အခန်း (၁၃၆)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၃၆

အလုပ်များပြီးဆုံးသောအခါ လုယွီက အိတ်အတော်များများကို သယ်ဆောင်ပြီး ကျန်းနျန်ကမူ သူမ၏ အဝတ်အိတ်လေးကို ကိုင်ကာ သူ့နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရှု့ယန်နှင့် သူမ၏ကလေးနှစ်ယောက်မှာလည်း လိုက်ပါပို့ဆောင်ကြပြီး မိသားစုခြံဝင်းမှ စစ်တပ်ဇနီးသည် အချို့လည်း လိုက်လာကြသည်။ လုကျစ်ကျွင်းနှင့် သူ၏အဘွား၊ တပ်ရင်းမှူးထန်နှင့် သူ၏မိသားစုတို့လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့က သူတို့ကို မြို့ထဲသို့ ကားဖြင့် ပို့ပေးမည်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးက လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို စစ်တပ်ဝင်းအပြင်ဘက်အထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ရှု့ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းကာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေပြီး ခွဲခွာရတော့မည့် ခံစားချက်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေရှာသည်။

လျိုကျန့်ယဲ့ကလည်း သူ၏စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို သုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ဒေါ်လေးကို လွမ်းနေမှာပါ။"

ကျန်းနျန်က သူ၏ဦးခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မှာကြားသည်။ "ဒေါ်လေး အားတဲ့အချိန် ပြန်လာကြည့်ပါ့မယ်။ မေမေ့ကိုလည်း အဖော်လုပ်ပေးဦးနော်။"

လျိုကျန့်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။"

"မရီး၊ သွားကြရအောင်။"

ကျူးကျွင်းက လှမ်းခေါ်သဖြင့် ကျန်းနျန် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ "လာပြီ။"

သူမသည် တပ်ရင်းမှူးထန်နှင့် ချန်ဖန့်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမ၏အိတ်ကလေးကို ကိုင်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ လုယွီက နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ပြီး ကျူးကျွင်းက ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်ကာ စုန့်ပိုင်က ကားမောင်းသည်။ ကျန်းနျန်သည် စုန့်ပိုင်၏မျက်နှာပေါ်က ညိုမည်းဒဏ်ရာများကို နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ............

ကောင်းပြီလေ... လုယွီ မနေ့က နေ့လယ်က စုန့်ပိုင်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်မှာ သေချာသွားပြီ။

မြို့ထဲသို့ သွားရသော ခရီးစဉ်မှာ လေးနာရီခန့် ကြာမြင့်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ကားထိုင်ခုံကို မှီ၍ မှေးနေမိသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တိုင်း စုန့်ပိုင်၏ အကြည့်နှင့် နောက်ကြည့်မှန်တွင် ဆုံနေတတ်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံပြီးနောက်တွင်မူ ကျန်းနျန်မှာ ဆက်မအိပ်နိုင်တော့ပေ။ စုန့်ပိုင်၏ အကြည့်များမှာ ဖော်ပြမတတ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများ ပါဝင်နေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ မနေ့က ရှု့ယန် ပြောခဲ့သော စကားကိုလည်း သူမ ရုတ်တရက် သတိရမိသွားသည်။

"ငါ ထင်တာတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်က မင်းကို သဘောကျနေပုံပဲ။"

ကျန်းနျန် - ............

ရှု့ယန်ပြောတဲ့ စကားတွေကို အလေးအနက်ထားနေမိတဲ့ ငါက တကယ် ရူးနေတာလား။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ကျန်းနျန်၏ နဖူးကို လာထိသည်။

ကျန်းနျန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး လုယွီကို ပြုံးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုအမျိုးသားက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှေ့ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စုန့်ပိုင်၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကားမှာ မြို့တွင်းရှိ ရထားဘူတာသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးကျွင်းနှင့် စုန့်ပိုင်တို့က လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို အထဲအထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးကြသည်။ လုယွီက ရထားလက်မှတ် သွားဝယ်စဉ် စုန့်ပိုင်က ကျူးကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို စကားလှမ်းပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား။"

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

ကျူးကျွင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် စုန့်ပိုင်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ လက်မှတ်ရုံးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထောင့်တစ်နေရာ၌ သီးသန့်ရပ်နေကြသည်။ စုန့်ပိုင်၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ဟန်ကြီးမှာ သူမအတွက် လေကာသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

သူမက စုန့်ပိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

စုန့်ပိုင်ကမူ သူမ၏ တောက်ပလှပသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဖြူဖွေးချောမောသော မျက်နှာလေးကို သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေရန်အတွက်သာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"စုန့်ပိုင်။"

ကျန်းနျန်က သူ၏မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ရှင် ငိုင်နေတာလား။"

စုန့်ပိုင်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူမသည် အလွန်ပင် သေးသွယ်လှပြီး အသားအရေမှာလည်း ချောမွတ်လှသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်လေးမှာ သူ၏လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့်ပင် ကွင်းမိလုနီးပါး သေးငယ်လှသည်။ ခဏမျှ သူ လက်မလွှတ်ချင်ဖြစ်သွားပြီး သူမကို အဝေးဆုံးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ရှင်... စုန့်ပိုင်... လွှတ်ပါဦး။"

ကျန်းနျန် မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူမ အားအနည်းငယ် သုံးသော်လည်း စုန့်ပိုင်၏ ခွန်အားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်ခါရန် ကြိုးစားနေသော ပုရွက်ဆိတ်ကလေးတစ်ကောင်နှင့်သာ တူနေသည်။

စုန့်ပိုင်သည် သူမကို ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ မရီးမှာ သဘောကျနေတဲ့သူ ရှိလား။"

ကျန်းနျန်မှာ ထိုရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် အံ့သြသွားပြီး တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ စုန့်ပိုင်က အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "မရီး ကျွန်တော့်ကို ဖြေပါ။"

ကျန်းနျန် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ရှု့ယန်၏ စကားများမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး သူမသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်ကာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှိတယ်။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော စုန့်ပိုင်၏ လက်များမှာ အချိန်အတော်ကြာ တောင့်တင်းသွားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် စုန့်ပိုင် ထပ်မေးခဲ့သည်။ "အဲဒါ လုယွီလား။"

သူက သူမ၏မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ လုယွီ၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ပေါ်လာသော ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို သူ မလွတ်တမ်း မြင်လိုက်ရသည်။ စုန့်ပိုင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ဤမျှအထိ အလိုက်သိတတ်လွန်းနေသည်ကို ကျိန်ဆဲမိတော့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဘာမှမသိနားမလည်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ပို၍ ကောင်းလေမလား။

စုန့်ပိုင်၏ လည်ဇလုတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသည် သူမ၏ သေးသွယ်သော လက်ကောက်ဝတ်လေးကို မခွာချင်ခွာချင်နှင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူမ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မရီး မရီးနဲ့ လုယွီတို့ ပျော်ရွှင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးများမှာလည်း အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူ အရာအားလုံးကို သိနေပုံရသည်။

လုယွီ ရောက်လာသောအခါ စုန့်ပိုင်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး လုယွီ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်သွားပါ။ ငါတို့ ပြန်တော့မယ်။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့မှာ စောင့်ဆိုင်းခန်းတွင် ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အိပ်စင်လက်မှတ် နှစ်စောင်ကို ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ရထားတွဲထဲတွင် ထိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေသည်။ လုယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမမေးခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရထားမှာ ဆိုက်ရောက်သွားသည်။ ကျန်းနျန်က သမ်းလိုက်ပြီး လုယွီနောက်မှ လိုက်၍ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဘူတာရုံအပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု... တပ်ရင်းမှူးလု... မရီး…"

ထိုအသံမှာ ရင်းနှီးနေသည်။

လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးကြားမှ သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသော ချန်ယောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ဘေးတွင်မူ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး အရပ်ရှည်ကာ မျက်ခုံးများမှာ ထက်မြက်အေးစက်လှသည်။ ကျန်းနျန် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

သူသည် လုယွီကို ကြည့်ရန် ဆေးရုံသို့ အဘိုးကြီးတစ်ဦးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့သောသူပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင်နှင့် ထိုအမျိုးသားကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ချန်ယောင်ကို ဘယ်လိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲ မသိသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိသည်။ ထိုစဉ် သူမ၏လက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သူမ၏ လက်ချောင်းများနှင့် ယှက်နွယ်သွားသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီက သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "မကြောက်နဲ့၊ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိတယ်။"

သူမ ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူတို့သည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာကြရာ ချန်ယောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။ သူက သူမကို 'မရီး' ဟု နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ လက်တွဲထားသည်ကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏နောက်မှ အမျိုးသားမှာမူ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး လုယွီကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်သည်။ "လမ်းခရီးမှာ ပင်ပန်းလာလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မပင်ပန်းပါဘူး။"

သူသည် ကျန်းနျန်၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ လက်တွဲဖော် ကျန်းနျန်ပဲ။"

ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး အသက်ရှူပင် တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားရသည်။ လုယွီက အခြားသူများရှေ့တွင် သူမကို သူ၏လက်တွဲဖော်အဖြစ် ပထမဆုံးအကြိမ် မိတ်ဆက်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖုံးကွယ်ထားသော နောက်ဆုံးအကာအကွယ်ကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်သလိုမျိုး ခံစားရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သိရှိသွားသော လုယွီက သူမ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ လက်ဝါးချင်းမှာ ချွေးစလေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ကုရှစ်ကျိုးပါ။"

စစ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားက ကျန်းနျန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ၏အကြည့်မှာ သူမထံတွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်နေပြီး သူမသည် လုယွီ၏ကြင်ဖော် ဖြစ်နေခြင်းအပေါ် အံ့သြနေပုံရသည်။

ကျန်းနျန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်ယောင်မှာမူ နောက်ဆုံးမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူတို့၏ လက်တွဲထားမှုကို ကြည့်ကာ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မရီး... ကျွန်တော်က ချန်ယောင်ပါ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင့်ကို မှတ်မိပါတယ်။"

ချန်ယောင်က ပြုံးပြပြီး လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု၊ ကားက အပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်။ သွားကြရအောင်။"

လုယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

ချန်ယောင်က လုယွီ၏အိတ်ကို ကူသယ်ပေးပြီး သူတို့ကို ဘူတာရုံအပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်မိစဉ် သူမ၏လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီက သူမကို ပြုံးကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မဆာသေးဘူး။"

နေမှာ ထွက်ကာစ ရှိနေသေးပြီး လုယွီက နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွား၍ မနက်စာ စားရန် အကြံပြုသည်။ ဘူတာရုံမှ ထွက်လာစဉ် ကောမိန်နှင့် ဆုံကြရာ သူမက ကျန်းနျန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဒီမှာ..."

"အစ်မကော။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏လက်ကို လွှတ်ကာ ကောမိန်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်ဆုံရသော သူမကို ဖက်လိုက်သည်။ ကောမိန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရထား ဒီမနက် ရောက်မယ်ဆိုတာ သိလို့ ဒီမှာ လာစောင့်နေတာ။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလိုက်မိသည်။

တစ်ဖွဲ့လုံးသည် မနက်စာ စားရန်အတွက် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် လုယွီက ချန်ယောင်ကို ယွမ်မြို့သို့ ဘာကြောင့် ရောက်နေသနည်းဟု မေးသည်။ ချန်ယောင်က သူသည် ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ကျခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် သတင်းပို့ခဲ့ကြောင်း၊ မကြာသေးမီကပင် ဗိုလ်ကြီးရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခံခဲ့ရကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ တပ်ရင်းတစ်ခုတည်းကပင် ဖြစ်ကြသည်။ ကောမိန်ကလည်း ဤကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်မှုကို အံ့သြစရာအဖြစ် မှတ်ချက်ပေးသည်။

လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့၏ စကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် ကုရှစ်ကျိုးမှာ တတိယတပ်ရင်း၏ နိုင်ငံရေးအရာရှိဖြစ်ပြီး လုယွီ၏ တပ်ရင်းတွင်ပင် ပါဝင်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်။

စစ်သုံးယာဉ်မှာ ကြယ်နီဟိုတယ် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲတစ်လုံးကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းနျန်မှာ ကောမိန်နှင့်အတူ ထိုင်ပြီး လုယွီက သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်သည်။ သူတို့သည် ဟင်းခြောက်မျိုးနှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်အိုးကို မှာယူလိုက်ကြသည်။ ဟင်းပွဲများမှာ အတော်လေး ကြီးမားလှသည်။

လုယွီသည် ရံဖန်ရံခါ ကျန်းနျန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးတတ်သည်။ ချန်ယောင်က သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်နေသဖြင့် လုယွီထံမှ စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။ ချန်ယောင်က ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"မရီး အများကြီး စားနော်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကုရှစ်ကျိုး၏အကြည့်မှာ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ထံတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီးမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို ပန်းထိုးဆိုင်အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ "မင်းအတွက် အိပ်ဆောင်ကို စီစဉ်ပြီးပြီ။ ဒီမှာက လူနည်းနည်း ပိုများတယ်၊ ပန်းထိုးတဲ့သူ ငါးယောက်နဲ့ စာရေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ မင်းအပါအဝင် ဆိုရင် စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက်ပေါ့။ အိပ်ဆောင် နှစ်ခုရှိပြီး ဘေးက အထည်ချုပ်စက်ရုံက ကန်တင်းမှာ စားလို့ရတယ်။"

သူမက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ပေးထားပြီးပြီဆိုတော့ ဘာမှ ဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကော။"

ကောမိန်လည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"မင်း ဒီကို လာနိုင်တာကိုပဲ ငါ ဝမ်းသာလှပြီ။"

ထို့နောက် သူမသည် လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ကျန်းနျန်ကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလိုမျိုး ကိစ္စတွေ ထပ်မဖြစ်စေရပါဘူး။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူက ထိုသို့ပြောသော်လည်း ကျန်းနျန်ကို ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမည်ကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ စစ်တပ်နှင့် မြို့ထဲမှာ တစ်နာရီကျော် ကားမောင်းရရုံသာ ဝေးသဖြင့် အရင်နေရာထက် ပိုနီးနေခြင်းပင်။ သူ သူမဆီကို အချိန်မရွေး လာလည်နိုင်ပေသည်။

စပ်စုတတ်သော ချန်ယောင်က မေးခဲ့သည်။ "အရင်က ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သတိရမိသဖြင့် နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားပြီး တူကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ လုယွီက သူမ၏လက်ကို လှမ်းညှစ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အနီးနားမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ မင်းဆီကို အချိန်မရွေး လာကြည့်လို့ ရတယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အင်း။"

ချန်ယောင် - ....

ချန်ယောင်မှာမူ ရုတ်တရက် အရာအားလုံးက ရင်ဆိုင်ရခက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ မတ်နှင့် မရီးအဖြစ် ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ကောမိန်သည် ဟူကျုံးမင်၏ မိသားစုနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြရာ ချန်ယောင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ဖမ်းဆီးပစ်ရမယ်။"

ထိုအသံကြောင့် ကျန်းနျန်၊ ကောမိန်နှင့် အနီးနားက စားသောက်နေသူများပင် လန့်သွားကြသည်။

ကုရှစ်ကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "တိုးတိုးနေစမ်းပါ။"

ချန်ယောင်မှာ သူ အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားသည်ကို သိသဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်တည်ငြိမ်အောင် နေလိုက်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးမှာ ဆက်စားနေသော်လည်း ကျန်းနျန်ကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုယွီမှာမူ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိနေသည်။

ကောမိန်နှင့် ကျန်းနျန်မှာ အများကြီး မစားကြသဖြင့် ဟင်းအများစုမှာ လုယွီနှင့် အခြားသူများ၏ ဗိုက်ထဲသို့သာ ရောက်သွားတော့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ ပထမဆုံး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ကြယ်နီဟိုတယ် တံခါးဝတွင် ရပ်နေစဉ် လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပြောစရာရှိရင် ပြောတော့။"

ကုရှစ်ကျိုး မေးလိုက်သည်။ "မင်း အဘိုးကြီးကို တွေ့ခဲ့လား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူ နေကောင်းပါတယ်။"

လမ်းပေါ်တွင် လူများ စည်ကားလာသဖြင့် ကုရှစ်ကျိုးက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူ့စာထဲမှာ ပါတဲ့ မိန်းကလေးက မင်းရဲ့ ကြင်ဖော်လား။"

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို မိတ်ဆက်ပေးစဉ်ကပင် ကုရှစ်ကျိုး ခန့်မှန်းမိသော်လည်း အတည်ပြုချက် လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

ကုရှစ်ကျိုး၏ တင်းမာသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "သူမကို ငါ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါ။"

သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် အခြားသူများ ထွက်လာသောအခါ ချန်ယောင်က သူတို့ကို ပန်းထိုးဆိုင်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

လုယွီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ကောမိန်ကို အိပ်ဆောင်လိပ်စာ မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်းနျန်ကို ခေါ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်သည်။ ထိုနေရာမှာ လူစည်ကားသော နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်မှသာ သူ စိတ်အေးသွားရသည်။