သောက်မယ်၊ သတ်မယ်၊ ပျော်ပါးမယ်

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဘဝသည် အတော်လေး ပြည့်စုံနေခဲ့သည်။

သူသည် မနက်ခင်းတွင် အိပ်ရာထ၊ ချက်ပြုတ်၊ ခွေးများကို အစာကျွေး၊ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိုက်ပျိုးလေ့ရှိသည်။ အချိန်ရပါက စုချင်ချိုးအား ဓားသိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ အမြင်များကို မျှဝေပေးတတ်သည်။

နေ့လယ်စာကို တုန်းဖန်လျူလီနှင့် အတူစားလေ့ရှိသည်။ တုန်းဖန်လျူလီသည် အိမ်သို့ မကြာခဏ ပြန်လာတတ်သည်ကို မုန့်ချင်ကျိုး သတိထားမိလိုက်၏။ သူ အားလပ်ချိန်ရသည်နှင့် အိမ်သို့ အပြေးပြန်လာလေ့ရှိသည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင်မူ ဝူတျဲနှင့်အတူ ဧကရီ၏ မွေးနေ့ပွဲတော် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းများကို ဆွေးနွေးပြီး ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ကြသည်။

သို့သော် ဝူတျဲ ဘာကြောင့် ဧကရီအကြောင်းမသိမသာ အမြဲမေးမြန်းနေရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ မေးသည့်အခါတိုင်း အမြဲတမ်း အကူအညီပေးတတ်သော စုချင်ချိုးက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သဖြင့် ဝူတျဲမှာ ဆက်မမေးနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဧကရီ၏ မွေးနေ့ပွဲတော် ရောက်ရန် နှစ်ရက်သာ လိုတော့၏။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် တာဝန်များကို ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ပွဲတော်အတွက် အဓိက ပြင်ဆင်မှုများမှာလည်း နေရာတကျ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူတျဲသည် သူ့ကို နှောင့်ယှက်ရန် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးရှာပြီး သူနှင့် အချိန်ပိုဖြုန်းရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။

“ငါ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတာလား...”

မုန့်ချင်ကျိုးက မျက်နှာကို စမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝင့်ကြွားမိသွားသည်။

သူ နည်းနည်းမှ မသိလိုက်ချေ။

ဝူတျဲမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်နေပြီး ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေရှာသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မုန့်ချင်ကျိုး၏ စိတ်ကို လှုပ်ရှားအောင် မလုပ်နိုင်သလို နန်းတွင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

“သခင်လေး၊ ကျွန်မမှာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား.... “

ဝူတျဲ၏ လေသံမှာ ရှက်ရွံ့ပြီး သိမ်မွေ့နေသဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ကာကွယ်ပေးလိုစိတ်ကို အလွယ်တကူ နှိုးဆွပေးနိုင်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ဘက်လိုက်မှုမရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ကို ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“မဖြစ်နိုင်တဲ့ တောင်းဆိုမှုဆိုရင်လည်း မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့...”

သူ၏ အင်မတန် အစွမ်းထက်သော အာရုံခံစားမှုက ဝူတျဲသည် ကျောက်ကော်အတွက် အလုပ်လုပ် ပေးနေကြောင်းနှင့် ၎င်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

ဝတ္ထုထဲတွင်ဆိုလျှင် ဤအရာသည် ပင်မဇာတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ဇာတ်ပို့များအနေဖြင့် သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သွေးထွက်သံယို နိဂုံးနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

“အဲ...”

ဝူတျဲမှာ ဤမျှ တဲ့တိုးဆန်သော ငြင်းပယ်မှုကို မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မကို နန်းတွင်းဆောင်ထဲ ဝင်ခွင့်ရအောင် ကူညီပေးပါလို့ တောင်းဆိုချင်တာပါ။ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်ကို တွေ့ချင်လို့ပါ။ ဖြစ်နိုင်မလားဟင်...”

မုန့်ချင်ကျိုး စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

“မင်းက ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်ကို ဘာလို့ တွေ့ချင်တာလဲ...”

ဝူတျဲက သနားစဖွယ် မျက်ရည်သုတ်လိုက်သည်။

“ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရရင် ကျွန်မက လက်ရှိ ဧကရီ ကြင်ရာတော်ရဲ့ ဇနီးသည်ပါ။ သူက ရာထူးတက်ဖို့အတွက် သူ့မိသားစုကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီ အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့လူမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ကျန်သေးလားဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်လို့ပါ...”

“သူက ကျွန်မတို့ကို ဒီအတိုင်း စွန့်ပစ်ခဲ့တာပါ၊ အဟင့်... ဟင့်...”

စကားပြောရင်း ဝူတျဲက ငိုကြွေးလာရာ သူ၏ ရှိုက်သံများမှာ နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်းနိုင်ပြီး ကြားရသူများအဖို့ ဆွေးမြည့်ဖွယ် ဖြစ်စေကာ မြင်ရသူများအဖို့ မျက်ရည်ကျစေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ သူကတော့ ဝူတျဲ၏ စကားများကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ အစစ်အမှန် အထောက်အထားကို ကြိုမသိထားခဲ့လျှင် သူကို ယုံမိကောင်း ယုံမိသွားနိုင်သည်။

ဒါဆိုရင် ဝူတျဲရဲ့ ပစ်မှတ်က လက်ရှိ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်ပေါ့...

ကျောက်ကော်နှင့် ရှုဘုရင် ကျောက်ယွီဟွမ်တို့ကို တွေးမိရင်း မုန့်ချင်ကျိုးသည် အကြောင်းနှင့် အကျိုးကို နားလည်သွားပြီး ဝူတျဲ ဘာကြံစည်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။

ဝူတျဲက နိုင်ငံရေး ကမောက်ကမ ဖြစ်စေရန်အတွက် ဧကရီ၏ ကြင်ရာတော်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်ကိုပဲ ဒါက ပင်မဇာတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါလား။

ကံကောင်းလို့ ငါက ပါးနပ်ပြီး သတိရှိလို့သာ ထောင်ချောက်ထဲ မဝင်မိသွားတာ။

ဒီဇာတ်ကွက်က ဝတ္ထုထဲမှာ မပါပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းပျက်စီးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လိပ်ပြာတောင်ပံခတ်ခြင်း သက်ရောက်မှုဖြစ်လောက်တယ်။

မုန့်ချင်ကျိုး သက်ပြင်းအသာချပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မကူညီနိုင်လို့ပါ။ ဝန်ကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဧကရီရဲ့ အိပ်ဆောင်ထဲကို ငါ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လို့ မရပါဘူး။”

ဝူတျဲ မျက်လုံးလှန်ကြည့်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တခြားသူဆိုရင် အဲဒီစကား ပြောလို့ရပေမဲ့ ရှင်ကတော့ ပြောလို့မရဘူးလေ...

ဧကရီကို ဖမ်းစားထားတဲ့လူ၊ တန်ခိုးအာဏာကြီးမားပြီး သန်မာတဲ့လူ၊ ဧကရီက သူ့အတွက် ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေကိုတောင် ဆွတ်ခူးပေးနိုင်တဲ့လူ။

အဲဒါကို ဝန်ကြီးတစ်ယောက်က ကျူးကျော်လို့ မရဘူးတဲ့။

ရှင်က ပုံမှန် ဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဟုတ်လို့လား။ ရှင်က ဧကရီကို ပုန်ကန်နေတဲ့လူလေ..

“ဒါဆိုရင်... ကျွန်မနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ပေးနိုင်မလား...”

ဝူတျဲက မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်အကြာကြီးတော့ မရဘူး။”

“အချိန်အများကြီး မယူပါဘူး...”

ဝူတျဲ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ့အနေဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုး၏စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့သဖြင့် အင်အားသုံးရတော့မည်။ သူ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြုပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို ဧကရီ၏ အိပ်ဆောင်အတွင်း ခေါ်သွားခိုင်းကာ ကြင်ရာတော်နှင့် တွေ့ဆုံရမည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝူတျဲသည် မုန့်ချင်ကျိုးအပေါ် ကောင်းမွန်သော အမြင်ရှိခဲ့ပြီး လေးစားမှုပင် အနည်းငယ် ရှိခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မထိခိုက်စေချင်ပေ။

သို့သော် သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ မောင်လေးအတွက် ဝူတျဲက ဧကရီကို သတ်ရပေမည်။

“သွားရအောင်...”

မုန့်ချင်ကျိုး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ချင်ချိုး၊ မင်း ကျန်ခဲ့ပြီး အိမ်စောင့်နေခဲ့...”

စုချင်ချိုး တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

“ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက သခင်လေးရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို သေချာဂရုစိုက်ဖို့ မှာထားပါတယ်...”

“ရပါတယ်၊ မိန်းကလေးယွီတျဲက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

မုန့်ချင်ကျိုးက ဝူတျဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်မလား”

ကံကြမ္မာဆိုရင် ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ...

သခင်လေး၊ ရှင် ပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး။

ဝူတျဲ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

“ဒါပေါ့...”

သူတို့နှစ်ဦး မြို့တော်အနှံ့ လျှောက်သွားကြပြီး ပြဇာတ်ရုံတွင် အော်ပရာ နားထောင်ခြင်း၊ မြင်းပြိုင်ကွင်းတွင် မြင်းစီးခြင်း၊ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ပန်းများနှင့် ကိုအိငါးများကို ကြည့်ရှုခြင်းတို့ ပြုလုပ်ကြသည်။

ဝူတျဲက ဤမျှ စိတ်လက်ပေါ့ပါးပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပိုမို တက်ကြွရွှင်လန်းလာပြီး ဖြားယောင်းသွေးဆောင်သော အငွေ့အသက်များကို တမင်တကာ ထုတ်လွှတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝူတျဲ၏ ရင်ထဲတွင် ပိုမို လေးလံလာ၏။

လူကြီးမင်းက သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ဂရုစိုက်ပေးသော်လည်း သူကမူ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားကာ မဟာကျင်းဧကရီ၏ ကြင်ရာတော်ကို သတ်ရန် သူ့ကို အသုံးချရန် ကြံစည်နေသည်။

တစ်နေကုန် ပျော်ပါးပြီးနောက် နှစ်ယောက်စလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝူတျဲက မြို့တော်၏ တောင်ဘက်စွန်းရှိ လေညင်းတောင် သို့ သွားရောက်ပြီး လေညင်းခံရန် အကြံပြုလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး စကားမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာပြီလား...”

သူ ဝူတျဲကို မြို့တော်အနှံ့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကရုဏာစိတ်ကို နိုးကြားလာစေရန် မျှော်လင့်ရင်း နောက်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ ကျရှုံးသွားခဲ့သည်။

မြို့တော်၏ တောင်ဘက်စွန်း၊ လေညင်းတောင် ထိပ်ဖျားတွင်။

“လူကြီးမင်း၊ ရှင့်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလို့ ရမလား...”

ဝူတျဲက တောင်ထိပ်တွင် ရပ်လျက် မြို့တော်ကို စီးမိုးကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ စုချင်ချိုးကို ခေါ်မလာခဲ့တာလဲ။ တမင်သက်သက်လား...”

ဝူတျဲ မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် လေတိုက်ရာဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ တမင်သက်သက်ပဲ...”

...

ထိုအချိန်၌ပင်။

ကောက်ရိုးမိုးကာအင်္ကျီနှင့် ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော လူတစ်ဦးက ဇရပ်တစ်ဆောင်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် ချထားကာ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ သွယ်လျနေသည်။

ကောက်ရိုးမိုးကာ ဝတ်ထားသော အဘိုးအိုသည် ခမောက်ကို အနည်းငယ် မလိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှ အတားအဆီးများကို ဖောက်ထွင်း၍ မျက်လုံးစည်းထားသော အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

ဤနေရာသည် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးပြီး မဟာကျင်း၏ နန်းတော်မြို့နှင့် ဝေးကွာကာ မြို့တော်၏ တောင်ဘက်စွန်းဆုံးတွင် တည်ရှိသည်။

ရှုခင်းကြည့်စရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်သော လေညင်းတောင်ပင်။

တောင်ပေါ်မှနေ၍ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို စီးမိုးမြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဝူတျဲ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဲသွားသည်။ မုန့်ချင်ကျိုးကို ကျောပေးလျက် သူ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း၊ ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ရှင်က အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတော့ ကျွန်မရဲ့ လျို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ရိပ်မိမှာပါ။ ဘာလို့ ကျွန်မနဲ့ လိုက်လာခဲ့သေးတာလဲ...”

“ဒီမှာ ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ရှင် မကြောက်ဘူးလား”

မုန့်ချင်ကျိုးသည် သူ၏ မျက်မမြင် တောင်ဝှေးကို အားပြုကာ တောင်ပေါ်လေကို သူ၏ ထူထဲနက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကြား တိုက်ခတ်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်လွှဲလို့ မရမှတော့ ပုန်းနေလည်း အလကားပဲလေ...”

သူက ပြဿနာများကို မနှစ်သက်ဘဲ အေးချမ်းမှုကို လိုလားသော်လည်း ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ မကြောက်ပေ။

မဟုတ်ရင် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိဦးမှာလဲ။

ဝူတျဲ စကားမပြောနိုင်ခင် မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းနာမည်က ယွီတျဲ မဟုတ်ဘူး၊ ဝူတျဲ။ မင်းက ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အဆင့်၆ အရာရှိ မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ရှေ့စံ ကျောက်ကော်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့ လူသတ်သမားပဲ...”

“တိမ်တက်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ရှိပြီးတော့ စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ အဆိပ်အတောက် နည်းစနစ်တွေကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ...”

“မင်း ရုပ်ဖျက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့ကို အသုံးချပြီး နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်ကာ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ...”

မုန့်ချင်ကျိုးက ဆက်ပြောသည်။

“ငါပြောတာ မှန်လား...”

ဝူတျဲ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး သိနေတာလဲ... ကျွန်မရဲ့ နာမည်ရင်းကို သိတဲ့လူက အရမ်းရှားတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေကအစ... “

ထိုအချိန်မှာ ဝူတျဲသည် မုန့်ချင်ကျိုးထံမှ ဖိအားကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ရဲ့ လျို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ လောကကြီးကို မမြင်နိုင်ပေမဲ့ အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သလို ဖြစ်နေတဲ့အခါ၊ အဲဒီလိုလူမျိုးက သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင် ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးပဲ..

“လူကြီးမင်း၊ ဘာလို့... ဘာလို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်မနေခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နိုင်ခဲ့တာကို...”

ဝူတျဲက အပြစ်ရှိစိတ်ရော ရှက်ရွံ့စိတ်ပါ ခံစားနေရပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

“တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်း...”

သူက ဝိညာဉ်အပ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော အပ်တစ်ချောင်းသည် မုန့်ချင်ကျိုး၏ နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှင့်ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ဝိညာဉ်အပ်က ကြိုးမျှင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင် ထိန်းချုပ်လိုက်မှာပါ...”

“ပြီးသွားရင် အရာအားလုံးကို ခြေရာဖျောက်ပေးပါ့မယ်။ ရှင့်ကို မပတ်သက်စေရပါဘူး...”

မုန့်ချင်ကျိုးသည် ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

အမြင့်ဆုံး သတိအနေအထား ရှိနေသော ဝူတျဲက ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်မှ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

“ရှင်က ကျွန်မကို တကယ် အခက်တွေ့အောင် လုပ်တာပဲ...”

ရုတ်တရက်။

မုန့်ချင်ကျိုးက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ မျက်မမြင် တောင်ဝှေးကို အားပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ပြဿနာတွေထဲ ပါသွားလိမ့်မယ်။ မသတ်ရင်လည်း ရာဇဝတ်ကောင်ကို လက်ခံထားသလို ဖြစ်နေဦးမယ်။”

“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... “

မုန့်ချင်ကျိုး ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော ဘေးတိုက်မျက်နှာထား ပေါ်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ...”

ဝူတျဲ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိသည်။

သူ ဝိညာဉ်အပ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားကာ ပင်လယ်ထဲ ကျသွားသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ မုန့်ချင်ကျိုး၏ နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ရှင် ဘယ်သူလဲ...”

ဝူတျဲ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး အသံများ တုန်ယင်နေသည်။

...

မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြဿနာ မတက်ချင်တဲ့ ငပျင်းတစ်ယောက်ပါ...”

ထိုအချိန်၌ပင်။

ကောက်ရိုးမိုးကာအင်္ကျီနှင့် အဘိုးအိုသည် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားပြီး နေရာလွတ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ကာ မုန့်ချင်ကျိုး၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

“မင်း ပြောလို့ ပြီးပြီလား...”

ဓားအကြီးအကဲက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အရက်အိုးတစ်လုံးနှင့် ခွက်တစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူကာ အရက်ဖြည့်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ခရီးလမ်းအတွက် တစ်ခွက်ပါ။ မရဏလမ်းခရီးမှာ သောကတွေ မေ့ပျောက်ဖို့ပေါ့...”

ဝူတျဲ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရောက်လာသူကို မှတ်မိသွားကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဓားအကြီးအကဲ... ရှင် ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ...”

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အိမ်ရှေ့စံ ကျောက်ကော်ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ဖြစ်တဲ့ သူက ဘာလို့ မြို့တော်ထဲ ရောက်နေတာလဲ။

ဓားအကြီးအကဲက ဝူတျဲကို လျစ်လျူရှုကာ အရက်ခွက်ကို ကမ်းပေးရင်း လက်ကို ဆန့်တန်းထားသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ယူလိုက်ပြီး ခွက်ထဲမှအရည်ကို ဝေ့လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အလောင်းကောက်သူ ဓားအမည်မဲ့၊ ကျောက်ကော်ရဲ့ အသန်မာဆုံး ဝှက်ဖဲ၊ ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူ...”

“မသတ်ခင် တစ်ခွက် တိုက်တတ်တာက ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်ပဲ...”

ဓားအကြီးအကဲသည် ကျောပေါ်မှ ရှေးဟောင်းဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ဂရုတစိုက် သုတ်သင်နေကာ ပြန်မဖြေပေ။

မုန့်ချင်ကျိုး သိချင်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ အရက်ကို ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် ဓားအကြီးအကဲက သူ့ကို သတ်ဦးမည်လား။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မုန့်ချင်ကျိုးသည် တစ်ငုံတည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ခွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့တော့ စိတ်ကြိုက် လုပ်လိုက်တာပေါ့။ သောက်မယ်၊ သတ်မယ်၊ ပျော်ပါးမယ်...”