တို့ဖူးလုပ်နည်း

ကုမင်တာ့ က ပိုက်ဆံကိစ္စ မဟုတ်ဘူးဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာ ပိုက်ဆံကိစ္စပင် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်သည်။

အဖွားကုက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသား... မင်း စာမေးပွဲကံ မရှိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... မနေ့ညက အမေ အိပ်မက်ထဲမှာ မင်း ကျင်းနက်ကြီးထဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်လို့ မက်တယ်... အဲ့ဒီကျင်းက မှောင်မည်းနေပြီး မင်း ပြန်တက်လာလို့ မရဘူး... စာမေးပွဲ ဖြေတာကို လက်လျှော့လိုက်ပါတော့... ရွာထဲမှာ စာသင်ကျောင်းလေး ဖွင့်ချင်ဖွင့်... ဒါမှမဟုတ် ခရိုင်မြို့မှာ စာရင်းကိုင်အလုပ် ဝင်လုပ်ပါလား"

ကုညီလေးက ဝင်ထောက်ခံသည်။

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ခရိုင်မြို့မှာ လူသိများတော့ အလုပ်ရှာရတာ မခက်ပါဘူး"

မိသားစုတစ်ခုလုံးနီးပါး ကန့်ကွက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ကုမင်တာ့ က ဇွဲမလျှော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အဆင့်မြင့်စာမေးပွဲ မဖြေရင်တောင် ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲ အောင်တဲ့အထိတော့ စောင့်သင့်တယ်... အဲ့ဒါမှ ကျောင်းသားဘွဲ့ရပြီး လယ်မြေအချို့အတွက် အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့် ရနိုင်မှာ"

"ဒါပေမယ့်... အဲ့ဒီအိပ်မက်က..."

အဖွားကု တွန့်ဆုတ်နေဆဲပင်။ ဒုတိယသားလေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

အဖိုးကုက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ထိပ်တန်းစာမေးပွဲ ဖြေ... ဖြေရမယ်... ငါတို့မိသားစုက ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ယောက် မွေးထုတ်ပေးရမယ်"

ကုမင်တာ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူမှုအဆင့်အတန်း မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ကုမိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ယုံကြည်ချက်ပဲလေ... အမေ... ကျွန်တော် ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ပြီးပြီ... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီး ဘာမှမဖြစ်လာရင် ကျွန်တော် ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းယွင်နန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ထောက်ခံအားပေးနေသည်။

အဖွားကုသည် ခင်ပွန်းသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်သားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်ကြတာပေါ့... စာမေးပွဲမဖြေခင် မမျှော်လင့်တာ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ ငါ ခွင့်မပြုတော့ဘူး"

ကုမင်တာ့ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းမိသားစုဆိုင်မှ ဝယ်လာသော စာအုပ်ကို ထုတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ခရိုင်မြို့မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းတာတစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်"

မိသားစုတစ်ခုလုံး စာအုပ်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကုမင်တာ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကျန်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက် ရေးခဲ့တဲ့ ခရီးသွားမှတ်တမ်းပဲ... အဲ့ဒီထဲမှာ တို့ဖူးလုပ်နည်း အသေးစိတ် ပါတယ်။"

တို့ဖူးလုပ်ခြင်းသည် ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ခရိုင်မြို့၌ တို့ဖူးရောင်းသူ အလွန်ရှားပါးသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစုတိုင်းက လျှို့ဝှက်ချက်ကို တင်းကြပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကု၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား... ငါတို့မိသားစုက တို့ဖူးလုပ်နည်း တတ်သွားရင် နောင်အနာဂတ်မှာ ဝင်ငွေကောင်းလာတော့မှာပေါ့"

အခြားမိသားစုနှစ်စုလည်း ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ ပိုက်ဆံများတာကို ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။

"အမေ... ကျွန်တော် စာမေးပွဲသွားမဖြေခင် စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး သင်ပေးခဲ့ပါ့မယ်"

ကုမင်တာ့ က ကတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် ကလေးသုံးယောက်ကို သိပ်ပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"နောင်ကျရင် မိသားစုက တို့ဖူးရောင်းလို့ရရင် ရှင့်ရဲ့ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲအတွက် ပိုက်ဆံရလာနိုင်တယ်"

ကျန်းယွင်နန်က ခင်ပွန်းသည် စာမေးပွဲအတွက် ပိုက်ဆံမလောက်မည်ကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

တို့ဖူးလုပ်နည်းကို ခင်ပွန်းသည်က ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ သူမ၏မိသားစုသည် အနည်းဆုံး ဝေစုတစ်ခု ရသင့်သည်ဟု ကျန်းယွင်နန် ခံယူထားသည်။

ကုမင်တာ့ က ဇနီးသည်၏ ဆံပင်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တို့ဖူးရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံကို ယူဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့ ကိုယ်တို့ပိုက်ဆံကို နေ့တိုင်း မျက်စောင်းထိုးမနေအောင် မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း ရှာပေးချင်ရုံပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွင်နန် အံ့သြသွားသော်လည်း ခင်ပွန်းသည်နှင့် မငြင်းခုံဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင် စာမေးပွဲဖြေဖို့ ဘယ်လိုသွားမလဲ"

ပြည်နယ်မြို့ရောက်လျှင် စားစရိတ် နေစရိတ်အပြင် အစိုးရထောက်ပံ့သော ကျောင်းသားအတွက် အာမခံကြေးသည်ပင် ငွေ ၁၀ တုံးကျော် ကျသင့်သည်။

မည်သို့ပင် တွက်ချက်စေကာမူ သူတို့၏ စုဆောင်းငွေမှာ မလောက်ငနိုင်ပေ။

ကုမင်တာ့ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ... ကျန်းမိသားစုဆိုင်က ဝယ်လာတဲ့ လိပ်မည်းရုပ်က အပြင်ဘက်မှာ အမည်းရောင် သုတ်ထားပေမယ့် အတွင်းထဲမှာ ရွှေတုံးကြီးပဲ"

"အို..."

ကျန်းယွင်နန် တအံ့တဩ အသံ ထွက်သွားပြီး ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး ရွှေ ၁၀ ကျပ်သားလောက် ရှိတယ်"

ရွှေ ၁၀ ကျပ်သားသည် ငွေ ၁၀၀ တုံးခန့်နှင့် ညီမျှနိုင်ပြီး ကုမင်တာ့ စာမေးပွဲဖြေရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။

ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံး နျိုနျို့ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ... ဒီပိုက်ဆံတွေရှိရင် အိမ်စရိတ်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"

ကုမင်တာ့ ကလည်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ၅ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလိုအိပ်မက်မက်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... အခုတော့ ဒီရွှေကို အရင်သုံးထားလိုက်မယ်... သူ မင်္ဂလာဆောင်ရင် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

မိသားစုအချင်းချင်း ဒီလောက် စာရင်းတွက်နေစရာ မလိုပါဘူးဟု ကျန်းယွင်နန် ပြောချင်သော်လည်း ခင်ပွန်းသည်၏ မာနကြီးပုံကို သိနေသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်အပေါ် အခွင့်ကောင်းယူမည့်အလုပ်မျိုး လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းယွင်နန်သည် အခြားမိသားစုဝင်များကို ရှောင်ရှားပြီး ကလေးသုံးယောက်ကို မှာကြားလိုက်သည်။

"နျိုနျို အိပ်မက်မက်တဲ့အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်... ကြားလား"

ကုယန်က ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကုကျောက်ကမူ နားလည်သလိုလို မလည်သလိုလို ဖြစ်နေသည်။

သားနှစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နျိုနျိုက မေးလိုက်သည်။

"အမေ... အိပ်မက်မက်တာက မကောင်းတဲ့အရာလားဟင်"

ကျန်းယွင်နန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ဟုတ်မလဲ... နျိုနျိုက ဒီမိသားစုရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်လေးပါ... သူများတွေက နျိုနျိုကို လုယူသွားမှာစိုးလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခိုင်းတာ... နားလည်လား"

နျိုနျို ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်စဉ် သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ အသံမြည်လာသည်။

နျိုနျို မနက်စာ ကောင်းကောင်း မစားရသေးဘဲ ဒုတိယတစ်ပန်းကန် ထပ်စားချင်သော်လည်း အဒေါ်ကြီး၏ စူးရှသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မစားရဲတော့ပေ။

"ဗိုက်ဆာလို့လား"

နျိုနျို ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က သော့ခတ်ထားသော ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော မုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါစားလိုက်"

နျိုနျို တွန့်ဆုတ်နေပြီး မယူရဲပေ။

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေနဲ့ သမီးကို ဘာလို့ ဒီလောက် အားနာနေရတာလဲ... ပေးရင် ယူလိုက်ပါ... သမီး တစ်လုပ်ပိုစားလိုက်လို့ မိသားစုက မွဲမသွားပါဘူး"

နျိုနျို ပြုံးပြီး ယူလိုက်ကာ အကိုက်သေးသေးလေးများဖြင့် စားသောက်လိုက်သည်။

မုန့်သည် ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်လှသည်။ ကျန်းမိသားစုအိမ်တွင် နေစဉ်က အိပ်မက်ထဲ၌သာ စားဖူးသော အရာပင်။

တို့ဖူးလုပ်ရန် ကျောက်ကြိတ်ဆုံ လိုအပ်သည်။ ရွာအဝင်ဝရှိ မိသားစုတစ်စုတွင် အသုံးမပြုသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံတစ်ခု ရှိသဖြင့် ပထမအကြိမ် ငှားရမ်းအသုံးပြုနိုင်သည်။

အဖွားကုသည် ပြတ်သားသူဖြစ်၍ နောက်တစ်နေ့တွင် ပဲပုပ်တစ်အိတ် ယူလာပြီး ပဲနို့ ကြိတ်လေတော့သည်။

ကုမိသားစု၏ ပထမဆုံးအကြိမ် တို့ဖူးလုပ်ခြင်းသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ချဉ်နေသည်မှလွဲ၍ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

"မနက်ဖြန် နောက်တစ်သုတ် ထပ်လုပ်မယ်... ဒီတစ်ခါ မချဉ်ရင် ရောင်းလို့ရပြီ"

အဖွားကု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ရွာထဲမှာ ဝယ်မယ့်သူ ဘယ်လောက်ရှိမလဲ မသိနိုင်ဘူး... အရင်ဆုံး နည်းနည်းပဲ လုပ်ကြည့်ရအောင်... ရွာထဲမှာ မကုန်ရင် မြို့တက်ရောင်းလို့ ရတာပဲ"

ပစ္စည်းများ ပိုလျှံပြီး ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကုမင်တာ့ က အကြံပေးလိုက်သည်။

အဖွားကု ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်"

ကုမင်တာ့ က တို့ဖူးဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။ ပုံမှန်အတိုင်း ရောင်းကုန်ပါက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် အမြတ်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

"အမေ... ဒီနေ့ တို့ဖူးက ချဉ်လွန်းလို့ ရောင်းမထွက်လောက်ဘူး... ကိုယ်တိုင်စားရင်လည်း ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး... ထားထားရင် ပုပ်သွားလိမ့်မယ်... မနက်ဖြန်ကျရင် မိဘအိမ်ကို လက်ဆောင်ပြန်ယူသွားလို့ ရမလား"

ချန်ချွန်ဟွာက မေးလိုက်သည်။

အဖွားကု ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သုံးတုံး ယူသွားလိုက်... ကုကျင်းက နင့်မောင်ဆီမှာ လက်သမားပညာ သင်ရဦးမှာဆိုတော့ လိုအပ်တဲ့ စရိတ်စကကို နှမြောနေလို့ မရဘူး"

ချန်ချွန်ဟွာ၏ မောင်သည် လက်သမားဆရာဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက ပရိဘောဂလုပ်ရန် သူ့ထံ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

အစ်ကိုကြီးကု၏ အငယ်ဆုံးသား ကုကျင်းကို ဦးလေးဖြစ်သူက အလွန် သဘောကျသည်။ ၁၂ နှစ်ပြည့်လျှင် လက်သမားပညာ သင်ယူရန် သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။

ကုကျင်းသည် အနာဂတ်တွင် ဦးလေး၏ သမက် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိသည်။

မရီးဖြစ်သူက မိဘအိမ်သို့ လက်ဆောင်ပို့ခွင့်ရသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာနီ က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ဒါဆို ကျွန်မလည်း မိဘအိမ်ကို ၃ တုံးလောက် ပို့ချင်တယ်"

အဖွားကု၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း မဲမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မိဘအိမ်ကို ပို့တာ မလောက်သေးဘူးလား... နင် ပို့ခွင့်မရှိဘူး"

စောစောက ဒုတိယမိသားစုအကြောင်း အတင်းပြောစဉ်က ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြုံးရွှင်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခု လျူအာနီ အငြင်းခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ချွန်ဟွာသည် အားလုံးထက် ပိုပျော်ရွှင်နေပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"မရီးလေးရယ်... နင့်မောင်သာ သားတစ်ယောက်ယောက်ကို ပညာသင်ပေးနိုင်ရင် အမေက တို့ဖူးယူသွားတာကို တားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းယွင်နန်က ဤကိစ္စတွင် လုံးဝ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ မောင်မှာ ကျန်းကွမ်းကျုံးဖြစ်ပြီး မိထွေးဖြစ်သူကို တို့ဖူးပို့ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီ လျူအာနီ အိပ်ရာထသည်။

မနက်စာ ပြင်ဆင်ရန် သူမ၏အလှည့် ဖြစ်သည်။

လျူအာနီသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော တို့ဖူးအများအပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်တုံး ယူလိုက်ပြီး တစ်တုံးကို မီးဖိုပေါ်တင်ကာ ကျန်တစ်တုံးကို ခြေရင်းရှိ ခြင်းတောင်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းရွက်တစ်ဆုပ်ဖြင့် တို့ဖူးကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ကုမိသားစုမှာ အလုပ်များနေကြသည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် အချို့က လယ်ထဲဆင်းကြပြီး အချို့က ရွာအဝင်ဝတွင် ပဲကြိတ်ရန် သွားကြသည်။

အိမ်တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာနီသည် ခြင်းတောင်းကိုယူကာ ရွာအရှေ့ဘက်ရှိ မိဘအိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"အာနီ ပြန်လာပြီပဲ"

သမီးပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာနီ့အမေ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

လျူအာနီ လည်း မိခင်၏ တန်ဖိုးထားမှုကို ခံရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။

"အစ်မ... ဒီတစ်ခါ ဘာကောင်းတာတွေ ပါလာလဲ"

မရီးဖြစ်သူက လျူအာနီ၏ ခြင်းတောင်းကို မွှေနှောက်လိုက်သည်။

အတွင်းထဲတွင် ဟင်းရွက်တစ်စည်း၊ တို့ဖူးတစ်တုံးနှင့် ကြက်ဥ ၃ လုံး ပါရှိသည်။

ကြက်ဥ ၃ လုံးကို လျူအာနီက ကုမိသားစု လစ်ဟင်းချိန်တွင် ကြက်ခြံထဲမှ ခိုးယူလာခြင်းဖြစ်သည်။

လျူအမေက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ငါ့သမီးက တော်လိုက်တာ... သမီး ၃ ယောက်ထဲမှာ ညည်းက မောင်အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ"

သို့သော် မရီးဖြစ်သူက လျှာသပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမနက် မြစ်ဆိပ်မှာ အဝတ်သွားလျှော်တုန်းက ချန်ချွန်ဟွာနဲ့ တွေ့တယ်... သူ့ယောက္ခမက မိဘအိမ်ပြန်ဖို့ တို့ဖူး ၃ တုံး ပေးလိုက်တယ်လို့ လူတိုင်းကို လိုက်ပြောနေတာ... အစ်မက ဘာလို့ တစ်တုံးတည်း ပါလာတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာနီ့အမေက သမီးဖြစ်သူကို သံသယမကင်းစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချွေးမချင်း အတူတူပဲ... ယောက္ခမကပဲ မျက်နှာလိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် ညည်းကပဲ တို့ဖူး ၂ တုံးကို မျိုချလိုက်တာလား"

လျူအာနီ့ရင်ထဲ ခါးသီးသွားသည်။

ဒီတို့ဖူးတစ်တုံးကိုတောင် မီးဖိုချောင်ထဲက ခိုးလာရတာ... နောက်ထပ် ၂ တုံး ဘယ်ကရနိုင်မှာလဲ။

"သမီး... သမီးက မီးဖိုချောင်ထဲက ကိုယ့်ဘာသာ ယူလာတာပါ... ယောက္ခမက တို့ဖူး မပေးပါဘူး..."

လျူအာနီ က လည်ပင်းကျုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လျူအမေ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလေတော့သည်။

"အဲ့ဒီ အဖွားကြီးကု... သူက ငါတို့ လျူမိသားစုကို အထင်သေးတာပဲ... တောက်"

လျူအာနီ့အမေသည် အိမ်ထဲတွင်သာ ဆဲရဲသည်။ အဖွားကုသည် အလွန် အာဏာရှိသဖြင့် တကယ်သွားပြီး ပြဿနာရှာလျှင် ရှိနေသော တို့ဖူးတစ်တုံးပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

လျူအာနီက ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ချွန်ဟွာရဲ့ မောင်တွေက ကုကျင်းကို လက်သမားပညာ သင်ပေးမှာမို့လို့ ယောက္ခမက ကောင်းတာရှိရင် သူတို့ကိုပဲ အမြဲ သတိရနေတာ"

ချွေးမဖြစ်သူ မီးလောင်ရာလေပင့် လုပ်စရာမလိုဘဲ သူ့အမေက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ခုန်ထလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ညည်းက ငါတို့ကို အပြစ်တင်ချင်တာလား... ညည်းယောက္ခမတွေကို အကျိုးမပြုနိုင်လို့ ငါတို့က ညည်းကို ဆွဲချနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

လျူအာနီ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အဲ့လို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူမ၏ အမေသည် ယခင်အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့သလိုပင် သမီးဖြစ်သူကို စွပ်စွဲလိုက်သည်။

"ညည်းယောက္ခမက ငါတို့ကို မကြိုက်တာလား... သူက ညည်းကို မကြိုက်တာ... ဘယ်သူက ညည်းကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်မ ဖြစ်ခိုင်းလို့လဲ... ချန်ချွန်ဟွာက ယောက္ခမကို ဘယ်လို ပေါင်းသင်းရမလဲ သိတယ်... ညည်းကြောင့် ငါတို့ မျက်နှာပျက်ရတယ်"

လျူအာနီ သည် ယခင်အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့သလိုပင် မိခင်ကို အသည်းအသန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"သမီးအပြစ်ပါ... သမီးအပြစ်ပါ..."

မရီးဖြစ်သူက ဘေးမှ တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ရွာထဲမှာ ပြောနေကြတယ်... ကုမိသားစုက တို့ဖူးလုပ်နည်း ရထားတယ်တဲ့"

လျူအာနီ့အမေ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့မိသားစု အခြေအနေကို ညည်း မြင်တယ်မလား... ငါတို့မှာ လယ်သိပ်မရှိဘူး... ညည်းတို့ ကုမိသားစုလို မချမ်းသာဘူး... ညည်းတူမတွေ ဘယ်လောက် ပိန်နေလဲ ကြည့်ပါဦး... ပြီးတော့ ညည်းမှာ မောင်တစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်... အိမ်ထောင်မကျသေးဘူး... အစ်မကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်"

လျူအိမ်တွင် သမီး ၃ ယောက်နှင့် သား ၄ ယောက်၊ စုစုပေါင်း ၇ ယောက် ရှိသည်။ ယခု သားတစ်ယောက် အိမ်ထောင်မကျသေးပေ။

"သမီး ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ... သမီးတို့လင်မယား စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး အိမ်ကို တိတ်တိတ်လေး ပို့ပြီးပြီလေ... မလောက်သေးဘူးလား"

လျူအာနီ က အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမအမေက ပြောလိုက်၏။

"ပိုက်ဆံစုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ... ကုမိသားစုက ပိုက်ဆံမရှားဘူး... ငါတို့ လျူမိသားစု လိုအပ်တာက ပိုက်ဆံရှာနိုင်မယ့် ပညာရပ်ကောင်းကောင်း တစ်ခုပဲ"

မိခင်ဖြစ်သူက တို့ဖူးလုပ်နည်း လိုချင်နေကြောင်း လျူအာနီ နားလည်လိုက်သည်။