ဒါက သူ့သမီးလေး

ကျန်းယွင်နန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ဆေးခန်းသွားပြခြင်းက ဈေးမပေါကြောင်း သိသော်လည်း သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က ရေထဲပြုတ်ကျထားလို့ တစ်ညလုံး အဖျားတက်နေတာ... ဆေးခန်းတော့ သွားပြမှ ဖြစ်မယ်... မဟုတ်ရင် ကျွန်မ စိတ်ချရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် နျိုနျို နိုးလာပြီး သူမ၏ ကြီးမားဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးလေးများကို ဖွင့်ကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်... နျိုနျို သေတော့မှာလားဟင်"

ကျန်းယွင်နန်၏ နှာခေါင်းထိပ်လေး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်ရည်များ ကျလာသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

နျိုနျိုတွင် ခွန်အားမရှိသလောက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ သေးငယ်သော လက်ကလေးကို မြှောက်ပြီး ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နျိုနျိုက သူမ တကယ်သေတော့မည်ဟု ထင်ကာ သူမ၏အဒေါ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"အဒေါ်... မငိုပါနဲ့နော်... တာယာက ပြောတယ်... သရဲတွေက အရမ်းစွမ်းတာတဲ့... နျိုနျို သေသွားပြီး သရဲဖြစ်ရင် အဒေါ့်ရဲ့ ဒုတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို သွားရှာပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်ပေးမယ်နော်"

ကျန်းယွင်နန်တွင် သားသုံးယောက်ရှိသည်။ သူမ၏ ဒုတိယသားသည် ငယ်စဉ်က ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရပြီး ယခုထက်ထိ သတင်းအစအန မရသေးပေ။

ဤကလေးငယ်သည် သေခါနီးအချိန်မှာတောင် အဒေါ်ဖြစ်သူအတွက် တွေးပေးနေရှာသည်။ ကျန်းယွင်နန်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အရည်ပျော်သွားရတော့သည်။

"မပူပါနဲ့ နျိုနျိုရယ်... သမီး မသေပါဘူး... အဖျားကျသွားရင် သက်သာသွားမှာပါ... သမီး ဘာမှမဖြစ်အောင် အဒေါ် လုပ်ပေးပါ့မယ်"

အဒေါ်ဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန်သည် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ မြို့ထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ဆေးခန်းသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

သူမသည် ဤနှစ်များအတွင်း ဆေးခန်းသို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးသဖြင့် လမ်းကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိသည်။

မြို့ထဲတွင် လူနာများပြားခြင်းမရှိဘဲ ဆေးခန်း၌ တာဝန်ကျသော သမားတော်အိုကြီး တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

ထိုသမားတော်အိုကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသတွင် ဆေးကုသမှုကျင့်ဝတ် မြင့်မားသူအဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး ကျန်းယွင်နန်၏ သားကိုလည်း ကုသပေးလေ့ရှိသည်။ သူက သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အားနည်းပြီး အစားအသောက် ကောင်းကောင်း မစားရလို့ ဖြစ်တာပါ... အားရှိမယ့် အစားအစာလေး ကျွေးလိုက်ရင် ရပါပြီ... ဆေးပေးစရာ မလိုပါဘူး"

ကျန်းယွင်နန်က စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

"သူက တစ်ညလုံး အဖျားတက်နေတာ... တကယ်ပဲ ဆေးမလိုဘူးလား... ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်သွားမှာ ကြောက်လို့ပါ"

သမားတော်အိုကြီးသည် နျိုနျို၏ တောက်ပပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောက်ရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နှံကောင်ရုပ်လေးကို ယူကာ ကလေးမလေးကို ကျီစယ်လိုက်သည်။

"သမီးလေး... ဒီနှံကောင်ရုပ် လိုချင်လား"

နျိုနျို၏ လှပသော ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်လုံးလေးများတွင် လိုချင်စိတ်များ ပေါ်လာသော်လည်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သမားတော်ဘိုးဘိုးရဲ့ဟာလေ... နျိုနျို ယူလို့ မရဘူး"

သမားတော်အိုကြီးက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး နှံကောင်ရုပ်ကို နျိုနျိုလက်ထဲ ထည့်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သမီးက အရမ်းလိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးပဲ... နှံကောင်ရုပ်က သမီးအတွက်ပါ"

နျိုနျိုသည် နှံကောင်ရုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ဘေးမှ ကျန်းယွင်နန်ကို အသနားခံသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အဒေါ်ဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို တွေ့မှသာ သူမသည် ရတနာလေးတစ်ခုလို ဂရုတစိုက် ကိုင်ရဲတော့သည်။

ထို့နောက် သမားတော်အိုကြီးကို လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်ဘိုးဘိုး... အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"

ကလေးမလေး၏ နူးညံ့ချိုသာသော အသံကြောင့် သမားတော်အိုကြီး အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူက ကျန်းယွင်နန်ဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးမလေးက ဉာဏ်ကောင်းပြီး လိမ္မာလိုက်တာ... ကျွန်တော်တောင် အိမ်ခေါ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီ... သူ့မှာ ဘာရောဂါမှ မရှိပါဘူး... ကျွန်တော့်စကား နားထောင်ပါ... ဆေးဆိုတာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိတယ်... တကယ် မလိုအပ်ဘဲ ဆေးမသောက်ပါနဲ့"

ကျန်းယွင်နန် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ဆေးကုခပေးရန် ကြေးပြား ၅ ပြား ထုတ်လိုက်သည်။

သမားတော်အိုကြီးက မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖာထေးထားသော နျိုနျို၏ အဝတ်အစားများနှင့် အာဟာရပြတ်လပ်နေကြောင်း သိသာသော ဖြူဖျော့ပိန်လှီသည့် မျက်နှာလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကာပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးမလေးက နေမကောင်းတာမှ မဟုတ်တာ... ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးရမှာလဲ"

ကျန်းယွင်နန်သည် ဆင်းရဲသော်လည်း ဆေးခန်းတွင် စည်းမျဉ်းများ ရှိသည်ဟု ခံယူထားပြီး အခွင့်ကောင်းယူရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခေါင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ သမားတော်အိုကြီးက မတတ်သာတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ကလေးမလေးရဲ့ ဆုတောင်းပေးတာကို လက်ခံပြီးပြီလေ... အဲ့ဒါကို ဆေးကုခလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ... ခင်ဗျားက ဇွတ်ပေးချင်နေတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလူအိုကြီးကို အသက်ရာကျော် မနေစေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ကျန်းယွင်နန် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပိုက်ဆံကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

သမားတော်အိုကြီးက နျိုနျိုကို သဘောကျစွာ ကြည့်ပြီး စနောက်လိုက်သည်။

"ကလေးကို စားစရာ တစ်ခုခု မြန်မြန် ဝယ်ကျွေးလိုက်ပါ... သူ့ဗိုက်ထဲက အသံမြည်နေတာ ခုနက ကြားလိုက်တယ်"

နျိုနျိုက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလေးရဲသွားပြီး ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က သူ့ကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီး စားစရာရှာရန် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကျန်းယွင်နန် တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် ပေါက်စီတစ်လုံး ဒါမှမဟုတ် မုန့်ပြားတစ်ချပ်ဖြင့် အလွယ်တကူ ပြီးသွားနိုင်သည်။ သို့သော် နျိုနျိုမှာ ဖျားနာထားသည်မှာ မကြာသေးကြောင်း တွေးမိသဖြင့် အံကြိတ်ကာ ကလေးကို ချီပြီး လမ်းဘေးရှိ ဖက်ထုပ်ဆိုင်လေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်... ဖက်ထုပ်တစ်ပွဲ ပေးပါ"

ကျန်းယွင်နန် ဈေးနှုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ၅ ပြား တိတိ ဖြစ်နေသည်။

ပူပူနွေးနွေး ဖက်ထုပ်များ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာသည်။ ကျန်းယွင်နန်က တစ်ခုယူပြီး မှုတ်ကာ နျိုနျိုကို ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုက ပါးစပ်မဟဘဲ ကျန်းယွင်နန်ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့ မစားတာလဲ"

ယွင်နန် အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။

ဤဖက်ထုပ်ဆိုင်သည် သက်တမ်းကြာရှည်သော ဆိုင်ဖြစ်ပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့က ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

စားဖူးသူတိုင်းက ချီးကျူးကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် မကြိုက်ရသလဲဆိုသည်ကို ယွင်နန် နားမလည်နိုင်ပေ။

နျိုနျိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ယွင်နန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျို မစားတော့ဘူး... အဒေါ်က နျိုနျိုကို တစ်နေ့လုံး လိုက်ပို့နေရတာ ပင်ပန်းနေရောပေါ့... အဒေါ်ပဲ စားပါ"

ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဤမျှ စာနာနားလည်ပေးသည်ကို ယွင်နန် ဝမ်းမသာနိုင်ဘဲ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မိသားစုအကြောင်း တွေးမိပြီး မွေးစားကလေးဖြစ်သော နျိုနျိုသည် သူမ၏အိမ်တွင် ကြင်နာမှု တစ်ခါမှ မရရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ စိတ်နေစိတ်ထားမျိုး ဖြစ်လာရခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ယွင်နန်က တူကို နျိုနျိုနှုတ်ခမ်းနား တေ့ပေးပြီး ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်သည်။

"နျိုနျို... လိမ္မာတယ်နော်... အဒေါ်က မနက်က စားခဲ့ပြီးပြီ... လုံးဝ မဗိုက်ဆာဘူး... သမီးက ဗိုက်ဝအောင် စားမှ အရပ်ရှည်လာဖို့ အားရှိမှာပေါ့"

သို့သော် နျိုနျို့မျက်နှာလေးမှာ တွန့်ဆုတ်နေဆဲပင်။ အဒေါ်ဖြစ်သူက ဆိုင်ရှင်ကို ကြေးပြား ၅ ပြား ရေတွက်ပေးလိုက်သည်ကို သူမ မြင်ခဲ့သည်။ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုပမာဏသည် ကြီးမားသော ငွေကြေးပမာဏ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က စားပွဲပေါ်ရှိ ကြေးပြားတစ်ပြား ပျောက်သွားသောကြောင့် အဖေဖြစ်သူက သူမကို ပါးရိုက်ခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အဖွားဖြစ်သူ ယူသွားမှန်း ပေါ်သွားသော်လည်း နျိုနျိုသည် ထိုပူလောင်သော နာကျင်မှုကို မှတ်မိနေဆဲပင်။

အိမ်တွင် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ ရှိသည့်အခါတိုင်း ကျင်းပေါင်ကသာ ဦးဆုံး မြည်းစမ်းခွင့် ရလေ့ရှိသည်။

သူမသည် ဂျုံ သို့မဟုတ် အသားလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကို တစ်ခါမျှ မြည်းစမ်းခွင့် မရဖူးပေ။ နှစ်သစ်ကူးချိန်၌ပင် ကြက်လည်ပင်းအရိုးအပိုင်းအစလေး တစ်ခုသာ ရရှိခဲ့သည်။

"အဒေါ်... ဒါကဈေးကြီးလွန်းပါတယ်... သမီးက တောဟင်းရွက် ပြုတ်ရည်ပဲ စားလို့ရပါတယ်... ဒီလို အစားအစာကောင်းတွေ မလိုပါဘူး"

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယွင်နန် ဝမ်းနည်းသွားသော်လည်း ဆက်လက် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"နျိုနျိုက နေမကောင်းဖြစ်ပြီးခါစ ဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ် အားရှိအောင် ကောင်းကောင်း စားမှရမယ်... ကောင်းကောင်း မစားရင် ပြန်ကျန်းမာလာမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးရင် ထပ်ဖျားလိမ့်မယ်... အဲ့ဒါဆို အဒေါ်က သမီးကို ကုပေးဖို့ ကြေးပြားတွေ အများကြီး ထပ်ကုန်ရလိမ့်မယ်..."

နျိုနျိုက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်... အဒေါ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ... သမီးကို ကုပေးစရာ မလိုပါဘူး... သမီး သေသွားပြီး သရဲဖြစ်ရင်တောင် အဒေါ့် ကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"

ယွင်နန် ကြောင်သွားသည်။ မိထွေးဖြစ်သူနှင့် ဆက်ဆံရေး မပြေလည်သောကြောင့် မိထွေးက ပိုက်ဆံအမြဲတောင်းသည်ကို သူမ မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် မိဘအိမ် ပြန်ရောက်တိုင်း ဆင်းရဲကြောင်းနှင့် အလုပ်များလွန်းကြောင်း ညည်းညူလေ့ရှိသည်။

နျိုနျိုက ဤအရာအားလုံးကို မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

အရင်က နျိုနျို့အပေါ် သိပ်မကောင်းခဲ့မိကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ အစားအစာ ပေးခြင်းနှင့် ကလေးမလေး အလုပ်ကြမ်း လုပ်နေရချိန်၌ တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးခြင်းလောက်သာ ရှိခဲ့သည်။ ကလေးမလေးက အားလုံးကို မှတ်မိနေမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကလေးမလေးကို သမားတော်ပြရန် မြို့သို့ ခေါ်လာခြင်းမှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကိုပင် သူမ မသိသေးပေ။

သို့သော် ယခု ကလေး၏ လိမ္မာသော အပြုအမူကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ ဤမျှ လိမ္မာသော ကလေးလေးကို ကျန်းမိသားစု ဝံပုလွေသိုက်ထဲသို့ လုံးဝ ပြန်မပို့နိုင်ပေ။ ကျန်းမိသားစုက နျိုနျိုကို ကံဆိုးစေသူနှင့် အစားအစာ ဖြုန်းတီးသူဟု ထင်မြင်ကြသော်လည်း သူမကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမသည် ယခုအချိန်မှစ၍ နျိုနျို့ကို ပျိုးထောင်စောင့်ရှောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဒါက သူမ၏ သမီးလေးပင် ဖြစ်သည်။