ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က ဖောက်ပြန်နေတာလား
Vol. 2 Ch. 25
မြို့တော်တောင်ဘက် ဆင်ခြေဖုံး၊ လေညင်းတောင်။
နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင် လင်းလုသည် အဆင့်၁ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူ သုံးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ဧကရီတုန်းဖန်လျူလီနှင့် အရာရှိများအဖွဲ့သည် နေရာလွတ်ကို ဖြတ်သန်းကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေညင်းတောင်ထက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ချင်းဖုန်းဟော်က ဧကရီ၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဒါက မြို့တော်ထဲမှာပါ။ အပြစ်ရှိတဲ့သူတွေက မိုက်မိုက်ကန်းကန်း လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
တုန်းဖန်လျူလီက ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကြက်၍ လေညင်းတောင်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဝူတျဲက မုန့်ချင်ကျိုး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အားရပါးရ ငိုကြွေးနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ချင်းဖုန်းဟော်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားကာ စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။
အဲ... ဒါက...
မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို ကစားတတ်တာပဲ။
ငါက ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော် ခေါင်းပေါ်က ဦးထုပ်စိမ်းကို ဘယ်လိုဖယ်ပေးရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့...
ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်၊ ဧကရီကိုမှ ပြန်ပြီး ဦးထုပ်စိမ်း ဆောင်းပေးလိုက်တာပဲ။
“အရှင်မ၊ ဒါက တစ်ခုခု အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပါ။ အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်ဘဲ အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့် ကြရအောင်ပါ...”
ကျန်းစန်းဟိုင်က ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်ရင်း နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မဟာကျင်း၏ ထိပ်တန်း စစ်ဗျူဟာရှင် ဖြစ်လင့်ကစား၊ သူပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က ဖောက်ပြန်နေပြီး၊ ဧကရီကိုယ်တိုင်က အဖောက်ပြန်ခံလိုက်ရတယ်။
နည်းနည်းပါးပါး ဒေါသရှိသည့် မည်သည့် ဧကရီမဆို ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဤဖောက်ပြန်နေသည့် အတွဲကို ထိုနေရာတွင်တင် ကွက်မျက်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။
အခြေအနေကို မသိကြသေးသော အခြားအရာရှိများမှာမူ တိမ်တိုက်များကြားမှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
မုန့်ဝန်ကြီးနှင့် ဝူတျဲတို့ တောင်ထိပ်တွင် ဖက်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အရာရှိများမှာ လက်ခုပ်တီး ရယ်မောကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“အော်... သူကိုး သူ့မှာ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းပြီး လှပတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်၊ ဒီနေ့မှ တကယ်ပဲဆိုတာ တွေ့ရတော့တယ်။”
“တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ...”
“စုလေးရဲ့ သခင်လေးက တကယ်တော့ သူလား။ ဧကရီက သူ့ကို ဒီလောက် အလေးထားတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ နောင်ကျရင် သူ့ကို မပြစ်မှားမိအောင် ငါတို့ သတိထားရမယ်...”
...
ချင်းဖုန်းဟော် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဘာမှမသိကြသည့် ထိုငတုံးအုပ်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
မင်းတို့မှာ အသိဉာဏ် မရှိကြဘူးလား။
ဒါက ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်ကွ။
မင်းတို့က ဧကရီရဲ့ ရှေ့မှာတင် ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်နဲ့ သူ့ရဲ့ မယားငယ်ကို ချီးကျူးနေကြတာလား။ မင်းတို့ ခေါင်းတွေက အရမ်းလေးနေလို့ ပျော်စရာအဖြစ် ဖြတ်ချချင်နေကြတာလား။
“သြော်... သူတို့က လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလို့ မင်းတို့လည်း ထင်နေတာလား...”
ဧကရီ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ခိုအောင်းနေသည်။
အရာရှိများက ချင်းဖုန်းဟော်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
နယ်ခြားစောင့် စစ်သူကြီးက ဘာလို့ သူတို့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေရတာလဲ။ သူတို့က မုန့်ဝန်ကြီးနဲ့ သူ့ဇနီးကို ချီးကျူးနေရုံတင်ဟာကို။ သူ့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။
“ဒါပေါ့... သူတို့က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပါပဲ၊ ပြည့်စုံတဲ့ အတွဲလေးပါ...”
အရာရှိများက လျင်မြန်စွာပင် လက်မထောင်ပြလိုက်ကြသည်။
ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က မုန့်ချင်း ဘွဲ့နှင်းသဘင်နေ့ကို သတိရသွားပြီး၊ သူက ဧကရီ၏ အချစ်တော် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယ ဝင်လာကြသည်။
ထို့ပြင် ဧကရီ၏ ကိုယ်ရံတော်မလေး စုချင်ချိုး ပြောသော သခင်လေး ဆိုသည်မှာလည်း ...
အရာရှိများ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ကျောချမ်းသွားကာ တစ်ဖွဲ့လုံး လေထဲတွင်ပင် ဒူးထောက် လိုက်ကြသည်။
“အ... အရှင်မ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ သူက အရှင်မရဲ့... ဆိုတာ မသိလို့ပါ။”
အရာရှိများသည် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောကြပြီး အချစ်တော်ဆိုသည့် စကားလုံးကို လူပုံအလယ်တွင် မပြောရဲကြပေ။
ချင်းဖုန်းဟော်က လက်ပိုက်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
အခုမှ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်မှန်း သိကြတာလား။ ဝက်ဦးနှောက်တွေ။
ကျန်းစန်းဟိုင် တစ်ယောက်သာလျှင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ချင်းဖုန်းဟော်နှင့် ဒူးထောက်နေသော အရာရှိများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းစန်းဟိုင်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း အတွေးနက်နေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးက အချက်အလက်တွေ လွဲနေသလို ခံစားနေရတယ်…
ဟေး... ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် အခြေအနေကို မှားနေတာလား။
“တရားရေးဝန်ကြီးဌာနကို သွားပြီး မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ် တစ်စုံကို ခံယူကြ။ အခုသွားတော့...” ဧကရီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
အရာရှိများသည် မကျေမနပ် မဖြစ်ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး မျက်လုံးများမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဧကရီက တကယ်ပဲ ကောင်လေးချောချောလေး တစ်ယောက်ကို မွေးထားတာပဲ။
အတည်ပြုနိုင်ပြီ… မုန့်ချင်း က တကယ်ပဲ ဧကရီရဲ့အချစ်တော်ပဲ။
ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က အဖောက်ပြန်ခံလိုက်ရပြီ။ ဧကရီကိုယ်တိုင်ကလည်း အဖောက်ပြန်ခံလိုက်ရပြီ။
ဒါ့အပြင် ဧကရီက မုန့်ချင်းကို သူ့ရဲ့ ကြင်ရာတော် မုန့်ချင်ကျိုးထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးထားပုံရတယ်။
ထို့နောက် မိုးကြိုးအပစ်ပေးခံရတော့မည့် အရာရှိတစ်စုက နတ်ဘုရားအာရုံ လှိုင်းများဖြင့် ဧကရီနှင့် မုန့်ချင်းတို့၏ အတင်းအဖျင်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။
ချင်းဖုန်းဟော်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“သူတို့တွေ စာတွေအများကြီး ဖတ်ပြီး ရူးသွားတာလား။ ဘာလို့ မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာကို ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှား နေကြတာလဲ...”
နောက်ဆုံးတွင်...
ဧကရီသည် ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ နေမင်းကို ကျောခိုင်းကာ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ခန့်ညား ထည်ဝါသော အရှိန်အဝါဖြင့် ရပ်နေလိုက်သည်။
“ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြည်နူးစရာ အခိုက်အတန့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပြီလား...”
လေညင်းတောင်ပေါ်တွင် မုန့်ချင်ကျိုးသည် အံ့သြစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အသံမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။
ဟမ်…
ဧကရီ….
ဝူတျဲသည် မုန့်ချင်ကျိုးကို အလျင်အမြန် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ဧကရီကို မော့မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ခိုးစားရင်း အဖမ်းခံလိုက်ရသည့် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် လိမ်နေတော့သည်။
တုန်းဖန်လျူလီက သရုပ်မှန်ကို ဝှက်ထားသော ဧကရီ ဖြစ်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုး၏ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းသော ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။
တခြားမိန်းမတစ်ယောက်၏ ယောက်ျား ရင်ခွင်ထဲတွင် တောထဲတောင်ထဲ ငိုနေရသည်မှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေသည်။
“အရှင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”
မုန့်ချင်ကျိုးက လက်အုပ်ချီ၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
“အရှင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”
ဝူတျဲကလည်း လိုက်၍ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သို့သော် အပြင်လူများအဖို့မူ ဤမြင်ကွင်းမှာ လိုက်ဖက်ညီသည့် လင်မယားတစ်စုံ၏ ပုံရိပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ချင်းဖုန်းဟော်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဧကရီကို ရန်စနေတာလား။
လက်ပူးလက်ကြပ် မိနေတာကို၊ မင်း ရှက်ပြီး ဒူးထောက် အမှားဝန်ခံသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
မင်းက ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်သလို နေနေတာလဲ၊ ငါတို့က အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလိုမျိုး ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံစံက အတော်လေးကို မောက်မာလွန်းတယ်။
“မမေ့နဲ့ဦး၊ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က ဧကရီရဲ့ အထောက်အထားကို မသိသလို၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သရုပ်မှန်ကိုလည်း မသိဘူး။”
ကျန်းစန်းဟိုင်က ချင်းဖုန်းဟော်ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။
ချင်းဖုန်းဟော်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဧကရီကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေလိုက်သည်။
သူ စဉ်းစားလေလေ၊ ဒီပြဇာတ်က ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလေလေပဲ။
ချင်းဖုန်းဟော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အခု အခြေအနေက ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က သူ့မိန်းမက သူ့ကို ဖမ်းဖို့ ရောက်နေတာကို မသိဘူး၊ ဧကရီကလည်း သူ့သရုပ်မှန်ကို မဖော်ထုတ်ချင်သလို ဒေါသလည်း မထွက်ချင်ဘူး။ ဒါ ဘယ်လို ဇာတ်သိမ်းမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ...”
ကျန်းစန်းဟိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
“အစပြုမှုက ဧကရီရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ။ အကယ်၍ ဧကရီက ဝူတျဲရဲ့ အထောက်အထားကို သံသယဝင်ပြီး မေးခွန်းထုတ်ရင် ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က သေချာပေါက် ရှင်းပြလိမ့်မယ်။ သူ ဖောက်ပြန်နေပါတယ်လို့ ဝန်ခံသရွေ့ ဧကရီက နိုင်ပြီ...”
ချင်းဖုန်းဟော်က ချက်ချင်း ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီကျရင် ဧကရီက မုန့်ရဲ့ဇနီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး၊ ဧကရီက သူ့ကို အမှန်တရား ပြောပြလိုက်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပဲ။ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်တော့ သေပြီသာမှတ်ပေတော့ပဲ...”
အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်မှာ အတင်းအဖျင်း ပြောရသည့် အရသာကို ခံစားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်မှာ.... ဧကရီ ရှုံးနိမ့်မည့် အခြေအနေကို မမြင်မိပေ။
ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်တော့ အပြစ်ပေးခံရတော့မယ်။
“ကျွန်တော်မျိုး မေးပါရစေ၊ အရှင်မ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ...”
မုန့်ချင်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။
တုန်းဖန်လျူလီ၏ ဟင်္သာမျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက အဆင့်၆ အရာရှိ ဝူတျဲက အယောင်ဆောင်ခံထားရပြီး သစ္စာဖောက်တွေရဲ့ ကြိုးကိုင်မှုကို ခံနေရတယ်လို့ သတင်းရထားတယ်။ မင်းက ဘာလို့ သူနဲ့ ရှိနေတာလဲ...”
မုန့်ချင်ကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။
“အရှင်မ၊ ဝူတျဲက ပုန်ကန်သူ ကျောက်ယွီဟွမ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မောင်လေးဟာ ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံထားရတာကြောင့် အမိန့်ကို နာခံခဲ့ရတာပါ။ မကြာသေးခင်ကမှ သူရဲ့ မောင်လေးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက အသတ်ခံလိုက်ရတာကို သိသွားလို့ သူ လက်စားချေချင်နေပြီး ပုန်ကန်သူ ကျောက်ယွီဟွမ်ကို ဖြုတ်ချချင်နေတာပါ...”
“ဒါကြောင့် သူက ပုန်ကန်သူရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ယူဆောင်လာပြီး မြို့တော်ထဲ ခိုးဝင်လာခဲ့တာပါ။ အရှင်မကို ကူညီနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပါ...”
ဝူတျဲသည် သူ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။ မုန့်ချင်ကျိုးက သူ့ကို ကူညီချင်မှန်း သိသော်လည်း၊ သူမှာ ပေးစရာ တကယ့် သတင်းအချက်အလက် ဘာမှမရှိပေ...
ကျောက်ကော် ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာမှာ ခုနစ်ရက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေသည်။ အကယ်၍ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ကသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူက သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား ကျောက်ကော်ကို ဖမ်းခိုင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“သြော်... ဟုတ်လား။ ဒါဆို ပြောပြပါဦး...”
တုန်းဖန်လျူလီက အေးဆေးစွာ ပြောရင်း အောက်က စုံတွဲကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
မုန့်ချင်ကျိုးက ဦးညွှတ်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ယွီတျဲရဲ့ နာမည်ရင်းက ဝူတျဲပါ၊ ကျောက်ကော်ရဲ့ လက်အောက်က လူသတ်သမား တစ်ယောက်ပါ။ သူက အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မပြောခင်မှာ အရှင်မအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော်မျိုး စောင့်ရှောက်ထားချင်ပါတယ်။”
ဧကရီ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ အေးစက်သွားပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက သူကို စောင့်ရှောက်ထားချင်သေးတာလား”
“မှန်ပါတယ်..”
မုန့်ချင်ကျိုးက ပြတ်သားစွာဖြင့် အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
သူက ကျောက်ကော်ကို အသုံးချချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေး ရလာပြီဖြစ်ရာ သူ အပြည့်အဝ အသုံးချမည် ဖြစ်သည်။
အနာဂတ်၏ အရေးပါသော မဟာမိတ်တစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာ ကျောက်ကော်၏ ကံတရားတန်ဖိုးကို အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားစေလိမ့်မည်။
ဟဲဟဲဟဲ...
ဝူတျဲမှာမူ မုန့်ချင်ကျိုး၏ အတွေးများကို မသိဘဲ၊ မိမိအတွက် ဧကရီကိုပင် ရင်ဆိုင်ရဲသည့် သူ့ရှေ့က မျက်စိပိတ်ထားသော လူငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
မိသားစုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အတွက် ဝူတျဲက ခိုကိုးရာနေရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရှာတွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“လူကြီးမင်း...”
ဝူတျဲ၏ မျက်လုံးများမှာ အိမ်မက်ဆန်နေပြီး သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်မှာ ပို၍ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။
“မရဘူး။ ငါ သဘောမတူဘူး...”
ဧကရီသည် ဝူတျဲ၏ စွဲလန်းနေသော အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ အရှင်မက သဘောမတူဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဘာမှ ပြောမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး သတိပေးပါရစေ၊ ဝူတျဲယူလာတဲ့ သတင်းက ရှုဘုရင် ကျောက်ယွီဟွမ် ပုန်းနေတဲ့ နေရာအကြောင်းပါ...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းဖုန်းဟော်မှာ ပထမဆုံး စိတ်မထိန်းနိုင်သူ ဖြစ်သွားသည်။
ချင်းဖုန်းဟော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အမြန်မေးလိုက်သည်။
“ဒါ အမှန်ပဲလား...”
သစ္စာဖောက်များကို မုန်းတီးပြီး ကျောက်ယွီဟွမ်ကို အသေချင်ဆုံးလူမှာ ဧကရီ တုန်းဖန်လျူလီအပြင် ချင်းဖုန်းဟော်လည်း ပါဝင်သည်။
“အမှန်ပါပဲ...”
မုန့်ချင်ကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မ၊ အခြေအနေကို ထည့်တွက်ပေးပါဦး...”
ချင်းဖုန်းဟော်က တုန်းဖန်လျူလီကို ကြည့်ပြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူက ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်ပဲလေ။ သူက မင်းကို ဦးထုပ်စိမ်း ဆောင်းပေးခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘဲ အများကြီးတောင် ကူညီခဲ့သေးတယ်။
မင်းကိုယ်မင်း ပြန်ကြည့်ဦး။ ကောင်လေးချောချောလေးကို မွေးထားပြီး သူ့ကို ပစ်ထားတာ။ မင်းမှာ ငြင်းပယ်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။
တုန်းဖန်လျူလီက မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါနဲ့ ဈေးဆစ်နေတာလား...”
“ငါ တကယ်ကို သိချင်မိတယ်။ မင်းက မင်းရဲ့ ဇနီးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခု ဘာလို့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေပြီးတော့ ဘာမဆိုပေးပြီး ကာကွယ်ချင်နေရတာလဲ...”