မိတ်ဆွေဟောင်းနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ကုမိသားစုသည် တောဝက်သား ပေါင်၇၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူး ရောက်ရန် လိုသေးသဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်စားရန် အနည်းငယ်ချန်ပြီး ကျန်တာကို ရွာသားများအား ဈေးလျှော့ရောင်းသင့်သော်လည်း ကုမိသားစုသည် အနည်းငယ်သာ ရောင်းချပြီး အများစုကို သိမ်းထားလိုက်သည်။

ကုမိသားစုမှ ကလေးများသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ အသားမရောင်းဘူးဆိုသည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် စားရမည်ဟု ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အသားကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် စားခဲ့ရပြီး ကလေးများသည် လုံးဝ မငြီးငွေ့ကြပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့သည် နေ့စဉ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပနေရသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

အဖွားကုသည် တောဝက်သား အများစုကို ရောင်းချချင်သော်လည်း ကုမင်တာ့ က တားမြစ်ခဲ့သည်။

"အခု ကျွန်တော်တို့ တို့ဖူးရောင်းနေပြီဆိုတော့ အရင်ကထက် အများကြီး အဆင်ပြေလာပါပြီ... အရင်လို ချွေတာနေစရာ မလိုပါဘူး... ကလေးတွေက ကြီးထွားရမယ့်အရွယ် ရောက်နေပြီ... ယောက်ျားလေးတွေက သန်မာမှ နောင်ကျရင် မိန်းမရလွယ်မှာ... မိန်းကလေးတွေက ကျန်းမာမှ ကလေးမွေးရင် စိတ်မပူရမှာ"

ဤသို့ ပြောပြီး ကုမင်တာ့ က မိခင်ဖြစ်သူကို နားချခဲ့သည်။

အဖွားကုသည် မြေးများကို အမှန်တကယ် ချစ်ခင်သော အဖွားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နှမြောသော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံလိုက်၏။

ကုမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးဘက်မှ ကလေးများအတွက် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည်မှာ ကုမင်တာ့ ၏ သီးသန့် စာသင်ဝိုင်း ပိတ်သိမ်းသွားခြင်းပင်။

ကုမင်တာ့ သည် ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် ပြည်နယ်မြို့သို့ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်၍ ကလေးများကို စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာရေးခြင်း ဆက်လက် မသင်ကြားပေးနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် မထွက်ခွာမီ သူတို့ကို အိမ်စာ အများအပြား ပေးခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ကုယွင်နှင့် ကုကျင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အိမ်စာကို အလေးအနက် မထားကြပေ။ သူတို့ အိမ်စာမလုပ်လျှင်လည်း ဒုတိယဦးလေးက အပြစ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားကြသည်။ မိဘများကို ရှောင်ရှားနိုင်သရွေ့ သူတို့ အရိုက်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် လှောင်ချိုင့်ထဲမှ လွတ်လာသော ငှက်များကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးလွှားဆော့ကစားကြပြီး ခွေးနှင့်ကြောင်များကို စနောက်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ အဖွားကု၏ ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။

အဖွားကုသည် သားအရင်းများအပေါ် အလွန် တင်းကျပ်သော်လည်း မြေးများအပေါ် အလိုလိုက်တတ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း တင်းကျပ်စွာ ပျိုးထောင်ရန် ကုမင်တာ့ က အဖွားကုကို နားချခဲ့ခြင်းပင်။

"သူတို့က နောင်တစ်ချိန်မှာ မိသားစုရဲ့ အဓိကထောက်တိုင်တွေ ဖြစ်လာကြမှာ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက သူတို့ကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားတယ်... အခုကတည်းက မသွန်သင်ရင် နောင်ကျရင် အကျင့်ပျက်သွားလိမ့်မယ်... အမေ... ကုကျင်းက နောက်ဆုံးမှာ လက်သမားပညာသင်ခွင့် ရလာပေမယ့် အပင်ပန်းမခံနိုင်လို့ ပညာမတတ်မြောက်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူးမလား"

ကုမင်တာ့ ၏ အကြံပေးချက်ကို ကြားသောအခါ အဖွားကု ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကုကျင်းသည် စာသင်ရာတွင် ပျင်းရိပြီး စည်းကမ်းမရှိကြပေ။

နောင်ကျရင် လက်သမားပညာသင်ရာတွင်လည်း အပင်ပန်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဖွားကုသည် သားအကြီးဆုံး လင်မယားကို ထပ်မံ ဆူပူလိုက်ပြန်သည်။ တောရွာမှ ကလေးများသည် စောစီးစွာ ရင့်ကျက်ကြသည်။

အားလုံးနီးပါး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အိမ်မှုကိစ္စ ကူလုပ်ကြသည်။ သို့သော် သားအကြီးဆုံး လင်မယားက သူတို့၏ သားနှစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားကြ၏။

ကုယွင်သည် ၁၄ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ခွေးနှင့်ကြောင်များကို လိုက်စနောက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေဆဲပင်။

ယခု ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ လယ်လုပ်ငန်းခွင်တွင် လုပ်စရာ သိပ်မရှိတော့ပေ။ တစ်ညလုံး စဉ်းစားပြီးနောက် အဖွားကုသည် သားအကြီးဆုံးဘက်မှ မြေးနှစ်ယောက်ကို ဖခင်ထံမှ ခြင်းတောင်းယက်နည်းနှင့် ကြိုးကျစ်နည်း သင်ယူရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

အဖိုးကုသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် အဖွားကုက သူ အလုပ်လုပ်လာအောင် အတော်လေး ချော့မော့ပြောဆိုခဲ့ရသည်။

ချန်ချွန်ဟွာသည် ဤသတင်းကို ကြားသိသောအခါ သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သားဖြစ်သူ ပညာတတ်သွားပြီဟု ဝမ်းသာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဖွားကုကို တွန့်ဆုတ်စွာ မေးမြန်းခြင်းပင်။

"အမေ... သူတို့ ယက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ကျွန်မတို့ သားအကြီးဆုံးမိသားစု ပိုင်ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ချွန်ဟွာ၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ ရိုးရှင်းသည်။ သူတို့ ယက်လုပ်သော ကြိုးခွေများသည် တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း လင်မယားနှစ်ယောက် နေ့စဉ် တို့ဖူးရောင်းထွက်ကြသည်။ စိတ်ပါလျှင် ရောင်းချနိုင်ပြီး မရောင်းချင်လျှင် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးနိုင်သည်။

သူမက သူမ၏မိသားစုမှ ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်ကို သူများလက်ထဲ မပါစေချင်ရုံသာ။

ပါးနပ်သော အဖွားကုသည် ချွေးမကြီး၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ သည်းမခံတော့ဘဲ ဆဲဆိုလေတော့သည်။

"ဒါဆို သူတို့ရဲ့ မစင်တွေကိုရော နင်တို့ သားအကြီးဆုံးမိသားစု ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ မပြောဘူးလား... အိမ်သယ်သွားပြီး စားလိုက်ပါလား... နင်က အဲ့လောက်တောင် တွက်ကပ်နေမှတော့ ကိုယ့်ကလေး ကိုယ်ဘာသာ ကျွေးမွေးလိုက်... ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဆော့ကစားနေတာ နင် အလိုလိုက်ထားလို့ ဖြစ်နေတာ... ငါသာ နင့်နေရာမှာဆိုရင် ရှက်လွန်းလို့ သေလိုက်ပြီ... နင်က ပြောရဲသေးတယ်"

အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် ချန်ချွန်ဟွာ အလွန် အရှက်ရသွားသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် သူမ အလွန် အစွန်းရောက်သွားသည်။ ယခင်က ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် တစ်နာရီလောက်သာ ယက်လုပ်ရသော အလုပ်သည် ယခုအခါ ရက်စက်သော အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်က တစ်နေ့လုံး စောင့်ကြည့်ခိုင်းစေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကလေးများ မဆုံးနိုင်အောင် ညည်းညူနေရသည်။

တစ်နေ့တာကုန်သောအခါ သူတို့ လက်မောင်းပင် မမြှောက်နိုင်တော့ပေ။

ကုယွင်နှင့် ကုကျင်း တို့သည် ကုမင်တာ့ ကိုပင် လွမ်းဆွတ်လာကြ၏။

ဒုတိယဦးလေး အိမ်ရှိစဉ်က စာရေးလေ့ကျင့်ရသည်မှာ မျက်လုံးဖွင့်သည်နှင့် ခြင်းတောင်းယက်ရသလောက် မဆိုးရွားကြောင်း ခံစားမိလာသည်။

သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ကုမိသားစုသည် ထင်းတဲအပြည့် ခြင်းတောင်းများ စုဆောင်းမိခဲ့ပြီး အဖွားကုက မြို့ထဲတွင် ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။

ချန်ချွန်ဟွာက ခြင်းတောင်းရောင်းရငွေမှ ဝေစုလိုချင်သော်လည်း အဖွားကု၏ ပြင်းထန်စွာ ဆူပူမှုကို ထပ်မံ ခံလိုက်ရသည်။

ခြင်းတောင်းယက်ရန် ဝါးပြားများ ကုန်သွားသောအခါ ကုယွင်နှင့် ညီဖြစ်သူတို့သည် သူတို့၏ ဒုက္ခများ ပြီးဆုံးပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း အဖွားကုက တောင်ပေါ်သို့ ထင်းခွေရန် ချက်ချင်း တိုက်တွန်းပြန်သည်။ နေ့စဉ် အလုပ်များ ပေးထားသဖြင့် သူတို့ လုံးဝ မနားရပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကုမင်တာ့ သည် တူနှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့မိကြောင်း လုံးဝ မသိရှိဘဲ ဇနီးနှင့် သမီးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ ခရီးရှည် ထွက်ခွာသွားလေပြီ။

ပုံမှန်အားဖြင့် မြင်းလှည်းဖြင့် ခရီးသွားလျှင် ပြည်နယ်မြို့သို့ ရောက်ရန် ၁၀ ရက်ခန့် ကြာမြင့်သည်။

သို့သော် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ မြောက်ဘက် ခရီးစဉ်သည် ထိုနေရာတွင် မဆုံးဘဲ ကျန်နန်ဒေသသို့ ဦးစွာသွားရောက်ပြီး မြို့တော်သို့ ရောက်မှသာ ပြန်လှည့်လာလိမ့်မည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့သည် မကြာခဏ ခရီးသွားလေ့ရှိပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော မြို့ငယ်များတွင် တစ်ရက် နှစ်ရက်ခန့် ရပ်နားလေ့ရှိသည်။ ကုန်ပစ္စည်းများ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ လိုက်ပါစီးနင်းသူများလည်း များပြားလာသည်။ ကုမင်တာ့ ကဲ့သို့ ပြည်နယ်မြို့သို့ စာမေးပွဲဖြေရန် သွားကြသော စာသင်သားများလည်း ပါဝင်သည်။

ခရီးစဉ် နှေးကွေးသော်လည်း ကုမင်တာ့ ကျေနပ်မိသည်။ သူ၏ မိသားစု ပါလာပြီး ကလေးသုံးယောက်မှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ခရီးစဉ် အရမ်းမြန်လျှင် လိုက်ပါနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကုမင်တာ့ သည် ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲတွင် မိတ်ဆွေများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အစိုးရစာမေးပွဲ အကြိမ်ကြိမ် ဖြေဆိုဖူးသဖြင့် ခရိုင်အသီးသီးမှ ပညာတတ်များကို သိကျွမ်းထားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ဟွိုင်ကျဲခရိုင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခရီးသည်အသစ်များ ထပ်တိုးလာသဖြင့် သူ၏ မိတ်ဆွေအချို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

"အစ်ကိုစွန်း... ဒါ ကျွန်တော့်ဇနီးပါ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးသုံးယောက်..."

ကုမင်တာ့ က သူ၏မိသားစုကို စွန်းကျားရှင်း နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

စွန်းကျားရှင်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ လီ တို့သည် ကုမိသားစု၏ ကလေးများကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ ၁၀ နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေးမရသေးပေ။

စွန်းကျားရှင်းသည် ကုမင်တာ့ နှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်နေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ နှိမ့်ချပေါင်းသင်းခြင်းပင်။

အစိုးရစာမေးပွဲတွင် ပညာတတ်များ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အစဉ်လိုက်အားဖြင့် ထုံရှန်း၊ ရှီးချိုင်၊ ကျူးရန်နှင့် ကျင်းရှီတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ကုမင်တာ့ သည် ထုံရှန်းသာ ဖြစ်သော်လည်း စွန်းကျားရှင်းသည် ကျူးရန် ဖြစ်သည်။ စွန်းကျားရှင်းသည် နောက်နှစ် မြို့တော်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန်အတွက် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ရန် ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် လိုက်ပါလာခြင်းပင်။

"ထုံရှန်း" ဖြစ်လာခြင်းက ရွာသားများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိနိုင်သော်လည်း အစိုးရစာမေးပွဲစနစ်၏ တံခါးပေါက်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိခြင်း မဟုတ်သလို အကျိုးခံစားခွင့် အစစ်အမှန်လည်း မရရှိပေ။

"ရှီးချိုင်" ဖြစ်လာပါက လယ်မြေအချို့အတွက် အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိမည်။ ဆက်လက် စာမေးပွဲ မဖြေတော့လျှင်ပင် မြို့ထဲတွင် စာသင်ကျောင်းဖွင့်ပြီး ကျောင်းသားများကို သင်ကြားပေးနိုင်သည်။

"ကျူးရန်" ဖြစ်လာပါက လယ်မြေ ဧက ၃၀၀ အတွက် အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိရုံသာမက အစိုးရအရာရှိ လောကထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်း ဝင်ရောက်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ရာထူးတောင်းခံနိုင်သည်။ ပိုမြင့်သော နေရာသို့ တက်လှမ်းရန် ခက်ခဲသော်လည်း သာမန်ပညာတတ်များနှင့် ကွာခြားသွားမှာပင်။

စွန်းကျားရှင်းနှင့် ကုမင်တာ့ တို့သည် အသက်အရွယ်ချင်း တူညီကြသော်လည်း စွန်းကျားရှင်းသည် မြို့တော်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော ကတိကဝတ်ကို ပြသနေသည်။ ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ သူတို့၏ လူမှုအဆင့်အတန်း ကွာခြားသော်လည်း စွန်းကျားရှင်းသည် ကုမင်တာ့ နှင့် ပေါင်းသင်းရန် နှစ်သက်နေခြင်းပင်။

သူ၏ဇနီး လီ သည်လည်း အလွန် ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ကုမိသားစု၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏အကြည့်က နျိုနျိုထံတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ကလေးမလေးက သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ စနောက်လိုက်ဧ။

"သမီးလေး... အဒေါ့်မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား... ဘာလို့ အဲ့လို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ"

ကျန်းယွင်နန်က လူများကို စိုက်ကြည့်ခြင်းသည် ရိုင်းပျကြောင်း ပြောပြရန် နျိုနျို့ကို ဆွဲလိုက်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ နျိုနျို ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်သည်။

"အဒေါ်စွန်း... အဒေါ် မြို့တော်ကို သွားလို့မဖြစ်ဘူး"

နျိုနျို အော်ပြောလိုက်သည်။