အခန်း (၁၁၇)
Vol. 8 Ch. 117
ကျန်းယွမ်ရဲ့အမိန့်ကိုကြားတော့ ယင်းယွီရှန်းက "ဒုဗိုလ်ကြီး တွင်းထွက်ရေပမာဏက အကန့်အသတ်နှင့်ရှိတယ်။ သူတို့ကို ဂါလံပုလင်းတွေနဲ့ သိုလှောင်ထားတဲ့ရေ ပေးသင့်လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကျန်းယွမ်က ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှပြောလိုက်တယ် "သူတို့ကို ပေးလိုက်။ ငါတို့အတွက်တော့ သံအိုးများများလုပ်ပေးဖို့ကို ဝိန့်မို နှင့် ဝိန့်ခိုင်တို့ကို တောင်းဆိုနိုင်တယ်"
ဒါကိုကြားတော့ ယင်းယွီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လင်းယုန်အဖွဲ့အတွက် သတ္တုရေကို ထပ်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အခုဆို သူတို့ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန်အတွက်က ရေဂါလံ ၃၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကျန်တာတွေကိုတော့ အခြားအသင်းဆီ ပေးမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့ကရိက္ခာများပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ဝေယင်းနှင့်အဖွဲ့ကတော့ လမ်းမပေါ်ရှိ ဘတ်စ်ကားများနှင့် ထရပ်ကားအများအပြားကို စစ်ဆေးနေသည်။
“ဗိုလ်ကြီး၊ ဒီဘတ်စ်ကား သုံးလို့ရတယ်” ဟု အင်ဂျင်နှင့် လောင်စာဆီ စစ်ဆေးပြီးနောက် စစ်သားတစ်ဦးက ပြောသည်။
ဝေယင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "နောက်ထပ် ဘတ်စ်ကားတစ်စီးနဲ့ နောက်ထပ် ထရပ်ကားသုံးစီးကို ရှာ" လို့ပြောလိုက်တယ်။
သူ့စကားကိုကြားတော့ ရုန်မိုအာက "ဗိုလ်ကြီးဝေ မင်းကဘာလို့ ဘတ်စ်ကားတွေနဲ့ ထရပ်ကားတွေ အများကြီးလိုနေတာလဲ" ဟု မေးလာသည်။
"ကျွန်တော်တို့က ယာယီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ စခန်းကို မသွားခင်မှာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူအချို့ကို ခေါ်သွားပြီး ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားမယ်" လို့ ဝေယင်းကပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ရုန်မိုအာက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကုရှကျယ်ရှိရာနေရာဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံမှာ လဲလျောင်းနေပြီး တစ်ခုခုလုပ်နေတာကို သူမတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကားဘေးမှာရပ်ပြီး "ရှကျယ် မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့မေးလိုက်တယ်။
သူမ မေးတာကိုကြားတော့ ကုရှကျယ်က "ဒီကားကိုဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ငါတို့က စစ်သားတွေကိုပဲ အမြဲတမ်း အားကိုး နေလို့မရဘူး၊ ငါတို့လဲပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ဖို့ ကားတစ်စီးလိုတယ်" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းကို သွားဖို့ မစီစဉ်ထားဘူးလား" လို့ ရုန်မိုအာက ထပ်မေးသည်။
"မိုအာ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နောက်ထပ် အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့ ငါတို့အဲဒီကို သွားမှာပါ။ မင်းရဲ့ မိသားစုကို ရှာချင်တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား" လို့ ကုရှကျယ်က ပြန်မေးလိုက်တယ်။
"ငါပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းကလုပ်စရာမလိုဘူး-"
သူမရဲ့စကား မပြီးခင်မှာပဲ ကုရှကျယ်က သူမကို နှောင့်ယှက်လိုက်ပြီး"ငါသိတဲ့လူတွေအားလုံးထဲမှာမှ မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ ငါ့ကို မိုးရေနဲ့ပတ်သက်ပြီးသတိပေးတာ။ ငါတို့က သေခြင်းရှင်ခြင်း အခြေအနေတွေကိုတောင် အတူတူကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပြီးပြီ။ ငါကမင်းရဲ့သူငယ်ချင်းမဟုတ်ဘူးလို့တော့မပြောနဲ့"
သူဒီလိုပြောပြီးတဲ့နောက်တော့ ထထိုင်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက တိတ်ဆိတ်နေတာကို သတိထားမိတော့ "မင်းက ငါ့ကို သူငယ်ချင်းလို မမြင်ဘူးလား" ဆိုပြီး လေးလေးနက်နက်နဲ့မေးလိုက်တယ်။
ရုန်မိုအာက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်တယ် "နင်က ငါ့သူငယ်ချင်းပါ၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတာ ရက်ပိုင်းပဲရှိသေးတာ။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကြောင့် မင်းကို အနှောင့်ယှက်မဖြစ်စေချင်ဘူး"
ကုရှကျယ်က နဖူးကို လက်ညိုးနဲ့ကုပ်လိုက်တယ်။ သူကသက်ပြင်းချပြီး "မမိုက်မဲနဲ့။ ငါ့ကို ဘာအနှောက်အယှက်ဖြစ်စေတယ် အနှောက်ယှက် မဖြစ် စေဘူးဆိုတာက ငါဆုံးဖြတ်မယ်။ မင်းရဲ့မိသားစုကို ငါတို့ရှာပြီးရင် မင်းငါ့ကိုရှာကူရမှာပေါ့"
သူ့စကားကိုကြားတော့ ရုန်မိုအာက နဖူးကိုပွတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီ" ဟုပြောရင်း သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။
" SUV ဒါမှမဟုတ် Jeep ကားကို ရှာတွေ့နိုင်လား။ ကားမှာ သော့နဲ့ လောင်စာဆီပါရင် ပိုကောင်းတယ်။ ဒီကားက ကောင်းပေမယ့် သော့ပျောက်နေတယ်" ဟု ကုရှကျယ်က ကားထဲမှ ဆင်းလာရင်း ပြောလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ"
သူတို့နှစ်ဦးက သင့်လျော်သောကားကို ရှာဖွေနေချိန်တွင် လင်းယုန်အဖွဲ့ကတော့ နောက်ထပ်ထရပ်ကားနှစ်စီးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် ရုန်မိုအာက RVကားဖြင့် ကျော်တက်လာသည်။ သူမက ကားပြတင်းပေါက်ကနေ ခေါင်းထုတ်ပြီး " ရှကျယ် ဒါက ငါရှာလို့ရတဲ့ တစ်စီးတည်းသော ကားပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
စစ်သားများနှင့် ကုရှကျယ်တို့သည် သူမရဲ့စကားကိုကြားတော့ လှည့်ကြည့်လာကြပြီး RVကိုမြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ ၎င်းက Class A RV ဖြစ်သည်။ ကားရဲ့ ဒီဇိုင်းအရဆို နှစ်ထပ်ဘတ်စ်ကားနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဇိမ်ခံကား အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေတယ်။
ကုရှကျယ်က လမ်းလျှောက်လာပြီး မေးတယ် " မိုအာ မင်း ဒီ RV ကိုလိုချင်တာ သေချာလား ၊ ဒါက လောင်စာသုံးစွဲမှု မြင့်လိမ့်မယ်"
ရုန်မိုအာက ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံကနေ တံခါးကို ပုတ်လိုက်ပြီး "အဆင်ပြေပါတယ်။ ဆီဆိုင်ရှာပြီး ဆီဖြည့်လိုက်မယ်။ လာလေ အတွင်းခန်းကို စစ်ဆေးရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမကို နားမချနိုင်တော့တာကြောင့် ကုရှကျယ်က သက်ပြင်းချကာ RV ပေါ်သို့ တက်ခဲ့တယ်။ အတွင်းခန်းကိုတော့ လှပစွာပြင်ဆင်ထားပါတယ်။
ဆိုဖာ၊ စားပွဲ၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းတွေသာမက အိပ်ခန်းလည်းပါပြီး ဗီရိုနှင့် စားပွဲတစ်လုံးလည်းရှိသည်။ အပေါ်ထပ်တွင်တော့ အခြားအိပ်ခန်းတစ်ခန်း၊ ထမင်းစားခန်းနှင့် ဆိုဖာကုတင်အစုံလိုက်ကိုလည်း သူတွေ့လိုက်ရတယ်။
ဝေယင်းက RV ကို ကြည့်ပြီး "နေရတာက အဆင်ပြေပေမယ့် လမ်းကျဉ်းမှာတော့ အဆင်မပြေဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ကပ္ပတိန်ဝေ ပိုသင့်လျော်တဲ့ကားကိုရှာတွေ့ရင်တော့ ငါတို့က တခြားယာဉ်ကို ပြောင်းမယ်" ဟု
ရုန်မိုအာက ပြောလိုက်သည်။
ဒါကိုကြားတော့ ဝေယင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ"လို့ပြောလိုက်တယ်။
ယာဉ်အလုံအလောက်ရှာတွေ့ပြီးကတည်းက လင်းယုန်အဖွဲ့ဟာ နောက်ဆုံးတော့ စက်ရုံခရိုင်ဆီသို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။
နောက်ထပ် တစ်နာရီကြာအောင် ကားမောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတော့ စက်ရုံခရိုင်ရဲ့ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဝေယင်းက နတ်ဆိုးအဖွဲ့ရဲ့တည်နေရာနှင့် ပတ်သက်၍ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ကျန်းယွမ်ထံမှ ရရှိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့်အဖွဲ့က မရပ်ဘဲ ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။
စက်ရုံရဲ့အဝတ်အစားဧရိယာကို ရောက်တဲ့အခါ စစ်သားတစ်ယောက်က ရေဒီယိုကနေပြောတယ်၊ "ဗိုလ်ကြီး၊ အရှေ့မှာ အကာအရံရှိတယ်"
"ကားကို အတားအဆီးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်။ အဲဒါက နတ်ဆိုး အဖွဲ့ပဲ" ဟု ဝေယင်းက ရေဒီယိုမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"နားလည်ပါပြီ"
သူတို့ကားတွေ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါမှာတော့
ရှန်းကျင်းဇီက ကျန်းယွမ်ကိုရှာပြီး "ဒုကပ္ပတိန်၊ လင်းယုန်အဖွဲ့က ရောက်လာပြီ" လို့ သတင်းပို့လိုက်တယ်။
ကျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "သူတို့ကို သွားတွေ့ကြရအောင်"လို့ ပြောလိုက်သည်။
ရိက္ခာများကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ရှိသူများမှလွဲ၍ ကျန်တဲ့ နတ်ဆိုး အဖွဲ့မှသူအားလုံးဟာ ကျန်းယွမ်ရဲ့နောက်သို့ လိုက်ကာ အတားအဆီးနောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တယ်။
ဝေယင်းက ကားထဲမှ ထွက်လာတာကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွမ်က "အဘိုးကြီးချင် ၊ သူတို့အဖွဲ့မှာ ဗီဇပြောင်းလဲတဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေလား"လို့ မေးလိုက်တယ်။
ချင်လူဇီက သူ့စိတ်ထဲမှ မြေပုံကို ခဏလောက်စစ်ဆေးလိုက်ပြီးမှ "ဒုဗိုလ်ကြီး ဘယ်သူကမှ ဗီဇပြောင်းလဲမှု လက္ခဏာတွေ မပြပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့အဖွဲ့ထဲမှာ စွမ်းရည်အသုံးပြုသူ စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်"လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ကျန်းယွမ်က ဒီအရေအတွက်ကို ကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးအဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ဝင် ၂၉ ဦးသာရှိသော်လည်း အများစုမှာ စွမ်းရည်အသုံးပြုသူများဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းယုန်အဖွဲ့ကတွင် အဖွဲ့ဝင်တွေ ပိုများသော်လည်း စွမ်းရည်အသုံးပြုသူက ခုနစ်ဦးသာရှိသည်။ ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးတယ်။
RV ထဲမှ ရုန်မိုအာ နှင့် ကုရှကျယ်တို့ ထွက်ခွာလာချိန်တွင်တော့ ချင်လူဇီက "ဒုဗိုလ်ကြီး၊ RV ထဲကထွက်လာတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က စွမ်းရည်အသုံးပြုသူတွေပဲ့ ။ ဆိုလိုတာက လင်းယုန်အဖွဲ့မှာ စွမ်းရည်အသုံးပြုသူငါးဦးပဲ့ရှိတယ်" ဟုပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်း သူ့စကားကို ကြားပြီး အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ သူတို့က လင်းယုန်အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း စွမ်းရည်အသုံးပြုသူငါးယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးရှင်သန်နိုင်ခဲ့တာလဲလို့ တွေးမိကြတယ်။
သူတို့ အသနားခံနေရတာကို သတိမထားမိဘဲ ဝေယင်းကတော့ လမ်းလျှောက်လာပြီး "အဘိုးကြီးကျန်း" လို့ ခေါ်လိုက်တယ်။