အတိတ်ဒဏ်ရာများ ကုစားခြင်း

ကုမင်တာ့ ၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်ဆန်သွားသည်။

အဖွားကု၏ မျက်ဝန်းများတွင် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အတိတ်က မြင်ကွင်းများသည် သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုလူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို သဘောတူခဲ့လျှင် မည်မျှ ကောင်းမွန်မည်ကို သူမ အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူမ သားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီနေ့က နင့်အဖေ တောင်ပေါ်က ပြန်ဆင်းလာတော့ နန်နန်က ရွာအဝင်ဝမှာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ကစားနေတာကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်တယ်... သူ သွားခေါ်မယ်လုပ်တော့ ရုတ်တရက် တာအိုဆရာတစ်ပါးက နန်နန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်"

"နင့်အဖေ ပြောတာတော့ အဲ့ဒီတာအိုဆရာက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... အသက် ၂၀ ကျော်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်... ဒါပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းတယ်တဲ့..."

ကုမင်တာ့ က အမြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘာထူးဆန်းလို့လဲ"

အဖွားကု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အဖေ ပြောတာတော့ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မတူဘဲ လူအိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ တူတယ်တဲ့...လေးနက်ပြီး ထိုင်းမှိုင်းနေတာ လူငယ်တစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ တက်ကြွလန်းဆန်းမှုမျိုး လုံးဝ မရှိဘူးတဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ အသက်ရှူမှားသွားသည်။

အဖွားကုက ဆက်ပြောသည်။

"နင့်အဖေက သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း မကြိုက်ဘူး... မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အဲ့ဒီလူက ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ ငါတို့မိသားစုအကြောင်း အတိအကျ ပြောပြနိုင်ခဲ့တယ်... အစတုန်းကတော့ သူက ကြိုတင် စုံစမ်းထားတယ်လို့ ထင်ပြီး ဆက်မောင်းထုတ်နေတာ... ဒါပေမယ့် သူက ဒီည ငါတို့အိမ်က ခွေးမကြီး ခွေးပေါက် ၇ ကောင် မွေးလိမ့်မယ်... အဖြူ ၅ ကောင်၊ အမည်း ၂ ကောင် လို့ ပြောတယ်"

"နင့်အဖေ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောပြတော့ တစ်မိသားစုလုံးက တာအိုဆရာ နောက်နေတာလို့ပဲ ထင်ကြတာ... ငါတို့ ခွေးမကြီးက ပထမဆုံးအကြိမ် မွေးတာမှ မဟုတ်တာ... အဖေခွေးက ဘယ်အရောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ခွေးမကြီးက အဝါရောင် ခွေးပေါက်လေးတွေပဲ မွေးတတ်တာလေ... တခြားအရောင်တွေ အကုန်လုံး ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ခွေးမကြီး သေဆုံးသွားသည့်အချိန်ထိ နှစ်တိုင်းလိုလို ခွေးပေါက်များ မွေးလေ့ရှိသည်။

ကုမင်တာ့ က မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီည ခွေးမကြီး တကယ်မွေးပြီး တာအိုဆရာ ဟောခဲ့တဲ့ အရောင်အတိုင်း တကယ်ဖြစ်လာတာလား"

အဖွားကု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာက မဖြစ်သေးတဲ့ အရာတွေကို ကြိုဟောခဲ့တာ... နင့်အဖေက သဘာဝကျကျပဲ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို ယုံကြည်သွားတာပေါ့... နောက်တစ်နေ့ ရွာအဝင်ဝမှာ တာအိုဆရာနဲ့ ထပ်တွေ့တော့ နင့်အဖေ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့ဘူး"

"တာအိုဆရာက ငါတို့မိသားစုရဲ့ နင့်မျိုးဆက်မှာ စာပေထူးချွန်တဲ့ ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဟောတယ်... နင့်အဖေ အဲ့ဒါကို ကြားတော့ အလွန် ဝမ်းသာသွားတယ်... တာအိုဆရာက နင်တို့အားလုံးရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်တွေကို သေချာမေးတော့ နင့်အဖေက ပြောပြလိုက်တယ်"

"အဲ့ဒီနေရာမှာတင် တွက်ချက်ကြည့်ပြီးတော့ တာအိုဆရာက ငါတို့မိသားစုရဲ့ စာပေကြယ်ပွင့်က နင် ဖြစ်တယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါပေမယ့် နင်က ကံဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ မွေးဖွားလာတာမို့လို့ အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေဆိုရာမှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံရလိမ့်မယ်တဲ့... အဲ့ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုရင် တခြား ယတြာတစ်ခု လိုအပ်တယ်တဲ့"

ကုမင်တာ့ သည် နှစ်များတစ်လျှောက် အစိုးရစာမေးပွဲများတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြဿနာများကို ပြန်တွေးမိပြီး တာအိုဆရာကို စတင် ယုံကြည်လာမိသည်။

"နင့်အဖေက ယတြာချေပေးဖို့ တာအိုဆရာကို တောင်းပန်တယ်... ဒါပေမယ့် သူက ရွှေငွေ မလိုချင်ဘူး... နင့်ညီမလေးကိုပဲ လိုချင်တာ... နင့်အနာဂတ်အတွက် သူ့ကို ပေးဖို့ တောင်းတယ်... ငါတို့က ငြင်းလိုက်တာပေါ့... အဲ့ကျ တာအိုဆရာက ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတယ်... ၁၀ ရက်လောက်ကြာတော့ နင့်ညီမလေး ညဘက်ကြီး ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် နေမကောင်း ဖြစ်လာတယ်...သမားတော်က ကြည့်ပြီး မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်... ဆေးတောင် မပေးတော့ဘူး..."

"နင့်ညီမလေး ဆုံးတဲ့နေ့မှာပဲ ဘုရားကျောင်းထဲက မိန်းကလေး ရုပ်တုလေး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျပြီး ကွဲသွားတယ်"

"အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် အဲ့ဒီတာအိုဆရာကို နင့်ညီမလေး ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မှာ... ဒါဆို အခုထိ သူ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတယ်... ပြီးတော့ တာအိုဆရာက နင့်ကံကြမ္မာကို ပြင်ပေးနိုင်မှာ... နင့်အနာဂတ်လည်း တောက်ပလာမှာ..."

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဝမ်းနည်းနောင်တရနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကုမင်တာ့ က တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အဲ့ဒီတာအိုဆရာ ညီမလေးကို ခေါ်သွားရင်တောင် သူ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

အဖွားကု မျက်ရည်သုတ်နေရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ကုမင်တာ့ က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အမေ... အဲ့ဒီတာအိုဆရာက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာ... အစကတည်းက ညီမလေးကို လိုချင်နေတာ... သူပြသွားတဲ့ အစွမ်းတွေက မိဘတွေကို သမီးကို လိုလိုလားလား ပေးအပ်လာအောင် လုပ်တာပဲ... သူ မရနိုင်မှန်း သိလိုက်တော့ ဒေါသထွက်ပြီး ညီမလေး သေအောင် ယတြာလုပ်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်"

အဖွားကု အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ကုမင်တာ့ ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အရေးတကြီး မေးလိုက်သည်။

"တကယ် အဲ့လိုလား"

ကုမင်တာ့ ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ့မိဘတွေ ဘာမှားလို့လဲ။ သူတို့က နားမလည်လို့ ကလေးကို ဘုရားကျောင်း ခေါ်သွားပြီး ယတြာချေမိရုံသာ ရှိသည်။

ထိုလုပ်ရပ်သေးသေးလေးက ဤမျှ ကြီးမားသော ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ။

ရွေးချယ်ခွင့်သာ ရှိလျှင် သူတို့သည် သမီးလေး အသက်ရှင်နေခြင်းကို မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမို လိုလားကြသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက် ခံစားနေရသည်မှာ လုံလောက်နေပြီ။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ဤကိစ္စကြောင့် သူငယ်ပြန်သွားရပြီး မိခင်ဖြစ်သူသည်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အတိတ်က နာကျင်မှုများထဲတွင် နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆက် မတိုးနိုင်ကြသေးပေ။

ကုမင်တာ့ သည် ဤဆန်းကြယ်သော ကိစ္စရပ်များကို နားမလည်သော်လည်း မိခင်ကို နှစ်သိမ့်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှာမရနိုင်စရာ မရှိပေ။

"အဲ့ဒီတာအိုဆရာက ထူးဆန်းတယ်... အမေ ပြောတော့ ညီမလေးက အရမ်းကံကောင်းတယ်ဆို... သူက ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး ညီမလေးရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို ခိုးယူချင်တာ နေမှာပါ... ညီမလေးက သူ့လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားပေမယ့် ဝင်စားဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားတာပေါ့"

"သူက အမေတို့ကို လွမ်းလို့ အိမ်ပြန်လာတာလေ... တာအိုဆရာလက်ထဲသာ ပါသွားရင် ဝင်စားခွင့်တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီး နျိုနျို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို သတိရလိုက်သဖြင့် အဖွားကု ခေါင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... နန်နန်ဝင်စားတာ မဟုတ်ရင် နျိုနျို့မှာ တူညီတဲ့ မွေးရာပါအမှတ်အသား ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ... သူက နန်နန်ပဲ"

ကုမင်တာ့ က ဆက်ပြောသည်။

"နန်နန်သာ အဖေနဲ့ အမေကို တကယ် အပြစ်တင်ရင် အိမ်ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက အဖေနဲ့ အမေကို အမြဲ သတိရနေလို့ ဒုက္ခတွေကြားကနေ ပြန်လာတာ"

အဖွားကု၏ မျက်လုံးများ ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ့သမီးလေး... သူ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ ကလေး မရှိတော့ပါဘူး..."

ကုမင်တာ့ က ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းရတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး အရာပဲ... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့တော့... ငိုလွန်းရင် နေမကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်"

အဖွားကု ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"နင့်အဖေနဲ့ ငါ နင့်ကံကြမ္မာဆိုးကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့တာကို အပြစ်တင်လား"

ကုမင်တာ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အမေ... ကျွန်တော့်အနာဂတ်အတွက် ကျွန်တော်ပဲ တိုက်ပွဲဝင်သင့်တာပေါ့... တကယ်လို့ ညီမလေးကို ကျွန်တော့်အနာဂတ်နဲ့ လဲလိုက်ရင် ကျွန်တော်က ကိုယ့်ညီမလေးကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ရောင်းစားတဲ့ လူယုတ်မာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့... နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာခဲ့တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် ကျင့်ဝတ်တွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ"

အဖွားကုသည် သားဖြစ်သူကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ် ကျင့်ဝတ်များနှင့်အညီ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော သူမ၏ အထူးချွန်ဆုံး သားဖြစ်သည်။

မိခင်ကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ကုမင်တာ့ သည် အခန်းထဲသို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်ဝင်လာသည်။ နျိုနျိုသည် စောင်လွှမ်းလျက် ယွင်နန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သားအမိနှစ်ယောက် တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြပုံရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကုမင်တာ့ ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် သွေးသားတော်စပ်မှုကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤကလေးက သူ့ကို "အဖေ" ဟု ခေါ်ဆိုကတည်းက သမီးအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးရမည်ဟု ခံယူထားသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ရှိနေပြီး နျိုနျိုနှင့် အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။

"နျိုနျို... အဖေ သမီးကို မေးစရာ နည်းနည်း ရှိတယ်... ဖြေချင်ရင်ဖြေ... မဖြေချင်ရင် မဖြေနဲ့နော်... ဟုတ်ပြီလား"

ကုမင်တာ့ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေ သိချင်တာ ရှိရင် နျိုနျို ပြောပြမယ်... နျိုနျို အဖေ့ကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားချင်ဘူး"

ကလေးမလေး၏ ယုံကြည်အားကိုးသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး ကုမင်တာ့ ၏ နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အမေ ပြောသော "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သမီးလေး" ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာ သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ကလေးမျိုး ဆုံးရှုံးရလျှင် မည်သူမဆို နှစ်ပေါင်းများစွာ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။