ကြက်ပေါင်ကြီး

ကုမင်တာ့ နျိုနျိုကို ပွေ့ချီပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာသောအခါ ခေါက်ဆွဲများ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်ကိုင်ထားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး လိပ်မည်းရုပ်ကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။ သူမ မေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းလာသော လင်မယားနားလည်မှုဖြင့် သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။

ကုမင်တာ့ စားပွဲပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ၅ ပန်းကန်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

"ခေါက်ဆွဲပဲ မှာလိုက်တာလား"

ကျန်းယွင်နန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဇနီးသည် အမြဲ ချွေတာတတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ကုမင်တာ့ က ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတွေက မြို့ကို ရောက်ခဲပါတယ်... သူတို့ အသားစားသင့်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကုမင်တာ့ က ဘေးကပ်လျက် ကြက်ကင်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကြက်ကင်တစ်ကောင်လောက် ခုတ်ပြီး လာပို့ပေးလို့ရမလား"

ကျန်းယွင်နန် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဆိုင်ရှင်က ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ယူကာ စတင် ခုတ်ထစ်နေလေပြီ။

ဓားက လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်၍ ယခုမှ သွားတားလျှင် အတင်းအဖျင်း ပြောစရာသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကုကျောက်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မိုက်တယ်... မိုက်တယ်... ကြက်ကင် စားရတော့မယ်"

ကြက်ကင်နံ့ မွှေးမွှေးလေး ရလိုက်သဖြင့် နျိုနျို၏ မျက်လုံးများလည်း တောက်ပလာပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြက်ကင်မှာ အသင့်ရှိပြီးသားဖြစ်၍ ခုတ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။

ကုမင်တာ့ က တူကို ဦးဆုံးကိုင်လိုက်ပြီး ကုကျောက် မထိရသေးခင်မှာပင် ကြက်ပေါင်ကြီးနှစ်ချောင်းကို နျိုနျိုနှင့် ကျန်းယွင်နန်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သားနှစ်ယောက်ကို ကြက်တောင်ပံ တစ်ခုစီ ပေးလိုက်သည်။

ကုကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... သားက ကြက်ပေါင်ကြီး စားနေကျပါ... အသေးလေး မစားဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွင်နန်က သူမပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ပေါင်ကြီးကို သားအငယ်ဆုံးအား ပေးရန် ချက်ချင်း ပြင်လိုက်သော်လည်း ကုမင်တာ့ က တားလိုက်သည်။

"ဒါ မင်းစားရမယ့်ဟာပဲ... သူ့ကို ပေးစရာ မလိုဘူး"

ကုမင်တာ့ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်နန်၏ တူ ရပ်တန့်သွားသည်။

ကုမင်တာ့ က ကုယန်ဘက် လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကုယန်... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရလဲဆိုတာ မင်းညီလေးကို ရှင်းပြလိုက်ပါဦး"

၁၃ နှစ်အရွယ် ကုယန်သည် လူကြီးပေါက်စလေးတစ်ယောက်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ညီလေး... ကြက်ပေါင်ကြီးက စားကောင်းလား"

ကုယန်က မေးလိုက်သည်။

ကုကျောက်က ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... စားကောင်းတာပေါ့... အဖေက အရင်တုန်းက အမြဲကျွေးနေကျပဲ... ဒီတစ်ခါ ဘာလို့ မကျွေးတာလဲ... အဖေ သားကို မချစ်တော့ဘူးလား"

ကုယန်က တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက အစ်ကို ပြောပြဖူးတဲ့ ခုံရုန် သစ်တော်သီးဝေတဲ့ ပုံပြင်ကို မှတ်မိလား"

ကုကျောက်က အလွန် ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မမှတ်မိဘူး"

ကုယန်က အံ့သြပုံမရဘဲ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောပြမယ်... ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ခုံရုန် လို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်... တစ်နေ့တော့ သူ့အမေက သစ်တော်သီးတွေ အများကြီး အိမ်ကို သယ်လာတယ်..."

ကုယန်၏ အသံတွင် မှော်အစွမ်း တစ်ခုခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ပုံပြင်ပြောနေသော်လည်း ကုကျောက်နှင့် နျိုနျို နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်လာပြီး ပန်းကန်လုံးများ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။

ကုယန် ပုံပြင်ပြောပြီးသောအခါ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ နှိမ့်ချတတ်ရမယ်... မိဘရိုသေမှုနဲ့ ညီအစ်ကို ချစ်ခင်မှု မူဝါဒတွေကို လိုက်နာရမယ်... အခု မှတ်မိပြီလား"

ကုကျောက် မျက်လုံးမှေးနေပြီး ထိုင်လျက် အိပ်ပျော်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ နျိုနျိုသာ ကုမင်တာ့ ထိန်းမထားလျှင် ခုံပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကုယန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"အခု ပုံပြင်ကို နားလည်ပြီလား"

ကုကျောက်နှင့် နျိုနျိုတို့သည် ရှင်းပြ၍မရသော ရုတ်တရက် အိပ်ငိုက်မှုမှ နိုးထလာကြပြီး သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်ကာ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ကုယန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းလိမ္မာတာပဲ... ဒါဆို အစ်ကို စိတ်ချပြီ"

သူ၏တာဝန် ပြီးဆုံးပြီဟု ခံယူကာ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဆက်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုမင်တာ့ နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်ပြီး ပြိုင်တူ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ကုယန်၏ ပုံပြင်ပြောပြီး အိပ်မွေ့ချသော နည်းလမ်းသည် ထိရောက်ဆဲပင်။

ကုကျောက်သည် ကြက်ပေါင်ကြီးအကြောင်း လုံးဝ မေ့သွားလေပြီ။

သို့သော် နျိုနျိုက ရုတ်တရက် ပန်းကန်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ခုံရုန်က သစ်တော်သီး ဝေပေးတယ်... နျိုနျိုက ကြက်ပေါင်ကြီးကို အဖေ့ကို ပေးမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"နျိုနျို... လိမ္မာတယ်နော်... ဒီနေ့က သမီး ကြက်ပေါင်ကြီး ပထမဆုံး စားဖူးတဲ့နေ့လေ... အဖေ မစားပါဘူး... နောက်တစ်ခါကျမှ အဖေ့ကို ပေးနော်... ဟုတ်ပြီလား"

"အဖေက ဒါမျိုး ခဏခဏ စားဖူးပြီးသား... သမီးက မစားဖူးသေးဘူးလေ... ကဲ... စားလိုက်ပါ"

ကျန်းယွင်နန်က ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားမှ နျိုနျို ဆက်လက် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး မျက်နှာလေး ဝင်းလက်သွားသည်။

သမီးဖြစ်သူ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုမင်တာ့ လည်း အစားပိုဝင်လာသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။

"အဲ့လောက်တောင် စားကောင်းလား"

နျိုနျို ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အရမ်း... အရမ်း စားကောင်းတာပဲ... ဖက်ထုပ်ထက် ပိုကောင်းတယ်... ဘဲဥထက် ပိုကောင်းတယ်... သစ်အယ်သီးထက် ပိုကောင်းတယ်... ဒါ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး အစားအစာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွင်နန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ ကြက်ကင်၊ ဖက်ထုပ်၊ ဘဲဥ၊ သစ်အယ်သီး... ဒါတွေက နျိုနျို ကျန်းမိသားစုအိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စားဖူးသမျှ အစားအသောက်များ ဖြစ်သည်။ ကလေး၏ နည်းပါးလှသော မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤအရာများသည် အလွန် ရှားပါးသော စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ ဖြစ်နေသည်။

ကုမင်တာ့ က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကြက်ကင်ထက် ပိုစားကောင်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... အဖေ နျိုနျို့ကို မုန့်တွေ ဝယ်ကျွေးဦးမယ်... ချိုတယ်... မွှေးတယ်... နူးညံ့တယ်... တစ်ကိုက်စားလိုက်ရင် တိမ်တွေကို စားလိုက်ရသလိုပဲ"

ကုမင်တာ့ ၏ ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ရင်း နျိုနျိုသည် အရောင်စုံလင်ပြီး တောက်ပသော အိပ်မက်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပါးကို ဖွဖွလေး ဆွဲဆိတ်လိုက်မိသည်။ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရမှ ဤအံ့သြဖွယ် ကောင်းသော ဘဝသည် အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကုမိသားစုသည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် လမ်းထောင့်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဇီးယိုတုတ်တံကို ထမ်းပြီး အော်ရောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဇီးယို... ဇီးယို... မချိုရင် ပိုက်ဆံပြန်အမ်းမယ်"

"ဇီးယို"

ကုကျောက် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဇီးယိုသည်ထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်ဘက်သို့ ယိုင်ကျသွားသည်။

ကုမင်တာ့ က နျိုနျိုကို ချီထားပြီး ကုယန်က အမြဲတမ်း ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်၏ အာရုံသည် ကုကျောက်အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူမ ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ လဲကျလုနီးပါး အခြေအနေမှ ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ကုကျောက် မလဲကျကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ကုမင်တာ့ နှင့် ကုယန် နှစ်ယောက်စလုံး နျိုနျိုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နျိုနျို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ ကုမင်တာ့ ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... ကိုကိုလတ် မလဲဘူး... သမီးက တကယ် ဂြိုဟ်ဆိုးမ မဟုတ်ဘူး"

ကုမင်တာ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး အသေအချာပြောလိုက်သည်။

"သမီးရဲ့ ကိုကိုလတ်က လဲကျမလို့ပဲ... ဒါပေမယ့် သမီး သတိပေးထားလို့... ပြီးတော့ အမေက ကြည့်နေလို့ သူ မထိခိုက်တာ... နျိုနျိုက ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်လေးပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျို၏ မျက်လုံးကြီးများသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သွားသည်။

မိသားစုသည် မြို့ထဲတွင် ခဏကြာ လမ်းလျှောက်လည်ပတ်ကြသည်။ ကလေးများအတွက် မုန့်များ ဝယ်ပေးပြီး အသားဆိုင်မှ အသားတစ်တုံး ဝယ်ယူလိုက်သည်။ မပြန်မီ ကျန်းယွင်နန် ထိုးထားသော ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပုဝါကို ပန်းထိုးဆိုင်တွင် ရောင်းချလိုက်သည်။

လမ်းတလျှောက်လုံး ကုကျောက်က ဇီးယိုဝယ်ကျွေးရန် ပူဆာနေပြီး လဲကျမည့်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ကုမင်တာ့ က ကတိတည်သောအားဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

အပြန်ခရီးသည်လည်း ချောမွေ့ခဲ့သည်။ နွားလှည်း ရွာထဲသို့ ယိမ်းထိုးဝင်ရောက်လာသောအခါ ရွာအဝင်ဝတွင် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ကလေးအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒုတိယဦးလေး ပြန်လာပြီ... ဒုတိယဦးလေး ပြန်လာပြီ"

ကုတာ့ယာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အသားဟေ့... ဒုတိယဦးလေး အသားဝယ်လာပြန်ပြီ"

ကုကျင်း ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

သားအကြီးဆုံးနှင့် တတိယသားတို့၏ ကလေးများအတွက် ကုမင်တာ့ ခရီးထွက်ပြီး ပြန်လာတိုင်း မိသားစုအတွက် အသားဝယ်လာလေ့ရှိသလို မုန့်များလည်း ပါလာတတ်သဖြင့် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလို့ အဝတ်စတွေ ထပ်ဝယ်လာတာလဲ... နင့်အဖေနဲ့ ငါ့မှာ အဝတ်အစားတွေ မရှားပါဘူး... မင်တာ့ စာမေးပွဲဖြေဖို့ ပိုက်ဆံစုထားသင့်တာ... ငါတို့အတွက် ဝယ်စရာ မလိုပါဘူး"

အဖွားကုက ထိုသို့ ပြောသော်လည်း ပြောနေရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးတက်သွားသည်ကို မထိန်းနိုင်ပေ။

ချန်ချွန်ဟွာသည် ထုံးစံအတိုင်း အရှက်မရှိဘဲ အနားကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ့မှာ အဝတ်အစား မရှားပေမယ့် အမေ့မြေးတွေမှာ ရှားတယ်လေ... ကျွန်မတို့မိသားစု..."

ထုံးစံအတိုင်း အဖွားကုက ချွေးမကြီး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"နင် လောဘတက်ပြီး မျက်စိကန်းနေပြီလား... ကိုယ့်သားက လက်ဆောင်ပေးတာကိုတောင် နင်က ယူချင်နေတယ်... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဒုတိယသားတစ်ယောက်ပဲ ငါ့ကို သိတတ်တာ တွေ့ရတယ်... နင်နဲ့ သားကြီးက ဘာလို့ ငါ့ကို ဘာမှဝယ်မပေးတာလဲ"

လိုချင်စိတ် တဖွားဖွား ဖြစ်နေသော တတိယချွေးမ လျူအာနီ သည် မရီးဖြစ်သူ အဆူခံရသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်ချွန်ဟွာက အရှက်မရှိ ဆက်လက် ပြောဆိုနေဆဲပင်။ နှာခေါင်းကို ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ့မှာ အဝတ်စတွေ များလွန်းပြီး အကုန်မသုံးနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားမှာ စိုးလို့ပါ"

"နင့် တွက်ကပ်နေတာတွေကို ငါ့လာမပြနဲ့... ဒီမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေမယ့်အစား ကြက်အစာ သွားကျွေးတာ ပိုကောင်းမယ်"

အဖွားကု ဆူပူလိုက်သည်။

အဖွားကု မအပါ။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်နိုင်သည် ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးများကို လက်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် အခြား သားနှစ်ယောက်၏ မိသားစုများကို လုံးဝ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သားတစ်ယောက်၏ သွေးကိုစုပ်ပြီး ကျန်သားနှစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့ခြင်းသည် ဒုတိယသားကို စိတ်နာစေပြီး မိသားစုအတွင်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေရန် တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် ထိုကဲ့သို့ မျက်နှာလိုက်ပြီး မိုက်မဲသော အဖွားအိုမျိုး မဟုတ်ပေ။