အကူအညီတောင်းခြင်း

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကတော် စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားသည်။ ခင်ပွန်းသည် သူမကို ဂရုစိုက်နေသေးသည်၊ သူမနှင့် မခွဲနိုင်သေးဘူးဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် အတွင်းခန်းထဲတွင် သားအမိနှစ်ယောက် ဆက်ပြောနေကြသည်။ သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကြီးဝမ်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အခု ကွာရှင်းမယ် ဟုတ်လား... မဖြစ်ဘူး... အခုလောလောဆယ် မင်းစာမေးပွဲဖြေဖို့ သူရှာပေးတဲ့ ပိုက်ဆံကို မှီခိုနေရတာလေ... အနည်းဆုံးတော့ စာမေးပွဲအောင်တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး... အဲ့ကျရင် သူက မျက်စိကွယ်သွားလောက်ပြီဆိုတော့ မင်းက ချမ်းသာတဲ့အိမ်က သမီးပျိုတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး ဝမ်မိသားစု မျိုးဆက်ပြန့်ပွားအောင် လုပ်လို့ရပြီပေါ့"

ဝမ်ကတော်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက မိခင်၏စကားကို ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။

အတိတ်ကာလက မိခင်ဖြစ်သူ လွန်လွန်းလျှင် ခင်ပွန်းသည်က တားမြစ်လေ့ရှိပြီး မိခင်ကွယ်ရာတွင် သူမကို နှစ်သိမ့်တတ်သည်။

ခင်ပွန်းသည် သူမကို ဂရုစိုက်နေသေးသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ခင်ပွန်းသည်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အမေကလည်း သူ့ကို နေ့တိုင်း ဒုက္ခမပေးပါနဲ့... သူက အိမ်မှုကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်ပြီး ညဘက် ကောင်းကောင်း မအိပ်ရရင် နောက်နေ့ ပန်းထိုးဖို့ ဘယ်လိုလုပ် အားရှိတော့မလဲ... နောက်ပိုင်း သူ ပိုက်ဆံရှာတာ နည်းလာတယ်... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် စာမေးပွဲအောင်တဲ့အထိ သူ့ကို ထောက်ပံ့ခိုင်းထားလိုက်... ပြီးရင် သူသေသွားရင်တောင် ကျွန်တော် နောက်မိန်းမယူဖို့ ပြောလို့ရတာပဲ"

"မျက်စိကွယ်တာနဲ့ သေမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး"

အဖွားကြီးဝမ်က အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယောက်ကျူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သေမသေ ဆိုတာ ရိုးရှင်းပါတယ်... ကလေးမရနိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ညသန်းခေါင် ရေတွင်းထဲ ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားနိုင်တာပဲ... ဒါ နားလည်ရခက်လို့လား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကြီးဝမ်သည် သားဖြစ်သူကို ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် လက်ခုပ်တီးပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"သားက တော်လိုက်တာ... ဒီမိန်းမက အရပ်ရှည်ပြီး တုံးအအကြီး... မင်းနဲ့ တကယ် မလိုက်ဖက်ပါဘူး... နောက်အိမ်ထောင်ပြုရင် အမေ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးတစ်ယောက် ရှာပေးမယ်"

အပြင်ဘက်မှ နားထောင်နေသော ဝမ်ကတော်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားသည်။ ခင်ပွန်းသည် စာမေးပွဲအောင်ပြီး ဘဝကောင်းစားလာမည့် နေ့ရက်ကို မျှော်လင့်ရင်း သူမ နေ့စဉ် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံပြီး ပန်းထိုးခဲ့သည်။

ယခုတော့ အားလုံးသည် သူမ၏ တစ်ဖက်သတ် ဆန္ဒသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေပြီ။ သူမ၏ တစ်သက်တာ လက်တွဲဖော်၊ အိပ်ရာတူ အဖော်ဟု ထင်မှတ်ထားသူသည် သူမ ပိုက်ဆံပိုရှာနိုင်စေရန်အတွက်သာ ဟန်ဆောင်ကြင်နာပြနေခြင်းသာ။

နောက်မိန်းမယူနိုင်ရန် သူမ သေဆုံးမည်ကိုပင် တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေသည်။

ဝမ်ကတော်၏ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ အထဲသို့ ဝင်ပြီး ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။

မဖြစ်ဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ အခု မဖြစ်သေးဘူး။

သူမ၏ လက်သည်းများ အသားထဲ စိုက်ဝင်သွားသည်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

ခင်ပွန်းသည်၏ ရက်စက်သော စိတ်ထားကို သိလိုက်ရပြီဖြစ်၍ ယခုဝင်ပြီး ဖွင့်ချလိုက်လျှင် ဒီညတွင်းချင်း ရေတွင်းထဲ အပစ်ချခံရပြီး သေဆုံးသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့မိ၏။

ဒါပေမယ့် ဘယ်ကို သွားရမလဲ။

ဝမ်ကတော် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။ လမင်းပုံစံတံခါးပေါက်၊ စင်္ကြံလမ်းနှင့် ကျောက်တောင်တုတို့ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာလောကကြီး ကျယ်ပြောလှသော်လည်း သူမ သွားစရာနေရာ မရှိပေ။

ဘာလုပ်ရမလဲ... ဘယ်လို အသက်ဆက်ရှင်ရမလဲ။

သတိမထားမိခင်မှာပင် ဝမ်ကတော် ငိုကြွေးနေမိသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်စေလိုသဖြင့် ခြံဝင်းထောင့်ရှိ ကျောက်တောင်တု နောက်ကွယ်သို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ လွတ်လပ်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု သူမနားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ဝမ်ကတော် မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ရာ လက်ကိုင်ပုဝါကိုင်ထားသော လက်သေးသေးလေးတစ်ဖက် သူမရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

"မငိုပါနဲ့... အတူတူ စဉ်းစားကြမယ်... နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပါ"

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ဝမ်ကတော် အငိုတိတ်သွားသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နျိုနျို့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ပြီး အော်ငိုလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ကျန်းယွင်နန် လုပ်ပေးသကဲ့သို့ သူမ၏ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... မငိုနဲ့နော်... မငိုနဲ့နော်... လိမ္မာတယ်... မငိုနဲ့နော်"

ဝမ်ကတော် ပို၍ ငိုကြွေးလာသည်။ မိဘများ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း မည်သူကမျှ သူမကို ကလေးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံတော့ပေ။ ယခု ကလေးမလေးတစ်ယောက်ထံမှ နှစ်သိမ့်မှု ရယူနေရသည်။

ဝမ်ကတော် အချိန်အကြာကြီး ငိုကြွေးပြီး နျိုနျိုကလည်း အချိန်အကြာကြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

ကြို့ထိုးသည်အထိ ငိုကြွေးပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဒေါ်... အဒေါ်... အဒေါ် ဘာလုပ်ရမှန်း တကယ် မသိတော့ဘူး..."

"အမေ ပြောဖူးတယ်... အခက်အခဲ ဘယ်လောက်ကြီးကြီး အဖြေရှိတယ်တဲ့... ကိုယ်မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဖြေရှင်းနိုင်မယ့်သူကို ရှာရမယ်တဲ့"

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မွေးစားမိခင် ကျန်းယွင်နန်ကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူမပြောသမျှ စကားတိုင်းကို မှတ်မိနေသည်။

နျိုနျိုက အဖြေမပေးနိုင်သော်လည်း ကလေးမလေး၏ ကူညီချင်စိတ်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကတော် အရင်လောက် မထိတ်လန့်တော့ပေ။

"အဒေါ်က မြို့ထဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူး... ဘယ်သူ့ကို အကူအညီတောင်းရမှန်း မသိဘူး"

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် ဘာဖြစ်နေလဲ သမီး သိတယ်... အဖွားကြီးကြောင့် မဟုတ်လား... သမီး အမေ့ကို ပြောပြီး သူ့ကို ရိုက်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ဝမ်ကတော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤကိစ္စမျိုးကို ကလေးကို မပြောပြသင့်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အဒေါ် အခု တော်တော် နေကောင်းသွားပါပြီ... အဒေါ်က လူကြီးလေ... ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ် ဖြေရှင်းရမှာပေါ့"

ဝမ်ကတော် ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ နျိုနျို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။

နျိုနျို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယောက္ခမ ရိုက်တုန်းက အဒေါ် မငိုဘူး... အခု အရမ်းဝမ်းနည်းနေတယ်ဆိုတော့ ပြဿနာအကြီးကြီး ကြုံနေရတာ ဖြစ်မယ်... အမေ့ဆီ အတူတူ သွားရအောင်... သမီးအမေက အတော်ဆုံးပဲ... သူ့ဆီမှာ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှိမှာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကတော် ရပ်တန့်သွားသည်။

နျိုနျို ရင်ကော့လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သမီးကို ကလေးမို့လို့ ဘာမှမပြောပြဘူး မဟုတ်လား... သမီးအမေက လူကြီးလေ... သူ သေချာပေါက် ကူညီနိုင်မှာ"

ဝမ်ကတော် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်က သမီးအမေနဲ့ ဆွေမျိုးမတော်ဘူးလေ... သူ... သူက အဒေါ့်ကို တကယ် ကူညီချင်ပါ့မလား"

နျိုနျိုက ပြန်ပြောသည်။

"အဖွားကြီးက အဒေါ့်ကို ရိုက်တုန်းကလည်း အမေနဲ့ ဆွေမျိုးမတော်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ကူညီခဲ့တာပဲလေ"

ထိုရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကတော် မှင်သက်သွားသည်။ သူမတွင် မြို့ထဲ၌ ဆွေမျိုးမရှိသလို အိမ်နီးချင်းများနှင့်လည်း အဆက်အဆံ မရှိပေ။ အရင်က အရိုက်ခံရတိုင်း မည်သူမျှ ဝင်မကူညီခဲ့ကြပေ။

နျိုနျို ပြောသလိုပင် ယခု သူမ အားကိုးနိုင်သူမှာ ခုနက ကူညီပေးခဲ့သော ကျန်းယွင်နန်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် သူစိမ်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အကူအညီတောင်းခြင်းသည် ရိုင်းပျရာ ရောက်မလား။

ဝမ်ကတော်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

နျိုနျိုကမူ သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ လက်ကိုဆွဲပြီး အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

အဝေးမှ လူရိပ်နှစ်ခုကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွင်နန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သမီးဖြစ်သူကို ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"နျိုနျို... အဒေါ့်ကို ဘာလို့ ဆွဲလာတာလဲ"

ဝမ်ကတော် ပြန်သွားသည်မှာ မကြာသေးပေ။ ဘာကြောင့် နျိုနျိုနှင့်အတူ ပြန်ပါလာသည်ကို ကျန်းယွင်နန် နားမလည်နိုင်ပေ။

အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ကတော်၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယွင်နန် လက်ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ယောက္ခမ ထပ်ရိုက်ပြန်ပြီလား"

ဝမ်ကတော်၏ နှာခေါင်းများ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ... ကယ်ပါဦး"

ကျန်းယွင်နန် လန့်သွားပြီး သူမကို အိမ်ထဲသို့ အမြန် ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

နောက်ဖေးအိမ်တွင် ဝမ်ယောက်ကျူသည် ဇနီးသည် ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် နောင်တရလာသည်။ သူ၏ နက်နဲသော အစီအစဉ်များကို ဘာကြောင့် ဖွင့်ပြောမိလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ ထပြီး အိမ်အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထူးခြားမှု မရှိပေ။

ဇနီးသည် ရှေ့ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူပြောလိုက်သော စကားများကို မကြားလောက်ဘူးဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေမိသည်။

အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို သူ၏အစီအစဉ်များ လုံးဝ မပေါက်ကြားစေရန် ထပ်ခါတလဲလဲ မှာကြားလိုက်သည်။

မှာကြားပြီးသည့်တိုင် ဝမ်ယောက်ကျူ စိုးရိမ်နေဆဲပင်။ မိခင်ဖြစ်သူကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ... ရှေ့ခြံဝင်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေလဲ သွားကြည့်ပါဦး... ပြန်ခေါ်လာခဲ့"

အဖွားကြီးဝမ်သည် သားစကားကို ဘုရားစကားလို မှတ်ယူလေ့ရှိသဖြင့် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ချွေးမကို ရှာရန် ရှေ့ခြံဝင်းသို့ အပြေးထွက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကတော်သည် ကျန်းယွင်နန်၏ လက်ကိုကိုင်ကာ သူမ ကြားခဲ့ရသည်များကို ငိုယိုပြောပြနေသည်။

လူ့အသက်နှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်၍ အာဏာပိုင်များကို တိုင်ကြားရန် ကျန်းယွင်နန် အကြံပြုမလို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပျက်သေးသဖြင့် တိုင်ကြား၍ အရာထင်မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်... သူတို့ကို စိတ်အေးသွားအောင် လုပ်ထား... ဒေါသတကြီး ပြန်သွားတုန်းက ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

ကျန်းယွင်နန် မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကတော် မျက်နှာနီသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ယောက္ခမနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်မရိုက်ရဲအောင် လုပ်မယ်လို့ တွေးထားတာ"

ကျန်းယွင်နန် အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်လိုက်... ခံစားခဲ့ရသမျှ မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်... ဒါပေမယ့် သူတို့ နင့်ကို သတ်ချင်နေတယ်ဆိုတာ သိထားကြောင်း လုံးဝ အသိမပေးနဲ့"

"နင် ပြောတယ်မလား... သူတို့က နင့်ဝင်ငွေကို မှီခိုနေရတယ်ဆို... အနည်းဆုံးတော့ စာမေးပွဲအဖြေ မထွက်မချင်း နင် လုံခြုံနေဦးမယ်"

"ဒါပေမယ့် ဒီလို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ ယောကျ်ားမျိုးနဲ့ အမြန်ဆုံး ကွာရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်"

ဝမ်ကတော်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ကျန်းယွင်နန်၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ နူးညံ့သော လက်တစ်စုံက ကူညီဖြေရှင်းပေးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းယွင်နန်က အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ကူညီပေးပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ကြင်နာတတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ယခု သူမသည် မုန်တိုင်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရွက်လွှင့်နေရသော လှေငယ်လေးတစ်စင်းမှ မီးပြတိုက်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်မကျန်း... ဘယ်လို ကွာရှင်းရမလဲဟင်"

ဝမ်ကတော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဝမ်ကတော်..."

သို့သော် ဝမ်ကတော်က ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ... ကျွန်မ နာမည်က လျူရှောင်ရူ ပါ... ကျွန်မမှာ နာမည်ရှိပါတယ်... ဝမ်ကတော် မဖြစ်ချင်တော့ပါဘူး"

ခင်ပွန်းသည်၏ မျိုးရိုးက ဝမ် ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများက ဝမ်ကတော်ဟု ခေါ်ကြသည်။ ခင်ပွန်းနှင့် ယောက္ခမကလည်း သူမ၏ နာမည်ရင်းကို ခေါ်ခဲသဖြင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၌ နာမည်ရှိကြောင်း မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခု ခင်ပွန်းသည်၏ စရိုက်မှန်ကို သိလိုက်ရပြီဖြစ်၍ လျူရှောင်ရူအား သူ့မျိုးရိုးကို ဆက်လက် ယူခိုင်းခြင်းသည် သူမကို အလွန် ရွံရှာစေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က သူမကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံပြောင်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ရူ... သူ့ဆီက ကွာရှင်းခွင့်ရဖို့ အလွယ်ဆုံးနည်းလမ်းကတော့ ကြီးမားတဲ့ တင်တောင်းကြေးပါလာမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ကို လိုချင်လာအောင် လုပ်တာပဲ... ဒါပေမယ့် သူ့လိုလူမျိုးက တခြားမိန်းကလေးတွေကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူမို့လို့ မသင့်တော်ပါဘူး"

လျူရှောင်ရူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ့ရုပ်ရည်က သာမန်ပါပဲ... မိန်းကလေးတွေ စိတ်ဝင်စားလောက်တဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲမှာ ထူးထူးချွန်ချွန် မအောင်မြင်ရင် ဘယ်မိန်းကလေးမှ သူ့ကို ယူချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

"နောက်နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်... သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားပြီး လူတွေက သူနဲ့ ပတ်သက်ရမှာ ရှက်လာအောင် လုပ်ရမယ်... ဒါဆို ကွာရှင်းဖို့ ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်"

လောကကြီးက ထိုသို့ပင်။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် ကွာရှင်းခြင်းသည် လက်ဖဝါးလှန်သကဲ့သို့ လွယ်ကူသော်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်မူ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူရှောင်ရူ စဉ်းစားဟန် ပေါ်လာသည်။

"နင် သူနဲ့ ပေါင်းသင်းလာတာ ကြာပြီပဲ... သူ့အကြောင်း တစ်ခုခု သိတာများ ရှိလား"

ကျန်းယွင်နန်က အဖြေကို မစောင့်ဘဲ အံကြိတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မရှိရင်လည်း လုပ်ကြံဖန်တီးလိုက်... ပိုဆိုးလေ ပိုကောင်းလေပဲ"

ကျန်းယွင်နန်သည် လျူရှောင်ရူကို အမှန်တကယ် ကူညီချင်သဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြောပြလိုက်သည်။

"ငါ့မိထွေးက အရမ်း အဆိပ်ပြင်းတယ်... ဒါပေမယ့် ငါ့အဒေါ်ကိုတော့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့အဒေါ်က ရူးနေပြီး မျက်နှာတို့ ဂုဏ်သိက္ခာတို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်လို့ပဲ... သူက တစ်နေ့လုံး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတော့ ငါ့မိထွေးက သူ့ကို တွေ့ရင် ရှောင်သွားရတယ်"

လျူရှောင်ရူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကွာရှင်းခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်"

ကျန်းယွင်နန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကွာရှင်းပြီးရင် ဘာလုပ်မလဲ... စဉ်းစားပြီးပြီလား"

လျူရှောင်ရူတွင် ဒုက္ခပေးတတ်သော အစ်ကိုနှင့် မရီး ရှိသေးသည်။ ဝမ်မိသားစု မီးတွင်းထဲမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ဝံပုလွေတွင်းထဲသို့ ရောက်သွားမည်ကို ကျန်းယွင်နန် စိုးရိမ်နေသည်။

လျူရှောင်ရူက ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ... အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့ ဒီအခြေအနေလောက်တော့ မခက်ခဲပါဘူး"

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဒီလိုစဉ်းစားကြည့်ရင်... သူ စာမေးပွဲကျပြီး နောက်မိန်းမ ရှာမရရင် နင် လုံခြုံနေဦးမှာပဲ"

လျူရှောင်ရူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ လူယုတ်မာနဲ့ လင်မယားအဖြစ် ဆက်မနေချင်တော့ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အဖွားကြီးဝမ်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမပျက်... သူများအိမ်ထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါ့ကွယ်ရာမှာ ဖောက်ပြန်နေတာလား"