ရူးသွပ်သွားခြင်း

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လျူရှောင်ရူ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် မိဘအိမ်တွင် ရှိစဉ်က လယ်လုပ်ငန်းခွင် အများအပြား လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပြီး ဝမ်မိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်တွင်လည်း ပင်ပန်းသော အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။

ဝမ်ယောက်ကျူကမူ မတူညီပေ။ သူသည် စာသာဖတ်သော အားနည်းသည့် စာသင်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမလောက်ပင် အရပ်မရှည်ပေ။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ လျူရှောင်ရူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ အားကုန်သုံးပြီး ဆွဲလိုက်ရာ တံမြက်စည်း ပြန်ပါလာပြီး ဝမ်ယောက်ကျူ၏ လက်တွင် အနီရောင် အရာများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ယောက်ကျူ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရမည့် စာသင်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ညာဘက်လက်သာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားလျှင် စာမေးပွဲဖြေဆိုခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။ အိမ်ပြန်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူ အရင်ကလောက် မကြမ်းတမ်းရဲတော့ပေ။ တံမြက်စည်းကို စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ပြီး လေသံလျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရူ... ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြရအောင်... အိမ်မှာ မကျေနပ်တာရှိရင် ပြောလေ... ကိုယ် ကူညီပေးပါ့မယ်"

လျူရှောင်ရူကမူ ဝမ်ယောက်ကျူ သူမကို သတ်ချင်နေသည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် နျိုနျို၏ စကားများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

နျိုနျို ပြောတာ မှန်တယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ကလွဲရင် ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး။

၅ နှစ်သမီးလေးတောင် နားလည်တဲ့ သဘောတရားကို သူမက အခုမှ သဘောပေါက်တာ ရယ်စရာပဲ။

ဂုဏ်သိက္ခာ... မိဘရိုသေမှု... အဲ့ဒါတွေ ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး။ အသက်ရှင်ဖို့က အဓိကပဲ။

လျူရှောင်ရူသည် သူမကို သတ်ချင်နေသော ဝမ်ယောက်ကျူကို မုန်းတီးပြီး တံမြက်စည်းကို ရမ်းကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ဝမ်မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော နာကြည်းချက်များကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် တံမြက်စည်းက နေရာတိုင်း ရောက်ရှိနိုင်သဖြင့် ဝမ်သားအမိနှစ်ယောက် ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးနေရ၏။

အရေးကြီးသောအချိန်တွင် အဖွားကြီးဝမ်က ဉာဏ်ကောင်းသွားပြီး သားဖြစ်သူကို ဆွဲကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

သူမ၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ခြံဝင်းက ကျယ်ဝန်းသဖြင့် လျူရှောင်ရူ တစ်ယောက်တည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လိုက်ဖမ်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

သို့သော် အပြင်သို့ အဆွဲခံလိုက်ရသော ဝမ်ယောက်ကျူကမူ နောင်တရနေလေပြီ။

အိမ်ထဲတွင် ဖြစ်ပွားသော ဆူညံသံများကို အိမ်နီးချင်းများ သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ယခု ခြံဝင်းထဲ ရောက်သွားသောအခါ အိမ်ငှားအားလုံး ပွဲကြည့်ရန် ပိုမို လွယ်ကူသွားလေသည်။

ဝမ်ယောက်ကျူသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို အသက်တမျှ တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ အရိုက်ခံနေရစဉ်ကပင် ဝင်မပါခဲ့ဘဲ ယခု ခြံဝင်းထဲတွင် လူအများ ကြည့်ရှုနေကြသဖြင့် မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လျူရှောင်ရူက သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ တံမြက်စည်းကို ကိုင်ပြီး သားအမိနှစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှင်က အမြဲတမ်း ရှင့်အမေဘက်ကပဲ... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ညတိုင်း အိပ်ရာအတူတူ အိပ်နေကြတာ... ရှင် နေမကောင်းရင် သူ့နို့တောင် သောက်နေတုန်းပဲ... သူ့ဘက်က မပါရင် ဘယ်သူ့ဘက် ပါမှာလဲ"

ပွဲကြည့်သူများ အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။ ရန်ပွဲကြည့်ရန် လာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သွေးသားရင်းချာ လိင်ဆက်ဆံမှု အရှုပ်တော်ပုံကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

အတင်းအဖျင်းသမားများ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

"ရွှေတွင်းကြီး တွေ့ပြီဟေ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယောက်ကျူ ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လျူရှောင်ရူကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်နှာနီရဲလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... ဘာ သားအမိ အိပ်ရာအတူတူ အိပ်တာလဲ... မဟုတ်တာတွေ"

လျူရှောင်ရူ အရှိန်မလျှော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ပြည်နယ်မြို့ကို ရောက်ကတည်းက ကျွန်မက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နေ့တိုင်း အိပ်ရတယ်... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ကုတင်ပေါ်မှာ နေ့တိုင်း အတူအိပ်တယ်... ဒါ အလိမ်အညာ ဖြစ်နိုင်မလား... ကျွန်မတို့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း ငှားထားတာလေ"

အခန်းထဲတွင် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ အပြင်လူများ မသိနိုင်သော်လည်း ဝမ်မိသားစု အခန်းဘယ်နှခန်း ငှားထားလဲဆိုတာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ဝမ်မိသားစုဘေးခန်းတွင် နေထိုင်သော ချီကတော်သည် အခြားပွဲကြည့်သူများနှင့်အတူ အခြေအနေကို စတင် သုံးသပ်ပြလိုက်၏။

"စာမေးပွဲဖြေဖို့ မိခင်ဖြစ်သူ ဒါမှမဟုတ် ဇနီးသည်က လိုက်လာတာ ပုံမှန်ပါပဲ... ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်လုံး ပါလာတာ ရှားတယ်... ပြောရရင် မနေ့မနက်က ဝမ်ကတော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်... ဝမ်စာသင်သားနဲ့ သူ့အမေ ဘယ်မှာ အိပ်ကြလဲတော့ မသိဘူး"

သူမ၏ စကားများသည် ဝမ်ယောက်ကျူနှင့် သူ့မိခင် ဖောက်ပြန်နေကြောင်း စွပ်စွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်ယောက်ကျူ ဒေါသထွက်ပြီး တုန်ရီနေသောလက်ဖြင့် ချီကတော်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ယုတ်မာတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေ ပြောရဲတာလဲ... ကျွန်တော့်မိန်းမ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်လို့ ကျွန်တော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

ချီကတော်က သူ့ကို အံ့သြသလို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စာမေးပွဲက နီးနေပြီလေ... ရှင့်အမေ အရိုက်ခံနေရတုန်းက ရှင် အခန်းထဲမှာ အောင်းပြီး စာကျက်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား... ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ရင် အအေးမိပြီး စာမေးပွဲ ထိခိုက်မှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား... ဒါမှမဟုတ် ရှင်က သူရဲဘောကြောင်ပြီး အမေကို ကာကွယ်ဖို့တောင် မထွက်ရဲတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လား"

ချီကတော်လောက် ပါးစပ်သရမ်းတဲ့ မိန်းမမျိုး ဝမ်ယောက်ကျူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ သို့သော် သူမ ပြောတာ မှန်နေသည်။

"ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မအိပ်ရင်တောင်... ကျွန်တော့်အမေနဲ့ မိန်းမက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အတူအိပ်ပြီး ကျွန်တော်က ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်တာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ဝမ်ယောက်ကျူ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လူအများရှေ့တွင် ထိုကဲ့သို့ မိုက်မဲသော စကားများ ပြောထွက်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားများ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဝမ်ယောက်ကျူကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချီကတော်လည်း အံ့သြသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပြီး ရှင့်အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်တယ်ပေါ့... ဒါ မိဘမရိုသေတာပဲ... ဒီလို အကျင့်စာရိတ္တနဲ့ စာမေးပွဲအောင်မယ်လို့ ထင်နေလား"

ဝမ်ယောက်ကျူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဝီခနဲ မြည်သွားပြီး တူငယ်လေးတစ်ချောင်းဖြင့် အဆက်မပြတ် ထုရိုက်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာကြောင့် ဒီလို မိုက်မဲတဲ့စကားတွေ ပြောထွက်မိလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိသည်။

မိခင်နှင့် ဖောက်ပြန်သည်ဟု ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက မိဘမရိုသေသူဟု တံဆိပ်ကပ်ခံရခြင်းထက် ပိုကောင်းဦးမည်ဟုပင် တွေးမိလိုက်၏။

ဤခြံဝင်းထဲတွင် စာသင်သားများ၊ သူ့ပြိုင်ဘက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ စာမေးပွဲကျလျှင် ဘာမှဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အောင်မြင်ခဲ့လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မနာလိုဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူများထံ မိဘမရိုသေမှုဖြင့် တိုင်ကြားလိုက်ပါက သူ၏ ပညာရေးအောင်မြင်မှုများ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး နောက်နောင် စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အတိတ်က ကြိုးစားအားထုတ်မှု အားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အားနည်းချက်ကို ရရှိထားပါက အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးမည်မှာ သေချာသည်။

စာမေးပွဲ မဖြေဆိုမီကပင် ဝမ်ယောက်ကျူ လက်လျှော့ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ဒီနှစ် စာမေးပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှ ပြန်ဖြေလျှင် ကောင်းမလားဟု တွေးမိ၏။ သူ့ပြဿနာလေး မေ့ပျောက်သွားလောက်ပြီဟု မျှော်လင့်မိသည်။

သို့သော် သူသည် အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ယခုအကြိမ်တွင် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးအတွက် လက်မလျှော့ချင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အဖွားကြီးဝမ်က မိခင်မေတ္တာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့သားက ငါ့ကို ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ခိုင်းပါတယ်... ဒါပေမယ့် သူ အနားယူတာကို နှောင့်ယှက်မိမှာစိုးလို့ ငါ့သဘောနဲ့ငါ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်တာပါ... ဘယ်သူက သူ့ကို မိဘမရိုသေဘူး ပြောရဲလဲ... သူက အလိမ္မာဆုံး သားပါ"

ဝမ်ယောက်ကျူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ယခုလောက် ကျေးဇူးတင်မိသောအချိန် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဉာဏ်နည်းသော လျူရှောင်ရူသည် ရုတ်တရက် ပါးနပ်လာပြန်သည်။

"ရှင် ဘယ်တုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်လို့လဲ... ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်တာ... ရှင်က နေ့တိုင်း သူ့အပေါ်မှာ အိပ်တာလေ"

ဝမ်ယောက်ကျူ ရူးချင်သွားသည်။

ဒီကိစ္စလေးကို ဘာလို့ လက်မလျှော့နိုင်ရတာလဲ။

လျူရှောင်ရူကို ရေတွင်းထဲ ကန်ချပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ... သူများရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဒီလောက်လွယ်လွယ် ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို ငါ တကယ် အထင်လွဲခဲ့တာပဲ... ကွာရှင်းစာချုပ် ရေးမယ်... မင်းလို အကျိုးအကြောင်း မသိတဲ့ ပြဿနာကောင်မကို ကွာရှင်းပစ်မယ်"

ဝမ်ယောက်ကျူက ကြမ်းတမ်းစွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူရှောင်ရူသည် ပျော်ရွှင်မှုကို အတင်းမျိုသိပ်ထားလိုက်ရပြီး မရယ်မိအောင် လက်သည်းများဖြင့် အသားကို ကုတ်ထားရသည်။

ကျန်းယွင်နန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ရွာထဲမှ ရန်တွေ့တတ်သော အမျိုးသမီးများကို အတုခိုးပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်တို့ ဝမ်မိသားစုက ငါ့ပန်းထိုးလက်ရာကို မက်ပြီး ငါ့ဝင်ငွေနဲ့ နင့်ပညာရေးကို ထောက်ပံ့စေချင်လို့ ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား... အခု နင်တို့ရဲ့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ဖွင့်ချလိုက်တော့ ငါ့ကို မောင်းထုတ်ချင်နေပြီပေါ့... ပြောလိုက်မယ်... ငါ့ကို ကွာရှင်းချင်တာလား... အိမ်မက်မက်နေလိုက်"

တကယ်တမ်းတွင် ကွာရှင်းစာချုပ်ကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း ကျန်းယွင်နန်က တရားဝင် ကွာရှင်းခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။

ဝမ်ယောက်ကျူ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ထိုညက မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ကုတင်တစ်ခုတည်းတွင် အတူအိပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ပိုက်ဆံမရှိ၍ အခန်းတစ်ခန်းတည်း ငှားရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်၏။ မိခင်အတွက် အပိုကုတင် မရှိပေ။ ယခင်က လိမ္မာသော လျူရှောင်ရူသည် ယခုအခါ ခွေးရူးတစ်ကောင်လို လိုက်ကိုက်နေသည်။

"ငါ့ကို ဒုက္ခပေးလို့ မင်း ဘာအကျိုးရမှာမို့လို့လဲ... မင်း ရူးနေပြီလား"

ဝမ်ယောက်ကျူ အံကြိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

လျူရှောင်ရူသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ ရူးနေပြီ... နင်တို့ သားအမိနှစ်ယောက် ငါ့ကို ရူးအောင် လုပ်လိုက်တာ... နင်တို့က ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်ပြီးတော့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ငါ့ကို ကျွန်ခံခိုင်းဦးမယ်ပေါ့... ဘာလို့လဲ... ငါ ဆွေမျိုးတွေကို တိုင်မယ်... အာဏာပိုင်တွေကို တိုင်မယ်... ငါတို့အားလုံး ရေကန်ထဲ အပစ်ချခံရမယ်... ဝက်ခြံထဲ ထည့်ပြီး ရေနစ်သတ်ခံရမယ်... အားလုံး အတူတူ သေကြမယ်"