အခန်း (၉၇)
Vol. 7 Ch. 97
ရေဓားက အမျိုးသမီးရဲ့လည်ချောင်းမှ နှစ်စင်တီမီတာအကွာတွင် ရပ်သွားတယ်။ ဓါးဆီမှ ဖြာထွက်နေသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားမိသောကြောင့် အမျိုးသမီးက မလှုပ်ရှားဝံ့ပေ။
အမျိုးသမီးရဲ့ဖြူဖျော့တဲ့မျက်နှာနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း စိုရွှဲနေတာကိုမြင်လိုက်ရတော့ကျိူးလီဇီက လျှာကိုနိမ့်ကာ "ကျစ်" အသံပြုပြီး " နောက်တွင် ပြုံးကာပြောလိုက်တယ် သိပ်မဆန်းပါဘူး။ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ၊ ငါက သန်မာပြီး မင်းကအားနည်းနေလို့လေ"
ထိုအမျိုးသမီးရဲ့မျက်လုံးထဲက မုန်းတီးမှုကို သတိပြုမိတော့ ကျိူးလီဇီက ပြုံးရင်းနဲ့ပဲ့ ဆက်ပြောတယ် "နင်ငါ့ကိုမုန်းရင် သန်မာ အောင်လုပ်ပြီး ပြန်တိုက်ပေါ့။ မလုပ်နိုင်ရင်တော့ နင်ရဲ့ကျန်တဲ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို သန်မာတဲ့လူရဲ့ နင်းချေခံရမှုအောင်မှာပဲ အသက်ဆက်ရှင်နေလိုက်ပါ"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်တော့ ရေဓားက အမျိုးသမီး၏မျက်နှာကို စိုစွတ်စေသော ရေပွက်တစ်ခုဖြစ်သွားသည်။
သူမရဲ့ အာဏာပြမှုကို မြင်ပြီးနောက်တွင်တော့ လူအုပ်စုကြီးက ပို၍နာခံလာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ နည်းလမ်းများက ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ထိရောက်မှုရှိသည်။
သူမထိုင်နေစဉ်တွင် စစ်သည်များက သံအိုးကြီးများစွာကို ယူလာပြီး "ခယ်မလေး ဒီအိုးတွေကို ဖြည့်ပေးပါလား" လို့ မေးလာတယ်။
"ရပါတယ်" လို့ ကျိူးလီဇီက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ့ပြန်ဖြေတယ်။
သူမရဲ့လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် အိုးများရဲ့ အပေါ်ဘက်တွင် ရေဘောလုံးများစွာပေါ်လာပြီး ရေဘော်လုံးများမှတဆင့် ရေများကို အိုးထဲသို့စီးကျသွားစေလိုက်သည်။
သူမရဲ့ရေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှုကြိီးကို ကြည့်ရင်း
ချူကျိမြောင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။
ဒါကိုကြားတော့ လီယောင် ယက သူမကို လှည့်ကြည့်လာပြီး " မြောင်မြောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"မေးလာတယ်။
ချူကျိမြောင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးထပ်ချလိုက်ပြီး "လီယောင် ၊ လီဇီ နဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ရေအမျိုးအစား စွမ်းရည်အသုံးပြုသူတွေဖြစ်ပေမယ့် ရေကိုထိန်းချုပ်တဲ့အခါကြတဲ့အခါမှာတော့ ဘာကြောင့် ခွန်အားနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက ကွာခြားချက်ကြီးမားတယ်လို့ မင်းထင်လဲ"
သူမရဲ့မေးခွန်းကိုကြားတော့ လီယောင်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ "ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် လူတိုင်းက မတူဘူး။ မင်းကသူ့လောက်မသန်မာရင်တောင်မှ မင်းဆီမှာ အရည်အချင်းရှိမှာသေချာတယ်" လို့ ပြောလာတယ်။
"ဒါဆို ငါ့ရဲ့အရည်အချင်းကဘာလဲ" လို့
ချူကျိမြောင်ကလည်း စိတ်ဝင်တစားမေးလာသည်။
"မသိဘူး" လို့ လီယောင်က ပခုံးတွန့်ပြပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင့းပဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
သူ့ရဲ့အဖြေကို သူမကြားလိုက်ချိန်မှာတော့
ချူကျိမြောင်က မျက်လုံးပြူးပြီး "ငါ မင်းကို မမေးလိုက်သင့်ဘူး" လို့ပြောလိုက်တယ်။
သူမက မျက်လုံးတွေကို လှိမ့်လိုက်တာ မြင်တဲ့အခါမှာတော့ လီယောင်က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တယ် " မြောင်မြောင် ၊ ငါက ငါပဲ သူများနဲ့ နှိုင်းစရာ မလိုဘူးလို့ အဲတာကို မင်းငါ့ကို ပြောဖူးတယ် ၊ ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ အခု ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကို ကျိူးလီဇီ နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နေတာလဲ "
"သူမက ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ အဲဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ မင်းကတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ့ အာရုံစိုက်ပြီး မင်းလမ်းကိုမင်း ယုံကြည်မှုရှိရှိ လျှောက်ဖို့ပဲလိုတယ်"
သူ့စကားကြားသောအခါတွင်တော့ ချူကျိမြောင်ရဲ့ မျက်လုံးများက တောက်ပလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သော မြူခိုးများဟာ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမရဲ့သူငယ်ချင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဤကမ္ဘာတွင် ချူကျိမြောင် တစ်ဦးတည်းသာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမတို့က မတူကွဲပြားသော လူများဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူ့ကိုယ်သူ နှင့် ကျိူးလီဇီကို နှိုင်းယှဉ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ တစ်နေ့ကြရင် သူမကလည်း ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။
နောက်တော့ သူမက စိတ်ဓာတ်ကျမနေတော့ဘဲ "လီယောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ မင်းကိုကြိုဆိုပါတယ်" လီယောင်က " အခုတော့မင်းက အိပ်သင့်ပြီ၊ နောက်ကျနေပြီ" လို့လည်း ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ"
ခေါင်းအုံးမရှိသောကြောင့် လီယောင်က သူရဲ့လက်ကို ဖြန့်ထားပေးကာ သူမက ခေါင်းအုံးအဖြစ်သုံးနိုင်ခဲ့သည်။
ချူကျိမြောင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူမခံစားခဲ့ရသည့် ရိုလာကိုစတာလို ခံစားချက်များနှင့်အတူ လီယောင်ရဲ့လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းကိုတင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင်ပဲ့ သူမက အိပ်မက်မဲ့အိပ်စက်သွားလေတယ်။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင် မည်သူဆီကမျှ ဗီဇပြောင်းလဲသွားသော အရိပ်အယောင်များ မပြလာတာကြောင့် စစ်သားများက သာမန်လူတစ်စု အိပ်ရန်အတွက် နေရာတစ်ခုစီစဉ်ပေးပြီး သူတို့အတွက် မီးပုံများ ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းက ရေတစ်ပုလင်း၊ ဘီစကွတ်နှစ်ထုပ်နှင့် အအေးမိဖျားနာဆေးတစ်လုံးကို စစ်သားများထံမှ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ တစ်ချို့က ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ စားစရာတွေ ကို အကုန်စားပြီးသွားပေမဲ့ တချို့ကတော့ အနည်းငယ်သာစားပြီး ကျန်တာကို နောက်မှစားဖို့ သိမ်းထားကြတယ်။
စစ်သားတွေရဲ့ အမိန့်အရလည်း မအိပ်ခင် ဆေးသောက်ကြတယ်။ စိုစွတ်သောအဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ပြီးသွားသည့်တိုင်အောင် အအေးပတ်သွားနိုင်သည်။
ကျိူးလီဇီသည် မီးပုံကြီးအနီးတွင် ထိုင်နေပြီးခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားရင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားသောအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်စုက ရောက်လာကြတယ်။
သူမတို့ရဲ့ ခြေသံတွေကို သတိထားမိတော့ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး “မင်းတို့ ငါ့ဆီက တစ်ခုခုလိုသေးလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။
နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သန့်ရှင်းသောမျက်နှာကိုမြင်လျှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီးမေးလာတယ် "ညီမလေး၊ ရေနည်းနည်းလောက်ပေးလို့ရမလား ၊ ငါတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မဆေးကြောရတာ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီ"
ဒါကိုကြားတော့ ကျိူးလီဇီက သဘောပေါက်သွားတယ်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကောင်းကောင်းမသန့်ရှင်းရတာက ဘယ်လောက်တောင်အဆင်မပြေဘူးဆိုတာကို သူမသိတယ်။ သူမတို့က ယဉ်ကျေးစွာနှင့် တောင်းဆိုလာတဲ့အတွက် သူမတို့ကို ကူညီဖို့ စိတ်၀င်စားတယ်။
မတ်တပ်ထရပ်ပြီး “ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့” လို့ပြောလိုက်တယ်။
သူမတို့ကို ဘယ်ဆီ ခေါ်သွားမယ်မှန်းမသိတဲ့အတွက် အမျိုးသမီးက သူမနောက်ကို မလိုက်လာခင် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။ အမျိုးသမီးကလိုက်သွားတာကိုမြင်တော့ မှ ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေလည်း လိုက်သွားတယ်။
ကျိူးလီဇီက သူတို့ကို ဝိန့် ညီအစ်ကိုတွေဆီကို ခေါ်သွားတယ်။ သူတို့ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး “အစ်ကိုဝိန့်မို၊ အနံ လေးမီတာ အလျားနဲ့ တစ်မီတာခွဲ အနက်ရှိတဲ့ ရေချိုးကန်ကို ကူလုပ်ပေးနိုင်မလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဝိန့်မိုကထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ" ဟုပြန်ဖြေတယ်။
သူ့အစ်ကိုကို တွန်းလိုက်ပြီး “အစ်ကို၊ သတ္တုနည်းနည်း ပေးပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဝိန့်ခိုင်က သူ့ညီကြောင့်နိုးလာတော့ အမျိုးသမီးတစ်စုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမတို့ရဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ချက်ချင်းကို အိပ်ယာကထလာတယ်။ သူ့ညီရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်မှ သူ အိပ်ရာထပ်မဝင်ခင်မှာ သတ္တုအလုံးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီး ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဝိန့်မိုက အမျိုးသမီးအုပ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ သတ္တုများကို ရေချိုးကန်ကဲ့သို့ စတင်ပုံဖော်လိုက်တယ်။ ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့ ရေချိုးခန်းထဲက ရေချိုးကန်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ရေချိုးကန်ကြီး ပေါ်လာတယ်။
သူမတို့ရဲ့သီးသန့်လုံခြုံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ရေချိုးကန်ကို နံရံမှာကပ်ပြီး ကျန်နေတဲ့ သတ္တုတုံးကို အသုံးပြုလို့ သတ္တုကန့်လန့်ကာတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။ တံခါးအဖြစ် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
"ခယ်မ ပြီးသွားပြီ။ တံခါးကိုကာဖို့အတွက် အဝတ် ဒါမှမဟုတ် အထည်တွေ သုံးလို့ရတယ်" လို့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ကျိူးလီဇီက သူရဲ့စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုကြောင့် ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက ချောကလက်တစ်တုံးကို ထုတ်ယူပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောရင်း သူ့ဆီ ပေးလိုက်တယ်။
ဝိန့်မိုက ချောကလက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ထွက်သွားတယ်။