အမည်မသိဓားသူတော်စင်၏အမည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဟိုးဟိုးကျော်သွားခြင်း

မုန့်ချင်ကျိုးက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အရှင်မနဲ့ ဝူတျဲကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ ဝူတျဲကလည်း အမှုတော်ကို အကျိုးပြုမယ့်သူပါ။ ကျုပ် သူ့ကို မကာကွယ်ရင်တောင်မှ အရှင်မက သူကို တကယ်ပဲ သတ်မှာလား...”

“ခင်ဗျား တကယ်မသတ်ဘူးဆိုတာ ကျုပ်လောင်းရဲတယ်၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ ခင်ဗျားကို ကျုပ် စိန်ခေါ်ရဲတာပေါ့” ဟူ၍ပင် သူ စကားဆက်ချင်သွားမိသည်။

ဧကရီသည် သူ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာကို ကိုက်လိုက်မိပြီး အေးစက်သော မျက်ဝန်းများမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။

“ဒါဆို မင်းရဲ့ ဇနီးအပေါ် သစ္စာဖောက်ပြီး တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတာကိုကော ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ...”

ဤမေးခွန်းကို မမေးသင့်မှန်း သူ သိသည်။ မည်သည့် သရုပ်ဖြင့် ဖြစ်စေ သူ့တွင် မေးပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ဧကရီ တစ်ပါးအနေဖြင့် ဆိုလျှင်လည်း ဤသည်မှာ အုပ်ချုပ်သူနှင့် အစေခံ ဆက်ဆံရေးသာ ဖြစ်ပြီး၊ တုန်းဖန်လျူလီ အနေဖြင့် ဆိုလျှင်လည်း အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား ဆက်ဆံရေး၊ လင်မယား အယောင်ဆောင် ထားရုံသာဖြစ်သည်။

သို့သော် တုန်းဖန်လျူလီမှာ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။ မုန့်ချင်ကျိုးက ဝူတျဲကို ဖက်ထားသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ယောင်တိုင်း အပ်ဖြင့် အထိုးခံရသလို ခံစားရပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ချဉ်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

မုန့်ချင်ကျိုး - ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ဘာတွေ ရှင်းပြနေရမှာလဲ...

“အရှင်မ... ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်မ အပြစ်တွေပါ။”

ဝူတျဲက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေး သေဆုံးသွားတာကို သိလိုက်ရလို့ ဝမ်းနည်းလွန်းတာနဲ့ အားကိုးရာ ရှာမိသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းမုန့်နဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုန်းဖန်လျူလီသည် စောစောက မြင်ကွင်းကို သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။ ရည်းစားများ ချိန်းတွေ့နေသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ့မှာ အလိုလိုနေရင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါကို စောစောကတည်းက သတိထားမိသင့်တာ...

ဧကရီသည် နဖူးကို ပွတ်လိုက်ရင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသဖြင့် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျက်ပြားသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

“နားလည်ပြီ...” သူက ဆိုလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ သတင်းအချက်အလက်တွေကသာ မှန်ကန်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ငါ ခွင့်ပြုမယ်။ ဝူတျဲကို အသက်ချမ်းသာပေးပြီး မင်းရဲ့ အစေခံအဖြစ် ထားခွင့်ပေးမယ်...”

မုန့်ချင်ကျိုးက မောက်မာခြင်းလည်းမရှိ၊ နှိမ့်ချလွန်းခြင်းလည်းမရှိဘဲ လက်ယှက်၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

စကားဝိုင်း ပြီးဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ကျန်းစန်းဟိုင်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့... တကယ့် ယွီတျဲကိုလည်း ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါဦး...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ တကယ့် ယွီတျယ်က ဘေးကင်းပါတယ်။ သူကို ခဏ ဝှက်ထားရုံပါ...”

ဝူတျဲက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်ရင်း မုန့်ချင်ကျိုးကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းက တုန်းဖန်လျူလီကို တစ်ဖန် မသက်မသာ ဖြစ်စေပြီး နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် ဘေးသို့ တစ်ချက်စောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်မမြင်တုတ်ဖြင့် တောင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှုဘုရင် ကျောက်ယွီဟွမ်က စစ်သည်တော် တစ်သန်းကို ဦးဆောင်ပြီး နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းထဲမှာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေပါတယ်။ ကျန်တဲ့စစ်သည် ငါးသောင်းကိုတော့ ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်း ဖြတ်မခံရအောင် ရှုနယ်မြေမှာ ထားရစ်ခဲ့ပါတယ်...”

ကျန်းစန်းဟိုင်က နားမလည်နိုင်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းဆိုတာ မဟာကျင်းနယ်စပ်နဲ့ ကပ်နေတဲ့ ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေပဲ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ နတ်ဘုရားရတနာတွေ ရှာဖို့အတွက် သွားခဲ့ကြပေမဲ့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်သူ နည်းတယ်။ အဲဒီမှာ စစ်သည် တစ်သန်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဝှက်ထားနိုင်မှာလဲ...”

မုန့်ချင်ကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။

“ကျောက်ယွီဟွမ်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိတယ်။ သူများတွေ မတွေးရဲတာကို သူ လုပ်တတ်တယ်။ စစ်သည် တစ်သန်းဆိုတာ အလွန်သိသာလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ငွေကြေးနဲ့ လူအင်အားကို မနှမြောဘဲ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တောင်တန်းထဲကို ကိုယ်တိုင်ဝင်ပြီး နေရာရှင်းခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ စစ်သည် တစ်သန်း ဆံ့နိုင်တဲ့အထိ ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်...”

ကျန်းစန်းဟိုင်သည် ဤအခြေအနေ ဖြစ်နိုင်ခြေကို အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားတွက်ချက်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းစန်းဟိုင်က တုန်းဖန်လျူလီကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အရှင်မ၊ ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာကတော့ ဒါ ၉၀%လောက် မှန်နိုင်ပါတယ်...”

လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ကြသည့် တားမြစ်နယ်မြေသည် မည်သူမျှ မထင်မှတ်နိုင်သော အကောင်းဆုံး ပုန်းအောင်းရာ နေရာပင်။

မဟုတ်လျှင် ဧကရီက မဟာကျင်း တစ်တိုင်းပြည်လုံးကို နေ့ညမပြတ် ကျင့်ကြံသူများစွာ လွှတ်၍ ရှာဖွေခိုင်းသော်လည်း ကျောက်ယွီဟွမ်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရဘဲ လေထဲပျောက်ကွယ်သွားသလို ဖြစ်နေသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

အကယ်၍ သူသာ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းထဲတွင် ပုန်းနေပါက အရာအားလုံးက ယုတ္တိရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

“ချင်းဖုန်းဟော်...”

တုန်းဖန်လျူလီက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းကို ချက်ချင်းသွား။ ကျောက်ယွီဟွမ် ပုန်းနေတဲ့ နေရာကို ရှာဖို့ မင်းကို သုံးရက် အချိန်ပေးမယ်...”

ချင်းဖုန်းဟော်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုကာ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ” ဟု ဆိုပြီး နေရာလွတ်ကို ဖြတ်သန်း၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“မြို့တော်ကို ပြန်ကြစို့...”

တုန်းဖန်လျူလီ လှည့်အထွက်တွင် လေညင်းတောင်ပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင် ကြုတ်သွားသည်။

ထို့နောက် တုန်းဖန်လျူလီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နေရာလွတ်ထဲမှ အချိန်နှင့် သက်ဆိုင်သည့် ဓားအသိ တစ်မျှင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဆံပင်မျှင်ခန့်သာ ရှိသော ထိုဓားအသိက အရိုးထိအောင် တွယ်ကပ်တတ်သော ပိုးလောက်ကောင်ကဲ့သို့ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တုန်းဖန်လျူလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားသည်။

“အရှင်မ...”

ကျန်းစန်းဟိုင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး...”

တုန်းဖန်လျူလီက လက်မြှောက်ကာ တားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ဖြူစင်တောက်ပနေသော ဆံပင်တစ်မျှင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်သွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

“ဒီဓားအသိမှာ အချိန်တာအို ပါဝင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ဒီလူရဲ့ အဆင့်ဟာ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် ဝန်းကျင်မှာ ရှိရမယ်။ ဒီဓားအသိရဲ့ လက်ကျန် အရိပ်အယောင်လေးကတောင် ငါ့ကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်တယ်။ ဒီလူရဲ့ စွမ်းအားဟာ ငါနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်...”

ကျန်းစန်းဟိုင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

“အချိန်တာအို ပါဝင်တဲ့ ဓားအသိအကြောင်း သမိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။ ပြီးတော့ မဟာကျင်းထဲမှာရှိတဲ့ တောင်ရွှေ့နယ်ပယ်အထက် ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပဲ။ ဒီလူက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ...”

ဤနေရာတွင် နှစ်ယောက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဝူတျဲမှာမူ ဤအရာအားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မုန့်ချင်ကျိုး၏ စွမ်းအားကို သူ အထင်သေးခဲ့မိမှန်း သိသွားသည်။ ဧကရီကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို အင်အားကြီးသူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ရန်သူသဖွယ် သတိထားနေရသည်။

အုပ်ချုပ်သူတစ်ပါးနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော ဓားသူတော်စင် ဖြစ်သော်လည်း နှိမ့်ချတတ်ပြီး ကြင်နာတတ်ကာ မိသားစုကို အလေးထားသူ။ သူ၏ အရည်အချင်းများကို ထုတ်မကြွားသလို ရုပ်ရည်ကလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်။

ဒီလောက် ပြည့်စုံတဲ့ လူသားမျိုး ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိနိုင်ပါဦးမလား။

ဝူတျဲ၏ မျက်လုံးများမှာ မုန့်ချင်ကျိုးကို ကြည့်ရင်း အရောင်တောက်ပနေသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်အနာအဆာဖြစ်သည့် မျက်မမြင် ဖြစ်နေခြင်းမှာပင် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်သူဆိုတာ နတ်ဘုရားပဲ ရှိတာလေ။ လူသားဆိုတာက အပြစ် အနာအဆာ ရှိမှ ပိုပြီး လူဆန်တာ မဟုတ်လား။

“ချင်ကျိုး... မင်း ဒီလေညင်းတောင်ကို ဖြတ်သွားတဲ့ ဓားသမား တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့မိသေးလား...”

တုန်းဖန်လျူလီက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြေလိုက်သည်။ “မတွေ့ပါဘူး၊ ကျုပ်က ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတဲ့ မျက်မမြင် တစ်ယောက်ပဲလေ...”

“မှန်တာပဲ”

တုန်းဖန်လျူလီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အခြေအနေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာပုံရသည်။

တိုင်းပြည် အသီးသီးကြား စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေပြီး ကမ္ဘာကြီးက ရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာ ရှုဘုရင်က ပုန်ကန်ဖို့ ပြင်နေတယ်။ အခုလည်း အမည်မသိ ဓားသူတော်စင် တစ်ယောက် ပေါ်လာပြန်ပြီ။ တိုင်းပြည် ပေါင်းစည်းရေး လမ်းစဉ်က အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

တုန်းဖန်လျူလီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“သွားကြစို့။ ဆက်ပြီး စုံစမ်းနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီအမည်မသိဓားသူတော်စင်ကို ငါတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ခဲ့ဖူးသလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ...”

ကျန်းစန်းဟိုင်က အကြံပေးချင်နေသေးသည်။

“အရှင်မ... အမည်မသိဓားသူတော်စင်က မြို့တော်နားမှာ ရှိနေတာဟာ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်...”

“တကယ်လို့ အဲဒီဓားသူတော်စင်က သူ့နာမည်ကို ဖုံးကွယ်ထားချင်တာဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီးတော့ မလိုအပ်ဘဲ ရန်သူတစ်ယောက် တိုးလာစေလိမ့်မယ်။” တုန်းဖန်လျူလီက ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါပေါ့...

ခင်ဗျားသာ လာပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်။ ဒီဓားသူတော်စင်က သန်းခေါင်ယံမှာ ခင်ဗျားကို ခေါင်းခေါက်ပြီး ဆုံးမလွှတ်လိုက်မယ်။ အဲဒီကျမှ ခင်ဗျား ဆက်ပြီး မောက်မာနိုင်ဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့။

ခဏအကြာတွင် လေညင်းတောင်၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ဧကရီသည် သူ၏ စစ်တပ်နှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်သွားသည်။ မုန့်ချင်ကျိုးသည် ဝူတျဲနှင့်အတူ တကယ့် အဆင့်၆ အရာရှိ ယွီတျဲကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အလေးအနက် တောင်းပန်ကာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ဓားဆေးလုံး တစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးလိုက်မှသာ သူ စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။

အခုတော့ ချင်းဖုန်းဟော်က နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းက သတင်းကို အတည်ပြုပေးဖို့ စောင့်ရုံသာ ကျန်တော့သည်၊ ထိုအခါကျလျှင် ဝူတျဲလည်း လွတ်လပ်ခွင့် ရပြီဖြစ်သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင်။

“လူကြီးမင်း... ရှုဘုရင် ပုန်းနေတဲ့ နေရာကို ဘယ်လို တွက်ချက်လိုက်တာလဲ...”

ဝူတျဲက စပ်စုလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ဘာမှမပြောဘဲ လျို့ဝှက်စွာ ပြုံးနေလိုက်သည်။ တကယ်တမ်း ၎င်းက ဝတ္ထုထဲမှ အဓိက ဇာတ်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ ကျောက်ယွီဟွမ်၏ ပထမဆုံး အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားပြီး မဟာကျင်း ပြည်ထောင်စု ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်ယွီဟွမ်က ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စစ်သည် တစ်သန်းဖြင့် မြို့တော်ကို ချီတက်ခဲ့ပြီး နယ်မြေတွေကို ခပ်မြန်မြန် သိမ်းပိုက်ကာ မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဝတ္ထု၏ နောက်အပိုင်းများကျမှ ဧကရီသည် သူ၏ အင်အားတွေ လျော့နည်းလာသည့်ကြားမှ ကျောက်ယွီဟွမ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို တစ်ကိုယ်တော် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ပုန်းနေသည့် ရှုဘုရင်ကို လက်တစ်ဝါးတည်းဖြင့် သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အရေးကြီးသည့် အချိန်တွင် စွမ်းအားကြီးလွန်းသော ဇာတ်လိုက် ပေါ်လာပြီး ကျောက်ယွီဟွမ်ကို ကယ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဧကရီသည် တစ်ကိုယ်တော် ဗီလိန်ကြီး ဖြစ်လာကာ ကျောက်ကော်၏ မိသားစု တစ်စုလုံးကို သတ်ရန် ကြုံးဝါးခဲ့တော့သည်။

နတ်ဘုရားတွေကို မြှုပ်နှံထားတယ်လို့ ပြောကြတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကို ဧကရီ တစ်ယောက်တည်း ဝင်တိုက်ခဲ့တာလား။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ...

မုန့်ချင်ကျိုးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လေညင်းတောင်ကို ပိတ်ဆို့ခဲ့ခြင်း၊ ဧကရီက နယ်ခြားစောင့် စစ်သူကြီး၊ နန်းရင်းဝန်တို့နှင့်အတူ ဒေါသတကြီး မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားခြင်း...

နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် သုံးထောင် ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းပြီး လေညင်းတောင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ကြီးမားလှရာ မြို့ထဲက ပြည်သူများစွာလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

သဘာဝကျကျပင် သတင်းအချို့ ပေါက်ကြားသွားတော့သည်…

သို့သော် သတင်းတွေက အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသည်။ အချို့က ဧကရီသည် သူ၏ ကြင်ရာတော်အပေါ် ဖောက်ပြန်ခဲ့ပြီး၊ ကြင်ရာတော်ကလည်း အလားတူပင် လက်စားချေခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။

အချို့ကလည်း အသစ်တက်လာသည့် ယဉ်ကျေးမှု ဒုတိယဝန်ကြီး မုန့်ချင်းသည် ဧကရီ၏ အချစ်တော် ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့တွင် ဖောက်ပြန်နေစဉ် အဖမ်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အကျယ်ပြန့်ဆုံး ပျံ့နှံ့နေသည့် သတင်းမှာမူ လေညင်းတောင်တွင် အမည်မသိ ဓားသူတော်စင် တစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းပင်။

ဧကရီ၏ တောက်ပသော ဆံပင်တစ်မျှင် ဖြူသွားသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဤသတင်းမှာ ပို၍ ခိုင်မာသွားပြီး အမည်မသိ ဓားသူတော်စင် ရှိကြောင်း သက်သေအဖြစ် ယူဆလိုက်ကြသည်။

မကြာမီ မြို့တော်၏ လမ်းဘေးဝဲယာများတွင် အမည်မသိ ဓားသူတော်စင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များအကြောင်း ဆွေးနွေးမှုများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည်ပင် လေညင်းတောင် ခြေရင်းတွင် စုဝေးကာ ဒူးထောက်၍ “ဓားသူတော်စင်ကြီး ခင်ဗျာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ်ထင်ပြပြီး ဆုံးမသွန်သင်ပေးတော်မူပါ… ဓားသူတော်စင်ကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ ဓားပညာရပ်တွေကို ပြသပေးတော်မူပါ” ဟု အော်ဟစ်တောင်းပန်နေကြတော့သည်။