မိသားစုကိစ္စ ပြောဆိုခြင်း
Vol. 2 Ch. 16
"အမေ... ကျွန်မ ချက်ပေးမယ်လေ"
တတိယချွေးမ လျူအာနီ က စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ပြောလိုက်သည်။
အဖွားကုက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"နင် ဘာကြံနေလဲ ငါသိတယ်... စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နဲ့... ဒုတိယသား ဝယ်လာတဲ့ အသားကို ငါကိုယ်တိုင် ချက်မှာ"
အဖွားကုက အသားကို ထိခွင့်မပေးသဖြင့် လျူအာနီ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေပြီး တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"သွားစမ်း... သွားစမ်း... နင် မီးမွှေးပေးစရာတောင် မလိုဘူး... နင်က အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ထုတ်ဖို့လောက်ပဲ စိတ်ဝင်စားနေတာ"
အဖွားကုက သူမကို တန်းပြီး မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
လျူအာနီသည် အိမ်နောက်ဖေးရှိ ကြက်ခြံပတ်လည်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း ကြက်စာကျွေးပြီးခါစ မရီးဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ချက်ချင်း အနားကပ်ပြီး စကားစမြည် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီအဘိုးကြီးအဖွားကြီးနှစ်ယောက်က အရမ်း မျက်နှာလိုက်တာပဲ... ဒုတိယသားရဲ့ ကလေးတွေကိုပဲ မြင်တယ်... မရီးအတွက် ကျွန်မ တကယ် စိတ်မကောင်းဘူး... ကျွန်မတို့ တတိယမိသားစုအတွက်က ထားလိုက်ပါတော့... အစ်ကိုကြီးက သားအကြီးဆုံးလေ"
လျူအာနီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ထင်ထားသည့်အတိုင်း ချန်ချွန်ဟွာ ဒေါသထွက်လာသည်။
"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါတို့ သားအကြီးဆုံးမိသားစုက လယ်ထဲမှာ ကျွဲတွေလို နေ့မနားညမနား အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာ... နောက်ဆုံးကျတော့ အကျိုးကျေးဇူး အားလုံးက ဒုတိယသားမိသားစုဆီ ရောက်သွားတယ်... ဘာလို့လဲ"
လျူအာနီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တကယ် ထူးဆန်းတယ်... ဒုတိယအစ်ကိုက စာသင်သားတစ်ယောက်လေ... သူက ဒီလောက် ဖြုန်းတီးဖို့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရတာလဲ... မိဘတွေ ပေးထားတာလား... ဒါမှမဟုတ် အဖေက သူ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေကို ဒုတိယအစ်ကိုဆီ အမွေပေးလိုက်တာလား"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချွန်ဟွာ၏ နှလုံးခုန်သံ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး အစ်ကိုကြီးကု နှင့် တိုင်ပင်ရန် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေတော့သည်။
မရီးဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လျူအာနီသည် ကြက်ခြံကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေလိုက်ရာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝှက်ထားသော ကြက်ဥတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အလျင်အမြန် အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
"အစ်ကိုကြီး... ငါတို့မိသားစု ဒီလို ဆက်ပြီး ခံစားနေလို့ မရတော့ဘူး... မိဘတွေက ဒုတိယမောင်လေးမိသားစုဘက်ကို အရမ်းပါလွန်းတယ်... ဒုတိယမောင်လေးက ပိုက်ဆံအများကြီးရအောင် ဘာပညာတွေ တတ်ထားလို့လဲ... အဖေက သူ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေကို လွှဲပေးလိုက်တာလား"
ချန်ချွန်ဟွာသည် စောစောက ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ကို ပြန်တွေးမိပြီး တွေးလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်နေသည်။
အဖိုးကုသည် သာမန်လယ်သမားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိသားစု လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သော ပြောင်းဆန်အရက် ချက်လုပ်နည်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ထူးခြားသော အရသာကို ထုတ်လုပ်နိုင်သဖြင့် အရက်ဆိုင်များက ပုံမှန် ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။
သို့သော် သူ သူငယ်ပြန်သွားကတည်းက ပြောင်းဆန်အရက် လုံးဝ မချက်တော့ပေ။
အခြားသူများက နည်းပညာ မသိကြသဖြင့် အရသာတူအောင် မချက်လုပ်နိုင်ကြဘဲ ကုမိသားစု၏ ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ရသည်။
"သူ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ဘယ်ကရတာလဲ... သူက အရက်ချက်နည်းကို ရောင်းစားလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ငါ့ညီက စာသင်သားလေ... အဖေက အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ဖြစ်နေတဲ့သူကို ဘာလို့ အရက်ချက်နည်း သင်ပေးမှာလဲ"
အစ်ကိုကြီးကု က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ... အဖေက သူ့ကို အချစ်ဆုံးလေ"
ချန်ချွန်ဟွာက ပြောလိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးကု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ အဖေက ညီမလေးနန်နန်ကို အချစ်ဆုံးပါ... နန်နန် မင်္ဂလာဆောင်ရင် အကောင်းဆုံး ပြောင်းဆန်အရက်ကို ထုတ်ပေးမယ်လို့တောင် ပြောဖူးတယ်"
ဆုံးပါးသွားသော ညီမလေးအကြောင်း ပြောမိသဖြင့် အစ်ကိုကြီးကု ဝမ်းနည်းသွားသည်။
"သမီးမိန်းကလေးဆိုတာ တစ်ချိန်ကျရင် တခြားအိမ်ကို ရောက်သွားရမယ့်သူတွေပဲ... ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ချစ် အရက်ချက်နည်းကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် သားယောက်ျားလေးတွေက မတူဘူး... ရှင်က သားအကြီးဆုံးလေ... ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ နည်းပညာကို ရှင့်ကို မသင်ပေးခဲ့တာလဲ"
ချန်ချွန်ဟွာက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးကုက ပြောလိုက်သည်။
"အဖေ ဒီလောက်မြန်မြန် သူငယ်ပြန်သွားမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... သူ နည်းပညာ လွှဲပေးဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး"
"ရှင် မသိအောင် ဒုတိယမောင်လေးကို ပြောပြလိုက်ရင် ဘယ်သူသိမှာလဲ"
ချန်ချွန်ဟွာက တစ်စုံတစ်ရာ လွဲမှားနေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။
အစ်ကိုကြီးကု ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အဖေသာ အရက်ချက်နည်းကို ဒုတိယညီလေးဆီ လွှဲပေးလိုက်ရင် အမေ သေချာပေါက် သိမှာပဲ... အမေက ရောင်းစားခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒုတိယညီလေး ပိုက်ဆံရှာနိုင်တာက အရက်ချက်နည်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး"
"သူ ပိုက်ဆံရှာတာ ဒီလောက်တော်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မယုံဘူး... ဒီနည်းပညာက ငါတို့ သားအကြီးဆုံးမိသားစု ပိုင်ဆိုင်သင့်တာ"
ချန်ချွန်ဟွာက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးကု စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"အရက်ချက်နည်းကို ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမလဲ... အခု ငါတို့က အဖေ့ကို အတင်းပြောခိုင်းရတော့မှာလား... အဖေက သူငယ်ပြန်နေပြီး ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူး... အမေ မေးပြီးပြီ... ဒါပေမယ့် အလကားပဲ... မင်း ပြဿနာရှာတာ ရပ်လိုက်တော့"
ချန်ချွန်ဟွာ ခြေဆောင့်လိုက်သည်။
"ကုမင်းရှု... ကျွန်မက ဘယ်သူ့အတွက် လုပ်ပေးနေတာလဲ... ရှင်နဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် မဟုတ်ဘူးလား... ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျေးဇူးကန်းရတာလဲ"
အစ်ကိုကြီးကုက ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းက ငါတို့ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ပေးနေတာပါ... ဒါဆို ငါ အခုပဲ မိဘတွေကို သွားပြောပြီး အိမ်ခွဲပေးဖို့ ပြောလိုက်ရမလား"
ချန်ချွန်ဟွာ သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဆိုလိုတာ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"
အစ်ကိုကြီးကု မေးလိုက်သည်။
ချန်ချွန်ဟွာက ပြောလိုက်သည်။
"အခု အိမ်ခွဲလိုက်ရင် သေချာပေါက် အညီအမျှ ခွဲရမှာပဲ... ငါတို့က သားအကြီးဆုံး မိသားစု ဖြစ်ပေမယ့် ဘာအသာစီးမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး... အမေ့ကို ပြောလိုက်... ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို အမေ့ဆီ အပ်မယ်လို့... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ သားနှစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုကိုလည်း အတူတူလုပ်ခိုင်းလိုက်"
သူမ၏ အကြံအစည်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ သူမ၏ နည်းပါးလှသော စုဆောင်းငွေကို အသုံးပြုပြီး ဒုတိယသား၏ များပြားလှသော ပိုင်ဆိုင်မှုများမှ ဝေစုရယူရန်ဖြစ်သည်။
အစ်ကိုကြီးကုက ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီအကြံကို မေ့လိုက်ပါ... အမေ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒုတိယညီလေးမိသားစု ရှာတဲ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးက ဒုတိယညီလေး စာမေးပွဲဖြေဖို့ သုံးရမှာ... အခု များတယ် ထင်ရပေမယ့် နောက်ဆုံးကျရင် အကုန်ကုန်သွားမှာပဲ"
"ဒါဆို သူ့ကို စာမေးပွဲ ပေးမဖြေနဲ့တော့လေ... လူတိုင်းက သူ့ကို ပညာရှင်လောင်းလို့ ချီးကျူးကြပေမယ့် စာမေးပွဲဖြေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ... အခုထိ ကျောင်းသားအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်... ဖြေနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိဦးမှာလဲ... ပိုက်ဆံဖြုန်းတာပဲ အဖတ်တင်တယ်"
ချန်ချွန်ဟွာက ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစ်ကိုကြီးကု ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကုမင်တာ့ သည် အမှန်တကယ် ပညာတတ်ကျွမ်းသော်လည်း စာမေးပွဲဖြေတိုင်း မမျှော်လင့်သော အခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။ ကျရှုံးဖို့ ကံပါလာလျှင် ပိုက်ဆံဖြုန်းနေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
ခင်ပွန်းသည်၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း ချန်ချွန်ဟွာ သိလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဒုတိယမောင်လေးကို စာမေးပွဲ မဖြေခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ကြည့်ပါဦး... ကလေးတွေက နေ့တိုင်း ကြီးလာနေတယ်... သားတွေ လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုတယ်... သမီးတွေအတွက် မင်္ဂလာကြေး လိုတယ်... နေရာတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံလိုနေတာ... ဒုတိယမောင်လေး စာမေးပွဲ တစ်ခေါက် မဖြေဘဲနေရင် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သက်သာသွားပြီး ကုယွင်နဲ့ ကုကျင်း လက်ထပ်ဖို့ လုံလောက်တယ်"
အစ်ကိုကြီးကုသည် ညီဖြစ်သူနှင့် သားနှစ်ယောက်ကြားတွင် ဗျာများနေပြီး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
"အမေ့ကို ပြောဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်ပါ့မယ်"
သားအကြီးဆုံး လင်မယားသည် ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်များ ရှိနေကြသော်လည်း ညစာတွင် အသားပါသည်ကို မြင်သောအခါ အလုအယက် စားသောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ကြပေ။
သူတို့ကိုယ်တိုင် စားရုံသာမက ကလေးများအတွက်ပါ လုယူပေးကြသည်။
"ရှောင်ယာ"
လျူအာနီ က ရှောင်ယာကို ရုတ်တရက် ဆူပူလိုက်သည်။
ကုရှောင်ယာ ချက်ချင်းပင် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး တူပေါ်ရှိ အသားများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားလျှင် မိခင်ဖြစ်သူက မောင်လေးကို ပေးခိုင်းမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။
လျူအာနီ က သမီးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ညစာစားပြီးနောက် အမျိုးသမီးများက စားပွဲရှင်းလင်းကြသည်။
အစ်ကိုကြီးကုသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူအနား ကပ်သွားပြီး ဘေးရှိ ကုမင်တာ့ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြောစရာရှိရင်ပြော... မပြောရင် ပါးစပ်ပိတ်ထား"
အဖွားကုက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးကုက မေးလိုက်သည်။
"ညီလေး... မင်း အစိုးရစာမေးပွဲ ဘယ်နှကြိမ် ဖြေပြီးပြီလဲ"
ကုမင်တာ့ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။
"ငါးကြိမ်"
အစ်ကိုကြီးကုက ပြောလိုက်သည်။
"အမေ... ဒုတိယညီလေးက ပြည်နယ်မြို့မှာ စာမေးပွဲ ထပ်ဖြေတော့မယ်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျွန်တော် လိုက်သွားတုန်းက သူ အန်ပြီး ဝမ်းပျက်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒီမတိုင်ခင် တစ်ခေါက်တုန်းကလည်း စာမေးပွဲခန်းမ မဝင်ခင် ညမှာ ရုတ်တရက် အအေးမိခဲ့တယ်... အဲ့ဒီမတိုင်ခင် တစ်ခေါက်တုန်းကလည်း ပြည်နယ်မြို့ကို သွားတဲ့လမ်းတစ်ဝက်မှာ လဲကျပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ လက်မမြှောက်နိုင်ခဲ့ဘူး... သူ့ကို အဲ့လိုပုံစံနဲ့ မြင်ရတာ ကျွန်တော် ရင်ကွဲမတတ်ပဲ"
"ညီလေး... မင်းက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုတာ အစ်ကို သိပါတယ်... မင်းသာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြေခွင့်ရရင် အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်နေတာ ကြာလှပြီ... ဒါပေမယ့် စာမေးပွဲ မဖြေခင် အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်... အစ်ကိုက စာမေးပွဲအတွက် ကုန်မယ့်ပိုက်ဆံကို နှမြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းအတွက် စိတ်ပူလို့ပါ... ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲ မဖြေဘဲ နေလိုက်ပါလား"