အတိတ်အကြောင်း မေးမြန်းခြင်

အတင်းအဖျင်းပြောသူသည် လူများကို ဇာတ်လမ်း ဆိုင်းငံ့ထားရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်သည်။

"ကျန်းကွမ်းကျုံးက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တုန်းက မြို့ထဲမှာ နှစ်ဝက်လောက် အချိန်ဖြုန်းခဲ့တယ်လေ... ဘာလို့လဲ သိကြလား"

"ဘာလို့လဲ... ပြောပြလေ"

လူအများက အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းမေးမြန်းမှသာ အတင်းအဖျင်းပြောသူက သူသိထားသည်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ဟလေသည်။

"မြို့အရှေ့ဘက်ခြမ်းက တို့ဖူးသည်အလှလေးကို သိကြတယ်မလား... သူ့ယောကျ်ားက အမြဲ ခရီးထွက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်နေတာလေ"

"အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက မျက်လုံးတွေက ညှို့ဓာတ်ပြင်းတယ်... သူနဲ့ ကျန်းကွမ်းကျုံးနဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေကြတာများလား"

အတင်းအဖျင်းပြောသူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လို အလှလေးသာ မရှိရင် ကျန်းကွမ်းကျုံးက မြို့ထဲမှာ နေ့တိုင်း ဘာလုပ်နေမှာလဲ... သူ့ယောကျ်ားသာ ပြန်မလာရင် ကျန်းကွမ်းကျုံးက အခုထိ ပျော်ပါးနေဦးမှာ"

ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ကျန်းကွမ်းကျုံးနောက်ကို နေ့တိုင်း လိုက်ချောင်းနေတာလား... မဟုတ်ရင် ဒီအကြောင်းတွေ ဘယ်လိုသိမှာလဲ"

အတင်းအဖျင်းပြောသူက ဖြေလိုက်သည်။

"နေ့တိုင်း လိုက်ချောင်းစရာလား... ငါ ကုန်သွားပို့တိုင်း မြို့အရှေ့ဘက်ကို ဖြတ်သွားရတယ်... ဖြတ်သွားတိုင်း ကျန်းကွမ်းကျုံး အဲ့ဒီကနေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်လာတာကို အမြဲတွေ့ရတယ်"

"အို..."

လူအုပ်ကြီးထံမှ အာမေဋိတ်သံ ရှည်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အတင်းအဖျင်းပြောသူကြီးက ဤမျှအထိ ပြောလာမှတော့ သူတို့ သံသယ မဝင်ကြတော့ပေ။

ကုမင်တာ့ သည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုတွင် မပါဝင်သော်လည်း တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

သားသမီး မြေးမြစ်များကို ခေါ်ပြီး ဝက်သားလာဝယ်သော အဖွားချန်သည်လည်း အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ဟိုဒီဝေ့ဝဲသွားပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေ၏။

မုဆိုးကျန်းသည် တောဝက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ပြီး အပိုင်းပိုင်း ခွဲလိုက်သည်။ ဝက်သားရရှိသွားသော ရွာသားများသည် ကုမိသားစုအိမ်တွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထွက်မသွားမီ မြေကြီးပေါ်တွင် ပေပွနေသည်များကိုပင် သန့်ရှင်းရေး ကူလုပ်ပေးသွားကြသေးသည်။

ကုမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးနှင့် တတိယသားတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လေထုထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော သွေးညှီနံ့များမှတဆင့် သူတို့မိသားစု တောဝက်ဖမ်းမိခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီးကုနှင့် ချန်ချွန်ဟွာတို့သည် လျူအာနီကဲ့သို့ပင် ရင်ဘတ်စည်တီးကာ နောင်တရနေကြသည်။

"ဒုတိယညီလေး... မင်း အကူအညီတောင်းချင်ရင် တောင်းပေါ့ကွာ... ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ပေးလိုက်ရတာလဲ... တစ်အိမ်ကို အသား တစ်ပေါင်... မဟုတ်ဘူး... ပေါင်ဝက်လောက်ဆို လုံလောက်နေပြီကို... မင်း ရူးသွားပြီလား"

အဖွားကု၏ မျက်နှာထား မဲမှောင်နေသည်။ သူမသည် ကုမင်တာ့ ၏ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းသာ။ အသားများ အလကားပေးလိုက်ရသည်ကို သူမလည်း မကျေနပ်ပေ။ သားအကြီးဆုံး လင်မယားက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသဖြင့် သူမ ပို၍ နာကျင်လာရသည်။

"တော်ကြပါတော့... အသားတွေ ဝေပြီးသွားပြီ... နင်တို့က ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ... ဒီအသားတွေက နင်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

အဖွားကုက ဆူပူလိုက်သည်။

လျူအာနီသည် အဖွားကု၏ ဆူပူမှုကို ခံထားရသော်လည်း ခင်ပွန်းသည် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အားတက်လာပြီး တတိယညီလေးကုကို ဘေးသို့ဆွဲကာ မီးလောင်ရာလေပင့် လုပ်လေသည်။

"အဖေက တောဝက်ကို သတ်လိုက်တာလေ... တကယ်တမ်း ပြောရရင် ငါတို့ တတိယမိသားစု အညီအမျှ ရသင့်တာ... ဒါပေမယ့် ဒုတိယအစ်ကိုက အပြင်မှာ ရက်ရောပြနေပြီး ငါတို့မိသားစု ပိုက်ဆံနဲ့ သူ့မျက်နှာ လုပ်နေတာ"

တတိယညီလေးကုသည် နားယောင်လွယ်သူဖြစ်ပြီး ဇနီးသည်၏ မြှောက်ပေးမှုကို မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ဒီအိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့ တတိယမိသားစု ဦးစီးခွင့်မရှိဘူးဆိုရင် ဒုတိယအစ်ကိုလည်း မရှိသင့်ဘူး"

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ချန်ချွန်ဟွာက ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အမေက သားအကြီးဆုံးနဲ့ တတိယသားကိုပဲ အမြဲဆူတယ်... ဒုတိယသားကို ဆူတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... မျက်နှာမလိုက်ဘူးလို့ ပြောဦးမလား... ဒီတစ်ခါ ဒုတိယမောင်လေး ဝက်သားတွေ ဝေပေးလိုက်တာ ကုမိသားစုအတွက် မဟုတ်ဘူး... အစကတည်းက လူတွေကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားတာ သူ့ကလေးတွေကို ရှာဖို့လေ"

အဖွားကု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သားအကြီးဆုံးနှင့် တတိယသားတို့၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့ပြောတာ ဟုတ်နေသည်။

ဒီတစ်ခါ ကုမင်တာ့ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး ပေးဆပ်လိုက်ရသည်။

အဖွားကုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မျက်နှာလိုက်တတ်သော အဖွားအိုဟု ဘယ်တုန်းကမှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဖူးပေ။ ယခု သူမ၏ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန်သုံးပြီး ကာကွယ်ပြောဆိုရန် စကားလုံးများ ရှာဖွေနေသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အဖိုးကု ရှေ့ထွက်လာသည်။

"တောဝက်ကို... တောဝက်ကို နျိုနျို သတ်လိုက်တာ..."

ထို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချန်ချွန်ဟွာက ပို၍ အရှိန်တက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေ သူငယ်ပြန်နေပြီလို့ ပြောရင် မယုံဘူး... နျိုနျိုက ငယ်ငယ်လေး... သေးသေးလေး... တောဝက်လောက်တောင် အရပ်မရှည်ဘူး... သူက တောဝက်ကို ဘယ်လိုသတ်နိုင်မှာလဲ... အဖေက နျိုနျို့ဘက် ပါချင်ရင်တောင် အကျိုးအကြောင်း သင့်လျော်အောင် ပြောပါဦး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုတွေ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ"

အခြားသူများလည်း သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ကုမင်တာ့ ပင်လျှင် ဖခင်၏စကားကို သံသယဝင်လာသည်။

ချန်ချွန်ဟွာက မကျေနပ်သေးဘဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... သေချာ ကြည့်ပါဦး... နျိုနျိုက နန်နန်နဲ့ တူချင်တူမယ်... ဒါပေမယ့် သူက နန်နန်အစစ် မဟုတ်ဘူး..."

သို့သော် ဤစကားက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေသည်။

အေးဆေးစွာ ထိုင်နေသော အဖိုးကုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ထလာပြီး အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုက နန်နန်ပဲ... နန်နန်က ကံကောင်းတဲ့ နန်နန်... နျိုနျိုက ကံကောင်းတဲ့ နျိုနျို... သူက ငါ့ကလေး"

သူ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆံပင်များကို ဆွဲကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး ထိုစကားများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။

ခင်ပွန်းသည် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဖွားကုသည် ချွေးမကြီးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။

"စကားကောင်း မပြောတတ်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထား... ငါ့အဖိုးကြီး နေမကောင်းဖြစ်အောင် လုပ်ရင် နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး"

ယောက္ခမကို နေမကောင်းဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်းသည် ကြီးလေးသော ပြစ်မှုပင်။ ချန်ချွန်ဟွာ မိဘအိမ်တွင် မျက်နှာပန်းလှသော်လည်း ဤနာမည်ဆိုး ရသွားပါက ချန်မိသားစု အတင်းအဖျင်း ပြောခံရမည်ဖြစ်ပြီး တူမများ အိမ်ထောင်ဘက်ကောင်း ရရှိရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

ချန်ချွန်ဟွာ နောက်ကျမှ ကြောက်ရွံ့လာပြီး အဖွားကု၏ နောက်တွင် အလိုအလျောက် ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

အဖွားကုက ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဖိုးကုက တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အထိမခံပေ။

ကုမင်တာ့ သည် ဆံပင်ဆွဲနေသော အဖိုးကု၏ လက်ကို ဖိထားလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အဖေ... နျိုနျိုက နန်နန်ပါ... ဘယ်သူမှ မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူး... စိတ်မပူပါနဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖိုးကု၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်ကြီးများ စီးကျလာပြီး ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကလေးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေမလဲ... နန်နန်က ကံအရမ်းကောင်းတာ... အဲ့ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်က သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားတာ..."

ကုမင်တာ့ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နန်နန်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံး ကလေးလေးပဲ"

အဖိုးကုက ဆက်ပြောသည်။

"ယုန်က မတော်တဆ သေသွားတာ... တောဝက်က မတော်တဆ သေသွားတာ... သူတို့အကုန်လုံး နျိုနျို့အတွက် သေပေးကြတာ..."

အဖိုးကု စကားဆုံးသွားသောအခါ ကုမင်တာ့ ၏ လက် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာထား ကြောင်အမ်းသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ သည် ရှိနေသော ကလေးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် အဖိုးကုကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... တောင်ပေါ်မှာ တောဝက်နဲ့ ဘယ်လို တွေ့ခဲ့လဲ ပြောပြပါဦး..."

သားအကြီးဆုံးနှင့် တတိယသားတို့ လိုက်ပါချင်သော်လည်း ကုမင်တာ့ က တားလိုက်သည်။

"အဖေ့ကို သေချာ မေးပါရစေ... ခင်ဗျားတို့ မယုံရင် ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်မေးကြည့်လိုက်"

သားအကြီးဆုံးနှင့် တတိယသားတို့သည် ကလေးသုံးယောက်ကို တာ့ချင်းတောင်ပေါ်တွင် တောဝက်သတ်ခဲ့ပုံနှင့် ပတ်သက်ပြီး အချိန်အကြာကြီး မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရရှိသော အဖြေမှာ အဖိုးကု ပြောသလောက် မဆန်းကြယ်သော်လည်း အမှန်တကယ် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ရွာသားတွေကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားတာ ကလေးသုံးယောက်ကို ရှာဖို့တင် မဟုတ်ဘူး... အဖေ့ကိုပါ ရှာဖို့လေ... အဖေက အသက်ကြီးပြီး သူငယ်ပြန်နေပြီ... တောင်ပေါ်မှာ တခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ကျွန်တော် ကတိပေးလိုက်တဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေက နည်းနည်းများပေမယ့် ရွာသားတွေ ပိုပြီး ကြိုးစားရှာဖွေပေးအောင်လို့ပါ"

ကုမင်တာ့ က "မိဘရိုသေမှု" ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ပြောလိုက်သဖြင့် ချွေးမကြီးနှင့် တတိယချွေးမတို့သည် သူ၏ ရက်ရောမှုကို ပြစ်တင်ဝေဖန်၍ မရတော့ပေ။ မည်သူမျှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကံကြမ္မာကို လျစ်လျူရှုသူအဖြစ် အမြင်မခံလိုကြပေ။

ကုမင်တာ့ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဝက်သား ဝေပေးမယ်လို့ ကတိပေးတုန်းက သေနေတဲ့ တောဝက်ကြီးမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး... ဝက်ပေါက်လေးပဲ ထင်နေတာ... ကျွန်တော် စိတ်ပူလွန်းလို့ပါ... ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်ချင်ရင် တင်ကြပါ"

သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ပြီးနောက် ကုမင်တာ့ သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်သော စကားအနည်းငယ် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အမှန်တရားနှင့် ထေ့ငေါ့ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ရောနှော ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် ချွေးမကြီးနှင့် တတိယချွေးမတို့တွင် မကျေနပ်ချက်များ ရှိနေသော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။

ကုမိသားစု တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ ကုမင်တာ့ သည် မိခင်ဖြစ်သူထံ သီးသန့်သွားရောက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ကျောင်းမှာ စာသင်ရင်း နဲ့ အချိန်တွေကုန်ဆုံးခဲ့ရလို့ ညီမလေးနဲ့ အချိန်သိပ်မရခဲ့ဘူး... အမေ... ညီမလေးက ကုမရတဲ့ ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်... အဲ့ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေလား"