စာသင်ချင်စိတ်

မူလက ကုယွင်သည် ဖခင်၏ ရိုက်နှက်မှုကိုသာ ခံယူရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏စကားကြောင့် မိဘနှစ်ပါးစလုံး၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ချန်ချွန်ဟွာသည် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်း ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကုယွင်ကို ရွယ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက နင့်ကို အခွင့်အရေးပေးတယ်... ဒါပေမယ့် နင်က အသုံးမကျဘူး... နင့်ကို မွေးထားတာ ငါ အချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်တယ်... တစ်နေ့လုံး ပျင်းရိပြီး အေးဆေးနေဖို့ပဲ သိတယ်... ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းဖို့တောင် နားမလည်ဘူးလား"

ကုယွင်သည် ခေါင်းမာသူဟု နာမည်ကြီးပြီး ယခုအချိန်တွင်ပင် သူက ပြန်ပြောရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"အမေ... ဒီကံကောင်းခြင်းတွေက အမေ့အတွက်လေ... အမေ လိုချင်လို့လား"

ချန်ချွန်ဟွာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းပင် ကွေးသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ကုယွင်သည် တန်ဖိုးထားရကောင်းမှန်း မသိသည့်အပြင် သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ချောင်းကို ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"နင်ပဲ သင်လိုက်တော့... ဒီနေ့ကစပြီး နင်ပဲ စာသင်တော့... အစ်ကို မသင်ချင်တဲ့ စာလုံးတွေ အကုန်လုံး နင်ပဲ သင်လိုက်တော့"

ကုယွင် ပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ အစ်ကိုကြီးကုကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းမျှ မပြေးရသေးခင် အဆွဲခံလိုက်ရပြီး သဲဗန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခိုင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ကုမင်တာ့ သည် မိဘများ၏ အတွေးကို နားလည်သည်။ တူနှစ်ယောက်လုံး အစိုးရစာမေးပွဲလမ်းကြောင်းအတွက် မသင့်တော်ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း သားဖြစ်သူ စာပိုတတ်လျှင် ပိုကောင်းသည်ဟု မိဘများက ယူဆကြသည်။ ကုမင်တာ့ သည် သူတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မငြင်းဆန်ခဲ့ဘဲ သူတို့အတွက် သီးသန့် သင်ရိုးနှစ်ခုပင် ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။

တူမနှစ်ယောက် စာသင်ချင်လျှင်လည်း သူ ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတို့၏ မိဘများသည် သမီးများအပေါ် အားစိုက်ထုတ်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

ကုတာ့ယာ သည် နာမည်လှလှလေး ရရှိပြီးခါစ ရှိသေးသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက အဝတ်ချုပ်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ချွန်ဟွာက တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"သမီးမိန်းကလေးဆိုတာ တခြားအိမ်ကို ရောက်သွားရမယ့်သူတွေပဲ... စာဖတ်ဖို့ အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား ဟင်းချက်နည်းတွေ ပိုသင်ထားမှ ယောက္ခမ ချစ်တာ ခံရမှာ"

ထွက်မသွားမီ ကုတာ့ယာ သည် နျိုနျိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်သည်။

"သမီးက ဘာလို့ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ သမီး မဖြစ်ရတာလဲ... သူ့ရဲ့ မွေးစားသမီးတောင် စာသင်ခွင့် ရသေးတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချွန်ဟွာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ကုတာ့ယာ သည် မိခင်ဖြစ်သူကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ချန်ချွန်ဟွာသည် ရိုက်ပြီးသည်နှင့် နောင်တရသွားသည်။ သူမသည် သားကို တန်ဖိုးထားသော်လည်း သမီးကိုလည်း ချစ်ခင်ပြီး တာ့ယာကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မရိုက်ဖူးပေ။

သို့သော် ချန်ချွန်ဟွာသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်လက် ဆဲဆိုနေသည်။

"နင် တော်တော် လွန်လာပြီပဲ... ငါက နင့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မွေးခဲ့ရတာ... နင်က လူမှားမွေးလာတယ်လို့ ပြောချင်တာလား... တခြားလူရဲ့ သမီး ဖြစ်ချင်ရင် သွားလေ... သူတို့က နင့်ကို လိုချင်လား သွားကြည့်လိုက်"

ကုတာ့ယာ သည် လူအများရှေ့တွင် အရိုက်ခံရသဖြင့် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ စာဖတ်ခြင်း စာရေးခြင်းအကြောင်း ထပ်မပြောတော့ဘဲ မျက်နှာကိုအုပ်ကာ အနီးရှိ ထင်းတဲထဲသို့ ငိုလျက် ပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။

ကုယွင် တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချန်ချွန်ဟွာ၏ ဆဲဆိုသံက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"နင့်စာ နင်ရေးစမ်း... နင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒါတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကုယွင် ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါသထွက်နေမှန်း သူသိသည်။ သူမ ဒေါသထွက်လျှင် ရှေ့ကဖြတ်သွားသော ခွေးကိုပင် ကန်တတ်ပြီး ဆွပေးသူကို ဆဲဆိုတတ်သည်။

သူသည် စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး "ရှီ" စာလုံးကို သဲဗန်းပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ရေးဆွဲနေလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ပိတ်ထားသော ထင်းတဲတံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ကုယွင်ကို အတုခိုးပြီး သဲဗန်းပေါ်တွင် စာရေးနေလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး လက်လေးများကလည်း တိုနေသဖြင့် သစ်ကိုင်းကို ကိုင်ထားပုံမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

"သစ်ကိုင်းကို ဒီလို ကိုင်ရတယ်"

ကုယန် က ပြောလိုက်ပြီး နျိုနျို သတိမထားမိခင် သူမအနားသို့ ရောက်လာကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ သရုပ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းများသည် ရှည်လျားသွယ်လျပြီး နေရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နျိုနျိုသည် လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကုယန်၏ သစ်ကိုင်းကိုင်ပုံကို ကြိုးစားတုပသော်လည်း သေချာ မလုပ်တတ်သေးပေ။

ကလေးမလေး၏ အနည်းငယ် ကို့ရို့ကားယားဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကုယန် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို သူမလက်ပေါ် အုပ်မိုးလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းကို သေချာကိုင်တတ်အောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ သဲဗန်းပေါ်တွင် စာလုံးနှစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ရေးပြလိုက်သည်။ ကုရှီ။

"ဒါ နင့်နာမည် ကုရှီ လေ"

ကုယန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ထိုစာလုံးနှစ်လုံးကို သေချာစွာ အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားစေရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေသည်။

ကုမင်တာ့ က ကလေးများကို စာစသင်ပေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ မိသားစုထဲရှိ လူတိုင်းသည် သင်ယူမှုနှုန်း မတူညီကြပေ။ အသုံးများသော စာလုံးအချို့ကို သင်ပေးပြီးနောက် သူသည် ကျမ်းကြီးလေးစောင်နှင့် ကျမ်းငယ်ငါးစောင်ကို စတင် သင်ကြားပေးသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ကျောင်းသားမှာ ကုယန် ဖြစ်သည်။

ဤသင်ရိုးမျိုးသည် အဆင့်မြင့်လွန်းသဖြင့် အခြားသူများ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ကုယွင်နှင့် ကုကျင်း တို့၏ မျက်လုံးများ ကစားလာပြီး အာရုံစူးစိုက်မှု လျော့နည်းလာသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် နျိုနျိုသည် နောက်ပိုင်းသင်ခန်းစာများကို နားမလည်သော်လည်း အလွန် အလေးအနက်ထားပုံရပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကုမင်တာ့ ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ညနေခင်း သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကုယွင်နှင့် ကုကျင်း တို့သည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်အားရ ဝမ်းသာသွားကြပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သကဲ့သို့ ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေသော ကုယန် ကမူ ကုမင်တာ့ ကို ဆွဲထားပြီး စတင် မေးမြန်းလေတော့သည်။

ကျန်းယွင်နန်တွင် သားသုံးယောက်ရှိသည်။

အကြီးဆုံးသား ကုယန်သည် စာလေ့လာရာတွင် အလွန် ဝီရိယရှိသည်။ ကျန်းမာရေးသာ မညံ့လျှင် အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်မည့် အရည်အချင်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဒုတိယသား ကုရှန်သည် ကံဆိုးစွာဖြင့် ငယ်ရွယ်စဉ်က ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီး ယခုထက်ထိ သတင်းအစအန မရသေးပေ။

အငယ်ဆုံးသား ကုကျောက်သည် နျိုနျိုထက် တစ်နှစ်သာ ကြီးပြီး သူ၏ သင်ယူမှုအဆင့်မှာ နျိုနျိုနှင့် ဆင်တူသည်။

ကုကျောက်သည် အစ်ကိုဖြစ်သူကဲ့သို့ စာကြိုးစားသူ မဟုတ်ပေ။

သူသည် နျိုနျို့အနားသို့ ကပ်လာပြီး ရတနာတစ်ခုကို ပြသသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျို... ကြည့်စမ်း... ဒါ ဘာလေးလဲ"

သူ့လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ခူကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နျိုနျို မြင်လိုက်သည်နှင့် ငိုချင်သွားသည်။ သူမသည် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၊ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပျော့စိစိ အကောင်များကို အလွန်ကြောက်သည်။

အရွယ်အစား သေးငယ်သော်လည်း မြင်လိုက်ရုံဖြင့် လူကို ကြက်သေသေသွားစေနိုင်သည်။

"ငါ ဒါကို ဖမ်းမိပြီ... မွေးထားတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ... လှတယ်မလား"

ခြောက်နှစ်အရွယ် ကုကျောက် က ဂုဏ်ယူစွာ မေးလိုက်သည်။

နျိုနျို ဘာပြန်ဖြေရမှန်း မသိပေ။ ထိုအကောင်နှင့် ဝေးဝေးနေချင်ရုံသာ ရှိသည်။

ကုကျောက်က သူ့လက်ကို နျိုနျို့ထံ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေက ပြောတယ်... နင်က ငါ့ညီမလေး ဖြစ်သွားပြီတဲ့... ငါက ဘယ်သူ့နဲ့မှ မကစားဘူး... ငါ ပေး..."

ကုကျောက်သည် မွေးစားညီမလေးအသစ်ကို လက်ဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး စကားပြောင်းလိုက်သည်။

"နင့်ကို ထိကြည့်ဖို့ ငါ ခွင့်ပြုတယ်... လာပါ... သူ နင့်ကို ကြိုက်မကြိုက် ကြည့်ရအောင်"

နျိုနျိုသည် အကောင်ကို ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ကုကျောက်၏ ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် တုန်ရီစွာဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"အား... အား... အား..."

ကုကျောက် ခေါင်းစောင်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကျန်းယွင်နန်က သူ့နားရွက်ကို ဆွဲထားသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အမေ... ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ"

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။

"နင် ခူကောင်နဲ့ လူတွေကို လိုက်ခြောက်ပြန်ပြီလား... နင့်ကို ဘယ်လို ဆုံးမမလဲဆိုတာ ကြည့်ထား"

ကုကျောက် က ရှင်းပြသည်။

"ခြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ သားရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းလေးပါ... သားက ညီမလေးကို ချစ်လို့ ထိခိုင်းတာပါ"

ကျန်းယွင်နန်က သားအငယ်ဆုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နားရွက်ကို သိပ်မဆွဲတော့ပေ။ ထိုအစား ကြောင်အမ်းနေသော နျိုနျိုကို ဖက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"နျိုနျို... သမီး ကြောက်သွားလား... နင့်အစ်ကိုက နင့်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့... ခဏနေမှ သူ့ကို အပြစ်ပေးမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုကျောက်က နျိုနျိုကို မျက်စိတစ်ဖက် အသည်းအသန် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

နျိုနျိုက ကျန်းယွင်နန်ကို မော့ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ကိုကိုက သမီးကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး... သူက သမီးနဲ့ ကစားချင်ရုံပါ"

အင်းဆက်ပိုးမွှားများနှင့် ကစားခြင်းသည် ကြောက်စရာကောင်းပြီး လူအများစု လက်မခံနိုင်သော်လည်း ကုကျောက်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း နျိုနျို ခံစားမိသည်။

နျိုနျိုက ရိုးသားစွာ ပြောဆိုကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်က ဆက်လက် အရေးမယူတော့ဘဲ ကုကျောက်ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ပိုးကောင်တွေနဲ့ ကစားတာ ကိစ္စမရှိဘူး... ဒါပေမယ့် ညီမလေးကို ဒုက္ခမပေးနဲ့"

တောရွာရှိ မိသားစုများတွင် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်သည် ကလေးများကို အချိန်ပြည့် မကြည့်ရှုနိုင်ပေ။

မိခင်၏ လက်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ကုကျောက်က သစ္စာရှိမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် နျိုနျိုကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ နင် ငါ့ကို ကူညီခဲ့တဲ့အတွက် ဒီပိုးကောင်ကို နင့်ကို ပေးလိုက်မယ်"

နျိုနျို လက်မခံရဲဘဲ အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

သူမ တကယ် မလိုချင်ကြောင်း သေချာသွားမှ ကုကျောက်သည် သူ၏ အဖိုးတန် ပိုးကောင်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ကလေးများကြား ခင်မင်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပြီး ကုကျောက်သည် ညီမလေးအသစ်ကို သူငယ်ချင်းကောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

နျိုနျို မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မေးလိုက်သည်။

"နင် ဗိုက်ဆာလို့လား"

ကုကျောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ဗိုက်ဆာခြင်းနှင့် မိခင်ဖြစ်သူက ပိုးကောင်များနှင့် ပေးမကစားခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသည်းအကွဲရဆုံး အရာနှစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

နျိုနျို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ကိုကို... သဲဗန်း ဘယ်လိုလုပ်ရလဲ သိလားဟင်"