပင် ပိုနက်ရှိုင်းနေသည်။ သူက သူမ၏လက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဂွမ်းအင်္ကျီကြယ်သီးများကို ပြန်တပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ သူ၏ရင်ထဲမှ ပြင်းပြသော ဆန္ဒများကို မြိုသိပ်လျက် သူမကို တစ်ဖန် တင်းကျပ်စွာ ပြန်ဖက်လိုက်သည်။

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီသည် သူမ၏လည်ပင်းနားတွင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။"ကိုယ် ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။"

သူသည် ယခုပင် လက်ထပ်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်မှာ ဗီရိုပေါ်တွင် အနေရခက်စွာ ထိုင်နေရပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း သဘာဝမကျစွာ တွဲလောင်းကျနေသည်။ သူမ၏လက်ချောင်းလေးများဖြင့် လုယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းထားမိသည်။ သူမ အားကုန်သုံးသော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ မရွှေ့နိုင်ဘဲ ကိုယ်တိုင်သာ မောသွားရသည်။ သူမ သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လုယွီမှာ အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်လာသောအခါ ပုံစံပြောင်းသွားသည်။

သူ စုန့်ပိုင်နှင့်အတူ အပြင်ထွက်သွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး စကားများခဲ့ကြသည်လား။

သူ၏မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာကို တွေးမိရင်း ကျန်းနျန်က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် စုန့်ပိုင်နဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာလား။"

သူမ မေးလိုက်သောအခါ လုယွီ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုလေးလံလာပြီး သူမ၏ခါးကို ဖက်ထားသော လက်များမှာလည်း ပိုတင်းကြပ်လာခဲ့သည်။ သူသာ ပိုပြီး အားစိုက်လိုက်လျှင် သူမ၏ခါးလေး ကျိုးသွားမလားဟုပင် ထင်မိသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လုယွီသည် နက်ရှိုင်းပြီး အက်ရှသောအသံက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

သူသည် နေ့လယ်က အရက်အတော်များများ သောက်ထားသဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် အရက်နံ့များ ရနေပြီး ကျန်းနျန်မှာလည်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ထိုအရသာကို ခံစားနေရသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ရတာလဲ။"

ကျူးကျွင်းပြောသလိုမျိုး သူတို့က အရက်သောက်ပြီးတိုင်း အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်နေကြတာလား။

လုယွီက သူမ၏အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲဖယ်ပြီး သူမ၏ ချောမွတ်သော ပုခုံးပေါ်တွင် အမှတ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူက အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ပုခုံးပေါ်က အမှတ်ကို နက်မှောင်ပြင်းပြသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကိုယ်တို့ မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့ စုန့်ပိုင်က မခွဲချင်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် နောက်ဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ ကိုယ်နဲ့ လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ။"

ကျန်းနျန် - ..........

သူတို့၏ နှုတ်ဆက်ပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းကာ သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို ကွေးပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ အနိုင်ကျင့်ခံထားရသဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး အသံမှာလည်း နူးညံ့နေသည်။ "ကျွန်မကို အရင်လွှတ်ပါဦး၊ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် မကောင်းဘူး။"

သူမက တွန်းလေလေ လုယွီက ပို၍ မလွှတ်ချင်လေလေ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို မြင်မှသာ လုယွီက နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး သူမကို ဗီရိုပေါ်မှ ချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်နှင့် ထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏လက်မောင်းအောက်မှ လျှိုထွက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က စာအုပ်များကို ကောက်ယူ၍ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူမသည် ယုန်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ မြန်နေသေးသည်။

လုယွီမှာ တံခါးမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းငုံ့နေမိသည်။ သူ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မတော်တဆ ညိုမည်းနေသော မျက်ခုံးဒဏ်ရာကို ထိမိသွားပြီး နာကျင်သဖြင့် တွန့်သွားရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စုန့်ပိုင်က အတော်လေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်ခြင်းပင်။

သူ လုံးဝ လက်မနှေးခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်မှာ သူမ၏အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်များကို ပုတ်လိုက်ပြီး တံခါးပိတ်ကာ နံရံရှိ မှန်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲဖယ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်အမှတ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ..........

ဒေါက် ဒေါက်…

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီ၏ အသံကြောင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် အင်္ကျီကော်လာကို အမြန်ပြန်ဆွဲတင်ကာ ကြယ်သီးတပ်လိုက်ပြီး ဗီရိုအစွန်းကို ကိုင်ထားရင်း နှလုံးက ခုန်နေသည်။ "ဘ... ဘာကိစ္စလဲဟင်။"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး သာယာသောအသံက ပြန်ဖြေသည်။ "ရေချိုးဖို့ ရေအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ကိုယ် သယ်လာပေးတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လုယွီမှာ ရေပုံးတစ်ပုံးနှင့် ရေဆေးကန်တစ်ခုကို သယ်လာသည်။ သူက ရေဆေးကန်ထဲသို့ ရေများ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အအေးမပတ်အောင် မီးဖိုထဲကို ထင်းနည်းနည်း ထပ်ထည့်လိုက်ဦးနော်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် တံခါးကို အမြန်ဂျက်ထိုးလိုက်သည်။ သူမသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူမ၏ပခုံးပေါ်က အမှတ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရေချိုးပြီးသည့်တိုင်အောင် လုယွီ၏ အနံ့အသက်များမှာ သူမထံတွင် စွဲကျန်နေဆဲဟု ခံစားရသည်။

သူမ သက်ပြင်းချကာ အဝတ်အစားများ သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လုယွီမှာ အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်လာသည်ကို မြင်သော် သူက သူမ၏ အခန်းသို့သွား၍ ရေချိုးထားသော ရေများကို သွားသွန်ပေးကာ ရင်ပြင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရိုးရှင်းသော ညစာကို အတူတူစားကြပြီး လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အိပ်ဆောင်ကို ပြန်တော့မယ်။ ကိုယ်တို့ မနက်ဖြန်မနက် ထွက်ကြမယ်"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူမသည် လုယွီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီက သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်နမ်းပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းနျန် တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော သစ်သားတံခါးကို မှီကာ သူမ၏ နွေးထွေးနေသော နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့် ထိကြည့်ရင်း ပြုံးနေမိသည်။

သူမ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ပြီး အိပ်ပျော်ခါနီးတွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ကျန်းနျန်က လုယွီ တစ်ခုခု မေ့ကျန်ခဲ့သည်ဟု ထင်ကာ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသော်လည်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူမှာ ချန်ဖန့် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။"အစ်မချန်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

ချန်ဖန့်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့အတူ ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ကြားလို့ပါ။ ငါလည်း ဒီနေ့နေ့လယ်မှ မိဘအိမ်က ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ မသွားခင် လာကြည့်တာ။"

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ခြံတံခါးကို ပို၍ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့ပါဦး အစ်မချန်။"

ချန်ဖန့်သည် သကြားညိုတစ်ထုပ်နှင့် မုယောနို့မှုန့်ဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "အစ်မချန်၊ ဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

ချန်ဖန့်က သကြားညိုနှင့် မုယောနို့မှုန့်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ပြုံးပြသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု ယွမ်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ရမယ်လို့ လောင်ထန်ဆီက ကြားရတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ပစ္စည်းတွေရွှေ့တုန်းက ကူညီပေးတဲ့ ငါ့အစ်မနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာ မှတ်မိလား။ သူမနာမည်က ချန်ပင်းလေ၊ မင်း အစ်မပင်းလို့ ခေါ်ခဲ့တာ၊ မှတ်မိသေးလား။"

ထိုနေ့က ထန်ဇီနှင့် စွင်းယင်တို့ ဘေးခြံသို့ ပြောင်းလာသည့်နေ့ကို ကျန်းနျန် ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ချန်ပင်း အမည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ ချန်ဖန့်က သူမ၏ အစ်မဟု မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး ချန်ပင်းမှာ ယွမ်မြို့မှ လာလည်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံ မြန်သွားသည်။ သူမနှင့် လုယွီ၏ ဆက်ဆံရေးကို မည်သူမျှ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ချန်ဖန့်၏ အစ်မက သိနေပုံရသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ "မှတ်မိပါတယ်"

ချန်ဖန့်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။ ငါ့အစ်မ ပြောတာတော့ သူမယောက်ျားရဲ့ ဌာနမှာ မျိုးရိုးအမည် လု လို့ခေါ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်အသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာမယ်တဲ့။ အဲဒါ မင်းရဲ့ မတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းလိုက်တာ။ ယွမ်မြို့ကို ရောက်ရင် မင်းနဲ့ ငါ့ အစ်မ အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်လာမှာဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ ဒါတွေက ငါနဲ့ ငါ့ အစ်မက မင်းအတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေးတွေပါ။"

ထိုခေတ်အခါက လက်ဆောင်ပစ္စည်း လက်ခံခြင်းမှာ အထူးသဖြင့် စစ်တပ်အတွင်း၌ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူဟု စွပ်စွဲခံရနိုင်သဖြင့် အလွန်ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။ လုယွီမှာ ရာထူးအသစ်ကိုပင် မစရသေးမီ ထိုလက်ဆောင်များကို လက်ခံလိုက်ပါက ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်သည်။ ကျန်းနျန်က ပစ္စည်းများကို ချန်ဖန့်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မချန်၊ ဒါတွေ မလိုပါဘူး။ အစ်မပင်းနဲ့ အိမ်နီးချင်းဖြစ်ရမှာတင် ကျွန်မ ဝမ်းသာလှပါပြီ။ ဒီလက်ဆောင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။"

ချန်ဖန့်က ဇွတ်အတင်း ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က တမင်တကာ မျက်နှာတင်းလိုက်သည်။ "အစ်မချန်၊ ကျွန်မက အစ်မကို တကယ် အစ်မအရင်းလို သဘောထားတာပါ။ အစ်မက ဒီလိုတွေ ဆက်လုပ်နေရင် ကျွန်မ တကယ် စိတ်ဆိုးမိတော့မယ်။ အစ်မက ကျွန်မကို သူစိမ်းလို ဆက်ဆံနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။"

ကျန်းနျန်၏ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ကြောင့် ချန်ဖန့်မှာ သူမ၏လက်ဆောင်များကြောင့် ကျန်းနျန် အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်ဟု ယုံကြည်သွားသည်။ သူမက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ငါ ဒါတွေ ပြန်ယူသွားပါ့မယ်။ နင်က ငါ့ကို အစ်မလို သဘောထားတယ်ဆိုတော့ ငါ နင့်ကို ရိုးရိုးသားသား အကြံပေးပါရစေ။ အရင်က နင့်ကို ထန်ဇီနဲ့ အောင်သွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ငါ မှားသွားတယ်။ ငါ အရမ်း အလျင်စလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် စုန့်ပိုင်ကတော့ တကယ် လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ငါ ထင်တယ်။ အကယ်၍ မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်ဆိုရင် ငါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ လူကောင်းတွေကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူးလေ။"

ကျန်းနျန် - ............

သူမက ပြုံးလိုက်မိသည်။ "အစ်မချန်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုလောလောဆယ် ကျွန်မ မလောသေးပါဘူး"

ချန်ဖန့်က နောက်ထပ် တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ညလည်း တော်တော် မိုးချုပ်နေပြီ၊ မနက်ဖြန်လည်း စောစောထရဦးမှာဆိုတော့ နောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရအောင်နော်။"

ကျန်းနျန်က ထိုသို့ပြောလိုက်သဖြင့် ချန်ဖန့်မှာလည်း သူမ၏ပစ္စည်းများကို သယ်ကာ ပြန်သွားရတော့သည်။

အပြန်လမ်းတွင် ချန်ဖန့်မှာ ကျန်းနျန်၏အိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၊ သူမလက်ထဲက ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။ သကြားညိုနှင့် မုယောနို့မှုန့်မှာ သူမအတွက် ငွေအတော်များများ ကုန်ကျခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ၏အစ်မက ကျန်းနျန်နှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရန် ပေးလိုက်သော ငွေများဖြစ်သည်။

ချန်ပင်းက ပြောခဲ့သည်မှာ သူမယောက်ျား၏ ဌာနသို့ လု အမည်ရှိသော ခေါင်းဆောင်အသစ် ရောက်လာမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် ကြိုတင်၍ အဆက်အသွယ်ကောင်းများ လုပ်ထားရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ကျန်းနျန်က ဤမျှအထိ အလိုက်သိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ ပြန်ရောက်သောအခါ လောင်ထန်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးထန် ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ဆေးနေရင်း ထိုစကားကို ကြားသော် စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ 'ဘာအလိုက်သိတာလဲ။ လုယွီရဲ့ မရီးက ထက်မြက်လွန်းလို့ ဘာသက်သေမှ မကျန်အောင် လုပ်လိုက်တာလေ။ မင်းလို ခေါင်းမရှိတဲ့ မိန်းမပဲ သူတို့က မင်းကို အစ်မအရင်းလို ဆက်ဆံနေတယ်လို့ ထင်နေတာ။'

သို့သော် သူသည် ထိုစကားကို ချန်ဖန့်အား မပြောပြခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ ဖြောင့်ချက်အတိုင်း ကျန်းနျန်ကို သွားမေးလျှင် ပို၍ ဒုက္ခများသွားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းနျန် စောစောထလာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမကိုယ်သူမ စောသည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း လုယွီမှာ သူမထက်ပင် စောနေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် နံနက်စာကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ရေပုံးသယ်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ ထွက်လာသည်ကို မြင်သော် သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရေနွေးအိုးထဲမှာ ရေနွေးရှိတယ်။ မျက်နှာသစ်ပြီးရင် မနက်စာ လာစားတော့။"

မနေ့ညက လုယွီ စိတ်မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားသည်ကို သတိရမိသောအခါ ကျန်းနျန်၏ မျက်တောင်များ တုန်ရီသွားပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမသည် မျက်နှာသစ်ရန်အတွက် ရေနွေးအိုးကို အထဲသို့ ယူသွားပြီး ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်လိုက်ပြီးမှ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ မီးဖိုချောင်တွင် မနက်စာ စားကြသည်။ လုယွီက သူမအတွက် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် လုပ်ပေးထားပြီး သူမကို ဟင်းများ အမြဲထည့်ပေးနေသည်။ သူက ထပ်ထည့်ရန် ကြိုးစားသောအခါ ကျန်းနျန်က သူမ၏ပန်းကန်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပါးစပ်ထဲတွင် အစာများပြည့်လျက် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။"

လုယွီက သူမ၏ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေခဲ့သည်။

သူက လက်လှမ်းပြီး သူမ၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အကုန်စားလိုက်နော်။"

ကျန်းနျန် - ..........

မနေ့ညနှင့် ဒီနေ့မနက် လုယွီ၏ ပုံစံမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူမသည် စွပ်ပြုတ်တစ်ဝက်ကို သောက်ရင်း သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ သူမ အနည်းငယ် သီးသွားပြီး မျက်နှာကို အမြန်ပြန်ငုံ့လိုက်စဉ် သူ၏ နက်ရှိုင်းသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘာပြောချင်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်က ခပ်တိုးတိုး ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ရှင် မနေ့ညနဲ့ ဒီနေ့မနက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" သူ တစ်ခုခု ထူးခြားနေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးစကားလုံးကိုမူ သူမ ကျယ်ကျယ်မပြောဝံ့ပေ။

လုယွီသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော သူမကို ပြုံးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ပျော်နေလို့ပါ။"

ကျန်းနျန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "ဟမ်.."

လုယွီ - "ကိုယ်တို့ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာလေ။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားရသည်။ သူမ ချက်ချင်း ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း..."

မနက်စာစားပြီးနောက် လုယွီက ပန်းကန်များကို ဆေးကြောခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုနားတွင် ထိုင်ကာ နွေးအောင်လုပ်ရင်း ချန်ဖန့် လာလည်သည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ "အစ်မချန် ပြောပုံအရဆိုရင် သူမအစ်မရဲ့ ယောက်ျားက ရှင့်ဌာနက တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။"

လုယွီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ "သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဆက်ပြောသည်။ "သူတို့ သိသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ပြီးရင် ပြန်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှာလိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်က သူ့ကို ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြန်လာမယ်ဟုတ်လား။"

လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်တို့က မိသားစုတစ်ခုအနေနဲ့ နောက်တစ်မျိုး ပြန်လာကြမှာပေါ့။"

ကျန်းနျန် - ...........

သို့သော် သူမ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ လုယွီမှာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေမည်မဟုတ်တော့ဘဲ ယွမ်မြို့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြန်လာခဲ့လျှင်ပင် အခြားသူများ၏ အတင်းအဖျင်းစကားများကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများ ဘာပြောပြော သူမနှင့် လုယွီတို့ ကြားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။