အခန်း (၂၈၃)

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မဟာ ဘုရင့်အာဏာစက်ကို စော်ကားလိုတဲ့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး၊ အကူအညီရဖို့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေလို့သာ ဒီလိုလုပ်မိတာပါ” ဟု သူမက ရှင်းပြလေသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ဝှီးချဲထဲမှ ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး...

“ဒါက 'ကိုးပွင့် နံ့သာဆီဆေး’ ပါ။ စုစုပေါင်း အလုံး ၃၀ ရှိပါတယ်။ ပန်းပွင့်ကိုးမျိုးရဲ့ နံနက်ခင်းနှင်းရည်တွေနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို လန်းဆန်းစေပါတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေတဲ့အပြင် အသက်ကိုလည်း ရှည်စေပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လက်ဗလာဆရာကြီးက အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် - “ကိုးပွင့် နံ့သာဆီဆေး ဟုတ်လား!!!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အရက်ဓားအင်မော်တယ်က “ဘာလဲ... မင်း ဒါကို သိနေတာလား” ဟု မေးလိုက်ရာ…

“ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။ ဒါက သိုင်းလောကမှာ အဖိုးဖြတ်လို့မရတဲ့ ရတနာပဲ။ စိတ်ကို နုပျိုစေပြီး အသက်ရှည်စေတာ တကယ်အစစ်ပဲ။ ဒါကို ပုံမှန်သောက်ပေးရင် အသက်ဆယ်နှစ်ကျော် ပိုရှည်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှမခက်ဘူး”

ထိုစကားကြောင့် အရက်ဓားအင်မော်တယ်၏ မျက်နှာအမူအရာပါ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အသက်ကို ရှည်စေမည့် မည်သည့်အရာမဆို ရတနာပင် မဟုတ်ပါလော။

“ဒါပေမဲ့ ခက်တာက ဖော်စပ်ဖို့ အရမ်းခက်တာပဲ။ အဲဒီပန်းကိုးမျိုးရဲ့ ပွင့်ချပ်တွေကို စုဆောင်းဖို့တင် မလွယ်တာ၊ ဆေးဖော်တဲ့ အဆင့်ဆင့်ကလည်း သာမန်လူတွေ မလုပ်နိုင်ဘူး။ အရေးကြီးဆုံးက အဲဒီဆေးနည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ သိထားတာပဲ။ တစ်လုံးသောက်ရင် တစ်လုံးလျော့သွားမယ့် အဖိုးတန်ဆေးတွေပဲ။ မင်းဆီမှာ ဒါတွေ အများကြီး ဘယ်လိုရှိနေတာလဲ”

လက်ဗလာဆရာကြီး၏ အကြည့်များသည် ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဒါက မိသားစုအမွေအနှစ်ပါ” ဟု လျိုဝမ်ချင်းက ဖြေကြားလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ကြွေဗူးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ပြပြန်သည်။

“ဒါကတော့ 'ကျောက်စိမ်းနက် အရိုးဆက်ဆေး'ပါ။ ကြေမွသွားတဲ့ အရိုးတွေကိုတောင် ပြန်ဆက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ပမာဏဟာ လူဆယ်ယောက်စာအတွက် လုံလောက်ပါတယ်”

လက်ဗလာဆရာကြီးတစ်ယောက် ထပ်မံ အံ့ဩသွားခဲ့ရပြန်သည်။ “ကျောက်စိမ်းနက် အရိုးဆက်ဆေး…!!!”

“အခုကော ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ” ဟု အရက်ဓားအင်မော်တယ်က မေးလိုက်ပြန်ရာ….

လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး - “ဒါက အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပဲကွ၊ ဒါသာ တကယ့် အရိုးဆက်ဆေး အစစ်ဆိုရင် ကျိုးကြေနေတဲ့ အရိုးတွေကို ကျိန်းသေ ကုသပေးနိုင်တယ်။ ခြေလက်အင်္ဂါတွေ အားလုံး ပြတ်တောက်သွားရင်တောင် ဒီဆေးနဲ့ဆို အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ တစ်ခါက ဆိုးသွမ်းသူတွေရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် အရိုးတွေ ကြေမွပြီး သေလူလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးဟာ ဒီဆေးကြောင့်ပဲ ပြန်လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောစမှတ်ရှိဖူးတယ်”

အရက်ဓားအင်မော်တယ်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချကာ - “ကြေမွနေတဲ့ အရိုးတွေနဲ့တောင် ပြန်ရပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့အရာပဲ”

လက်ဗလာဆရာကြီးက ဆက်လက်မေးမြန်းပြန်သည် - “ဒီပစ္စည်းကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ကြားတာ၊ မင်းဆီ ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ”

“ဒါလည်း ကျွန်မတို့ မိသားစု အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတာပါ”

လျိုဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ ဝှီးချဲထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ 'ဓာတ်ကြီးငါးပါး အားဖြည့်ဆေး' ပါ။ လောကဓာတ်တွေနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာဖြစ်လို့ သွေးအားကောင်းစေပါတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးတယ်၊ သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်စေပြီး အတွင်းအင်္ဂါတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ထဲမှာ သုံးလုံးပဲ ပါတယ်၊ အလွန်ရှားပါးတာမို့ ချွေတာပြီး သုံးစွဲပေးပါ”

လက်ဗလာဆရာကြီး တတိယအကြိမ်မြောက် အော်ဟစ်ခဲ့ပြန်သည် - “ဓာတ်ကြီးငါးပါး အားဖြည့်ဆေးတောင့်…!!!”

အရက်ဓားအင်မော်တယ်က လှည့်ကြည့်ကာ - “ဒါကလည်း နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲလား”

“ဒါပေါ့... ဒါက ရှာမှရှားတဲ့ 'နတ်ဆေး' ပဲ” လက်ဗလာဆရာကြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး “ဒါက တကယ်ကို အသက်ကယ်တင်နိုင်တယ်။ တစ်ခါက အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်ပြီး သေခါနီးဖြစ်နေတဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးဟာ ဒီဆေးတစ်လုံးတည်းနဲ့ အသက်ကို ၇ ရက်အထိ ဆွဲဆန့်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒီဆေးတစ်လုံးက အသက်တစ်ဝက်နဲ့ ညီမျှတယ်”

အရက်ဓားအင်မော်တယ်ပင် “ဘုရားရေ” ဟု အံသြစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် နောက်ထပ် နတ်ဆေးနှစ်မျိုးကို ထုတ်ပြခဲ့ပြန်သည်။ လူတိုင်း၏ အံ့ဩမှင်သက်နေသော မျက်နှာများကို မြင်ရသောအခါ လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ သူ၏ အကျင့်ဟောင်းအတိုင်း ထိုဝှီးချဲထဲမှ ဆေးအားလုံးကို ခိုးယူလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လျိုဝမ်ချင်းက သူ၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရပြီး - “မကြံစည်ပါနဲ့ဦး။ ဒီဆေးတွေထဲမှာ အဆိပ်တွေလည်း ပါတယ်။ ဆေးတွေက ဘယ်လောက်ပဲ နတ်ဆေးလို စွမ်းထက်ပါစေ၊ အဆိပ်တွေကလည်း အဲဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တယ်။ ထိမိတာနဲ့ သေမှာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ ချွေးစေးများ ပြန်သွားလေသည်။ သူမ၏ အဆိပ်အတတ်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် မိုက်ရူးရဲစွာ မလုပ်ဝံ့တော့ပေ။

ထို့နောက် လျိုဝမ်ချင်းသည် ထိုနတ်ဆေး ၅ မျိုးကို လင်းပိုင်ဖန်ထံသို့ တိုးပေးလိုက်ပြီး - “ဒါက ကျွန်မရဲ့ တောင်းပန်လွှာအဖြစ် ပေးအပ်တာပါ၊ အရှင်မင်းကြီး လက်ခံပေးတော်မူပါ”

“ဒါတွေက... တကယ်ပဲ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဆေးတွေလား”

“ဒါတွေက အတုများ ဖြစ်နေမလား”

လူတိုင်းသည် အိပ်မက်ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးသည့် ဆေးများ မိမိတို့ရှေ့သို့ ရောက်နေသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ မိန်းမစိုး လျှူက “အရှင်မင်းကြီး... ဒါတွေကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အရင် စမ်းသပ်ကြည့်သင့်လား။ ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်မိတာက...” ဟု တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“စမ်းနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါတွေက အစစ်တွေပါ။ တခြားသူက ဒီလို သိသာတဲ့ လိမ်လည်မှုမျိုး လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ လက်ခံလိုက်ပါ”

လင်းပိုင်ဖန်သည် အင်ပါယာ မြေပုံဖြင့် စစ်ဆေးပြီးဖြစ်၍ ဆေးများမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

“မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး”

လင်းပိုင်ဖန်က “ကောင်းပြီ... ဒီနတ်ဆေးတွေကို ဆက်သတဲ့အတွက် နန်းတော်တံခါးဝက ကိစ္စကို ငါကိုယ်တော် ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။ ဒါနဲ့ မောင်မင်းက ဓားအဖိုးအို နဲ့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကျွန်မ မိခင်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဓားအဖိုးအိုကို ရှာဖွေနေတာပါ”

လျိုဝမ်ချင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး - “ဓားအဖိုးအိုဟာ တစ်ခါက မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်ကြောင့် ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရခဲ့တယ်၊ အရိုးတွေ အကြောတွေ ပျက်စီးပြီး အတွင်းအင်္ဂါတွေပါ ဒဏ်ရာရခဲ့ပေမဲ့ လဝက်တောင်မပြည့်ခင်မှာ အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်ကောင်းလာတယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။ သူဟာ တစ်စုံတစ်ရာသော နတ်ဆေးကို သောက်ခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားတဲ့ ကုသနည်းရှိတာ သေချာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အမေကို ကုသဖို့အတွက် အဲဒီနည်းလမ်းကို သိချင်လို့ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး ကူညီပေးတော်မူပါ”

လင်းပိုင်ဖန်သည် ဝှီးချဲပေါ်မှ အဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျှလောက်ထိ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သောသူကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များစွာမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး အရေပြားများ ပုပ်ဆွေးကာ၊ ကြွက်သားများမှာလည်း ပိန်လှီနေသည်။ အတွင်းအင်္ဂါများ မည်းနက်နေပြီး အရိုးများပင် ပျော့ခွေနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေနှင့် အသက်ရှင်နေသည်မှာပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“မောင်မင်းရဲ့အမေက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ”

“အားလုံးက ကျွန်မအမှားတွေပါ!” လျိုဝမ်ချင်းက ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် သူမ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။

သူမသည် ဆေးပညာရှင် မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူမတို့ မိသားစုသည် အဆိပ်ကို အဆိပ်ဖြင့် နှိမ်နင်းကာ ကုသသည့်နေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သဖြင့် 'အဆိပ်သမားတော်' ဟု လူသိများသည်။ သူမသည် ဖခင်မရှိဘဲ မွေးဖွားလာကာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အားနည်းပြီး အသက် ၅ နှစ်ထက် ပိုမနေရဟု သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏မိခင်မှာ ထူးချွန်သော သမားတော်တစ်ဦးဖြစ်၍ အသက် ၁၀ နှစ်အထိ ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိခင်ဖြစ်သူသည် တားမြစ်ထားသော နည်းလမ်းဖြစ်သည့် 'အသက်ချင်း လဲလှယ်ခြင်း' နည်းလမ်းကို သုံးကာ သမီးဖြစ်သူကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူမှာ ပြန်လည် ကျန်းမာလာသော်လည်း မိခင်မှာမူ သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိခင်ကို ပြန်လည်ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဆေးပညာကို အပတ်တကုတ် လေ့လာပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထူးချွန်သော သမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အတတ်ပညာများဖြင့် မိခင်၏ အသက်ကို ယနေ့တိုင်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဆက်သခဲ့သော နတ်ဆေးများသည်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“ဒါကြောင့်ပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မိဘအပေါ် သိတတ်တဲ့ သမီးနဲ့ သမီးအပေါ် ချစ်တဲ့ မိခင် ဖြစ်နေကြတာကိုး”

“အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဓားအဖိုးအိုနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးပါ။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်” လျိုဝမ်ချင်းက ထပ်မံ အသနားခံလိုက်သည်။

“သူ့ကို ရှာနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ကုသနည်းကို ငါကိုယ်တော် သိတယ်”

လျိုဝမ်ချင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး - “အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး မိန့်ကြားပေးတော်မူပါ”

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် - “တကယ်တော့ သူဟာ 'ကိုးမျက်လုံး ကျောက်ဖြူကြာစေ့'ကို စားသုံးပြီး ပြန်ကောင်းလာတာပဲ”

“ကိုးမျက်လုံး ကျောက်ဖြူကြာစေ့!” လျိုဝမ်ချင်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး - “ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာဖြစ်ဖြစ် ကုသပေးနိုင်ပြီး မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေတယ်။ ဒဏ်ရာမရှိတဲ့ သူတွေအတွက်ဆိုရင်လည်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ” လင်းပိုင်ဖန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းဆေးပညာ မျိုးရိုးဖြစ်၍ သူမ ဤအရာကို သိနေသည်မှာ မဆန်းပေ။

“ကျွန်မအမေ ရှင်သန်နိုင်ပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ” လျိုဝမ်ချင်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး - “အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီကြာစေ့တွေ ကျန်ပါသေးသလား။ ကျွန်မ တစ်စေ့ပဲ လိုချင်တာပါ။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ နတ်ဆေးတွေ အားလုံးနဲ့ လဲလှယ်ပါ့မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ၏ ဝှီးချဲအောက်မှ ပုလင်းများ၊ ဗူးများကို အများအပြား ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအရာများမှာ အစောပိုင်းက ဆေးများထက်ပင် ပိုမို ထူးခြားပုံရသဖြင့် လူတိုင်း ရင်ခုန်သွားကြသည်။ လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ဤဆေးများသာ ရလိုက်လျှင် သူ၏ မဟာရှနိုင်ငံ ပိုမိုတိုးတက်လာမည် မဟုတ်ပါလော။

ကြာစေ့မှာ ကိုးစေ့သာ ရှိပြီး လူကိုးယောက်ကိုသာ အကျိုးပြုနိုင်သည်။ ဤနတ်ဆေးများကမူ လူရာပေါင်းများစွာကို အကျိုးပြုနိုင်သဖြင့် လဲလှယ်ရသည်မှာ ထိုက်တန်လှသည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကြာစေ့ပိုရှိရင် မောင်မင်းနဲ့ လဲလှယ်ပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက အဲဒီကြာစေ့တွေ အားလုံးကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပြီမို့ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ဆိုလိုက်သည်။

“ခွဲဝေပေးလိုက်ပြီ... ဘာမှမကျန်တော့ဘူး ဟုတ်လား” လျိုဝမ်ချင်းမှာ နတ်ပြည်မှပင် ငရဲသို့ ကျသွားသည့်အလား မှင်သက်သွားသည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း - “အရှင်မင်းကြီး... တကယ်ပဲ မကျန်တော့တာလား။ တစ်စေ့တည်းပါ... တစ်စေ့တည်းဆို ရပါပြီ...”

“ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းကို လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ တကယ်ကို မကျန်တော့တာပါ”

လျိုဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်ကလေးမှာ ပျက်စီးသွားရချေပြီ။ ကံကြမ္မာက သူမ၏ မိခင်ကို တကယ်ပဲ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မှာလား။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်လက်ပြီး - “ဒါပေမဲ့... ကြာစေ့မရှိတော့ပေမဲ့ မင်းအမေအတွက် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတာတော့ မဟုတ်သေးဘူး”