တားမြစ်နယ်မြေကို ချိပ်ပိတ်လိုက်သော အမိန့်စာ

မဟာကျင်း၏ တောင်ဘက်နယ်စပ်၊ ရှုနယ်မြေနှင့် ကပ်လျက်တွင် မြူနှင်းများ အစဉ်အမြဲ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ တစ်ခါက တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သူ၏ ကြီးမားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ဖြင့် ထိုမြူများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ မြူများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ ယနေ့တိုင် ပဟေဠိ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထိုတောင်တန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းများစွာတွင် သက်ရှိဟူ၍ မရှိသလောက် ရှားပါးပြီး မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမျှ အနားမကပ်ရဲကြပေ။

ကျောက်ကော်သည် တစ်ကိုယ်တည်း အထူးလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှုဘုရင် ဖောက်လုပ်ထားသော ဘေးကင်းသည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကာ မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများနှင့် သတ္တဝါဆန်းများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကော်သည် ကြီးမားသော တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ငိုပင် ငိုချင်မိတော့သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျောက်ကော်က အစီအရင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တောင်တန်း၏ အတွင်းဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အနားယူနေကြသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် စစ်တပ်ကြီးနှင့် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်နေသော ရှုဘုရင် ကျောက်ယွီဟွမ်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အခုအချိန်ဆိုရင် ဓားအကြီးအကဲ က မုန့်ချင်ကျိုးကို သတ်ပြီးလောက်ပြီ...

ဤမစ်ရှင်သည် တစ်ခုလုံး အောင်မြင်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီဟု ကျောက်ကော် ယုံကြည်နေသည်။

ထို့အပြင် ဧကရီ သေဆုံးသွားပြီဆိုလျှင် မဟာကျင်း နန်းတွင်းလည်း မလွဲမသွေ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

“ခမည်းတော်... သားတော် ပြန်လာပါပြီ အခက်အခဲလေးတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ကောင်းပါတယ်။ မုန့်ချင်ကျိုးဆိုတဲ့ ကောင်ကတော့ သေဖို့ သေချာသလောက် ရှိပါပြီ...”

ကျောက်ကော်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးအကြောင်း စဉ်းစားမိရုံဖြင့် ကျောက်ကော်မှာ အံကြိတ်မိမတတ် မုန်းတီးနေမိသည်။

ထိုလူယုတ်မာသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ် ချစ်သူကို လုယူခဲ့ရုံသာမက၊ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အရှက်ခွဲကာ အကွက်ဆင်ခဲ့သေးသည်။

သူ့ကို ထိုအတိုင်း သတ်လိုက်ရသည်က အလွန် သက်ညှာလွန်းရာ ရောက်နေသေးသည်။

မဟာကျင်း ပြိုလဲသွားတဲ့အခါ ငါ ကျောက်ကော်က တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လိုက်ရှာပြီး မုန့်ချင်ကျိုးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ယူမယ်။ ပြီးရင် သူ့ဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်လောင်မြိုက်မီးဖိုထဲမှာ ထာဝရ နှိပ်စက်ပြီး ငါ့ရဲ့ အာဃာတတွေကို ဖြေဖျောက်မယ်...

ကျောက်ကော်က ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် တိတ်ဆိတ်နေသော ကျောက်ယွီဟွမ်က ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ကျောက်ကော်၏ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဖြန်းခနဲ မြည်ဟီးသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျောက်ကော် လွင့်ထွက်သွားပြီး အနီးရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို တိုက်မိကာ တောင်တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျသွားတော့သည်။

ကျောက်ကော် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အပျက်အစီးများကြားမှ တွားသွား၍ ထွက်လာရသည်။ သူ ကြောက်လန့်တုန်ရင်စွာဖြင့် ရှုဘုရင်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“ခမည်းတော်... ဘာလို့လဲ။”

အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာသည်ဟု သူ ယူဆထားသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဆုလာဘ် မရသည့်အပြင် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ယွီဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်နေပြီး အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“မုန့်ချင်ကျိုး သေပြီလို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ...”

ကျောက်ကော်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“သားတော်က ဓားအကြီးအကဲကို မုန့်ချင်ကျိုးကို လုပ်ကြံဖို့ လွှတ်လိုက်တာလေ၊ သူ ရှုံးစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။”

ဓားအကြီးအကဲက ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းနယ်ပယ် ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားဖြစ်သော ကျောက်ကော်ပင် သူ့ကို အကြီးအကဲတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ဆက်ဆံရသူ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဓားအကြီးအကဲက ရှုဘုရင်၏ အယုံကြည်ရဆုံးသော စစ်သူကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွီဟွမ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“ဧကရီက မသေဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဓားအကြီးအကဲကြီးကတော့ သေသွားပြီ... အဲဒါကို မင်း ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ...”

ပြောရင်းနှင့် ကျောက်ယွီဟွမ်သည် ဓားဟု ရေးထိုးထားသော ကွဲအက်နေသည့် အသက်ကျောက်ပြားတစ်ခုကို ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

“ဘာ... ဘာပြောတယ်...”

ကျောက်ကော်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားသည်။

“ဓားအကြီးအကဲက သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်တဲ့နေရာမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ သူက တစ်ခါမှ သက်သေ မကျန်ခဲ့ဖူးဘူး။ မဟာကျင်း နန်းတွင်းကတောင် သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို မသိကြဘူး။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသတ် ခံလိုက်ရတာလဲ...”

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကျောက်ယွီဟွမ်သည် ဆက်မေးနေလည်း အပိုဖြစ်မှန်း သိလိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်း အရာရာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ...”

ကျောက်ယွီဟွမ်၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးများမှ မီးတောက်မတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်ကို မင်းကို ယုံကြည်ပြီး ပေးခဲ့တာ၊ မင်း ငါ့ကို ပြန်ပေးဆပ်တာက ဒါလား။ အခုတော့ အခြေအနေတွေက လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီ...”

“အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်လာတာတွေ အားလုံး မင်းကြောင့် ပျက်စီးကုန်ပြီ။ အခုတော့ ငါတို့ ဧကရီရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လက်စားချေမှုကို ရင်ဆိုင်ဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့ပဲ...”

ကျောက်ယွီဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်း အားနည်းသွားကာ ဆံပင်များမှာလည်း ဖြူသွားသဖြင့် ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသလို ထင်ရသည်။

ရှုဘုရင်၏ လက်အောက်ခံ စစ်သည်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ကျောက်ယွီဟွမ်ကို အပြေးအလွှား လာရောက် တွဲကူကြသည်။

ကျောက်ကော်မှာမူ လုံးဝ ဆွံ့အသွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံး အင်အားမဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားတော့သည်။

အခြေအနေတွေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီလား။ ပုန်ကန်မှုက မစတင်ခင်မှာတင် ပြီးဆုံးသွားတာလား။

ရောက်ရှိနေသော စစ်သည်များ အားလုံးသည် ကျောက်ကော်ကို စိတ်ပျက်အားလျော့မှု၊ အထင်အမြင် သေးမှုများဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ လေးစားမှုများ မရှိတော့ပေ။

“ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ။ ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ...”

ကျောက်ကော်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ငေးငိုင်နေမိသည်။

“မတရားလိုက်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီးရာ...”

ကျောက်ကော်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ပုန်ကန်မှု အလံကို စတင်လွှင့်ထူကတည်းက ကောင်းကင်ကြီးက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အနှောင့်အယှက် ပေးနေသလို သူ ခံစားနေရသည်။

အစီအစဉ် စစချင်း၊ ဘာမှ မလုပ်ရသေးခင်မှာတင် မုန့်ချင်ကျိုးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပုန်ကန်မှုဖြင့် စွပ်စွဲခဲ့သည်။

သူခိုးဓားပြများ သောင်းကျန်းပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ဧကရီက အရာအားလုံးကို ရိပ်မိသွားပြီး သစ္စာဖောက် အရာရှိတွေကို လျှပ်စီးလို အမြန်နှုန်းနဲ့ ကွပ်မျက်ကာ စစ်တပ်လွှတ်ပြီး နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

ဝူတျဲကို မုန့်ချင်ကျိုးကို သတ်ဖို့ လွှတ်လိုက်ပြန်တော့လည်း ဝူတျဲက စိတ်ပြောင်းပြီး သစ္စာဖောက်သွားပြန်သည်။

အခု ဓားအကြီးအကဲကို လွှတ်လိုက်ပြန်တော့လည်း တိုက်ရိုက် အသတ်ခံလိုက်ရပြန်ပြီ။

“ချီးပဲ...” ကျောက်ကော်သည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လန်ကျသွားတော့သည်။

ထိုစဉ် တိမ်တက်နယ်ပယ်ရှိသော တပ်မှူးတစ်ဦးသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ဒူးထောက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“အခြေအနေ မကောင်းတော့ပါဘူး၊ ကင်းထောက်တွေရဲ့ သတင်းအရ မဟာကျင်း စစ်တပ်ဟာ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းဆီကို ဦးတည်လာနေပါပြီ။ တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနဲ့ ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းနယ်ပယ် ပညာရှင် ငါးဦး ပါဝင်ပါတယ်။ ဦးဆောင်လာတဲ့သူက... စစ်သူကြီး ချင်းဖုန်းဟော်ပါ။”

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ရှုစစ်သည်များ၏ တပ်ဖွဲ့များမှာလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

“မဟာကျင်း နန်းတွင်းက ချင်းဖုန်းဟော်ကို ဦးစီးခိုင်းပြီး ဒီတောင်တန်းဆီကို ဘာလို့ စစ်တပ်လွှတ်တာလဲ။ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား...”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့က ဒီတောင်တန်းထဲမှာ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖန်တီးထားတာပဲ၊ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ...”

“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့တွေ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံကို စစ်ထွက်ရင်း ဒီတောင်တန်းကို ဖြတ်သွားတာ နေမှာပါ။”

“ဗျူဟာမှူး ကျန်းစန်းဟိုင် ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းကောင်း၊ ငါတို့က ဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ စစ်သည် တစ်သန်း ဝှက်ထားရဲလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်လိုမှ တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှစ်သိမ့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မပြုံးနိုင်ကြပေ။

တပ်ပျက်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရှုဘုရင် ကျောက်ယွီဟွမ်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“မထိတ်လန့်ကြနဲ့...”

ကျောက်ယွီဟွမ်သည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းဆိုတာ ခုခံဖို့ လွယ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ခက်တဲ့ နေရာပဲ။ မဟာကျင်းနန်းတွင်းက သိသွားရင်တောင် ငါတို့ ကြောက်စရာ မလိုဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့ သိဖို့ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဤတောင်တန်းသည် ကျောက်ယွီဟွမ်၏ အကြီးမားဆုံးသော ယုံကြည်ချက်ပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကျောက်ယွီဟွမ်သည် သူ၏ အချိန်နှင့် အရင်းအမြစ် အများစုကို ဤတောင်တန်းအတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤမျှ လွယ်လွယ်နှင့် အရှာဖွေခံလိုက်ရလျှင် သူသည် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဟိုမှာကြည့်... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ...”

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြရင်း တုန်ရီသောအသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

စစ်သည် တစ်သန်းစလုံးသည် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကောင်းကင်သို့ ပြိုင်တူ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ မေ့ပျောက်နိုင်ဖွယ် မရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော ဘီလူးကြီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နေနှင့် လကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှာ တောင်တန်းကြီးများအလား။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နိုင်သော လှံမကြီးကို ကိုင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ကမ္ဘာ ပျက်မတတ် လျှပ်စီးများ ဝန်းရံနေသည်။

ထိုဘီလူးကြီးသည် တောင်တန်းကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နေမင်းကဲ့သို့ မျက်လုံးများက တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို တစ်စမကျန် လိုက်လံ ရှာဖွေနေတော့သည်။

ဝုန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ဘီလူးကြီးကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုငှက်၏ အတောင်ပံများမှ မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ သိသာထင်ရှားလှသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်ပင်။

“သေစမ်း...”

ဘီလူးကြီးက တောင်ကုန်းသဖွယ် ကြီးမားသော လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာငှက်၏ လည်ပင်းကို ကြက်ကလေး တစ်ကောင်လို ဖမ်းဆုပ်ကာ ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာပျက် လျှပ်စီးများက ထိုငှက်၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ကိုပါ အမှုန့်ချေပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုမိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းသံကြီးမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေပြီး၊ တားမြစ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ရှိနေကြသော ရှေးဟောင်း သတ္တဝါကြီးအချို့ကိုပင် တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးပွင့် လာစေခဲ့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံး မြူနှင်းများဖြင့် ပို၍ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ ရှေးဦး သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် နိုးထလာတော့မည့်အလား ပို၍ ထူးဆန်းပြီး တိတ်ဆိတ်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

“ငါက မဟာကျင်းအင်ပါယာရဲ့ စစ်သူကြီး ချင်းဖုန်းဟော်။ ဧကရီရဲ့ အမိန့်တော်အရ သူပုန်ဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ရောက်လာတာပဲ။ ဘယ်သတ္တဝါမဆို ငါ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရင် ညှာတာမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်ပစ်မယ်...”

ချင်းဖုန်းဟော်က ရွှေရောင် အမိန့်တော်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

“အမိန့်တော်စာ ဖတ်ကြားမယ်၊ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းရှိ သတ္တဝါအားလုံး ဒူးထောက် နားထောင်ကြ...”

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ချင်းဖုန်းဟော်သည် သူ၏လှံမကြီးကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်လိုက်ပြီး အမိန့်တော်စာကို ဖြန့်ကာ လေးနက်စွာ ဖတ်ကြားလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံရဲ အလိုတော်အရ ဧကရီက မိန့်ကြားလိုက်သည်မှာ…”

“ရှုနယ်မြေက သူပုန်ဘုရင် ကျောက်ယွီဟွမ်ဟာ စစ်တပ်ဖွဲ့ပြီး ပုန်ကန်ခဲ့တယ်၊ ဒါဟာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်တယ်...”

“ဒါကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိအောင် ကြေညာလိုက်ပါတယ်.... သူ့ကို ခိုလှုံခွင့် ပေးသူ ဒါမှမဟုတ် ကာကွယ်ပေးသူဟာ သူနဲ့အတူ အပြစ်ရှိတယ်၊ အဟန့်အတားလုပ်သူ ဒါမှမဟုတ် နှောင့်ယှက်သူဟာလည်း သူနဲ့အတူ အပြစ်ရှိတယ်၊ မောက်မာစွာ စိန်ခေါ်သူဟာလည်း သူနဲ့အတူ အပြစ်ရှိတယ်၊ ဆွပေးသူ ဒါမှမဟုတ် မီးထိုးပေးသူဟာလည်း သူနဲ့အတူ အပြစ်ရှိတယ်...”

“အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံကြစေ...”

ချင်းဖုန်းဟော် ဖတ်ကြားလိုက်သည်နှင့်အမျှ အမိန့်တော်စာထဲမှ အက္ခရာ တစ်လုံးချင်းစီ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် အဆောက်အအုံ အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ရွှေရောင် အက္ခရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရွှေရောင် အက္ခရာပေါင်း ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ခန့်သည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်သွားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော စွမ်းအားများက နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ် ချုပ်ကိုင် လိုက်တော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သတ္တဝါများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင် ကွဲအက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် ခုနက လှုပ်ရှားနေသော တောင်တန်းကြီးမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မှောင်မိုက်သော ညတွင် မီးတိုင်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများမှာ တိတ်တဆိတ် ပိတ်သွားကြသည်၊ စွမ်းအားကြီးသော မိစ္ဆာဘုရင်များမှာလည်း သူတို့၏ ဂူများထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်၊ တရားအားထုတ် နေကြသော လူသားကျင့်ကြံသူများသည်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို ချလိုက်ကြသည်...

အမိန့်တော်စာ တစ်စောင်တည်းဖြင့် ရှေးဟောင်း တားမြစ်နယ်မြေကြီးကို နှိမ်နင်းလိုက်ခြင်းပင်။

ခေါင်းပေါ်တွင် အမိန့်တော်စာ အက္ခရာများ ပျံဝဲနေပြီး၊ လှံမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချင်းဖုန်းဟော်သည် တားမြစ်နယ်မြေကို အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သက်ရှိတွေအတွက် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တောင်တန်းဆို ဟုတ်လား။ ရယ်စရာပဲ...”