ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သော ဓားတစ်ချက်

“မောက်မာလှချည်လား...” ဟွမ်ဟောင်သည် ဒေါသကြောင့် ရယ်မောမိ၏။ မိမိ၏ အတိတ်ဆိုးများကို ထိုလူငယ်၏ ဆရာဖြစ်သူက ဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သိက္ခာကျဆင်းသွားရသော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ ထိုတပည့်ဖြစ်သူကပါ ဝါကြွားနေပြန်သဖြင့် သူသည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ချန်ယွမ်ကမူ အေးစက်စွာပင်ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်နဲ့ တိုက်ချင်တာလား”

ဟွမ်ဟောင်သည် မိမိ၏ ခွန်အားကို ယုံကြည်မှုရှိသည့်အလျောက် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ် လိုက်တော့သည်။ “တိုက်မယ်...”

မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရွှေပလ္လင်ခန်းမအတွင်းမှ ဦးဆောင်ခေါ်သွား၏။ အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော နန်းတော်လမ်းမထက်၌ မီတာများစွာ မြင့်မားပြီး အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် သန်းနေသည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော စင်မြင့်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ချန်ယွမ်၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ဤအရာသည် ရှေးဟောင်း စစ်သူကြီးစင်မြင့် ဖြစ်ချေသည်။ မဟာကျင်းကို တည်ထောင်စဉ်က ပထမဆုံး ဧကရီသည် အရင်းအမြစ်များစွာကို အသုံးပြုကာ ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းနယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သော မိစ္ဆာဧကရီ၏ ဝိညာဉ်ကို ဤစင်မြင့်အတွင်း၌ ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့၏။ ဤစင်မြင့်၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးက ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုလျှင် ဤစင်မြင့်ထက်၌ မည်သည့် အစွန်းအထင်မျှ ကျန်ရစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ဤစင်မြင့်သည် သီးခြား ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုသဖွယ် ရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားကို စိတ်ကြိုက် အသုံးချနိုင်ကြသည်။

ချန်ယွမ်နှင့် ဟွမ်ဟောင်တို့သည် စင်မြင့်အတွင်းသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ချန်ယွမ် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများကို မြင်တွေ့ရ၏။ ကောင်းကင်ယံ၌မူ ငွေရောင် မြစ်ကြီး စီးဆင်းနေပြီး ရေလှိုင်းများအတွင်း၌ ကြယ်တာရာပေါင်းများစွာ ကူးခတ်နေကြသည်။

“မဟာကျင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က တကယ်ကို နက်နဲတာပဲ။ ဒီကို ကိုယ်တိုင်လာရတာ တကယ်ကို တန်ပါတယ်...” ဟွမ်ဟောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်၏။

အခြားသော ပါရမီရှင် (၆)ဦး၊ တိုင်းတစ်ပါးမှ သံတမန်များနှင့် မဟာကျင်း၏ အရာရှိများသည် ထိုတိုက်ပွဲကို အဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေခဲ့သော ဧကရီက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် မတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိကို ကစားနေရင်း စစ်သူကြီးစင်မြင့်ထက်သို့ အကြည့်ပို့ထား၏။

“အရှင်မ... ဓားသူတော်စင် ချန်ယွမ်က တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ။ အရှင်မအတွက် နတ်ဘုရားအဆင့် ဓားအသိကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်...” စုချင်ချိုးက ထိုဓားအသိစိတ်ကို အားကျစွာ ကြည့်ရင်းဆိုသည်။

ဤဓားအသိစိတ်သည် မည်သည့် ဓားကျင့်ကြံသူအတွက်မဆို အသက်နှင့်လဲ၍ လိုချင်ရလောက်သည့် အရာဖြစ်သည်။ ဓားသိုင်းကျောင်းဆောင်မှ ကျန့်ဝမ်ထျန်းပင်လျှင် ထိုဓားအသိစိတ်ကို မကြာခဏ လှည့်ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချနေရ၏။

ဧကရီကမူ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားအဆင့် ဓားအသိစိတ်ဆိုတာ ဓားကျင့်ကြံသူတွေအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပဲ။ နည်းနည်းလေး နားလည်သွားရင်တောင် တစ်သက်လုံး အသုံးဝင်မှာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ဘူး...”

ပြောပြီးသည်နှင့် ဧကရီသည် သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ထိုဓားအသိကို စုချင်ချိုးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

“ယူထားလိုက်တော့...”

စုချင်ချိုးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုရှိနေသော်လည်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ “မဖြစ်ပါဘူး.. ဒါက ဓားသူတော်စင်က အရှင်မကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေ...”

ဧကရီကမူ ခပ်မှိန်မှိန် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “နင် မှားနေပြီ၊ ဒါက ကြင်ရာတော် နင့်ကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ ငါက ဓားသိုင်းကို မကျင့်ကြံဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့အတွက်တော့ အပိုပစ္စည်းပဲ...”

စုချင်ချိုးသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသဖြင့် ဧကရီက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။ “မုန့်ချင်ကျိုးက ဒီပါရမီရှင် (၇)ဦးကို အဘက်ဘက်ကနေ အသာစီး ရချင်နေတာ။ သူ ရောက်လာပုံကစလို့၊ မွေးနေ့လက်ဆောင်၊ အရှိန်အဝါနဲ့ ခွန်အားအထိ အားလုံးကို ဖိနှိပ်ပစ်ချင်နေတာပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ မုန့်ချင်ကျိုးက ငါ့ကို လက်ဆောင် ကိုယ်တိုင် မပေးချင်ဘူး ထင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ တပည့်ကို အသုံးချပြီး တန်ဖိုးရှိပေမဲ့ ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တဲ့အရာကို ပေးခိုင်းလိုက်တာပဲ...”

စုချင်ချိုးက ရုတ်တရက် နားလည်သွားသော်လည်း ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့ ကြင်ရာတော်က အရှင်မကို လက်ဆောင် မပေးချင်ရတာလဲ...”

ဧကရီ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ခေတ္တမှိတ်ထား၏။ ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ လှပစွာ တွန့်ကွေးသွားပြီး ဆိုတော့သည်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ လူစားမျိုးပဲ၊ မဟာကျင်းရဲ့ ဧကရီက သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုအောက်မှာ ကျရှုံးသွားမှာကို ကြောက်နေလို့ ဒီလို အစီအစဉ်တွေ လုပ်နေတာပေါ့...”

စုချင်ချိုးမှာ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

“ဒါဆို... ကြင်ရာတော်က သူ့ကိုယ်သူ ကြင်ရာတော်မှန်း မသိဘူးပေါ့... အရှင်မရဲ့ ကြင်ရာတော်မှန်း မသိလို့ အရှင်မရဲ့ ချစ်သူဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ အတည်မဖြစ်အောင် ရှောင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား...”

စုချင်ချိုး၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကြင်ရာတော်က လူကို မြှူဆွယ်တဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို တော်တာပဲ...”

ဧကရီ တုန်းဖန်လျူလီ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာလည်း သိသိသာသာ တုန်ခါသွားပြီး ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် မာန်မဲလိုက်သည်။

“လျှောက်မပြောနဲ့တော့။ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားအသိဆိုတာ အတော်လေး တန်ဖိုးရှိတယ်။ အမြန်ဆုံး သွားပြီး လေ့ကျင့်တော့...”

စစ်သူကြီးစင်မြင့်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း၌မူ။

ဓားသူတော်စင် ချန်ယွမ်... သို့မဟုတ် မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဝိညာဉ်ခွဲက မူလခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အား ၇၀%ခန့် ရှိနေ၏။

ဧကရီက ဒါကို ငါပေးတဲ့ လက်ဆောင်လို့ အထင်မလွဲပါစေနဲ့။ အခုတလော ငါ လူတွေကြားထဲမှာ ပေါ်လွင်လွန်းနေပြီ။ အဲဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းကျရင် အလုပ်ကို ပျက်ကွက်မယ်၊ နောက်ကျမှလာမယ်၊ စောစောပြန်မယ်။ ပြီးတော့ ကဇာတ်ရုံတွေမှာပဲ အချိန်ဖြုန်းပြီး မွေးနေ့လက်ဆောင်လည်း မပေးဘဲ နေမယ်။ အဲလိုဆိုရင် ဧကရီက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး နန်းတော်ကနေ နှင်ထုတ်လောက်မှာပဲ...

မုန့်ချင်ကျိုးက ဧကရီထံမှ လွတ်မြောက်ရန် အစီအစဉ်များကို စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်....

ချင်းဖုန်းဟော်၏ ဝိညာဉ်ခွဲသည် ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မဟာကျင်း ဧကရီရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ၊ ပထမဆုံး အစီအစဉ်ဖြစ်တဲ့ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲကို တရားဝင် စတင်ပါပြီ...”

“စစ်သူကြီးစင်မြင့်က ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကို တူညီအောင် ဖိနှိပ်ထားမှာ ဖြစ်လို့ ဒါဟာ တကယ့်ကို တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ပွဲဖြစ်လိမ့်မယ်...”

ဤပြိုင်ပွဲ၌ အနိုင်ရရှိသူသည် ဧကရီထံမှ မည်သည့် တောင်းဆိုချက်ကိုမဆို တောင်းဆိုခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပါရမီရှင် (၇)ဦးလုံးသည် ဧကရီကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရန် အားခဲထားကြသည်။

လူအများက ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေးနေကြ၏။

“ဓားသူတော်စင် ချန်ယွမ်က အနိုင်ရနိုင်ပါ့မလား...”

“ခက်လိမ့်မယ်... ဟွမ်ဟောင်က ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သတ္တဝါ လေးပါးရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို တတ်ထားတာ။ ပြီးတော့ တွမ့်ဝူချိုနဲ့ ဝမ်ထန်တို့ကလည်း အားနည်းတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ချန်ယွမ်က တော်ပေမဲ့ အရမ်း ငယ်လွန်းသေးတယ်...” အချို့က သုံးသပ်ကြ၏။

မကြာမီ တိုက်ပွဲ စတင်လေပြီ။ ဟွမ်ဟောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အရည်များ စီးထွက်လာပြီး သူ၏ ဦးချိုများမှာလည်း တောက်ပလာသည်။ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ “နတ်ဘုရား သတ္တဝါ လေးပါး... ဆင်းသက်လာကြစမ်း၊ လောကကို တုန်လှုပ်စေစမ်း...”

ထိုစကားအဆုံးတွင် လေထုထဲမှ ကြည်လင်သော စွမ်းအင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး နဂါးပြာ၊ ငှက်နီ၊ လိပ်နက်နှင့် ကျားဖြူတို့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုသတ္တဝါကြီး လေးပါး၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ပရိသတ်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။ ချင်းဖုန်းဟော်ပင် မုန့်ချင်ကျိုးအတွက် စိုးရိမ်လာမိတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် မထင်မှတ်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

စူးရှသော ဓားသံတစ်ချက် မြည်ဟည်းသွားသည်။ ဓားသူတော်စင် ချန်ယွမ်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တောက်ပလွန်းသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပိုင်းဖြတ် လိုက်တော့သည်။ ၎င်းက ရိုးရိုးမြင်ကွင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင်... ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို နှစ်ခြမ်း ခွဲပစ်လိုက်ခြင်းပင်။