အဖွားကု

"အဖိုးကြီး... ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

အဖွားကုက ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူငယ်ပြန်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အဖိုးကုသည် စကားပြောရာတွင် အမြဲ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်တတ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။

"နန်နန်... ငါ့ရဲ့ နန်နန်လေး"

ကုညီအစ်ကို သုံးယောက်၏ မျက်နှာထားများလည်း ထူးဆန်းသွားကြသည်။

သူတို့သည် ဤနာမည်နှင့် ရင်းနှီးနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

နန်နန်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်က ဆုံးပါးသွားသော ကုလင်မယား၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေး ဖြစ်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အို လင်မယားနှစ်ယောက်သည် သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးခဲ့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူမသည် အသက် ၅ နှစ်အရွယ်တွင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။

မိသားစုထဲသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိခဲ့သော ချန်ချွန်ဟွာသည် အကြောင်းစုံကို ဝေဝါးဝါး သိထားသဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အဖေက သူ့ကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မှားနေပြီ... အဖေ သူငယ်ပြန်နေတာ ကြာပြီပဲ... သူ့စကား နားမထောင်ပါနဲ့... ဒါက..."

အဖွားကုက သူမ၏စကားကို လက်ကာပြပြီး ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ချွေးမကြီး... ဒီမိသားစုကို ဦးစီးဖို့ နင့်အလှည့် မရောက်သေးဘူး"

ချန်ချွန်ဟွာတွင် ပါးစပ်ပိတ်နေရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အဖွားကုသည် ကျန်းယွင်နန်၏ နောက်တွင် ပုန်းနေသော နျိုနျိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးကို ဒီဘက် လာခိုင်းလိုက်... ငါ သေချာ ကြည့်ချင်လို့"

ကျန်းယွင်နန်က သူမ၏ ခင်ပွန်းကို နားမလည်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ နျိုနျိုကို နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျို... လိမ္မာတယ်နော်... ဟိုဘက်သွားပြီး အဖွားကုကို သေချာ အကြည့်ခံလိုက်ပါဦး"

နျိုနျိုက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဦးလေးသည် သူမအဒေါ်၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ပြီး သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

အဖွားကုက ကြမ်းတမ်းပုံပေါက်သော်လည်း သူမ၏ အဒေါ်နှင့် ဦးလေးတို့အတွက် သတ္တိမွေးကာ ခြေထောက်တိုတိုတုတ်တုတ်လေးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အဖွားကုသည် ကျန်းမိသားစုကို မည်သည့်အခါမျှ မကြိုက်ခဲ့သလို သူများကလေးများကိုလည်း သေချာ ကြည့်လေ့မရှိခဲ့ပေ။

ယခု နျိုနျို သူမရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ ရင့်ရော်နေသော မျက်လုံးအိုကြီးများဖြင့် ကလေးမလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူမသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကလေးမလေး၏ နဖူးဘေးတစ်ဖက်စီမှ ကျနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးသည် နှစ်ရှည်လများ အာဟာရပြတ်လပ်ခဲ့သဖြင့် ပုံမှန်ကလေးများကဲ့သို့ ဖောင်းကားခြင်းမရှိပေ။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ပိန်လှီခြောက်သွေ့နေပြီး မျက်နှာလေးမှာ အလွန် ဖြူဖျော့နေသည်။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် ဤကလေးသည် သူမ၏သမီးနှင့် မည်မျှတူသည်ကို အဖွားကု သိပ်မမြင်ပေ။

သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နျိုနျို၏ ဘယ်ဘက်လက်အင်္ကျီလက်မောင်းကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားသည်။

အဖွားကု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိသော နျိုနျိုက အဖွားဖြစ်သူ သူမ၏လက်မောင်းကို ကြည့်ချင်သည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ညာဘက်လက်အင်္ကျီလက်မောင်းကိုပါ လိမ္မာစွာ ပင့်တင်ပြလိုက်သည်။

အဖွားကုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကလေးမလေး၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေပြီး ငါးပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အနီရောင် မှဲ့လေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒါ ငါ့သမီးလေး... ငါ့သမီးလေးပဲ"

အဖွားကုက ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အဖက်ခံလိုက်ရသဖြင့် နျိုနျို လန့်သွားသော်လည်း အလိုက်သိစွာ ချော့မော့လိုက်သည်။

"ဖွားဖွား... မငိုပါနဲ့... နျိုနျို လိမ္မာပါ့မယ်"

ကုမိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော အဖွားကုသည် အမြဲတမ်း ပြတ်သားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

သူမ ငိုသည်ကို မြင်ဖူးသည့်အကြိမ်အရေအတွက်မှာ မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် ရှားပါးလှသည်။

အဖွားကုသည် သူမ စိတ်လွတ်သွားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ပုံရသည်။

မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း နျိုနျို၏လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

"ဒီကလေးက ဒီနေ့ကစပြီး ကုမိသားစုမှာပဲ နေရမယ်"

အဖွားကုက ပြောလိုက်သည်။

ချန်ချွန်ဟွာ တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်းက တားလိုက်၏။

နျိုနျိုက ကျန်းယွင်နန်ကို တွေဝေစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ... သမီးက တကယ်ပဲ အမေနဲ့ ဦးလေးရဲ့ သမီး ဖြစ်လာတော့မှာလား"

ကျန်းယွင်နန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နျိုနျို ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အိမ်ထဲရှိ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အဖွားစိုင်၏ ဆဲဆိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့မိသားစုကို အရှက်ခွဲတဲ့ နင့်လို သမီးမျိုးကို မွေးထားမိတာ မျိုးဆက်ရှစ်ဆက်လောက်ကို ကံဆိုးစေတာပဲ... ကျန်းယွင်နန်... အခု ထွက်ခဲ့စမ်း"

ကုမိသားစု၏ ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရွာသားများစွာ စုရုံးရောက်ရှိနေပြီး ပွဲကြည့်နေကြသည်။

အဖွားစိုင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် နျိုနျို ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီသွား၏။

ကျန်းယွင်နန် စကားမပြောနိုင်ခင် အဖွားကုက ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျို... မကြောက်နဲ့... အမေ... အဖွား သမီးကို ကာကွယ်ပေးမယ်... အဖွား အပြင်ထွက်ပြီး လူဆိုးတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်မယ်"

အဖွားကု၏ မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများ လျှံကျနေသည်။ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်နေသော ကျန်းယွင်နန်ကို တားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုက ငယ်သေးတယ်... နင် အိမ်ထဲမှာပဲ ကလေးနဲ့ နေခဲ့... ငါသွားပြီး နင့်မိထွေးနဲ့ တွေ့လိုက်မယ်"

အဖွားကုက သားသုံးယောက်နှင့် ချွေးမနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး အတူတကွ ထွက်လိုက်သည်။

တဖက်တွင် အဖွားစိုင်သည် ချွေးမဖြစ်သူ ရှောင်စိုင်နှင့်အတူ စိန်ခေါ်နေပြီး သားဖြစ်သူ ကျန်းကွမ်းကျုံးမှာမူ လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ ချောင်းကြည့်နေသည်။

ပညာတတ်တစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အထိခိုက်မခံလိုသည့်ပုံပင်။

အဖွားကု၏ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အဖွားစိုင် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

သို့သော် သူမဘက်က မှန်သည်ဟု ခံယူထားသဖြင့် ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မြေးမကို ပြန်ပေး... နျိုနျိုက ငါ့မိသားစုဝင်ပဲ... နင်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမှာ ထားခွင့်ရှိမှာလဲ"

တောသူမများသည် ဒေါသကြီးတတ်ကြပြီး သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးများဆိုလျှင် ပို၍ပင် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်တတ်သည်။

အဖွားကုက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တောက်... နင့်မြေးမ ဟုတ်လား... နင့်မြေးမ အဖျားတက်ပြီး ပူကျစ်နေတာတောင် နင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲနဲ့ အခုမှ မြေးမလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့... ဒီနေ့ကစပြီး နျိုနျိုက ငါ့ကလေးပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားစိုင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပေါင်ကို ပုတ်ကာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။

"သူတို့ လူပြန်ပေးဆွဲနေတယ်... ကုမိသားစုက လူပြန်ပေးဆွဲနေတယ်... ဒီလို ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်ပြားတဲ့ မိသားစုကများ အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေချင်နေသေးတယ်"

ရွာထဲတွင် အစိုးရစာမေးပွဲလမ်းကြောင်းကို လိုက်စားနေသော လူငယ်ဆိုလို့ ကုမင်တာ့ နှင့် ကျန်းကွမ်းကျုံး နှစ်ယောက်သာ ရှိပြီး နှစ်များတစ်လျှောက် ရွာသားများ၏ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ကုမင်တာ့ သည် စာမေးပွဲတွင် ကံဆိုးသော်လည်း ကျောင်းသားကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် အများက အသိအမှတ်ပြုထားကြသည်။

ကျန်းကွမ်းကျုံးကိုမူ ကံကောင်းလို့သာ စာမေးပွဲအောင်သည်ဟု အားလုံးက ထင်မြင်ကြ၏။

ကျန်းကွမ်းကျုံးနှင့် အဖွားစိုင်တို့သည် ကုမင်တာ့ ကို ကျော်တက်ချင်စိတ်ဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ မနာလိုစိတ်များ သိုထားခဲ့ကြသည်။ ကုမင်တာ့ ကို ဆွဲချရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး နောက်ထပ် စာမေးပွဲ ထပ်မဖြေနိုင်အောင် တားဆီးလိုကြသည်။

ကုမင်တာ့ သည် ဆဲဆိုရန် ပြင်နေသော မိခင်ဖြစ်သူ အဖွားကုကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး အဖွားစိုင်ကို တမင်သက်သက် ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုက တစ်ညလုံး အဖျားကြီးထားတာ ကုရခက်တယ်... သမားတော်က ပြောတယ်... သူ့မှာ ရက်ပိုင်းပဲ အချိန်ကျန်တော့တာတဲ့... ခင်ဗျား သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုတော့ အခေါင်းတောင် ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကုသည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူက နျိုနျို့ကို သေစေဖို့ ကျိန်စာတိုက်နေသလားဟု မေးခွန်းထုတ်ချင်သော်လည်း အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရန်တွေ့တတ်သော်လည်း လူသိရှင်ကြား သားဖြစ်သူကို အရှက်ခွဲလေ့မရှိပေ။

အဖွားစိုင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယုတ်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ သေသေရှင်ရှင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့သားက သူ့ကို ကောက်ရခဲ့တာ... သူသေသွားရင်တောင် သူ့အလောင်းက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ"

ကုမင်တာ့ သည် အဖွားစိုင်၏ စကားထဲမှ အဓိကအချက်ကို ပါးနပ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အလောင်း"

သူက ဆက်လက် စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကလေးကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင် သင်္ချိုင်းမှာ မြှုပ်နှံခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် အခေါင်းဖိုးကို ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ပေးပါ့မယ်"

အဖွားစိုင်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နင်တို့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကြင်နာမှုတွေ ဘယ်သူက လိုချင်လို့လဲ... ကလေးရဲ့ အခေါင်းဖိုးကို တခြားလူက ပေးလိမ့်မယ်"

ကုမင်တာ့ ချက်ချင်း ဖိမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ပေးမှာလဲ"

အဖွားစိုင်က ဖြေလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးလေ"

"သခင်ကြီးက ဘာလို့ နျိုနျို့ရဲ့ အခေါင်းဖိုးကို ပေးရမှာလဲ"

ကုမင်တာ့ ထပ်မေးလိုက်သည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော ကျန်းကွမ်းကျုံးသည် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိပြီး အဖွားစိုင်ကို တားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သတိပေးရန် အလှမ်းဝေးလွန်းနေသည်။

အဖွားစိုင်က ပြောပြီးလေပြီ။

"ဒါပေါ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ နျိုနျိုကို သူ့သားနဲ့ တစ္ဆေမင်္ဂလာဆောင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားလို့လေ"

ရွာသားများဆီမှ ချက်ချင်းပင် အံ့သြတကြီးအသံများ ထွက်လာကြသည်။

ကုမင်တာ့ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက သူဌေးကြီးရဲ့ တစ္ဆေမင်္ဂလာဆောင် ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံလိုက်တယ်ဆိုတော့ သူတို့ ခင်ဗျားကို ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးထားမှာပဲ"

အဖွားစိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"နင် အဲ့ဒါကို သိနေမှတော့ သဘောပေါက်ပြီး ကလေးကို ပြန်ပေးလိုက်တာ ကောင်းမယ်"

ကုမင်တာ့ က ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျို့အဖျားက ကျသွားပြီ... ခင်ဗျား သူ့ကို တစ္ဆေမင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ပို့ဦးမှာလား"

အဖွားစိုင်၏ ပါးစပ်က မြန်ဆန်နေဆဲပင်။

"ဒါပေါ့... ငါတို့ ကျန်းမိသားစုက ဖျားနာနေတဲ့ ကလေးကို မွေးမထားချင်ဘူး"