အခန်း (၁၇၇)

အခန်း။ ၁၇၇

ကျူးယွီဟိန်၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ညီမလေး ဘယ်သူ့အတွက်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်ဘူး"

ကျားမလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အစ်မက ညီမလေးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး"

ကျူးယွီဟိန်က ကျားမလေး၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး "ကိုကိုရွှီရန် ညီမလေး တကယ်ပဲ ကြိုးစားကြည့်ချင်ပါတယ်"

သူမ၏ အကြည့်များမှာ ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ အလွန်ပင် ခိုင်မာနေသည်။

"ညီမလေး တကယ်လုပ်နိုင်မှာပါ ညီမလေးကို စမ်းကြည့်ခွင့်ပေးပါ"

ရွှီရန်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး"

ကျူးယွီဟိန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး "ညီမလေး လုပ်နိုင်ပါတယ် တကယ်ပြောတာပါ"

"တကယ်လို့... တကယ်လို့သာ ညီမလေး အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရရင် အဲဒီ သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာကို အနာဂတ်က ညီမလေးကိုယ်တိုင် ဆီကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လို့ ရတယ်။ အနာဂတ်က ညီမလေးကသာ ဒီကပ်ဘေးမီးလျှံရဲ့ လောင်ကျွမ်းမှုကို တောင့်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ညီမလေး အခု အောင်မြင်နိုင်မှာပါ။ ညီမလေးရဲ့ အနာဂတ်ကိုယ်တိုင်ကို ညီမလေး ယုံကြည်တယ်"

လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။

ရွှီရန်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

"ပင်ကိုတုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားပေးစွမ်းရည်လား"

ကျူးယွီဟိန်က အားနည်းသောအသံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အဲဒါပဲ ထင်တယ်... အရင်ကတော့ အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကပ်ဘေးမီးလျှံနဲ့ဆိုရင်တော့ ဒါက အသုံးတည့်လာနိုင်တယ်"

ရွှီရန်က အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါက အချိန်အခြေခံအရိုးအဆစ် ရဲ့ စွမ်းအားပေါ့... သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာကို အနာဂတ်က မိမိကိုယ်တိုင်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်တာလား..."

"တကယ်တော့ ဒါက အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကသာ လုံလောက်အောင် သန်မာနေမယ်ဆိုရင် သီအိုရီအရ ဘယ်ဒဏ်ရာမျိုးကိုမဆို တောင့်ခံနိုင်သွားမှာပဲ။ ဒါဆိုရင် မင်းက တစ်နည်းအားဖြင့် ဒိုင်းကာတစ်ခု ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကော ရှိလား"

ကျူးယွီဟိန်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ "ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိမရှိတော့ ညီမလေးမသိဘူး..."

ရွှီရန်က ဆက်လက်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်သည်။

"အဲဒါက သွေးလေအင်အားကုန်ဆုံးလား။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကိုယ်တိုင်က ဘယ်လောက်အထိ သန်မာနေလဲဆိုတာကိုရော ခံစားလို့ရလား"

ကျူးယွီဟိန် "ညီမလေးကို စမ်းခွင့်ပေးပါနော် ညီမလေးရဲ့ အနာဂတ်က ဒါကို သေချာပေါက် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ညီမလေး ကြိုတင်နိမိတ် ခံစားနေရတယ်"

ရွှီရန်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်သင့်တယ် ထင်တယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး "ငါ ကုသရေးစွမ်းအားရှိတဲ့ ယွဲ့နယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ အဲဒါဆိုရင် ပိုပြီးတော့ စိတ်ချရတာပေါ့"

ကုသရေးမှော်ပညာက ဒီလောက်ပြင်းထန်သည့် မီးလျှံဒဏ်ကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ အကာအကွယ်တစ်ခုအနေနှင့် ရှိနေဖို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

အနည်းဆုံးတော့ အကာအကွယ်အလွှာတစ်ခု ပိုရှိနေတာက စိတ်ချရတာပေါ့။

ရွှီရန် "ကောင်းပါပြီ ကျောင်းအုပ်ကြီး သွားလိုက်ပါဦး"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ ထွက်ခွါသွားသည်။

"ငါ့ကို စောင့်နေကြဦ နှစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာမယ်။ အဆင့်မြင့် ကုသရေးကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို ငါ ခေါ်လာခဲ့မယ်"

ကျားမလေးက သူမ၏လက်ကလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ညီမလေးလည်း ကူညီနိုင်တယ်။ ညီမလေးလည်း ကူညီနိုင်တယ်။ ညီမလေးရဲ့ ရွှေရောင်စေတီလေးက သူမရဲ့ အခြေအနေကို မြှင့်တင်ပေးလို့ရတယ်"

ရွှီရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဟင် စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို မြှင့်တင်ပေးလို့ရတာလား"

ကျားမလေးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပုတ်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်။ သူမကို ဗယ်ကီရီတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေးသနားလို့ ရတယ်"

ရွှီရန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါတို့တွေ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းဆီ သွားကြရအောင်"

သူတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲတွင် နှစ်နာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ကုသရေးစွမ်းအားရှင် ယွဲ့နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ သူမမှာ ခန္ဓာကိုယ် ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနှင့် ပြုစုသူဟု ခေါ်ဆိုထိုက်သည့် ရုပ်ရည်ရှိသော အမျိုးညီမလေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးညီမလေးကြီး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်ပင် သန့်စင်ကြည်လင်လှသည်။

"အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးပုံပဲ။ ထူးဆန်းတဲ့ မီးလျှံဆိုတော့... ငါလည်း လုံးဝပျောက်ကင်းအောင် ကုပေးနိုင်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်"

ရွှီရန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဒီမီးလျှံရဲ့ လောင်ကျွမ်းမှုနှုန်းက အလွန်မြန်တယ်။ ဒါကြောင့် ကုသဖို့ အချိန်မီချင်မှ မီမှာပါ။ အခုကတော့ အပိုအကာအကွယ်တစ်ခုအနေနဲ့ ခေါ်လိုက်တာပါ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး "ဒါဆို စစ်မှန်သောသွေးတွေရော လိုဦးမလား"

ရွှီရန် "မလိုလောက်ပါဘူး။ တကယ်လို့ စားလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ဒဏ်ရာတွေကို ပျောက်ကင်းစေမယ့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုး ရှိရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ..."

အမျိုးညီမလေးကြီးက ခေါင်းခါပြသည်။

"အဲဒီလို အပင်တွေ မရှိပါဘူး"

"ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကုသဖို့က ကုသရေးအတတ်ပညာတွေကိုပဲ လုံးဝအားကိုးရတာ။ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာမရခင် ကြိုတင်သုံးထားတဲ့ ကုသမှုတွေက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဒဏ်ရာရပြီးမှ သုံးလို့ရတာဆိုတော့ လောင်ကျွမ်းမှုနှုန်းကို မှီချင်မှမီမှာ"

ရွှီရန်က လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အဲဒါကို ကျွန်တော် ထည့်တွက်ပြီးသားပါ။ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိနိုင်ပါဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲသွားပြီး ယွီဟိန်လေးကို စမ်းကြည့်ခိုင်းရအောင်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ မျက်ဝန်းပြာပြာနှင့် ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အန္တရာယ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ဆင်ခြင်ပါ မလိုအပ်ဘဲ စွန့်စားမှုတွေ မလုပ်နဲ့... နားလည်လား"

ကျူးယွီဟိန်၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းလေးများက ဝင်းလက်သွားသည်။

"နားလည်ပါပြီ"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါနဲ့အတူ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲ လိုက်ခဲ့။ ကျားမလေး... မင်းလည်း လိုက်ခဲ့ဦး"

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာမူ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မျက်ခွံများပင် တလှုပ်လှုပ် တုန်နေတော့သည်။

"ဘာမှ ဆိုးရွားတာတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့...ဟူးးးး..."

သူ့မှာ ပြောစရာစကားတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ စောစောက သူ ထုတ်မပြောခဲ့မိပေ။

အခုတော့ ယွီဟိန်လေး ဒီကျင့်ကြံမှုကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြီးမြောက်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သက်တမ်း အနှစ် ၂၀ နဲ့တောင် လဲလှယ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ။

ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲတွင် ပြင်ဆင်မှုမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသည်။ နံရံများတွင် ဒြပ်ဆွဲအားကို ချိန်ညှိနိုင်သည့် စနစ်များရှိပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကျင့်ကြံခြင်းစင်မြင့်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် လှဲလျောင်း၍ဖြစ်စေ တရားထိုင်၍ဖြစ်စေ အနားယူနိုင်သည်။

တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော စွမ်းအင်များ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအံ့ဖွယ်ကျောက်တုံး၏ အာနိသင်ပင်။

ကျူးယွီဟိန်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပြီး လေကို အားပါးတရ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ကိုကိုရွှီရန်... ညီမလေး... ညီမလေး ဘာလုပ်ရမလဲ..."

ရွှီရန်က စင်မြင့်ကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး "ရိုးရိုးလေးပါပဲ စင်မြင့်ပေါ်မှာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်။ ကိုကိုက ကပ်ဘေးမီးလျှံတစ်စက်ကို မင်းရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ် တင်ပေးမယ်။ မင်းက အဲဒါကို စုပ်ယူဖို့ ကြိုးစားရမယ်။ မှတ်ထားပါ... မင်း စုပ်ယူလိုက်တဲ့ ခဏမှာတင် အဲဒီမီးလျှံက မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝါးမြိုသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို အန္တရာယ်များတယ်နော်"

ကျူးယွီဟိန်သည် အမိန့်ကို နာခံသော ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

"ကိုကို တစ်ခါလောက် ထပ်အတည်ပြုပါရစေဦး။ သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာကို မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကိုယ်တိုင်ဆီ တကယ် လွှဲပြောင်းနိုင်တာ သေချာလား"

ကျူးယွီဟိန်က အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ ညီမလေး အောင်မြင်မှာပါ။ ညီမလေး ကြိုတင်နိမိတ် ခံစားနေရတယ်"

ရွှီရန်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ကျဉ်းလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် တရားဝင် စတင်ကြစို့"

"ကျားမလေး... မင်းကရော ဘာလုပ်မှာလဲ။ ရွှေရောင်စေတီလေးကို သုံးမှာလား"

ကျားမလေးက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရွှေရောင်စေတီကို အသုံးပြုကာ ကျူးယွီဟိန်ကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ယွီဟိန်၏ ဆံပင်ဖြူဖြူလေးများကို ငွေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ တောက်ပသွားစေသည်။

"ကောင်းပြီ မီးလျှံကို ပေးတော့မယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရွှီရန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကပ်ဘေးမီးလျှံတစ်စက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုမီးလျှံတစ်စက် ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထုမှာ တုန်ခါသွားရသည်။ ယွီဟိန်လေး၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အခိုက်အတန့် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး အမျိုးညီမလေးကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အနောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက... အဖျက်စွမ်းအားက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ ငါ့အသက်ကိုတောင် အန္တရာယ်ပြုနိုင်တယ်လို့ ခံစားနေရတယ် မင်းက ဒါမျိုးကို မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထည့်ထားနိုင်ရတာလဲ"

ထိုအမျိုးညီမလေးကြီးမှာ ဆွံ့အလျက် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားရရှာသည်။ ရွှီရန်ကတော့ အေးဆေးစွာပင် "အဲဒါကြောင့်လည်း အန္တရာယ်များတယ်လို့ ပြောတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျူးယွီဟိန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။

"ညီမလေး လုပ်နိုင်တယ် လုပ်နိုင်ပါတယ်"

သူမသည် ရွှီရန်၏လက်ထဲမှ အနက်ရောင်မီးလျှံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုမီးလျှံသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်အသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမက လက်ဖဝါးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ကာ ၎င်းကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်မီးလျှံသည် မင်ရည်များ ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ သူမ၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် လည်ပင်း ထို့နောက် နဖူးအထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးမှာ လုံးဝဝါးမြိုခံလိုက်ရတော့သည်

ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ကျူးယွီဟိန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အံကြိတ်ထားပြီး မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာအောင် အစွမ်းကုန် အောင့်ထားရှာသည်။ သူမ၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းလေးများကတော့ ခိုင်မာသော ဇွဲစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေဆဲပင်။

အမှန်စင်စစ် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျူးယွီဟိန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးလျှံဒဏ်ကြောင့် အခွံသက်သက်သာ ကျန်တော့သည်အထိ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြား အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် အချိန်က ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသော အချိန်စွမ်းအင်များ သူမ၏နှလုံးသားမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးထွက်လာပြီး အပြာရောင်အလင်းတန်းများက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံကာ ကပ်ဘေးမီးလျှံနှင့် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ကျူးယွီဟိန်သည် လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးက လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်နေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကတော့ ဆက်လက်ခုန်နေဆဲပင်။

သူမ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ... အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်အချိန် စင်္ကြံလမ်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုစင်္ကြံလမ်းကြီး၏ အကွာအဝေးတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ မျက်ခုံးဖြူဖြူနှင့် အပြာရောင်မျက်ဝန်းပိုင်ရှင် ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးများစွာ ထိုင်နေကြသည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးစီတိုင်းသည် အနက်ရောင်မီးလျှံ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံနေကြရသည်။ အချို့က လက်မောင်းများ လောင်ကျွမ်းသွားကာ အချို့က အောက်ပိုင်း ပျောက်

ကွယ်သွားပြီး အချို့က နှလုံးသားနေရာ၌ လောင်ကျွမ်းနေပြီး အချို့မှာမူ မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံး ပျက်စီးနေရှာသည်။

ထောင်နှင့်ချီသော ကျူးယွီဟိန်များမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းစီကို အနာဂတ်တွင် စတေးလိုက်ကြရသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့အားလုံးတွင် သက်စောင့်အားများ ရှိနေဆဲပင်။

စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင်မူ... လေထဲ၌ မျောလွင့်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမတွင် ငွေဖြူရောင် ဆံနွယ်ရှည်များ၊ နီလာရောင် မျက်ဝန်းများရှိပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပနေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းလှပြီး ခိုင်မာသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများနှင့်အတူ သူမသည် ပြီးပြည့်စုံသော မိန်းကလေး တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။