အခန်း (၂၈၆)

'ရာသီဥတု လက်ဝါး' ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ ရာသီဥတုကို စတင်ကာ ချိန်ညှိလေတော့သည်။

ရေလိုအပ်သည့်နေရာများတွင် မိုးရွာစေခဲ့သည်။ ပူပြင်းလွန်းသည့် နေရာများတွင်မူ လေပြေလေညင်းများ တိုက်ခတ်စေပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တိုက်များဖြင့် နေရောင်ကို ကွယ်စေခဲ့သည်။ အေးလွန်းသည့် နေရာများတွင်လည်း အပူချိန်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သူသည် အရာအားလုံးကို စနစ်တကျနှင့် သာယာဝပြောအောင် ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာရှနိုင်ငံတော် တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ရာသီဥတု သာယာနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး - "ဒီနှစ် စားနပ်ရိက္ခာ ထွက်နှုန်းကသာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း မတိုးလာဘူးဆိုရင် ငါ့နာမည်ကို ပြောင်းပြန်ရေးလိုက်မယ်" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

......

ဤကိစ္စများကို စီစဉ်ပြီးနောက် နှစ်ရက်ခန့် ကြာသွားခဲ့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်သည် စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် လျိုဝမ်ချင်းထံသို့ သွားရောက်ကာ တစ်ခုခု လိုအပ်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ လာကြိုနေသော လျိုဝမ်ချင်းကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည် - "မိန်းကလေးလျို... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နိုင်ငံတော် အရေးတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် အခုမှပဲ မင်းဆီ လာကြည့်နိုင်တော့တယ်။ ငါကိုယ်တော်ကို စိတ်မဆိုးဘူးမလား"

"အရှင်မင်းကြီး... ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ အရှင်က တစ်တိုင်းပြည်လုံးရဲ့ တာဝန်ကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းထားရတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဧကရာဇ်မင်းပဲလေ။ ကျွန်မလို သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီ အခုလို လာကြည့်ပေးတာတင်ပဲ ကျေးဇူးကြီးလှပါပြီ၊ ကျွန်မ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်" ဟု လျိုဝမ်ချင်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ မိခင်ရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လျိုဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှလုံးသားထဲကနေ လာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ဝဲလျက် - "အရှင်မင်းကြီး ပေးသနားတော်မူတဲ့ 'ကိုးမျက်လုံး ကြာစေ့' ရယ် တခြားဆေးမြီးတိုတွေရယ်နဲ့ အမေကို ဆေးဖော်တိုက်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ အမေ့ကျန်းမာရေးက အများကြီး ကောင်းလာနေပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂရုဏာတော်ကို ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားမှာပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တော် စိတ်အေးရပြီ" လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အထဲကို ကြွပါဦး"

လင်းပိုင်ဖန်သည် သူမ၏နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားရာ ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အရင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

သူမသည် ဝှီးချဲပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ ပုပ်စော်နံခြင်းများလည်း မရှိတော့ပေ။ ပြည်တည် အနာများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အရေပြားအသစ်များ ပြန်လည်ထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်အတောက်များလည်း စင်ကြယ်သွားပုံရသည်။ သူမ၏ စကားပြောသံမှာ အားအင်ပြည့်ဝနေပြီး အခြေအနေမှာ အသက် ၆၀ ကျော် ၇၀ အရွယ် လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ရောဂါဝေဒနာကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့ရသဖြင့် အားအင်ချည့်နဲ့နေသေးရာ မတ်တပ် မရပ်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် အရင်ကနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "နေပြန်ကောင်းလာတာ တော်တော်မြန်တာပဲ။ နောက်နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်း အရင်လို ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ခံစားနေရတယ်"

ထိုအမျိုးသမီးကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး - "အဲဒီလောက်ထိ လွယ်ပါ့မလား အရှင်မင်းကြီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် ပိုနေရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ကျွန်မ သေတဲ့အထိ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါကိုယ်တော် အတွက်က အသေးအဖွဲလေးပါ၊ ပြီးတော့ ငါတို့က အပြန်အလှန် ကူညီနေကြတာပဲလေ"

"အရှင်မင်းကြီးအတွက် အသေးအဖွဲဆိုပေမဲ့ ကျွန်မတို့အတွက်တော့ အသက်ကယ်တဲ့ ကျေးဇူးပါပဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က ထိုင်လိုက်ပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ - "မင်းတို့ နောက်ထပ် ဘာလိုအပ်သေးလဲ ပြောပါ၊ ငါကိုယ်တော် တတ်နိုင်သလောက် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လျိုဝမ်ချင်းက - "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မတို့ အရှင်မင်းကြီးကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်ပေမဲ့ ပြောရမယ့် ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်"

"ပြောမှာသာ ပြောပါ" လင်းပိုင်ဖန်က အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်က မြို့တော်မှာပဲ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အလုပ်အကျွေး ပြုရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇာတိမှာ စိုက်ထားတဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီအပင်တွေ မပါဘဲနဲ့ နတ်ဆေးတွေကို ဖော်စပ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒီအပင်တွေကို ဒီကို ပြောင်းစိုက်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က - "ဒါက လွယ်ပါတယ်၊ ငါကိုယ်တော် လူလွှတ်ပြီး ပြောင်းစိုက်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ စိုက်တဲ့ အပင်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေပေါ်မှာ အရမ်းမူတည်ပါတယ်။ သူတို့နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ နေရာကို ရှာရမှာပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ ပြောင်းစိုက်လိုက်ရင်တောင် အပင်တွေက ရှင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဘယ်လို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုး လိုတာလဲ၊ ငါကိုယ်တော်ကို ပြောပြပါ"

လျိုဝမ်ချင်း၏ ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ တောင်းဆိုချက်များမှာ တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သူတို့စိုက်ပျိုးထားသည့် အပင်များမှာ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ ရှားပါးအပင်များ ဖြစ်ကြသည်။ တျန်းရှန်းတောင်တန်းမှ နှင်းကြာပန်းများ၊ သမုဒ္ဒရာရေအောက်နက်နက်မှ ရေမှော်များ၊ မီးတောင်ဝအနီးရှိ သစ်မာပင်များ စသည်ဖြင့်...။ ထို့ကြောင့် စိုက်ပျိုးမည့်နေရာသည် အေးသည့်နေရာ၊ ပူသည့်နေရာ၊ ခြောက်သွေ့သည့်နေရာနှင့် စိုစွတ်သည့်နေရာ အားလုံး ရှိနေရန် လိုအပ်သည့်အပြင် မြေဆီလွှာ အခြေအနေကလည်း အလွန်ပင် တိကျရပေမည်။ သူတို့ပြောစကားအရ ထိုကဲ့သို့ အခြေခံ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသည့်နေရာကို ရှာဖွေရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာခဲ့ပြီး မိသားစုအဆက်ဆက်က နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့် ပြုပြင်ဖန်တီးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါကိုယ်တော် ချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းလိုက်မယ်၊ ရှာတွေ့ရင် မင်းတို့ကို အကြောင်းကြားပါ့မယ်" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က သဘောတူလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... တကယ်လို့ ရှာမတွေ့ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်နေရာလုံးကို ကူးချည်သန်းချည် လုပ်လို့ရပါတယ်၊ အချိန်နည်းနည်း ပိုပေးရရုံပါပဲ" ဟု လျိုဝမ်ချင်းက အားနာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က အမျိုးသမီးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး - "မလိုပါဘူး၊ ငါကိုယ်တော်ဆီက သတင်းကောင်းကိုပဲ စောင့်နေလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြန်ရောက်သည်နှင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် အင်ပါယာမြေပုံကို ဖွင့်ကာ သူတို့လိုအပ်သော 'စိုက်ခင်း' နေရာကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတော့သည်။ လိုက်လံရှာကြည့်သော်လည်း ကိုက်ညီသည့်နေရာ လုံးဝ မရှိပေ။

သို့သော် လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်မပူဘဲ - "ရှာမတွေ့ရင်လည်း ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလိုက်မှာပေါ့" ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် မြို့တော်အနီးရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ 'နတ်ဘုရား၏ လက်' ကို အသုံးပြု၍ စတင်ကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ လိုအပ်သည့် မြေဆီလွှာများကို ယူဆောင်လာသည်။ လိုအပ်သည့် စိုထိုင်းဆကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ လမ်းများကို ဖြောင့်တန်းစေပြီး အပင်များ ပြောင်းစိုက်ရန် လွယ်ကူအောင် မြေများကို သူကိုယ်တိုင် ထွန်ယက်ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် 'ရာသီဥတု လက်ဝါး' ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာ၏ ရာသီဥတုကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူလှသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုချိုင့်ဝှမ်းလေးမှာ အေးသည့်နေရာနှင့် ပူသည့်နေရာ၊ ခြောက်သွေ့သည့်နေရာနှင့် စိုစွတ်သည့်နေရာတို့ တစ်ပြိုင်နက် ရှိနေသော အံ့ဖွယ် နယ်မြေလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

"အလုပ်ပြီးပြီ"

......

နှစ်ရက်ခန့်အကြာတွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် လျိုဝမ်ချင်းတို့ သားအမိထံသို့ တစ်ဖန် ရောက်လာပြန်သည်။

"မိန်းကလေးလျို... မင်းပြောတဲ့ နေရာကို ငါကိုယ်တော် ရှာတွေ့ပြီ၊ သွားကြည့်ရအောင်၊ အဆင်ပြေရဲ့လားလို့"

"ရှာတွေ့ပြီလား... ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီးလား" လျိုဝမ်ချင်းမှာ မှင်တက်သွားမိသည်။ သူမ ပြောခဲ့သည့် အခြေအနေများမှာ မဖြစ်နိုင်လောက်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းက နှစ်ရက်အတွင်း ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် - "သွားကြစို့၊ ငါကိုယ်တော် လိုက်ပြမယ်"

နှစ်နာရီခန့် သွားပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန် ပြုပြင်ထားသော ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့ ဖော်ပြခဲ့သည့် ပတ်ဝန်းကျင် အားလုံးရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်နေကြရသည်။ ရာသီဥတုလေးပါးစလုံး၏ အလှတရားများမှာ ဤနေရာတစ်ခုတည်းတွင် စုစည်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုကွဲပြားသော ရာသီဥတုများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပဋိပက္ခမဖြစ်ဘဲ သဟဇာတဖြစ်စွာ တည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လျိုဝမ်ချင်းနှင့် သူမ၏ မိခင်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ဒီနေရာက ဆေးပင်တွေ စိုက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာပဲ"

"တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြည့်စုံလွန်းတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် - "မင်းတို့ ကျေနပ်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ ပြီးတော့ မင်းတို့ နေထိုင်ဖို့အတွက်လည်း ဒီမှာ အိမ်အချို့ ဆောက်ပေးဖို့ ငါကိုယ်တော် စီစဉ်ထားပြီးသား"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး" ဟု သားအမိနှစ်ယောက်က ပြိုင်တူ ဆိုလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ချိုင့်ဝှမ်းကို ထပ်မံ ပြုပြင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လူတစ်ဝက်မှာ ထိုချိုင့်ဝှမ်းတွင် အလုပ်လုပ်ကြပြီး ကျန်လူတစ်ဝက်မှာ ဘေးကပ်လျက် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ သွားကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲဟင်"

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးကာ - "အဲဒီ ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ဒီနေရာနဲ့ ဆင်တူတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးဝလံတွေ စိုက်ဖို့ ငါကိုယ်တော် စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါမှ ဆောင်းတွင်းမှာ ဖရဲသီးနဲ့ လိုက်ချီးသီး စားလို့ရမယ်၊ နွေရာသီမှာ ပန်းသီးနဲ့ စတော်ဘယ်ရီ စားလို့ရမယ်လေ။ ဒါမှ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လတ်ဆတ်တဲ့ သစ်သီးမျိုးစုံကို ငါကိုယ်တော် စားနိုင်တော့မှာပေါ့၊ ဟားဟား…"

ဤမျှ အံ့ဖွယ်ကောင်းလှသော နယ်မြေကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးများ စိုက်ရန်သာ အသုံးပြုမည်ဆိုသည်မှာ နှမြောစရာကောင်းလှသည်ဟု သားအမိနှစ်ယောက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး လတ်ဆတ်သော သီးနှံများကို စားနိုင်မည်ဆိုသည်မှာလည်း ကောင်းမွန်သည့် အချက်တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလော။

"ဒါနဲ့... နောက်ထပ် လဝက်နေရင် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာရှနိုင်ငံတော်ကို မင်းဆက်နိုင်ငံတော် အသစ် တည်ထောင်တဲ့ အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနားကြီး ကျင်းပမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ နေ့တစ်နေ့မို့လို့ မင်းတို့လည်း လာတက်ရမယ်"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုကို လက်ခံရရှိတာက ကျွန်မတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ" ဟု သူတို့က ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

......

သတင်းကောင်းများမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ဟီရှန်းက လင်းပိုင်ဖန်ထံ လာရောက်ကာ နှစ်နှစ်ကြာ ဆောက်လုပ်ခဲ့ရသော နန်းတော်သစ်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပို့လေသည်။

လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး - "ကောင်းတယ်... အမတ်ဟီ၊ မောင်မင်း တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီလို နန်းတော်မျိုးနဲ့မှပဲ ငါတို့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ ထိုက်တန်မှာ၊ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့လည်း လိုက်ဖက်မှာပေါ့"

"အရှင်မင်းကြီး မိန့်ကြားတာ မှန်ပါတယ်"

ဟီရှန်းက အပြုံးဖြင့် - "ဒီနန်းတော်က အရှင်မင်းကြီးအတွက် ဘယ်လောက် အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး သိတာကြောင့် အလုပ်သမားတွေကို နေ့မနား ညမနား လုပ်ခိုင်းပြီး အခမ်းအနားမတိုင်ခင် အရှင်မင်းကြီးအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် အမြန်ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ"

"အမတ်ဟီ... နန်းတော်ဆောက်လုပ်ရာမှာ မောင်မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုအတွက် ငွေတေး တစ်သောင်း ဆုလာဘ် ပေးသနားလိုက်တယ်"

"ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်က လှည့်လိုက်ကာ - "နန်းတော်က ပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ နေ့ရက် ရွေးကြရအောင်။ မိန်းမစိုးလျို... မင်းပဲ ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူပါ။ အခမ်းအနားကြီး မတိုင်ခင် ငါတို့ နန်းတော်သစ်ကို ပြောင်းရွှေ့ကြမယ်။ ဧည့်သည်တော်တွေကိုလည်း နန်းတော်သစ်မှာပဲ ကြိုဆိုကြမယ်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး" မိန်းမစိုးလျိုမှာလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။

အားလုံး ဝိုင်းဝန်းကာ ကြိုးစားခဲ့ကြသဖြင့် တစ်ပတ်မပြည့်မီမှာပင် လင်းပိုင်ဖန်နှင့် နောက်လိုက်များမှာ နန်းတော်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤနန်းတော်သစ်ကြီးမှာ အင်ပါယာနိုင်ငံတစ်ခု၏ အဆင့်အတန်းနှင့်အညီ ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ ၎င်းသည် အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှရာ သာမန်လူတစ်ဦးသည် တစ်နေ့လုံး လမ်းလျှောက်လျှင်တောင် အကုန်နှံ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မားသော တံတိုင်းများ၊ နန်းဆောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် မြို့ငယ်လေး တစ်ခုသဖွယ် တော်ဝင်အရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးနေသည်။

တတိယအချက်မှာ အခန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် လူပေါင်း သုံးသောင်းခန့်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခံထားနိုင်သည်။ ယခင် နန်းတော်ဟောင်းနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ထိုနန်းတော်ဟောင်းမှာ ခြံဝင်းလေး တစ်ခုကဲ့သို့ပင် သေးငယ်သွားတော့သည်။

နန်းတော်သစ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းပိုင်ဖန်မှာ မိမိကိုယ်ကို ဧကရာဇ်စစ်စစ် တစ်ဦးအဖြစ် အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ချစ်လှစွာသော မိဖုရား... ဒါက ငါတို့ရဲ့ အိမ်သစ်လေးပေါ့"

လင်းပိုင်ဖန်က မိဖုရား၏ ခါးလေးကို ဖက်ကာ တက်ကြွစွာ ဆိုလိုက်သည် - "လောကကြီးက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိပြီး ဒီနေရာလေးကတော့ မင်းရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ရှိနေမှာပါ"

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီနန်းတော်ကြီးက အရမ်းကျယ်တာပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ မစီမံနိုင်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်..." မိဖုရားက စိုးရိမ်တကြီး ဆိုလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ မင်း လုပ်နိုင်မှာကို ငါ ယုံကြည်တယ်" လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ မိဖုရားမှာ သာမန်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်ပြီး သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းထန်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နန်းတွင်းရေးရာများကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် စီမံနိုင်စွမ်းရှိပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် နိုင်ငံတော်၏ မိခင်ကြီးတစ်ဦးမှာ ရှိသင့်သော အရှိန်အဝါများ ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ပတ်သက်လျှင် လင်းပိုင်ဖန်မှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

"ချစ်လှစွာသော မိဖုရား... ဒီညတော့ ငါတို့ ဒီမှာပဲ အနားယူကြရအောင်..."

"အရှင်မင်းကြီး..." မိဖုရားက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားရာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ရင်ခုန်သံများမှာ မြန်ဆန်လာတော့သည်။ ထိုညသည် သူတို့အတွက် နောက်ထပ် အိပ်စက်ခြင်းမရှိသော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့လေသည်။