နည်းနည်းလောက် စိတ်အားထက်သန်လို့ ရပါတယ်

ကုယန်က နျိုနျို အခက်တွေ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ပိုးကောင်ကို လာကြည့်တာ... နျိုနျိုက ပိုးကောင် မကြိုက်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုကျောက် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပိုးကောင် မကြိုက်တာလဲ... ငါ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ပြတုန်းက သူ မကြိုက်ဘူးလို့ မပြောပါဘူး... လောကကြီးမှာ ပိုးကောင်မကြိုက်တဲ့သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ"

အိမ်သစ်ရောက်ကတည်းက မွေးစားမိဘများနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ ကုကျောက်တို့က သူမအပေါ် မည်မျှ ကောင်းမွန်ခဲ့သည်ကို နျိုနျို ပြန်တွေးမိသည်။ သူမ အံကြိတ်ပြီး ကြိုက်ပါတယ်ဟု လိမ်ပြောချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သို့သော် သူမ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကုယန်က ပြောလိုက်သည်။

"လောကကြီးမှာ ပိုးကောင်မကြိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ငါလည်း မကြိုက်ဘူး"

ကုကျောက်သည် ၆ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး သူအကြိုက်ဆုံးအရာကို အစ်ကိုဖြစ်သူက မကြိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ကောင်းကင်ပြိုကျသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

ကုယန်သည် ဒုတိယမိသားစု၏ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မောင်နှမများကို မည်သို့ သင်ကြားရမည်ကို သိသည်။

သူက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက ကြက်ဟင်းခါးသီး ကြိုက်တယ်... မင်း ကြိုက်လား"

ကုကျောက် ချက်ချင်း ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ကြက်ဟင်းခါးသီးကို ဘယ်သူက ကြိုက်မှာလဲ... သားက အချိုပဲ ကြိုက်တာ"

"ဒါဆို တချို့လူတွေက ကြက်ဟင်းခါးသီး မကြိုက်တာ... တချို့လူတွေက ပိုးကောင်မကြိုက်တာ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်လား"

ကုယန်က မေးလိုက်သည်။

ကုကျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ နားလည်သလိုလို ရှိသွားပြီး နျိုနျိုကို ဆက်လက် ဒုက္ခမပေးတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ပိုးကောင်ဆက်ရှာနေလိုက်သည်။

ကုယန်သည် နျိုနျိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ညီမလေးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"နင် ခုနက ပိုးကောင်ကြိုက်ပါတယ်လို့ ပြောမလို့ မဟုတ်လား"

နျိုနျို အံ့သြတကြီး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ အစ်ကိုကြီးကုယန်သည် စိတ်ဖတ်တတ်သူတစ်ယောက်လို အရာအားလုံး သိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုယန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ညီမလေး၏ နူးညံ့ပြီး စိုစွတ်နေသော ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မကြိုက်ရင် မကြိုက်ဘူးပေါ့... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့"

ကုယန်၏ လေသံက သာမန်ကာလျှံကာ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် သို့မှမဟုတ် သူ၏ သဘောထားက ရင်းနှီးလွန်းနေသောကြောင့် နျိုနျိုသည် သူမ၏ရင်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော စကားများကို ထုတ်ပြောလိုက်မိသည်။

"ဒါပေမယ့်... စကားနားမထောင်တဲ့ ကလေးကို ဘယ်သူမှ မကြိုက်ကြဘူးလေ"

ကုယန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စကားနားထောင်ထောင် မထောင်ထောင် ကလေးဆိုရင် အချစ်ခံရမှာပါပဲ"

ကုယန်၏ စကားများသည် ကျန်းမိသားစုအိမ်တွင် ၅ နှစ်တာ ကာလအတွင်း နျိုနျို ရရှိခဲ့သော သင်ခန်းစာများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းမိသားစုအိမ်တွင် သူမသည် စကားနားထောင်ရမည်၊ မြှောက်ပင့်ရမည်၊ ကျင်းပေါင်ကို ချစ်စရာကောင်းကြောင်း ချီးကျူးရမည်၊ ကျင်းပေါင်၏ ဝါသနာမှန်သမျှကို လိုက်လျောရမည် ဟူ၍သာ သင်ယူခဲ့ရသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ကျန်းမိသားစုအိမ်တွင် သင်ယူခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်ပါဟု ပြောထားသော်လည်း ၅ နှစ်တာ ကာလအတွင်း စွဲမြဲနေခဲ့သော အရာများသည် အလွယ်တကူ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်ပေ။

သူမ၏ မသိစိတ်ထဲတွင် ကျန်းမိသားစုအိမ်မှ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေး စည်းမျဉ်းများကို အသုံးပြုပြီး ကုမိသားစုအိမ်တွင် နေရာတစ်ခု ရရှိရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။

"အစ်ကို နျိုနျို့ကို ချစ်တာက နင် ပိုးကောင်ကြိုက်လို့... မကြိုက်လို့ မဟုတ်ဘူး... နင်က ငါ့ညီမလေးမို့လို့ ချစ်တာ... နည်းနည်းလောက် စိတ်အားထက်သန်လို့ ရပါတယ်... ဒီလောက်ကြီး လိမ္မာနေစရာ မလိုပါဘူး"

ကုယန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျို ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ၅ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးသည် ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုကြောင့် သဘာဝအလျောက် ရရှိလာသော အခွင့်အရေးကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ သူမ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် သဘာဝအလျောက် အချစ်ခံရခြင်းကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ကုယန် ဆက်မရှင်းပြတော့ဘဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"နျိုနျို... တောသစ်သီး ခူးချင်လား... ငါတို့ တောင်ပေါ်မှာ နာရီဝက်လောက်ပဲ နေလို့ရမယ်... ပြီးရင် အိမ်ပြန်ရမယ်"

နျိုနျို ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်နေသော ကုကျောက်က ရုတ်တရက် ခုန်ထလာပြီး နျိုနျိုကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုးကို သွားရှာရအောင်... သူ နောက်ထပ် သစ်အယ်သီးပင်တစ်ပင် တွေ့ထားပုံရတယ်"

နျိုနျိုသည် ကုကျောက်၏ နောက်မှ တရွတ်တိုက် ပါသွားပြီး မကြာမီ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များကို အသုံးပြု၍ တောင်ပေါ်တွင် သစ်အယ်သီးပင် လိုက်ရှာနေသော အဖိုးကုကို မှီသွားကြသည်။

ကုကျောက်က အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ယောက်လို လေးလေးနက်နက် ပြောပြနေသည်။

"အစ်ကိုကြီးက ကတိတည်တယ်... နာရီဝက်ဆို နာရီဝက်ပဲ... တောင်ပေါ်မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားကြရအောင်... ရတနာတွေ တွေ့ချင်တွေ့နိုင်တယ်"

ကုယန်သည် မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ပါလာသည်။ ညီဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားသော်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမထားပေ။

သူတို့သည် တာ့ချင်းတောင်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင် ရှိနေပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ မရှိသလောက်ဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်၍ အန္တရာယ် မရှိပေ။

"အနောက်ဘက်က သစ်အယ်သီးပင်တွေက အသီး အရမ်းချိုတာ... မီးဖုတ်စားရင် အရမ်းမွှေးတယ်... ငါ့သမီးလေး အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

အဖိုးကု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပြီး မကြာမီ အခြားသစ်အယ်သီးပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ အထက်ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော သစ်ကိုင်းများကို ရင်းနှီးနေသော ဗလာအကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။

"အဖိုး... ဘာလို့ ဒီအပင်ပေါ်က သစ်အယ်သီးတွေလည်း အကုန် အခူးခံထားရပြန်တာလဲ"

ကုကျောက်က ညည်းညူလိုက်သည်။

အဖိုးကု၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး မြေးနှစ်ယောက်၏ စိတ်ပျက်နေသော မျက်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်ကာ အချိန်အကြာကြီး ဆွံ့အနေ၏။

ကုယန်က ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုးသိတဲ့နေရာကို တခြားလူတွေလည်း သိမှာပေါ့... ကောင်းတာတွေက တောင်ပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ကုကျောက် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူက မေးလိုက်သည်။

"တခြား သစ်အယ်သီးပင်တွေ မရှိတော့ဘူးလား... ပိုနက်တဲ့နေရာကို သွားကြည့်ရအောင်"

အဖိုးကု ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အနီရောင် ဘယ်ရီသီးတွေ... ချိုချဉ်ချိုချဉ် အနီရောင် ဘယ်ရီသီးတွေ... ဒီတောင်ကို ကျော်လိုက်ရင်..."

အဖိုးကု ပြောရင်းနှင့် တာ့ချင်းတောင်၏ အတွင်းပိုင်း အစပ်သို့ စတင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကုကျောက် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လိုက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးခင် ကုယန်က သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ရှေ့ဆက်မသွားနဲ့... တောင်ပေါ်မှာ တောဝက်တွေ ကျားတွေ ရှိတယ်"

ကုယန်က ဆူပူလိုက်သည်။

သို့သော် ကုကျောက် မကျေနပ်ပေ။ ၆ နှစ်သား၏ ဒေါသကို ထုတ်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဖိုးက ရှေ့က သွားနေတာလေ... အဖိုးသွားလို့ရရင် သားက ဘာလို့ သွားလို့မရတာလဲ"

ကုယန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်နေသော အဖိုးကုကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အဖိုး... အဖွားက ထမင်းစားဖို့ ပြန်ခေါ်နေပြီ"

သူတို့သည် တာ့ချင်းတောင်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်း နယ်နိမိတ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန် စိတ်မချရပေ။

အဖိုးကု အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုယန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်မသွားတော့ပေ။

လမ်းလျှောက်ရလွန်းသဖြင့် ပင်ပန်းနေသော နျိုနျိုသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အခု ပြန်ကြတော့မှာလား"

သူမ၏ မေးခွန်းက ကုကျောက်၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မပြန်ဘူး... မပြန်ဘူး... ငါ ကစားလို့ မဝသေးဘူး"

ကလေး၏ ဆူညံသံသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော တောတောင်ထဲတွင် အလွန် စူးရှနေသည်။

အဖိုးကုသည် နျိုနျို့ထံ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏နားများကို အုပ်ပေးကာ ချော့မော့လိုက်သည်။

"ဆူညံမနေနဲ့... ဆူညံမနေနဲ့... အခု အော်နေတာတွေ ငါ့သမီးလေးကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရဘူး... သမီးလေး ကောင်းကောင်း အိပ်ပါနော်... နေပြန်ကောင်းသွားမှာပါ..."

ပုံမှန်ဆိုလျှင် နျိုနျို ဘာမှပြောမည် မဟုတ်သော်လည်း ကုယန် ခုနက ပြောလိုက်သည်များကို သတိရပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အဖိုးကုကို ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုး... သမီးနာမည်က နျိုနျို ပါ... နန်နန် မဟုတ်ပါဘူး"

နျိုနျို အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေသည်။ အဖိုးက နန်နန်ဟု ခေါ်တိုင်း သူမကို ခေါ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖိုးကု ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ငိုလိုက်လေသည်။

အသက် ၆၀ ကျော် အဖိုးအို၏ ခြောက်သွေ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်ကြီးများ စီးကျလာပြီး တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

"ငါ နားမထောင်ဘူး... ငါ မင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး..."

ကုကျောက် ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်၍ ဆက်မအော်ရဲတော့ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။

လေငြိမ်သွားသဖြင့် အဖိုးအို၏ ငိုသံသည် ပို၍ပင် ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းနေ၏။

"ပြန်ကြရအောင်"

ကုယန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး နျိုနျိုကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့နောက်မှ တောခြုံများ လှုပ်ခတ်သံ ကြားလိုက်ရပြီး အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ခြုံပုတ်များထဲမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ နျိုနျို့ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်လာလေသည်။