ကောလာဟလများ

ကုမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးနှင့် တတိယသားတို့သည် တို့ဖူးရောင်းရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချန်ချွန်ဟွာသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူမ၏မိဘအိမ် ချန်ကျားရွာသို့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။

အချိန်ကြာကြာ နေထိုင်ရန်နှင့် ခင်ပွန်းသည်ကို ကူညီပြီး တို့ဖူးအကုန်ရောင်းပေးရန် ဖြစ်သည်။

လျူအာနီကမူ မတူညီပေ။ သူမသည် အိမ်နီးချင်းရွာသားများနှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် လိုက်သွားလျှင်လည်း ခင်ပွန်းသည်ကို အထောက်အကူ မပြုနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယောက္ခမဖြစ်သူ လစ်ဟင်းချိန်တွင် နောက်ထပ် တို့ဖူးတစ်တုံးကို တိတ်တဆိတ်ယူကာ မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကုမင်တာ့ နျိုနျို့ကို လိုက်ရှာရန် လူစုနေချိန်တွင် လျူအာနီ ကူညီချင်သော်လည်း သူမ၏မိခင်က တားမြစ်လိုက်သည်။

သူမ၏မိခင်က အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"ညည်း သွားကူညီရင် ငါ့သားကိုပါ ခေါ်ခိုင်းနေဦးမယ်... နျိုနျိုက တာ့ချင်းတောင်ပေါ်မှာ ပျောက်သွားတာ... သူက အရမ်း ကံဆိုးတဲ့ကောင်မလေး... ကစားရင်း တောကောင်စားခံလိုက်ရပြီလား ဘယ်သူသိမှာလဲ... ငါ့သားကိုပါ ဒုက္ခပေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

ကုမိသားစုနှင့် လျူမိသားစုသည် ခမည်းခမက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဓလေ့ထုံးစံအရ ကုမိသားစု ဒုက္ခရောက်နေလျှင် လျူမိသားစုက ကူညီရမည်မှာ သဘာဝကျသည်။

လျူမိသားစုမှ အမျိုးသားများသည် တောင်ပေါ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွင် ဦးဆောင်ပါဝင်သင့်သည်။

လျူအာနီသည် မိဘဘက်မှ မိသားစုကို ပိုတန်ဖိုးထားကြောင်း ထင်ရှား၏။ မိခင်စကားကို ကြားသောအခါ သူမ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး ကုမင်တာ့ တစ်ရွာလုံးကို အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေသည်ကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။

သူမသည် မိဘအိမ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စများကို အချိန်အကြာကြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးပြီးနောက်မှ ရွာထဲတွင် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

လျူမိသားစုသည် မူလက ကျန်းကွမ်းကျုံးမိသားစု အရှက်ကွဲသည်ကို ကြည့်ရန် ပွဲလာကြည့်ကြခြင်းပင်။ သို့သော် ကုမိသားစုက တောင်ပေါ်တွင် တောဝက်ဖမ်းမိသည်ဟု ကြားသောအခါ တတိယမိသားစု ဘာမှမရလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။

တောဝက်သားကို အညီအမျှ ခွဲဝေမည်ဟု ကြားသိရသောအခါ လျူအာနီသာမက သူမ၏မိခင်ပါ ဒေါသထွက်သွားသည်။ အဘွားအို၏ သဘောမှာ အတော်လေး ဆန်းကြယ်သည်။ သမီးဖြစ်သူ အကျိုးမရှိလျှင် သူမ၏မိသားစု နစ်နာသည်ဟု ယူဆသည်။ လျူအာနီနှင့် တတိယသားကု ပိုင်ဆိုင်သမျှသည် သူမပိုင်ဆိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး ကုမိသားစု၏ တောဝက်သားသည် သူမ၏ တောဝက်သားနှင့် အတူတူပင်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ မြှောက်ပေးမှုကြောင့် လျူအာနီသည် ဝက်သားခွဲဝေမှုကို တားဆီးရန် ကုမိသားစုအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင် ကုမင်တာ့ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ထွက်ကြည့်လိုက်မယ်"

ကုမင်တာ့ ထပ်မံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ် လိုက်ခဲ့မယ်"

သားနှစ်ယောက်လည်း စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်နေကြသည်။ နျိုနျိုပင်လျှင် လည်ပင်းရှည်ပြီး အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

"အဖေ... သား အပြင်ထွက်ပြီး အဖွားကို ကူညီချင်တယ်"

ကုကျောက်က သူ အလွန် သိတတ်သည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ က သူ့ကို အလိုမလိုက်ဘဲ တဲ့တိုး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပွဲကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် ကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်"

ကုကျောက် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး လုံးဝ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

ကုမင်တာ့ သူ့ကို မဆူဘဲ သားကြီး ကုယန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်း အပြင်ထွက်လို့ မရဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်းအစ်ကိုကြီး ရှင်းပြလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် သူသည် ကျန်းယွင်နန်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ကုကျောက်သည် ကုယန်ကို သနားစရာ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နျိုနျိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ကြည့်နေသည်။

ကုယန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ညီမလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်က လူကြီးလေ... အဖွား သူ့ကို ဆူတော့မှာ... လူကြီးလူကောင်းဆိုတာ မသင့်တော်တဲ့အရာတွေကို မကြည့်ရဘူး"

ကုကျောက်က အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သားက လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူး... နျိုနျိုလည်း မဟုတ်ဘူး"

ကုယန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"လူကြီးတစ်ယောက် အရှက်ရမယ့် အခြေအနေ ဖြစ်လာတော့မယ်... ကလေးတွေက ရှောင်ပေးသင့်တယ်"

သူ ရှင်းပြနေစဉ်မှာပင် အိမ်အပြင်ဘက်မှ အဖွားကု၏ ကျယ်လောင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နင် တစ်နေ့လယ်လုံး ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... နင့်တူနဲ့ တူမ ပျောက်နေတာကို နင် ဂရုမစိုက်ဘူးလား... ရွာသားတွေကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဝက်သားဝေပေးတာကို နင်က ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ... ဒီအိမ်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ နင့်အလှည့် ဘယ်တုန်းက ရောက်သွားတာလဲ"

ရွာသားများ မကျေမနပ် မဖြစ်ခင်မှာပင် အဖွားကုက ကိစ္စကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းလိုက်သည်။ လျူအာနီသည် တောဝက်သား ခွဲဝေမှုကို တားဆီးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ရုံသာမက ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ပြင်းထန်စွာ ဆူပူမှုကိုပါ ခံလိုက်ရသည်။

"ဒါ အဖေ သတ်ခဲ့တဲ့ တောဝက်လေ... သွေးသားမတော်စပ်တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက် အမေက ဒီလောက်ထိ လုပ်ပေးရလား..."

လျူအာနီ က တိုးတိုးလေး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

သို့သော် ချွေးမသုံးယောက်အနက် သူမကို အဖွားကု အမုန်းဆုံး ဖြစ်ကြောင်း လျူအာနီ မသိရှာပေ။

ချန်ချွန်ဟွာတွင် ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များ ရှိသော်လည်း အစ်ကိုကြီးကု၏ မိသားစုအပေါ် သစ္စာရှိသည်။

သို့သော် တတိယချွေးမ လျူအာနီ သည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲရုံသာမက မိသားစု ပဋိပက္ခများကို မီးထိုးပေးလေ့ရှိသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် သူမ၏ မိဘအိမ်၌သာ ရှိနေခြင်းပင်။

အဖွားကုသည် ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိသော မိုက်မဲသူများကို မုန်းတီးသည်။ ကိုယ့်သားသမီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တူ၊ တူမများကို ဘုရင်လို ဆက်ဆံတတ်သူများကို အဖွားကုက အရူးဟု မြင်၏။

"အဖိုးကြီး သတ်လိုက်တဲ့ တောဝက်ဆိုတာ နင် သိသားပဲ... နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... နင် အဲ့လောက် စွမ်းရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ သွားဖမ်းချေ... ကုမိသားစုက နင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး... နင် ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေရင် ငါ့သားကို နင့်ကို ကွာရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်"

အဖွားကုက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှ မရက်စက်တတ်သလို ကွာရှင်းမည်ဟူသော စကားမျိုး ပြောခဲသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီး လူအများရှေ့တွင် လျူအာနီကို လုံးဝ ညှာတာခြင်း မရှိပေ။

ခြံထဲတွင်ရှိနေသူများအားလုံးအတွက် သူမ ယခုလို လုပ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ ကုမိသားစုသည် ချင်းရွှေရွာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အခြေချနေထိုင်ပြီး အိမ်ထောင်စု အများအပြား ခွဲထွက်သွားကြသော်လည်း ရွာထဲတွင် မျိုးရိုးနည်းပါးသော လူနည်းစု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကုမင်တာ့ အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်သည်ဖြစ်စေ၊ သူ၏သားအရင်း ပြောသော စကားဖြစ်ပါက အဖွားကု နှမြောသော်လည်း သား၏ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ကူညီပေးလိမ့်မည်။

အသားခွဲဝေမှုက ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်၍ သေသပ်စွာ လုပ်ဆောင်ရမည်။ မည်သူမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

လျူအာနီသည် အဖွားကု၏ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ကို လုံးဝ နားမလည်ပေ။ အမြဲတမ်း အမြင်ဆိုးသော သူမသည် ကိုယ်ကျိုးဆုံးရှုံးမှုကိုသာ မြင်ပြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော အသားပမာဏကို တွက်ချက်နေဆဲပင်။ သူမ ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် ငိုချင်လာပြီး နောက်ထပ် ပြဿနာရှာချင်လာသည်။

အဖွားကု စိတ်ပျက်သွားပြီး သူမကို ထင်းတဲဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ခြံဝင်းထဲရှိ လူများသည် ဆူပူသံများကို ဝေဝါးဝါး ကြားနေရသည်။

ကုမင်တာ့ သည် အပြင်လူများ သူတို့မိသားစု၏ ပြဿနာကို ကြည့်ရှုနေသည်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်းဝူ တို့ကို အသားမဝေပေးရသေးဘူး မဟုတ်လား... ပေါင်သား အပိုင်းတစ်ပိုင်းလောက် ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား"

ပွဲကြည့်ရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသော်လည်း လက်ထဲရှိ အသားက ပိုမို လက်တွေ့ကျသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် အသားခွဲဝေခြင်းသို့ အာရုံပြန်ရောက်သွားကြသည်။

စကားပြောကောင်းသူ အချို့က အသားကို ကိုင်ထားရင်း ကုမင်တာ့ ကို မရပ်မနား ချီးကျူးနေကြသည်။

"မင်တာ့... မင်းက တော်တော် ရက်ရောတာပဲ... ကုမိသားစုမှာ မင်းရှိနေသရွေ့ အနာဂတ်မှာ မတိုးတက်ဘဲ နေပါ့မလား"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ ပညာတတ်တွေက ကတိတည်တယ်... သာမန်လူတွေဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ခွဲပေးဖို့ ဝန်လေးနေကြမှာ"

အခြားတစ်ယောက်က ကုမင်တာ့ ကို အကြောင်းပြပြီး ကျန်းကွမ်းကျုံးကို နှိမ့်ချပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်တာ့လို သဘောထားကြီးတဲ့ ပညာတတ်မျိုး ရှားပါတယ်... တို့ရွာထဲက တခြား ပညာတတ်တစ်ယောက်က သူ့သမီးကို တစ္ဆေမင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရောင်းစားမလို့ဆို"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ ဝမ်းသာပုံမပြဘဲ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ကွမ်းကျုံးက သူ့သမီးကို ပိုက်ဆံနဲ့ ရောင်းစားမယ်ဆိုပေမယ့် သူ့မှာ ငွေကြေး အခက်အခဲ ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပါ"

လူအုပ်ကြီးက မထီမဲ့မြင် ပြုကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"သူ့မှာ ဘာအခက်အခဲ ရှိနိုင်မှာလဲ... ငွေ ၃၀ ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့သူက တကယ်ပဲ အဲ့လောက် လိုအပ်နေလို့လား"

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရောင်းတာ ငွေ ၅ တုံးပဲ ရတာလေ... သူက လောဘကြီးပြီး ရမ္မက်ကြီးလို့ မဟုတ်ဘူးလား"

တောရွာမှ အမျိုးသားများ အတင်းပြောလျှင် အမျိုးသမီးများနှင့် မခြားပေ။ ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မူမမှန်သည်ကို သတိထားမိပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ရမ္မက်ကြီးတယ် ဟုတ်လား... ကျန်းကွမ်းကျုံးက ဘယ်လိုလုပ် ရမ္မက်ကြီးတာလဲ... သူ့မိန်းမက ရွာထဲမှာ အလှဆုံးလို့ နာမည်ကြီးတာလေ... သူ့မှာ တခြား အကြံအစည်တွေ ရှိနေသေးတာလား... မင်း တစ်ခုခု သိထားတာလား... ပြောပြစမ်းပါ"

ပထမပြောသူသည် လူအုပ်ကြီး၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကျေနပ်အားရစွာ ပြောပြလေတော့သည်။

"မင်းတို့ မသိကြဘူးလား... ကျန်းကွမ်းကျုံးက အပေါ်ယံမှာ ရိုးသားသလို ရှိပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ မိန်းမရှုပ်တဲ့ကောင်ကွ"