ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းနယ်ပယ်က မိစ္ဆာကြီးမှာ “ဟိုဟာ” မရှိဘူး
Vol. 3 Ch. 34
ရွှေပလ္လင်ခန်းမကြီးအတွင်း အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေသည်။ နုပျိုသော ပါရမီရှင် (၇)ဦးသည် မျက်လုံးကို ပိုးသားအဝတ်နက်ဖြင့် စည်းထားသည့် လူငယ်အား စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
“သာမန်လူတစ်ယောက်ပါလား...” တွမ့်ဝူချိုက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
ကျန့်ဝမ်ထျန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ့ဓားကို ထုတ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး။ လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ဖုန်မှုန့်လို လွင့်စင်သွားမယ့်အထိ အားနည်းလွန်းတယ်...”
ဝမ်ထန်တစ်ဦးတည်းသာ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ပြီး ပြုံးလျက် ဆို၏။ “ဝန်ကြီးမုန့်က တကယ်ပဲ ချောမောခန့်ညားတာပဲ။ အရှင်မက သူ့ကို အခုလို မျက်နှာသာပေးတာ မဆန်းပါတော့ဘူး...”
ထိုသို့ ပြောဆိုနေသော်လည်း ဝမ်ထန်၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ တုန်းဖန်လျူလီ၏ လှပလွန်းသော အဆင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ ဝမ်ထန်သည် လုံးဝကို စွဲလန်းသွားခဲ့ရသည်။ မဟာချန်အတွက် မဟုတ်စေကာမူ သူကို ရရှိရန်အတွက် ဆိုလျှင် သူ မည်သည့်အရာကိုမဆို ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေ၏။
“ဒါက လှောင်နေတာလား။ မင်းက မဟာချန်ရဲ့ စစ်ဝန်ကြီးလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိန်းမစိုးချုပ်လား...” စွန်းပိုင်ရှန့်က လှောင်ပြောင်၏။
မဟာကျင်း၏ အရာရှိများသည်လည်း အံ့အားသင့်နေကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။
“မုန့်ချင်းကတော့ ကံဆိုးတာပဲ။ တိုင်းတစ်ပါးက သံတမန်တွေက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ သူ သိတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“ငါ အမြဲ ပြောခဲ့သားပဲ၊ နောက်ခံမရှိဘဲ အဆင့်(၃) အရာရှိ ဖြစ်လာတဲ့လူက တစ်နေ့ ခေါင်းပြတ် လိမ့်မယ်လို့...”
“မုန့်ချင်းကတော့ နေရသလောက် တန်ပါပြီ။ ဧကရီရဲ့ အချစ်ကို ရခဲ့တာပဲ၊ အခု သေရရင်တောင် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လူတိုင်းက မုန့်ချင်ကျိုးသည် အခြေအနေကို မသိဘဲ သေဘေးနား ရောက်နေပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ အများစုမှာ သူ၏ ကံဆိုးမှုကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ရုပ်ရည်ကို အားကိုးပြီး ဧကရီ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရယူခြင်းသည် တိုင်းပြည်အတွက် အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်သင့်သည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။
ချင်းဖုန်းဟော်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။ “အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း...”
သွားပြီ.. သွားပြီ… ဝန်ကြီးမုန့်ဆိုတာ တကယ်တော့ မုန့်ချင်ကျိုး ဖြစ်နေတာပဲ… ဒုက္ခပါပဲ...
“အဘိုးကြီး... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို သတိမပေးတာလဲ။” ချင်းဖုန်းဟော် မျက်လုံးပြူးကာ ကျန်းစန်းဟိုင်ထံသို့ အသံလှိုင်းဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်၏။
ကျန်းစန်းဟိုင်ကမူ မျက်လုံးဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ “မင်း ဒီလိုတွေ လုပ်မယ်လို့ ငါမှ မသိတာ။ ဘယ်သူက ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ..”
ချင်းဖုန်းဟော်က ကိုယ့်နဖူးကိုယ် လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ လေညင်းတောင်ကုန်းရှိ အရာရှိများ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည့် အမူအရာများကို ယခုမှ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာ၏။ အရာအားလုံး ယခုမှ ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။
“ဒီငတုံးတွေ… ဒူးထောက်မနေနဲ့တော့၊ အကုန်ထကြစမ်း...”
ချင်းဖုန်းဟော်သည် ဒူးထောက်နေသော စစ်ဘက်အရာရှိများကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
စစ်ဘက်အရာရှိများသည်လည်း ချင်းဖုန်းဟော် အဘယ်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေမှန်း မသိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ကြသည်။
“သက်တောင့်သက်သာ နေကြပါ”
တုန်းဖန်လျူလီက ဆို၏။
သူသည်လည်း မုန့်ချင်ကျိုးက မုန့်ချင်းဟူသော အမည်ဖြင့် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ မုန့်ချင်ကျိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဧကရီ၏ စိတ်ထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွား၏။
တုန်းဖန်လျူလီသည် ဟွမ်ဟောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းစန်းဟိုင်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းစန်းဟိုင်သည်လည်း အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဧကရီ၏ မွေးနေ့ပွဲသည် တစ်နိုင်ငံလုံး ဆင်နွှဲသည့် ပွဲဖြစ်သဖြင့် သွေးထွက်သံယို မဖြစ်သင့်ပေ။ သို့သော် ပွဲပြီးလျှင်မူ အားလုံးကို အပြတ်ရှင်းရမည် ဖြစ်၏။ မဟာကျင်း၏ ဧကရီကို စော်ကားသူ မည်သူဆို သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ...”
မုန့်ချင်ကျိုးသည် မျက်မမြင်တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ အရပ်ဘက်အရာရှိများတန်းသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဇာတ်လမ်း၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းများတွင် မပါဝင်မိစေရန် သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်လွှဲခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မရှောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က သူသည် ထူးခြားသော စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ စစ်သူကြီး ချင်းဖုန်းဟော်၏ နာမည်ပျက်စာရင်းထဲသို့ သူ ရောက်ရှိနေသည်ကို သိရှိခဲ့ရ၏။ ထို့ပြင် သူသည် ဧကရီနှင့် တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်နေသည်ဟူသော ကောလာဟလများကြောင့်လည်း စိတ်ပျက်နေမိသည်။
ဒီသတင်းတွေကို ဘယ်သူဖြန့်နေတာလဲဆိုတာ ငါသိရင်တော့ အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ဖြတ်ပစ်မယ်...
မုန့်ချင်ကျိုးက စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေ၏။
ဧကရီနှင့် ဖောက်ပြန်သည်ဟူသော စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ ဧကရီသည် အဘယ်ကြောင့် ဝေးလံသော ရွာလေးအထိ လာရောက်ကာ သူ့ကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ရာထူးကြီး ပေးသနည်းဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် စဉ်းစားမရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ဤပါရမီရှင် ဆိုသူများမှာလည်း ဧကရီကို အနိုင်ကျင့်၍ ရမည်ဟု ထင်နေကြခြင်းမှာ ရယ်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ မဟာကျင်း၏ ဧကရီသည် ဤဝတ္ထု၏ အစောပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံးသော ဗီလိန်ကြီး ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိကြပေ။
“မင်းက ဝန်ကြီးမုန့် ဆိုတာလား...” ဟွမ်ဟောင်က လက်ပိုက်လျက် မထီမဲ့မြင် ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သည်။
“ဒါနဲ့ မင်းက မျက်မမြင်ပဲ။ ကျင့်စဉ်လည်း မရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်။ မဟာကျင်းက မင်းလိုလူမျိုးကို အသုံးချနေရတယ်ဆိုတော့ ပျက်သုဉ်းတော့မှာပဲ...”
မုန့်ချင်ကျိုးက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလျက် မေးသည်။ “ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...”
ဟွမ်ဟောင်ကမူ မောက်မာစွာဖြင့် မေးကိုမော့ကာ ပြန်ဖြေသည်။ “ငါက ငါးပါးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယမြောက် ခေါင်းဆောင် ဟွမ်ဟောင်ပဲ။ ငါ့နာမည်ကို သိရတာ မင်းဘဝအတွက် အကြီးကျယ်ဆုံး ဂုဏ်ယူစရာပဲ...”
“ဩော်... ခင်ဗျားကိုး။” မုန့်ချင်ကျိုးက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“ကျုပ် အရင်က ခရီးတွေ အများကြီး သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါးပါးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုက လူကြီး တစ်ယောက်အကြောင်း ကြားဖူးတယ်။ သူက တခြားလူတွေရဲ့ မိန်းမတွေကို လိုချင်တပ်မက်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေရဲ့ ဇနီးတွေကိုတောင် မချန်ဘူးတဲ့...”
“အဲဒီလူကို သူ့မျိုးနွယ်စုက ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီကြားထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကိုရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကိုတောင် သူကိုယ်တိုင် ခုတ်ဖြတ်ခဲ့သေးတယ်လို့ ကြားတယ်...”
မုန့်ချင်ကျိုးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီလူကြီးက သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အချစ်နဲ့ လောကီအာရုံတွေကို ဖြတ်တောက်ကာ ကျင့်ကြံခဲ့လို့ အခုလို ရာထူးရလာတာပေါ့။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူ့နာမည်ကလည်း ဟွမ်ဟောင်တဲ့...”
“အစ်ကိုရဲ့ လက်ကိုတောင် ခုတ်ဖြတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာကြောင်း ပြသခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းကြီးပေါ့။ ကျုပ် တကယ်ပဲ လေးစားပါတယ်...”
မုန့်ချင်ကျိုးသည် ပြောရင်းဖြင့် လက်မထောင်ပြကာ ဟွမ်ဟောင်ကို ပြောင်စပ်စပ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူနှင့် စကားပြိုင်ပြောရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အမှားကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ဟွမ်ဟောင်က အဲလိုလူ မဟုတ်...” တွမ်းဝူချိုက ဝင်ရောက် ပြောဆိုသော်လည်း ဟွမ်ဟောင်၏ မျက်နှာ ပျက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားစကို ရပ်လိုက်ရ၏။
“မဟုတ်မှလွဲရော... တကယ်ပဲလား...” တွမ်းဝူချိုက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ… မင်း ငါ့ကို စော်ကားတာလား… မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်။” ဟွမ်ဟောင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
စွန်းပိုင်ရှန့်ကလည်း သရော်လိုက်သည်။ “မဟာကျင်းက ဒီလို ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေ ပေးထားရတယ်ဆိုတော့ အတော်လေးကို အခြေအနေ ဆိုးနေပြီပဲ...”
ထိုအချိန်တွင် အရာရှိတစ်ဦးက သတိပေးလိုက်၏။ “ဝန်ကြီးမုန့်... ဆင်ခြင်ပါဦး။ ဒီလို စကားတွေ ပြောတာက ပဋိပက္ခ ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်...”
မုန့်ချင်ကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...
လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ဟွမ်ဟောင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုသူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး နဂါးလက်သည်းသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဟွမ်ဟောင်၏ ပေါင်ကြားရှိ “ဟိုဟာ”ကို အမိအရ ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် ဟိန်းဟောက်သော ရယ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဟားဟားဟား...”
“ပင်လယ်လွှမ်းမိုးခြင်းနယ်ပယ်က မိစ္ဆာကြီး၊ ငါးပါးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ လူက အောက်ပိုင်းမှာ ပစ္စည်းမှ မရှိပဲ… မင်းကိုယ်မင်း သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်လား… ငါကတော့ ထွီးခနဲပဲ...”
လူတိုင်း ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး ပါရမီရှင် (၇)ဦးသည်လည်း အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြ၏။ ဧကရီ တုန်းဖန်လျူလီပင် မရယ်မိစေအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားရသည်။
ဟွမ်ဟောင်က မိမိ၏ အောက်ပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ကြီးမားသော လက်ကြီးကို ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်သွား၏။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ အရပ်အမောင်း မြင့်မားလှသော စစ်သူကြီး ချင်းဖုန်းဟော်ပင်။