ဇာတ်လိုက်မင်းသား - ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဝရမ်းပြေး ဖြစ်သွားတာလဲ

ချင်းဖုန်းဟော်သည် နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာတောင်တန်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင် ဂါထာစာလုံး ရာပေါင်းများစွာက လမ်းခင်းပေးထားပြီး၊ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းမှ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော မည်သည့် ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါမဆို ထိုဂါထာစာလုံးများ၏ ဒဏ်ကြောင့် ချက်ချင်း ပြာကျသွားကြရသည်။

တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးသည် သူ၏ ဂူအပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တွင် ပျံဝဲနေသော ဂါထာစာလုံးများကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“နှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဧကရီရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာပြီပဲ...”

သူ့အနားတွင် ရပ်နေသော လူအသွင်ပြောင်းထားသည့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦးကလည်း မှတ်ချက်ပြသည်။ “ခုနကတင် တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှာရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်တောင် ဂါထာစာလုံး တစ်လုံးတည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဒီလက်ရေးစာတွေရဲ့ စွမ်းအားက တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်။ ကြည့်ရတာ ဧကရီဟာ အဲဒီနယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ ထင်တယ်...”

အဲဒီအဆင့်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် တောင့်တမှုများ အရောင်ဟပ်သွားကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းနယ်ပယ် ရှိသူသည် နယ်မြေတစ်ခုကို စိုးမိုးနိုင်ပြီး၊ လရောင်ထွန်းလင်း နယ်ပယ် ရှိသူသည် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည်။

သို့သော် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်မှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ မဟာကျင်းပြည်ထောင်စုတွင် ဂိုဏ်းထောင်နိုင်လောက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင်လျှင် ၎င်းကို “အဲဒီအဆင့်”ဟုသာ ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ရှေးဟောင်း တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရှုစစ်တပ်ကြီး တပ်စွဲထားသည်။

ကျောက်ယွီဟွမ်သည် ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ ကာထားသော အစီအရင်ကြားမှ ကောင်းကင်ယံရှိ ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ချင်းဖုန်းဟော်...”

“ချင်းဖုန်းဟော်က ဘာလို့ စစ်တပ်ကြီး ဦးဆောင်ပြီး ဒီတားမြစ်နယ်မြေကို ဝိုင်းထားတာလဲ။ ပြီးတော့ ဧကရီရဲ့ အမိန့်တော်စာကိုပါ ဘာလို့ ယူလာတာလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် ရှင်းပြစမ်းပါဦး...”

ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ။

သူတို့နောက်ကွယ်တွင် မမြင်ရသော မျက်လုံးတစ်စုံက အမြဲ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူတို့၏ အစီအစဉ်အားလုံးကို ကြိုသိနေသလို ခံစားနေရသည်။

“မုန့်ချင်ကျိုး၊ အဲဒါ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

ကျောက်ကော်က မုန်းတီးစွာဖြင့် အံကြိတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို... သူက ဒီခေတ်ရဲ့ ပညာရှိဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက အမှန်ပဲပေါ့...”

ကျောက်ယွီဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။

လောကအကြောင်းကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်ပြီး၊ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်နိုင်ကာ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ပညာရှိဆိုသည်မှာ တကယ်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မည်နည်း။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီလေ။”

ကျောက်ယွီဟွမ်က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့အပေါ် မတရားဘူး၊ ဧကရီရဲ့ ဘေးနားမှာ ပညာရှိတစ်ယောက် ထားပေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ကံကြမ္မာကို အရှုံးမပေးဘူး၊ ကောင်းကင်က ငါ့အသက်ကို လိုချင်ရင် ငါက ကောင်းကင်ကို ပြန်တိုက်ခိုက်မယ်။”

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကျောက်ကော်မှာမူ ကောင်းကင်အပြည့် ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ် စစ်သည်တော်ကြီးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေမိသည်။

ငါ့မှာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာ ပါလာတယ်ဆိုရင် ငါက အောင်ပွဲတွေ ခံရမယ်၊ မဟာကျင်းကို အနိုင်ယူမယ်၊ မိန်းမလှလေးကို ရမယ်၊ ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ပြီး ကမ္ဘာကို စိုးမိုးရမှာ မဟုတ်လား...

အခုတော့... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝရမ်းပြေး ဖြစ်သွားတာလဲ...

မဟာကျင်း မြို့တော်၊ ချင်းအိမ်တော်တွင် မုန့်ချင်ကျိုး အေးအေးလူလူ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စုချင်ချိုး၏ သတင်းပို့ချက်ကို နားထောင်နေသည်။

“သတင်းအရ စစ်သူကြီးချင်းက တောင်တန်းဆီ ရောက်နေပါပြီ။ အမိန့်တော်စာကြောင့် တိုင်းြည်အားလုံး တုန်လှုပ်ကုန်ကြပြီး ဧကရီဟာ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်တော့မယ်လို့ ထင်ကြေးပေးနေကြပါတယ်။”

စုချင်ချိုးက နောက်ဆုံးပေးစာကို ဖောက်ဖတ်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

“သခင်လေး... သတင်းကောင်းပဲ၊ ပုန်ကန်တဲ့ ရှုဘုရင်ရဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပြီး စစ်သူကြီးချင်းက တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်ပြီတဲ့...”

မုန့်ချင်ကျိုးက သူ့အနားတွင် ဒူးထောက်ကာ လိမ္မော်သီး အခွံနွှာပေးနေသော ဝူတျဲကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှုဘုရင် အဲဒီမှာ ရှိနေတာ သေချာသွားပြီ။ ဝူတျဲ... မင်း ငါ့အနားမှာပဲ နေတော့။ အဆိပ်ပညာတွေကိုလည်း ဆက်မကျင့်နဲ့တော့၊ အဲဒါတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိခိုက်စေနိုင်တယ်...”

ဝူတျဲက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်လေး” ဟု ဆိုကာ နွှာထားသော လိမ္မော်သီးကို မုန့်ချင်ကျိုး၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက စားရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ် ဝူတျဲ၏ နွေးထွေးသော လက်ချောင်းလေးများက မုန့်ချင်ကျိုး၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ထိတွေ့သွားသည်။ ဝူတျဲက “ဟိဟိ” ဟု တိုးတိုးလေး ရယ်ကာ သူ၏ လက်ချောင်းကို ပြန်စုပ်ပြလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသော စုချင်ချိုးမှာ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး အော်ပြောသည်။ “သခင်လေး၊ သူ သခင်လေးကို မြူဆွယ်နေတာ...”

“ဟာ... မဟုတ်တာ၊ မင်းကလည်း။ အဲဒီလောက် မဟုတ်ပါဘူး...”

မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ကာပြလိုက်သည်။

ဝူတျဲက စုချင်ချိုးကို ခပ်နောက်နောက် ကြည့်လိုက်ပြီး စပျစ်သီးတစ်လုံးကို မုန့်ချင်ကျိုး ပါးစပ်ထဲ အသာလေး ခွံ့ပေးပြန်သည်။ စုချင်ချိုးကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ယူကာ အတင်းကျွေးတော့သည်။ “သခင်လေး... ကျွန်မရဲ့ စတော်ဘယ်ရီကို စားပါ...”

“ကျွန်မရဲ့ စပျစ်သီးကို စားပါ..”

“ကျွန်မရဲ့ ချယ်ရီသီးကို စားပါ...”

“ကျွန်မရဲ့ ငှက်ပျောသီးကို စားပါ...”

“ကျွန်မရဲ့ ကရမက်သီးကို စားပါ...” (ခါးသီးသော အသီးပင် ဖြစ်စေကာမူ အပြိုင်အဆိုင် ကျွေးနေကြသည်)

မုန့်ချင်ကျိုးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အသီးများ ပြည့်လျှံနေပြီး မပီမသ ပြောနေရရှာသည်။ “တော်ကြတော့... ငါ ဗိုက်ပြည့်နေပြီ။”

ထိုစဉ် တုန်းဖန်းလျူလီ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က မုန့်ချင်ကျိုးကို အပြိုင်အဆိုင် အသီးကျွေးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဝန်ကြီးမုန့်... ရှင် တော်တော် ကံကောင်းနေတာပဲနော်။ ကျွန်မကော ရှင့်ကို ပြုစုပေးဖို့ လိုသေးလား၊ ရှင့်ရာထူးက ကျွန်မထက် မြင့်နေတာဆိုတော့ အိမ်ထောင်ဘက် တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ နေခိုင်းတာက ရှင့်အတွက် မတရားသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား...”

မုန့်ချင်ကျိုးသည် သူ၏ လေသံထဲမှ အအေးဓာတ်ကို ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သူက ဘေးမှ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို အမြန်ဖယ်လိုက်ပြီး မတ်မတ်ထိုင်ကာ ချော့မော့ပြောလိုက်သည်။

“ပြုစုဖို့ မလိုပါဘူး... မင်း တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလာမှာပေါ့၊ ငါ မင်းရဲ့ အနှိပ်သည် လုပ်ပေးရမလား။”