လူကြီးမင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ကျင်ကြံမှုကို ကူညီပေးပါ
Vol. 2 Ch. 24
မဟာကျင်းနန်းတော်၊ ဝန်ကြီးများ၏ စာကြည့်ဆောင်။
ဧကရီတုန်းဖန်လျူလီသည် အစီရင်ခံစာများကို စစ်ဆေးနေပြီး၊ နန်းရင်းဝန် ကျန်းစန်းဟိုင်မှာမူ သူ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။
တုန်းဖန်လျူလီက ပြောသည်။
“ဓားပြပြဿနာကတော့ အတော်လေး ပြေလည်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပြည်နယ်နဲ့ ခရိုင်အသီးသီးမှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေက တော်တော်များတယ်။ အဆင့်၆ ကနေ အဆင့်၉ အထိ ရှိတဲ့ အရာရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာ အဖမ်းခံရတာ ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ဝန်ထမ်း လစ်လပ်မှုတွေ ရှိနေတယ်...”
“ဒီပြဿနာတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းရမယ်...”
ကျန်းစန်းဟိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုးဆီမှာ မဟာကျင်းအတွင်းက အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေနဲ့ ဂိုဏ်းအင်အားစုတွေရဲ့ စာရင်း ရှိပါတယ်။ သူတို့ဆီကနေ ဘဏ္ဍာရေးဆုံးရှုံးမှုတွေကို ပြန်လည် ကုစားနိုင်ပါတယ်။ ဝန်ထမ်း လစ်လပ်မှု အတွက်တော့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွေကို နွေဦးနဲ့ဆောင်းဦး တစ်နှစ် နှစ်ကြိမ် ကျင်းပဖို့ အဆိုပြုပါတယ်...”
“စာမေးပွဲဖြေဆိုတဲ့ နေရာတွေမှာ မသမာမှုတွေ မရှိအောင် စောင့်ကြည့်ဖို့ ဝိညာဉ်ရတနာ အစီအရင်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့လည်း စောင့်ကြည့်ရေးဌာနကို ညွှန်ကြားထားပါတယ်။ ဆောင်းဦးစာမေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ အရည်အချင်း ရှိသူတွေကို ရွေးချယ်ပြီး ဒေသအသီးသီးကို စေလွှတ်သွားမှာပါ...”
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများသည် နန်းရင်းဝန်၏ ဝေဖန် ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းကို တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေကြသည်။
ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေသော ချင်းဖုန်းဟော်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“စာအုပ်ကြီးသမား၊ မင်း ဒီနေ့အခြေအနေကို ကြိုမြင်နေတာလား...”
ကျန်းစန်းဟိုင်က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က ပညာရှိ နိမိတ်စကားကို ပြောကတည်းက ငါ သတိထားပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားတာ။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား...”
ချင်းဖုန်းဟော်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့လည်း မင်းက ဧကရီကြင်ရာတော်ရဲ့ နိမိတ်စကားအပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေရတာပဲ။ မင်းက ဘာအသုံးကျလို့လဲ...”
“မင်း... “
ကျန်းစန်းဟိုင် ဒေါသထွက်သွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တုန်းဖန်လျူလီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“တော်တော့။ နန်းရင်းဝန် အကြံပြုတဲ့အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြမယ်...”
“ဒါ့အပြင် မဟာကျင်းနဲ့ ရှုနယ်စပ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ တုန်ခါမှုတွေ တွေ့ရတယ်။ အဲဒါ ပုန်ကန်သူ ကျောက်ယွီဟွမ် ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နေရာလို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်...”
တုန်းဖန်လျူလီ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ချင်းဖုန်းဟော်။ ခုနစ်ရက်အတွင်း ကျောက်ယွီဟွမ်ကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်။ အပြစ်မဲ့ သေဆုံးသွားသူတွေကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ဖြတ်ချင်တယ်...”
ချင်းဖုန်းဟော်၏ နောက်ပြောင်နေသော မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားပြီး “အမိန့်အတိုင်းပါ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကဲ၊ အားလုံး ထွက်သွားနိုင်ပြီ...”
တုန်းဖန်လျူလီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် စုချင်ချိုး အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး ဧကရီ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မ၊ သခင်လေးကို ဟိုမိစ္ဆာမက လမ်းလျှောက်သွားမယ်ဆိုပြီး ခေါ်သွားပါပြီ။”
အနည်းဆုံး အဆင့်၁ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေကြသော ကျန်ရှိသည့် အရာရှိများမှာမူ စုချင်ချိုး၏ စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။
“ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက အဆင့်၆ အရာရှိ ဝူတျဲကို ပြောတာလား...”
ကျန်းစန်းဟိုင်က လျှောက်လှမ်းနေရင်း ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။
စုချင်ချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်...”
ကျန်းစန်းဟိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဧကရီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဝူတျဲမှာ သံသယဖြစ်စရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူအယောင်ဆောင်ပြီး ရုပ်ဖျက် ထားတယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး သံသယရှိပါတယ်...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရီ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မတင်ပြတာလဲ...”
“ကျွန်တော်မျိုးက နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ဖမ်းချင်လို့ပါ...”
ကျန်းစန်းဟိုင်သည် ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ဒူးထောက်လိုက်၏။
“ကျွန်တော်မျိုးမှာ အပြစ်ရှိပါတယ်။ အရှင်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝူတျဲ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ချက်ချင်း စုံစမ်းပေးတော်မူပါ...”
ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနမှ အခြားအရာရှိများမှာမူ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ဧကရီကို ဤမျှ ဒေါသထွက်စေပြီး နန်းရင်းဝန်ကို ဤမျှ ကြောက်ရွံ့စေသော ထို”သခင်လေး”ဆိုသူမှာ မည်သူနည်း။
ပုန်ကန်မှုများနှင့် အခြားနိုင်ငံများနှင့် ပဋိပက္ခများ ကြုံရစဉ်ကပင် ဧကရီသည် ဤမျှ စိုးရိမ်တကြီး မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ အောင်မြင်မှုများကြောင့် ချီးကျူးခံရခါစ နန်းရင်းဝန်မှာလည်း အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ဒူးထောက်နေရသည်။
စုချင်ချိုးပြောသော “သခင်လေး”သည် ဧကရီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အရေးပါသော နေရာတစ်ခု ရရှိထားကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။
ဧကရီက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ကြက်ကာ ရှာဖွေလိုက်သည်။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“မြို့တောင်ဘက်က လေညင်းတောင်မှာ အချိန်ကာလ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတဲ့ လက္ခဏာတွေ တွေ့ရတယ်။ ရန်သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။ လေညင်းတောင်ကို ပိတ်ဆို့ဖို့ စစ်တပ်ကို စုစည်းလိုက်။ ကျန်တဲ့လူတွေ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ...”
...
“အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားအသိ၊ ပိုင်းဖြတ်စမ်း...”
မုန့်ချင်ကျိုးက အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဓားအကြီးအကဲထံသို့ အဝေးမှနေ၍ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။
အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိသည် နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး အချိန်မြစ်အတွင်း စီးဆင်းသွားကာ ဓားအကြီးအကဲ၏ တိမ်တက်နယ်ပယ်ကာလသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓားအကြီးအကဲ၏ အခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။
ဝူတျဲ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။
ဤသည်မှာ အရက်စက်ဆုံး အပြစ်ပေးမှုနှင့် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး လူသတ်နည်းပင်။
အချိန်မြစ်ကို နောက်ပြန်လှည့်ခြင်း၊ အတိတ်ကို ပိုင်းဖြတ်ခြင်းနှင့် အနာဂတ်ကို ဖြတ်တောက်ခြင်း။
ခက်ခဲစွာ ရယူထားသော ကျင့်ကြံမှုများ အဖြတ်ခံလိုက်ရလျှင်ပင် သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ မှတ်ဉာဏ် ချို့ယွင်းသွားသည်ဟုသာ မိုက်မဲစွာ ထင်မှတ်နေကြလိမ့်မည်။
“လူသတ်လိုတဲ့ စိတ်နဲ့လာတယ်ဆိုရင်၊ အသတ်ခံရဖို့လည်း ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်...”
မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဓားအကြီးအကဲမှာ ထိုနေရာတွင် မှင်တက်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ရှေးဟောင်း ကြေးဓားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချောက်ခနဲ မြည်အောင် ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူက အားကိုးရာမဲ့စွာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ “ငါ အိုသွားပြီပဲ။ ငါ့ဦးနှောက်က မကောင်းတော့ဘူး။ တစ်သက်လုံး တောင်ရွှေ့နယ်ပယ်နှောင်းပိုင်းမှာပဲ ပိတ်မိနေပြီး အထက်က နယ်ပယ်တွေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါ ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်း ပညာရှင်ကြီးလို့ ထင်နေတာ တကယ့်ကို မိုက်မဲလိုက်တာ...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူတျဲမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ အသားများမှာ ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားတော့၏။
မုန့်ချင်ကျိုးက ဆက်လက်၍ ညွှန်ပြလိုက်ပြန်သည်။
အချိန်နှင့် နေရာလွတ် ဓားအသိက ဓားအကြီးအကဲ၏ လူငယ်ဘဝအထိ နောက်ပြန်လိုက်သွားသည်။
ဓားအကြီးအကဲ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ရာစာ ကျင့်ကြံမှုများမှာ ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် အလယ်အဆင့်။
ပိုင်းဖြတ်စမ်း။
တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်။
ပိုင်းဖြတ်စမ်း။
တိမ်တက်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်။
ပိုင်းဖြတ်စမ်း။
တိမ်တက်နယ်ပယ် နှောင်းပိုင်း။
...
ခဏအကြာတွင် ဓားအကြီးအကဲက တိမ်တက်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ လက်အင်္ကျီများမှာ ဗလာဖြစ်နေကာ မျက်လုံးများမှာလည်း ဝေဝါးနေသည်။
“ငါ ရူးသွားပြီလား။ တိမ်တက်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က တိမ်တက်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်က လူတစ်ယောက်နဲ့... ငါ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ကို လာသတ်တာလား...”
ဓားအကြီးအကဲ၏ အစောပိုင်းက မောက်မာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နှိမ့်ချမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူ ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်တော့သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျုပ် မသေချင်သေးဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး...”
မုန့်ချင်ကျိုး ဘာမှမပြောဘဲ ဝူတျဲဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။ “ရွေးချယ်မှုက မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ။ သတ်မလား၊ ချမ်းသာပေးမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပါ...”
သူ ဝူတျဲကို ချမ်းသာပေးရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ အစွမ်းထက် ဇာတ်လိုက်၏ ကံတရားထံမှ အကျိုးအမြတ်အချို့ ရယူလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကံတရားတန်ဖိုးဆုလာဘ်များမှာ သူ့ကဲ့သို့ သတိကြီးသူအတွက်ပင် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဝူတျဲက ဧကရီ၏ ကြင်ရာတော်ကို သတ်ချင်ခဲ့တာပဲ၊ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။
ဧကရီ၏ ကြင်ရာတော် သေသေရှင်ရှင်၊ မုန့်ချင်ကျိုးအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မဟုတ်ပေ။
ဓားအကြီးအကဲက ချက်ချင်းပင် ဝူတျဲဘက်သို့ လှည့်ကာ နဖူးမှ သွေးများ ထွက်လာသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ဦးတိုက်ကာ နှိမ့်ချစွာ တောင်းပန်တော့သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျုပ် မသေချင်သေးဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့...”
ဝူတျဲက အိပ်မက်တစ်ခုမက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ခေါင်းများ မူးဝေနေသည်။
လွန်ခဲ့သော ခဏလေးက သူ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ် တစ်ဝက်အဆင့် ပညာရှင်ကြီးက ယခုအခါ သနားစရာကောင်းသော တိမ်တက်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် မျိုးဆက်သစ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။
ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။
“ကျွန်မ ရွေးချယ်တာက... “
ဝူတျဲ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားကာ အေးစက်သွားသည်။
“သတ်လိုက်ပါ... သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားရင် ပြဿနာပဲ တက်လာလိမ့်မယ်။”
မုန့်ချင်ကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားအကြီးအကဲ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။
ဓားအကြီးအကဲ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝူတျဲသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ရက်စက်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ၊ ကိုယ့်ထက် မြင့်တဲ့သူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ နင်းခြေခံရမယ့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပါပဲ။
လူကြီးမင်းက အစွမ်းထက်နေတာတောင်မှ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ သရုပ်ကို ဝှက်ထားပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေထိုင်ရသလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး။
သူက ဒီအမှန်တရားကို လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက နားလည်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်...
ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဝူတျဲသည် အေးချမ်းသော ဘဝသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခြင်းမှာ မဆိုးလှဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာမှသာ ကျောက်ကော်ကို လက်စားချေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။”
မုန့်ချင်ကျိုးက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတာလား...”
ဝူတျဲက ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“နည်းနည်းပါ။ ဓားအကြီးအကဲက အမိန့်ကို နာခံရုံတင်ပါ။ သူ ဒီလိုမျိုး အရှက်တကွဲ ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။”
မုန့်ချင်ကျိုး ရယ်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို တစ်ခု ပြောပြမယ်။ ဓားအကြီးအကဲကို မင်းကိုယ်တိုင် သတ်ခွင့်မပေးခဲ့တာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့...”
ဝူတျဲ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းစောင်းကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ဘာလို့လဲ...”
မုန့်ချင်ကျိုး၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ မင်းရဲ့ မောင်လေးက တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက သေသွားခဲ့တာ။ သူ့ကို သတ်ခဲ့တာက ဒီဓားအကြီးအကဲကိုယ်တိုင်ပဲ။ ကျောက်ကော်က မင်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖို့အတွက် ဒီအကြောင်းကို မပြောရဲခဲ့တာ...”
“ဘယ်လို...”
ဝူတျဲမှာ ကြားယောင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ...”
“ခုနက ကြားတာ အမှန်ပဲ။ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ...”
မုန့်ချင်ကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ရက်စက်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုရင် ဒီလို သွေးစွန်းတဲ့ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လိုတယ်...”
“မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်သလို အတိတ်ကိုလည်း ပိုင်းဖြတ်နိုင်တယ်...”
“ငါ အရင်က ကံကြမ္မာတွေကို ဟောခဲ့ဖူးတယ်၊ လုံရှန်ဘုရင်ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းကို စကားလုံး အနည်းငယ်နဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့တယ်။ ငါ့မှာ လိမ်ညာဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိသလို အမှန်တရားကို မြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်...”
ဝူတျဲ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာကာ သွေးမျက်ရည်တစ်စက်မှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
တောက်...
သူ မအော်ဟစ်သလို မငိုကြွေးခဲ့ပေ၊ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သွေးမျက်ရည်များကိုသာ စီးကျခွင့် ပြုထားသည်။
“ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်း။ ကျွန်မ သွားပါတော့မယ်...”
ဝူတျဲသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ပိုပြီး သန်မာချင်လား...”
မုန့်ချင်ကျိုးက သူကို မတားဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ဆီမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်း အဲဒါကို သင်ယူမယ်ဆိုရင် ကျောက်ကော်ကို လက်စားချေနိုင်သလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက်လည်း သုံးနိုင်တယ်..”
“ဒါပေမဲ့ သတိပေးပါရစေ၊ ကျောက်ကော်မှာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ရှိနေတယ်။ မင်း သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက အတော်လေး နည်းပါးတယ်...”
ဝူတျဲ ခေတ္တမျှ ရပ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ မုန့်ချင်ကျိုး၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အကျယ်ကြီး ငိုချလိုက်တော့သည်။
သူ၏ မျက်ရည်များမှာ မုန့်ချင်ကျိုး၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် စိုရွှဲသွားသည်။
“ဟေ့၊ အဲဒါက... “
မုန့်ချင်ကျိုးက “မိန်းကလေး၊ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေပါဦး”ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအစား သူ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးကာ “စိတ်မကောင်းပါဘူး” ဟုသာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“လူကြီးမင်း၊ ကျွန်မအပေါ်မှာ ထားတဲ့ ကျေးဇူးက အရမ်းကြီးမားပါတယ်။ တစ်သက်လုံး လူကြီးမင်းရဲ့ အစေခံအဖြစ် အမှုထမ်းပါ့မယ်။ ကျွန်မကို ကျင့်ကြံမှုမှာ ကူညီပေးပါဦး။ ဒါမှ တစ်နေ့ အဲဒီခွေးကျောက်ကော်ကို ကျွန်မ သတ်နိုင်မှာ...”
ဝူတျဲက မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မုန့်ချင်ကျိုး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အေးစက်ပြီး အရှိန်အဝါရှိသော အသံတစ်သံက ကြားဖြတ် ဝင်ရောက်လာသည်။
“ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြည်နူးစရာ အခိုက်အတန့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပြီလား...”