ကုမိသားစု

ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းထနေသော နာကျင်ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်က နျိုနျိုကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုနဲ့ နေထိုင်စေချင်ပြီး ကျန်းကျန်းမာမာ ကြီးပြင်းစေချင်တာပါ... သမီး ကြီးပြင်းလာတာကို မမြင်ရနိုင်ဘူးလို့ တွေးလိုက်တာနဲ့ အဒေါ် အရမ်းဝမ်းနည်းရတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျို၏မျက်နှာလေးတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ အဒေါ် ပိုက်ဆံမကုန်စေချင်သော ဆန္ဒနှင့် အဒေါ်ကို ဝမ်းမနည်းစေချင်သော ဆန္ဒနှစ်ခုကြားတွင် ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေး၏ ဦးခေါင်းလေးထဲ၌ လွန်ဆွဲနေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းယွင်နန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုက အဒေါ့်ကို စားစရာ မရှိအောင် စားပစ်လိုက်မှာမှ မဟုတ်တာ... အဒေါ့်မှာ ကြေးပြားတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"

ထို့နောက် သူမသည် ဘယ်သူမှ မကြည့်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ နျိုနျိုကို သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ် ပြလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် အိတ်ထဲတွင် ကြေးပြားလက်တစ်ဆုပ်စာနှင့် ငွေစလေး တစ်ခုကိုပင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြတကြီး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ကလေးမလေးသည် ယခင်က ဤမျှများပြားသော ပိုက်ဆံကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ့်ပိုက်ဆံက အဒေါ့်ဟာပါ... နျိုနျိုက အလကား မဖြုန်းတီးသင့်ပါဘူး"

ကျန်းယွင်နန်၏ နှလုံးသား အရည်ပျော်ကျသွားရသည်။

"အဒေါ်က နျိုနျိုကို ချစ်လို့ နျိုနျို့အတွက် သုံးချင်တာပါ"

ကလေးမလေး ထပ်မံ တွန့်ဆုတ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက တမင်သက်သက် မေးလိုက်သည်။

"နျိုနျို ကြီးလာလို့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့အခါကျရင်ရော အဒေါ့်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးမှာလား"

နျိုနျို ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကလေးမလေး၏ နူးညံ့သော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်က ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှာနိုင်လို့လားဟင်"

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ကလေးမလေး၏ ရိုးအသော ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... အဒေါ်က ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်တယ်... နျိုနျို့အတွက် စားစရာတွေ အများကြီး ဝယ်ကျွေးမယ်... ပြီးတော့ နျိုနျိုကို သန်မာပြီး ကျန်းမာအောင် ပျိုးထောင်ပေးမယ်လေ"

ထိုစကားကို ကြားမှ နျိုနျို နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူမရှေ့ရှိ ဖက်ထုပ်မှာ အေးစက်သွားပြီဖြစ်၍ ကျန်းယွင်နန်က ပူနွေးသော တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ပြီး နျိုနျိုကို ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကလေးမလေး ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

ဖက်ထုပ်တစ်ကိုက် စားပြီးနောက် ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများ တစ်ဖန် တောက်ပလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း... အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ... အဒေါ်... ဒါ အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်"

ကျန်းယွင်နန်လည်း တစ်ကိုက် စားလိုက်ပြီးနောက် ကြေးပြား ၅ ပြား ပေးရကျိုးနပ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီဆိုင်က ဖက်ထုပ် အရသာရှိသည်ဟု လူတိုင်းပြောကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ဖက်ထုပ် စားပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန် ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"နျိုနျို... ဒီနေ့ကစပြီး အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးရဲ့ သမီး လုပ်မလားဟင်"

နျိုနျို ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများ တောက်ပသွားပြီး ပျော်ရွှင်မှုများ လျှံကျလာမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် မကြာမီ သူမ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေနဲ့ အမေ... ပြီးတော့ အဖွားက အမြဲပြောတယ်... နျိုနျိုကို ကျွေးမွေးရတာ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ကုန်တယ်တဲ့... နျိုနျိုက အဒေါ့်ရဲ့ အစားအသောက်တွေကို မကုန်စေချင်ပါဘူး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွင်နန်ကို အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် နျိုနျိုကို ထိုအိမ်တွင် တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် ဆက်မနေစေချင်တော့ပေ။

နျိုနျိုကို စောစောစီးစီး မွေးစားဖို့ မစဉ်းစားမိခဲ့သည်ကိုပင် နောင်တရမိသည်။

"နျိုနျို... သမီးက ငယ်ပါသေးတယ်... ဒီကိစ္စတွေ စိတ်မပူပါနဲ့... အဒေါ့်ကို ပြော... အဒေါ့်ရဲ့ သမီးလေး လုပ်ချင်လားဟင်"

ကျန်းယွင်နန် လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

နျိုနျို ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ မနေ့ညက အဖျားတက်ပြီး အဆိုးရွားဆုံး ခံစားနေရချိန် ထင်းတဲထဲတွင် လှဲနေရင်း အဒေါ်ကဲ့သို့ သူမကို ချစ်မြတ်နိုးမည့် အမေတစ်ယောက် ရရှိပါစေဟု ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခဲ့ကြောင်း သူမ၏အဒေါ်ကို မပြောပြခဲ့ပေ။

ကျန်းယွင်နန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီနေ့ကစပြီး အမေလို့ ခေါ်နော်"

နျိုနျိုသည် ချက်ချင်းပင် ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အမေ"

ကျန်းယွင်နန်၏ နှလုံးသား အရည်ပျော်သွားသည်။ သူမတွင် သားသုံးယောက် ရှိပြီးသားဖြစ်၍ ပထမဆုံးအကြိမ် မိခင်ဖြစ်ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ကလေးမလေး၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူမကို ဖော်ပြမပြနိုင်လောက်အောင် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်စေသည်။

သူမသည် နျိုနျိုကို အစကတည်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဤကလေးသည် သူမ၏ သမီးဖြစ်လာရန် ရည်စူးထားပြီးသားဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထုံးစံအတိုင်း ဦးလေးနျူ၏ နွားလှည်းသည် ညနေမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းယွင်နန်က ထိုအချိန်ထိ မစောင့်နိုင်ပေ။ နျိုနျိုကိစ္စကို သူမက အရင်ဆုံးဖြတ်ပြီးမှ အသိပေးခြင်းဖြစ်၍ ယောက္ခမများနှင့် ပြန်လည် ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သေးသည်။

"အမေ... သမီး ဆင်းပြီး ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်ပါရစေ... အမေ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့"

လမ်းတစ်ဝက် ရောက်သောအခါ ကျန်းယွင်နန် ပင်ပန်းနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းယွင်နန်၏ ခြေထောက်များ ကိုက်ခဲနေသော်လည်း သူမက ကလေးကို ဆက်လက်ချီထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... အမေ့မှာ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... သမီးက နေပြန်ကောင်းခါစပဲ ရှိသေးတာ... များများ အနားယူဖို့ လိုတယ်"

နျိုနျိုတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ နွားလှည်းတစ်စီးလောက် စီးနိုင်ပါစေဟု တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ထူးဆန်းစွာပင် ကျန်းယွင်နန် ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးခင်မှာပင် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဦးလေးနျူက လွတ်နေသော နွားလှည်းတစ်စီးကို မောင်းနှင်ပြီး သူမရှိရာသို့ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ကြေးပြားတစ်ပြား ပေးပြီး လှည်းပေါ်တက်လိုက်ကာ နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးနျူ... ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော အိမ်ပြန်တာလဲ"

ဦးလေးနျူက မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"သယ်လာတဲ့ ကုန်တွေကို အိမ်မှာ မေ့ကျန်ခဲ့လို့လေ... မြို့ကလူတွေက အရေးတကြီး လိုနေတာ... ဒီနေ့ အရောက်ပို့ပေးရမယ်... မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် ပိုက်ဆံမပေးတော့ဘူးတဲ့"

ကျန်းယွင်နန် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူမရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်ကပ်နေသော နျိုနျိုလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နွားလှည်းတစ်စီး စီးရရုံမျှဖြင့် သူမက ထိုနေ့အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ယုံကြည်ရန် မလုံလောက်သော်လည်း နျိုနျို၏ အဖျားကျသွားခြင်း၊ မြို့တွင် အခမဲ့ ဆေးကုသခွင့်ရခြင်းနှင့် အပြန်ခရီး၌ ပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် မည်သည့်နေရာကမှန်းမသိ နွားလှည်းတစ်စီး ရောက်လာခြင်းတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်လျှင် သူမ၏ ကံကောင်းမှုသည် လွန်ကဲနေပုံရသည်။

ရွာထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများက နျိုနျိုသည် ကံကောင်းစေသူဟု တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုကြသည်ကို သတိရလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်နန် ပို၍ ယုံကြည်လာမိသည်။

နွားလှည်းသည် ချင်းရွှေရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ကျန်းယွင်နန်နှင့် သမီးဖြစ်သူကို ချပေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်ဖြင့် ကလေးမလေးကို ဆွဲကာ ရွာအဝင်ဝ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ ကုမိသားစုအိမ်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ကုမိသားစုကို အဖွားကုက ဦးဆောင်နေဆဲပင်။ အဖိုးကုမှာ အသက်ကြီးလာပြီး သူငယ်ပြန်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကောင်းမွန်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတတ်ပြီး ကိုယ့်မိသားစုဝင်များကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ အဖွားကုတွင် သားသုံးယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။

သားအကြီးဆုံး ကုမင်းရှု နှင့် ဇနီးသည် ချန်ချွန်ဟွာ တို့တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။

ဒုတိယသားဖြစ်သော ကျန်းယွင်နန်၏ခင်ပွန်း ကုမင်တာ့ တွင် သားသုံးယောက် ရှိသည်။

တတိယသား ကုမင်းလီ နှင့် ဇနီးသည် လျူအာနီ တို့တွင် သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီးမှာ အရွယ်မရောက်မီ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။

ကုမိသားစုသည် စုစုပေါင်း ၁၅ ယောက် အတူတကွ နေထိုင်ကြဆဲဖြစ်သည်။

နျိုနျိုကို မွေးစားမည့် အစီအစဉ်ကို ကျန်းယွင်နန် ရှင်းပြပြီးနောက် သူမ၏ မရီးဖြစ်သူ ချန်ချွန်ဟွာက ထိတ်လန့်တကြား ခုန်ထလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ... မိသားစုထဲမှာ လူတွေအများကြီး ငတ်ပြတ်နေတာကို နင်က မြင့်မြတ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဘာသွေးသားတော်စပ်မှုမှ မရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးစားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ငါ သဘောမတူဘူး"

အဖွားကုက ချွေးမကြီး၏ ပေါက်ကွဲမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမသည် ရွာထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ဇာတ်လမ်းစုံကို ကြားပြီးသားဖြစ်သည်။

ယခုတွင် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းယွင်နန်၏ ခင်ပွန်း ကုမင်တာ့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒုတိယသား... ဒီကလေးကို မွေးစားတာက မင်းမိန်းမရဲ့ အကြံလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းအကြံလား"

ကျန်းယွင်နန်သည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခင်ပွန်း ကုမင်တာ့ ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ က ဇနီးသည်ကို နူးညံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖွားကုကို ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ဒီကလေးက ကျန်းမိသားစုမှာ သနားစရာကောင်းတဲ့အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်... မနေ့က တစ်ညလုံး အဖျားတက်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်... သူ့ကို မွေးစားဖို့က ယွင်နန်ရဲ့ ဆန္ဒရော ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံပါ ပါပါတယ်"

အဖွားကုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ယောက္ခမဖြစ်သူက ဒုတိယသား စကားဆိုလျှင် အမြဲနားထောင်တတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ချန်ချွန်ဟွာက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တာက ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ဒါက သာမန်ကလေးလည်း မဟုတ်ဘူး... ကျန်းမိသားစု ပြောတာ ကြားဖူးတယ်... ဒီကောင်မလေးက ဂြိုဟ်ဆိုးမတဲ့... ကံဆိုးစေတဲ့ ကပ်ရောဂါကောင်မလေးတဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျို၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသော်လည်း ပြန်မပြောရဲဘဲ အလွန် သနားစရာကောင်းနေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ချက်ချင်းပင် ကလေးကို သူမ၏နောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မရီး... ကျွန်မမိသားစု ပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့... ကျွန်မရဲ့ နျိုနျိုက ကံကောင်းစေတဲ့ ကလေးလေးပါ... လုံးဝ ကံဆိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ချွန်ဟွာက နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူက ကံမဆိုးဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ကျန်းမိသားစုက သူ့လက်ထက်မှာ ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်နေရတာလဲ... အမေ... ဒုတိယမောင်လေးက ဒီနှစ် အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေမှာလေ... သူ့ရဲ့ကံဆိုးမှုကြောင့် စာမေးပွဲမဖြေခင် လက်ကျိုးသွားတဲ့ ကျန်းကွမ်းကျုံးလို မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကု၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ သားသုံးယောက်အနက် ကုမင်တာ့ တစ်ဦးတည်းသာ ပညာတတ်ဖြစ်သည်။

ဆရာတိုင်းက သူသည် အလွန် ပညာတတ်ကျွမ်းပြီး အစိုးရစာမေးပွဲကို သေချာပေါက် အောင်မြင်ကာ ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ပြောကြသည်။ သို့သော် သူသည် စာမေးပွဲတိုင်း မဖြေဆိုမီ ကံဆိုးမှု တစ်ခုခုနှင့် အမြဲ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။

အအေးမိခြင်း၊ ဝမ်းပျက်ခြင်း သို့မဟုတ် အိပ်ရာထနောက်ကျ၍ စာမေးပွဲခန်းမသို့ ဝင်ခွင့်မရခြင်းတို့ ဖြစ်တတ်သည်။ သူသည် အနိမ့်ဆုံးဘွဲ့အတွက် ပဏာမ စာမေးပွဲကို အသက် ၁၅ နှစ်မှ ၂၅ နှစ်အထိ ဖြေဆိုခဲ့ပြီးမှ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုချိန်တွင်လည်း ကုမင်တာ့ သည် အလားတူ ကံဆိုးမှုမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မကောင်းသော နေရာတွင် ထိုင်မိခြင်း၊ စာမေးပွဲဖြေလွှာ မိုးရေစိုသွားခြင်းနှင့် အိမ်သာအနီးတွင် စာမေးပွဲဖြေရသဖြင့် အနံ့ဆိုးကြောင့် မူးမေ့လဲသွားခြင်းတို့ပင်။

သူသည် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက် အမျိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။

"ယွင်နန်... ဒီကလေးကို ကျန်းမိသားစုဆီ ပြန်ပို့လိုက်..."

အဖွားကု စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမ၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော အဖိုးကုက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများက နျိုနျိုကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"နန်နန်..."

အဖွားကု၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။