အတိတ်ဇာတ်လမ်းများ

ကုမင်တာ့ သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက စာပေပညာတွင် ထူးချွန်ကြောင်း ပြသခဲ့ပြီးနောက် အချိန်အများစုကို ကျောင်းတွင်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်ပြီးနောက်ပိုင်း ခရိုင်မြို့ရှိ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွင်သာ အများအားဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ကုမိသားစုသည် တရားမျှတမှုကို တန်ဖိုးထားသဖြင့် စာသင်နေသော သားဖြစ်သူ ကုမင်တာ့ ကိုပင် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ အိမ်မှုကိစ္စနှင့် လယ်လုပ်ငန်းခွင် ဝင်ရောက်ကူညီရန် တောင်းဆိုလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကုမင်တာ့ သည် သူ၏ညီမလေးနှင့် အချိန်များစွာ အတူမရှိခဲ့ဖူးပေ။

ရံဖန်ရံခါ သူမကို ပြန်တွေးမိလျှင် ကလေးတစ်ယောက်၏ ဝေဝါးသော မျက်နှာလေးကိုသာ မြင်ယောင်နိုင်သည်။ သူမသည် ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်လို အလွန်လှပကြောင်း မှတ်မိသော်လည်း အတိအကျ မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။

ညီမလေး ပြင်းထန်စွာ နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း သတင်းရရှိသောအခါ ကျောင်းမှခွင့်ယူပြီး ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အိမ်မှ ရင်ကွဲပက်လက် ငိုကြွေးသံများကို မမျှော်လင့်ဘဲ ကြားလိုက်ရသည်။

ညီမလေး ထွက်ခွာသွားသည်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ သူ အပြေးပြန်လာခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခွင့်မရလိုက်ပေ။

"နင့်ညီမလေးက... သူက... သူက အရမ်းကံကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပါ..."

အဖွားကုက ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

သမီးဖြစ်သူကို ပြန်လည်အောက်မေ့မိသောအခါ အဖွားကုသည် တိုတောင်းသော်လည်း လှပသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးသည် သူမနှင့်ခင်ပွန်းသည်အတွက် ဘုရားသခင် ပေးသနားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် လက်ဆောင်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ ငယ်ရွယ်သော်လည်း လိမ္မာပြီး စာနာတတ်သည်။ သူတို့၏ အဆန်းကြယ်ဆုံး စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ဤမျှ ထူးခြားကောင်းမွန်သော ကလေးမျိုး ရှိနိုင်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံမှုကြောင့်ပင် သက်ကြီးရွယ်အို လင်မယားနှစ်ယောက်သည် လောကကြီးရှိ အရာအားလုံးကို သူမအား ပေးအပ်ချင်ခဲ့ကြသည်။

အဖိုးကုသည် သူမ၏ သေဆုံးမှုကြောင့် အထူးတလည် ထိခိုက်ခံစားခဲ့ရပြီး တဖြည်းဖြည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အဖွားကုသည် ရုတ်တရက် ကုမင်တာ့ ၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသား... သူ့အစား အမေသာ သေလိုက်ချင်တယ်"

ကုမင်တာ့ သည် မိခင်၏ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် နျိုနျို ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားမှုအကြောင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း မိခင်၏ နာကျင်မှုကို လှုံ့ဆော်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အပြစ်ရှိစိတ် ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ကျွန်တော် ထပ်မမေးတော့ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင် မမေးရင်တောင် ငါ ပြောပြမှာပါ... ဒီအိမ်မှာ နင်က အပါးနပ်ဆုံးပဲ... ငါတို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် နင် နားလည်နိုင်လောက်တယ်... နျိုနျို... နျိုနျိုကလည်း ကံကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ... ဒီကလေးက နန်နန် ဝင်စားတာ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ်... နန်နန်လို အဖြစ်မျိုး အရောက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ကုမင်တာ့ ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

အဖွားကု မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အဖေရဲ့ အရက်ချက်နည်းကို မှတ်မိသေးလား"

ကုမင်တာ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီး၏ မိသားစုက ဤကိစ္စကို အရင်က ပြောဖူးပြီး သူ အရက်ချက်နည်းကို ယူထားသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ဖူးသည်။

"ကုမိသားစုမှာ ဘိုးဘွားပိုင် အရက်ချက်နည်း ရှိခဲ့ဖူးပေမယ့် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး... စပါးပိုလျှံတဲ့အခါ ဝင်ငွေဖြည့်ဖို့ နည်းနည်းပါးပါး ချက်ရုံလောက်ပါပဲ... ပတ်ဝန်းကျင်က အရက်ဆိုင်တွေ လာဝယ်ရလောက်အောင် မတန်ဖိုးမရှိပါဘူး"

မိခင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ သည် ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဖေက နည်းလမ်းကို တိုးတက်အောင် လုပ်ခဲ့တာလား... ဒါက ညီမလေးနဲ့ ဆိုင်နေလား"

အဖွားကု ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နန်နန် တစ်နှစ်ကျော်ကျော်လောက်မှာ နင့်အဖေ အရက်ချက်နေတာကို မြင်တော့ ကလေးမလေးက ရုတ်တရက် ထပြောတယ်... 'အဖေ... မှားနေတယ်... မှားနေတယ်' တဲ့"

ကုမင်တာ့ သည် သူ၏သားများ တစ်နှစ်ကျော်ကျော် အရွယ်က မည်သို့ ရှိခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ အကြီးဆုံးသား ကုယန်သည် အဉာဏ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း တစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် စကားကို ရေရေလည်လည် မပြောနိုင်သေးဘဲ စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ပြောတတ်သေးသည်။ ညီမလေးကဲ့သို့ ပါးနပ်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

"နင့်အဖေက အဲ့ဒီတုန်းက နန်နန် ထူးခြားမှန်း မသိခဲ့ဘူး... သူက နောက်ပြောင်ပြီး ဘယ်နေရာ မှားနေလဲလို့ မေးလိုက်တယ်... နန်နန်က ချက်လုပ်ပုံ အစီအစဉ် မှားနေတယ်... တစ်ခုခု ထည့်ဖို့ မေ့ကျန်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်... ငါက အရက်ချက်တာ နားမလည်တော့ အစီအစဉ် အတိအကျနဲ့ ဘာကျန်ခဲ့လဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူး... အဲ့ဒါကို ကြားတော့ နင့်အဖေ မျက်နှာပျက်သွားတယ်"

အဖွားကုသည် ဤအကြောင်းကို ပြောပြတိုင်း နောင်တရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသာ ချက်နည်းကို မှတ်မိနေခဲ့လျှင် မိသားစုအတွက် အပိုဝင်ငွေ ရရှိနေဦးမည်။

"နင့်အဖေက နန်နန် ပြောတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း တကယ် ချက်ကြည့်လိုက်တယ်... အစတုန်းကတော့ နင့်အဖေက သမီးကို အလိုလိုက်ပြီး အစားအစာတွေ ဖြုန်းတီးနေတယ်ထင်လို့ ငါ ဆူလိုက်သေးတယ်... ဒါပေမယ့် နန်နန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း ချက်ထားတဲ့ အရက်က အခု ငါတို့ နေနေတဲ့ တိုက်အိမ်ကြီး ဆောက်နိုင်တဲ့အထိ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

အဖွားကုသည် အိမ်ကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကုမိသားစုသည် တိုက်အိမ်ဖြင့် နေထိုင်ကြပြီး ချင်းရွှေရွာတွင် ရွာလူကြီးအိမ်ပြီးလျှင် ဒုတိယအကောင်းဆုံး အိမ်ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးသည့်တိုင် တစ်ရွာလုံးတွင် တိုက်အိမ်ဖြင့် နေနိုင်သော မိသားစု လက်ချိုးရေ၍ ရသည်။

အဖွားကုက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် နန်နန် ချက်နည်းအကြောင်း ပြောပြတဲ့ညမှာပဲ သူ အဖျားတက်လာတယ်... နင့်အဖေနဲ့ ငါ သန်းခေါင်ယံကြီး မြို့ကို သမားတော်ပြဖို့ ခေါ်သွားကြတယ်... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြို့ရောက်တာနဲ့ အဖျားကျသွားပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မဖျားခဲ့ဖူးသလို ခုန်ပေါက်နေတော့တာပဲ... ဒါပေမယ့် နင့်အဖေက ချက်နည်းအကြောင်း ပြန်မေးတော့ သူ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ အံ့သြသွားသည်။

ဒီနေ့ တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူ ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ နျိုနျို ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပြီး တောင်အောက် ရောက်သည်နှင့် ပြန်နိုးလာခြင်းသည် နန်နန် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်နှင့် အလွန် တူညီနေသည်။ နျိုနျို ကျန်းမိသားစုအိမ်မှ ထွက်ခွာလာစဉ်က တစ်ညလုံး အဖျားမကျခဲ့သော်လည်း ယွင်နန် မြို့သို့ ခေါ်သွားသည့်အခါ ချက်ချင်း အဖျားကျသွားသည်ကိုလည်း သတိရလိုက်၏။ ဒါက သမိုင်းတကျော့ ပြန်လည်နေခြင်းပင်။

အဖွားကု ဆက်ပြောသည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက နင့်အဖေနဲ့ ငါက နန်နန် ငယ်သေးလို့ အများကြီး မမှတ်မိတာလို့ပဲ ထင်ပြီး ဆက်မတွေးခဲ့ကြဘူး"

"အရက်ရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ မိသားစု အဆင်ပြေလာပြီးတော့ စုဆောင်းငွေ တော်တော်များများ ရလာတယ်... နန်နန် ၅ နှစ်အရွယ်ထိ ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးနိုင်ခဲ့တော့ သူ့ကို သေချာ ပျိုးထောင်နိုင်ပြီလို့ ယူဆပြီး ငါတို့ သူ့ကို ဘုရားကျောင်း ခေါ်သွားပြီး ယတြာချေခဲ့ကြတယ်"

ကုမင်တာ့ နားမလည်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာယတြာလဲ"

အဖွားကု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နင်တို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက် မွေးပြီးတဲ့နောက် နင့်အဖေနဲ့ ငါက သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်ခဲ့ကြတယ်... နှစ်တိုင်း ဘုရားကျောင်းသွားပြီး ဆုတောင်းတယ်... တစ်နှစ်မှာ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ မိန်းကလေး ရွှံ့ရုပ်တုလေးတစ်ခု ရောက်နေတာ တွေ့ပြီး နင့်အဖေက အဲ့ဒီရုပ်တုလေးလို ကံကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်ပါတယ်လို့ ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းလိုက်တယ်... မကြာခင် ငါ ကိုယ်ဝန်ရလာပြီး နန်နန်ကို မွေးခဲ့တယ်"

အဖွားကု၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြန်လည် ပြည့်လျှံလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းခြင်းတွေ များလွန်းရင် အသက်တိုတတ်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရင် နင့်အဖေကို အဲ့လို ဆုတောင်းခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့သမီးလေးကို ဘေးကင်းကျန်းမာစေချင်ရုံပါပဲ..."

ကုမင်တာ့ သည် ပျောက်ဆုံးသွားသော သူ၏ ဒုတိယသားကို တွေးမိပြီး စာနာစိတ် ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သားသမီး ဆုံးရှုံးရခြင်းသည် မိဘတိုင်းအတွက် မခံမရပ်နိုင်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုဖြစ်သည်။

"သူ ၅ နှစ်ပြည့်ပြီဆိုတော့ ကြီးပြင်းလာပြီလို့ ထင်ပြီး ဘုရားကျောင်းကို ယတြာချေဖို့ ခေါ်သွားရဲခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်ပြီး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တာနဲ့ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးရဲ့ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းသွားတယ်... ဆုတောင်းပြီး ရလာတဲ့ ကလေးတွေက အသက် ၁၈ နှစ် မပြည့်ခင် ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်လို့မရဘူးတဲ့... ငါတို့ စည်းကမ်းချိုးဖောက်မိပြီ... ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်"

အဖွားကု ငိုနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါတို့ မသိနားမလည်ဘဲ သမီးလေးကို ဒုက္ခပေးမိပြီ..."

ကုမင်တာ့ အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အမေ... အဲ့လို မတွေးပါနဲ့... ဘုန်းကြီးက မကောင်းဘူးလို့ပဲ ပြောတာပါ... သမီးလေး အသက်ဆုံးရှုံးမယ်လို့ ပြောတာမှ မဟုတ်တာ"

အဖွားကု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဘုရားကျောင်းက ပြန်လာပြီးတဲ့နောက် နင့်အဖေနဲ့ ငါ အရမ်း သတိထားခဲ့ကြတယ်... တစ်လလောက် ကြာသွားတယ်... ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး... နင့်အဖေ တောင်ပေါ်တက်တိုင်း အရင်လိုပဲ တောကြက်တွေ ယုန်တွေ သူ့ဆီ ရောက်လာတယ်... တောသစ်သီးတွေ မှိုတွေ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်... ငါတို့ ဘုန်းကြီးပြောတာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နေလိုက်ကြတယ်... အဲ့ဒီနေ့ မရောက်မချင်းပေါ့..."