မုန့်ချင်ကျိုး၊ မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ

နေမင်းအရှင်သခင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုလင်မယားတုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန် ပြလိုက်သည်။

ထိုခွေးဝါကြီး နေ့စဉ် စားသောက်အိပ်စက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးလိုက်နှင့်။ လောကကြီးထဲက ဘယ်အရာမှ သူ့မျက်စိကို မကျော်နိုင်ပေ။

လေညင်းတောင်ပေါ်တွင် မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏ စွမ်းပကားကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး အချိန်နှင့် နေရာလွတ် ဓားအသိကို အသုံးပြုကာ ဓားအကြီးအကဲကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်နေ့က အဖြစ်အပျက်ကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နေမင်းအရှင်သခင်က မုန့်ချင်ကျိုး၏ အစွမ်းသတ္တိအပေါ် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ကျိန်းသေပေါက် မဟာကျန်း၏ စတုတ္ထမြောက် အသန်မာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပင်...

လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ပြီး အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးပါက လရောင်ထွန်းလင်း နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။

ပထမနှင့် ဒုတိယ အသန်မာဆုံးသူများမှာ မသိရသေးသော်လည်း ချင်းဖုန်းဟော်နှင့် ချင်းလျူလီတို့ အထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်သာ ဖြစ်ရမည်။

တတိယမြောက်ကတော့ သူ နေမင်းအရှင်သခင်ပင်...

စတုတ္ထမြောက်ကတော့ မုန့်ချင်ကျိုးပင်။

ဝူတျဲလည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး ထပ်မံရမ်းကားခြင်းမပြုတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ တုန်းဖန်လျူလီကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ထိုလင်မယားက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းပြီး မကြာသေးမီကမှ တစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်စေမည့် သတင်းများကို ဖန်တီးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အမည်မသိဓားသူတော်စင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်ကာ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တားမြစ်နယ်မြေကို နှိမ်နင်းရန် ဧကရာဇ် အမိန့်တော်စာကို ရေးသားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အတွေ့အကြုံမရှိသူများလို ဟန်ဆောင်နေရသည်ကို သဘောကျနေကြသည်။

ဝူတျဲလည်း သူတို့ကို ဖော်ကောင်မလုပ်ချင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဇာတ်ကြည့်ရသည်ထက် ၎င်းက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

“နှိပ်ပေးတာ။ အဲဒါ ဘာလဲ...” တုန်းဖန်လျူလီက ခေါင်းလေးကို ချစ်စဖွယ်စောင်းကာ နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။

“ရိုးရိုးလေးပါပဲ၊ အဲဒါက ကြွက်သားတွေကို ပြေလျော့စေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သက်သာစေတာပါ...” မုန့်ချင်ကျိုးက ရိုးသားသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ “ဒါဆို စမ်းကြည့်ရအောင်၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ...”

မုန့်ချင်ကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။ “လွယ်ပါတယ်၊ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မှောက်ရက်လေး လှဲနေလိုက်။ ကျန်တာ ငါ့တာဝန်ထား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုန်းဖန်လျူလီမှာ ဘာကိုမှ မသင်္ကာမဖြစ်ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ လှဲချလိုက်ပြီး လက်မောင်းပေါ် မေးတင်ကာ ပြောသည်။ “ကျွန်မ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ...”

ထို့နောက် မုန့်ချင်ကျိုးက တုန်းဖန်လျူလီ၏ ကျောပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်၍ နှိပ်နယ်ပေးလေသည်။

သူ ထိုကမ္ဘာကို ရောက်လာခဲ့သော နှစ်များအတွင်း တခြားအရာများကို အများကြီး မသင်ယူခဲ့ရသော်လည်း ထူးခြားသော အတတ်ပညာအချို့ကိုတော့ တတ်မြောက်ထားခဲ့သည်။

ဝူတျဲနှင့် စုချင်ချိုးတို့သည် အနားတွင်ရပ်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်အရှိန်မှာ ပို၍ပြင်းလာပြီး ပခုံးရိုးများမှတစ်ဆင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် တင်ပါးဆုံအထိ နှိပ်နယ်သွားသည်။

“အာ့...” အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရဲတင်းသော ထိတွေ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တုန်းဖန်လျူလီ၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားပြီး နားရွက်များမှာလည်း ပတ္တမြားကဲ့သို့ နီမြန်းလာကာ ခေါင်းပေါ်မှ အငွေ့များပင် ထွက်လာတော့သည်။

“တော်... တော်တော့...” တုန်းဖန်လျူလီက ဒေါသတကြီးပြောရင်း ထရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် မုန့်ချင်ကျိုးက သူမ၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပြန်ဖိထားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မလှုပ်နဲ့ဦး၊ မပြီးသေးဘူး...”

တုန်းဖန်လျူလီမှာ ရှက်လွန်း၍ နံရံကို ခေါင်းနှင့်တိုက်လိုက်ချင်သော်လည်း၊ အားနှင့်ရုန်းကန်မိပါက နုနယ်ပုံ ရသည့် မုန့်ချင်ကျိုး ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့်လေသံဖြင့် ပြောရှာသည်။ “ကျွန်မ... ကျွန်မ အနှိပ်မခံချင်တော့ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထခွင့်ပြုပါ...”

“ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ နာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်သားရသွားရင် အရမ်းကို နေလို့ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရင်း အာရုံစိုက်ကာ ဆက်နှိပ်နေသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ ပြန်ပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ထွက်လာသောစကားများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ညည်းညူသံများ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ပါးစပ်ကို အလိုလို ပိတ်လိုက်ပြီး စုချင်ချိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် စုချင်ချိုးနှင့် ဝူတျဲတို့မှာမူ စူးစူးစမ်းစမ်း ကြည့်နေကြပြီး၊ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ လက်ချောင်းကြားမှ မုန့်ချင်ကျိုး၏ နှိပ်နယ်မှု နည်းစနစ်ကို ချောင်းကြည့်နေကြရာ ဧကရီ၏ အချက်ပြမှုများကို လုံးဝသတိမထားမိကြပေ။

အတွေ့အကြုံရင့်လှသော နေမင်းအရှင်သခင်ပင် လန့်သွားရသည်။

ဘုရားရေ... ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ ကောင်လေး။

ဧကရီကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အတင်း နှိပ်နယ်ရဲတယ်။ မင်းက သမိုင်းမှာ ပထမဆုံးပဲ... ငါ နေမင်းအရှင်သခင် မင်းကို အရှုံးပေးပါတယ်ကွာ။

နေမင်းအရှင်သခင်သည် မုန့်ချင်ကျိုးကို လေးစားသောမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှလောက် ထူးခြားဆန်းပြားသော လူငယ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

တကယ်ကို အားကျစရာပဲ၊ အံ့မခန်းပဲ...

...

တဖြည်းဖြည်းနှင့် တုန်းဖန်လျူလီသည် အသံမထွက်တော့ဘဲ လက်မောင်းကြားတွင် မျက်နှာဝှက်ထားကာ ခေါင်းပေါ်မှ အငွေ့များ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ခဏခဏ တုန်တက်သွားတတ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏လက်မောင်းများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး တုန်းဖန်လျူလီ၏ ပခုံးကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပုတ်ကာ ပြောသည်။ “ပြီးပြီ။ နေလို့ကောင်းသွားပြီ မဟုတ်လား။ စိတ်ထဲက တင်းကျပ်မှုတွေလည်း ပျောက်သွားပြီး ကြွက်သားတွေလည်း ပြေလျော့သွားပြီမလား...”

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါ့ရဲ့ နှိပ်နယ်တဲ့ အတတ်ပညာကို ငါ တော်တော် ယုံကြည်တာ။ သာမန်ဆရာတွေ ဆယ်စုနှစ်ချီ လေ့ကျင့်ရင်တောင် ငါ့ကို မမီနိုင်ဘူး...”

ထိုသို့ပြောပြီး မုန့်ချင်ကျိုးက ပြုံးလျက် ဝူတျဲနှင့် စုချင်ချိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလဲ။ မင်းတို့ရော စမ်းကြည့်ချင်လား..”

စုချင်ချိုးက နောက်သို့တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ခေါင်းကို င်ခါယမ်းလျက် ငြင်းသည်။ “ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့။”

ဝူတျဲကမူ လက်ထောင်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။“ကျွန်မ စမ်းချင်တယ်... ကျွန်မ စမ်းချင်တယ်...”

“စမ်းချင်စရာလား...” စုချင်ချိုးက ဝူတျဲကို ဆွဲဖမ်းကာ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေစဉ် နောက်နားတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို သတိမထားမိပေ။

မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်၊ “ငါ သတိမထားမိဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဇနီးအတုလေးက ကိုင်လို့တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ရေညှစ်ထုတ်လို့ရမယ့်အတိုင်းပဲ။”

ရုတ်တရက် ဒေါသသံအပြည့်နှင့် အသံတစ်သံ နောက်ဘက်မှ ထွက်လာသည်။ “ကိုင်လို့ ကောင်းရဲ့လား...”

“မဆိုးပါဘူး” မုန့်ချင်ကျိုးက ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ မလိမ်နိုင်ပေ။ ထိတွေ့မှုက တကယ်ကို ထူးကဲလွန်းသည်...

အာ...

မုန့်ချင်ကျိုး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ နှိပ်နယ်ခြင်းဆိုတဲ့ အယူအဆ မရှိပုံရဘူး။ သူ့ဇနီးအတုက စော်ကားတယ်လို့ ထင်သွားနိုင်တယ်...

“မတရားဘူး... ရှင်းပြပါရစေဦး...” မုန့်ချင်ကျိုး အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးလေသည်။

တုန်းဖန်လျူလီက လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ မုန့်ချင်ကျိုး၏ နားရွက်ကို ဆွဲဖမ်းကာ အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူး၊ မိသားစုဥပဒေနဲ့ပဲ ရှင့်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမယ်...”

မကြာမီ ဧကရီ၏ အခန်းထဲမှ အသည်းခိုက်အောင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်...

ခြံဝင်းအတွင်း၌...

ဝူတျဲက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “မိသားစုဥပဒေထဲမှာ ဘယ်လို အပြစ်ပေးမှုတွေ ရှိတာလဲ။”

စုချင်ချိုးက လက်ချောင်းလေးတွေ ချိုးပြီး ရေတွက်ပြသည်။ “ဆားရည်စိမ် ကြိမ်လုံးနဲ့ ရိုက်တာ၊ သဲအိတ်နဲ့ ထိုးကြိတ်တာ၊ မန္တန်ရေးထားတဲ့ လျှပ်စီးကြိမ်လုံးနဲ့ ရိုက်တာ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေတဲ့ လှည့်စားမှုတွေ...”

“သခင်လေးတော့ သွားပြီ..” ဝူတျဲက စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်သည်။

စုချင်ချိုးလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ “သခင်လေးကလည်း သခင်မလေးကို သွားပြီး စော်ကားတာကိုး။ ငါတို့ကတော့ တားဆီးဖို့ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ချင်းနေအိမ်တွင် တစ်ညလုံး မီးများ လင်းထိန်နေခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝက်အော်သံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ညလုံး ပျံ့လွင့်နေခဲ့သည်။

နောက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်အထိ မုန့်ချင်ကျိုးက ခြံဝင်းထဲတွင် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပေါ်လာပြီး ခွေးအစာကျွေး၊ ခွေးလမ်းလျှောက်ထွက်၊ ပန်းပင်ရေလောင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးခြင်းများကို ပုံမှန် လုပ်ဆောင်နေသည်။

ဝူတျဲက အံ့သြတကြီးဖြင့် ဆိုသည်။ “မိသားစုဥပဒေနဲ့ အပြစ်ပေးမယ်ဆို။ သခင်လေးက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။”

စုချင်ချိုးလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ သူ မှတ်မိသလောက် မိသားစုဥပဒေဖြင့် အပြစ်ပေးခံရပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရောင်ကိုင်းနေခဲ့ပြီး သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်ရာထဲမှ မထနိုင်ခဲ့ပေ။

“အဲဒါ တခြား ထူးခြားတဲ့ မိသားစုဥပဒေများလား။” ဝူတျဲက ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်ချင်သော အပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...” စုချင်ချိုးက မေးသည်။

ဝူတျဲက စုချင်ချိုး၏ နားနားတွင် ခဏကြာ ကပ်ပြောလိုက်ရာ စုချင်ချိုးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နောက်သို့ အတော်ဝေးဝေး ဆုတ်သွားကာ ပြောသည်။ “နင်ကတော့ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဘယ်လိုတောင် ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေ ပြောနေတာလဲ...”

“ကဲပါ၊ ငါပြောတာ ဟုတ်မဟုတ် ပြောကြည့်လေ...” ဝူတျဲက ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏ခါးနှင့် ကျောကို ပွတ်သပ်နေသည်။

အမှန်တော့ မနေ့ညက တုန်းဖန်လျူလီသည် သူ့ကို အထိမ်းအမှတ်အနေဖြင့်သာ အပြစ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကြိမ်လုံးဖြင့် လက်ဖဝါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူကပင် သနားသွားဟန်တူကာ ဆေးလိမ်းပေးခဲ့သည်။

အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်ရခြင်းမှာ တုန်းဖန်လျူလီက အလျှော့မပေးလိုဘဲ မုန့်ချင်ကျိုးကို လက်တုံ့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းကြောင့်ပင်။

သူက မုန့်ချင်ကျိုးကို အိပ်ရာပေါ်တွင် အတင်းအဓမ္မ လှဲခိုင်းပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း နှိပ်နယ်ပေးခဲ့ရာ မုန့်ချင်ကျိုးမှာ အရိုးများ ကျိုးတော့မတတ် ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ကြာမြင့်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်သည် မုန့်ချင်ကျိုး၏ နားထဲတွင် ပေါ်ထွက်၍ လာတော့သည်။

[တွီ...]