အခန်း (၁၂၉)
Vol. 9 Ch. 129
အခန်း-(၁၂၉)
အမျိုးသမီးကထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျင်းရွှီယန်း က ကျိူးလီဇီရဲ့ကားဆီလျှောက်လာပြီး "အာ့ဇီ ကိုယ့်ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ မင်းအတွက် အမျိုးသမီးသုံးပစ္စည်းတွေ ရှိတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကျိူးလီဇီက သူ့ရဲ့ခြေသံကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်တယ်"ဘာတွေလဲ"
"သွားကြည့်လိုက်ရင် မင်းသိလိမ့်မယ်" ကျင်းရွှီယန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သလို လုပ်လိုက်တယ်။
စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကျိူးလီဇီက ကျင်းရွှီယန်းရဲ့ကျောပိုးအိတ်ကိုဆွဲယူပြီးဖွင့်လိုက်တယ်။ ထိုထုတ်ကုန်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင်တော့ သူမရဲ့မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းဘာလို့ ဒါတွေယူလာတာလဲ" လို့မေးတယ်။
"ကိုယ်မင်းကိုလာရှာကတည်းက အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရတာ။ မင်းက ဘယ်တံဆိပ်ကိုသုံးလဲဆိုတာ ကိုယ်မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် တစ်ခုချင်းစီယူလာခဲ့တယ်။ မင်းထပ်လိုအပ်ရင် စူပါမားကတ်မှာသွားယူလို့ရတယ်" ကျင်းရွှီယန်းကပြောလိုက်သည်။
ကျိူးလီစီက သူရဲ့စကားကြောင့် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး အတွင်းခံကိုပဲ စစ်ကြည့်နေတယ်။ သူမအတွက် ကွတ်တိကျတဲ့ အရွယ်အစားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ပေါ်လာတယ်။
သူမတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းကတော့ ဘယ်တုန်းကမှ အဆက်ဆံမလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါဆို သူမရဲ့အရွယ်အစားကို သူကဘယ်လိုသိတာလဲ။
ပစ္စည်းများကို ကြည့်နေသော်လည်း သူမရဲ့အာကာသထဲကို မစုဆောင်းတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျင်းရွှီယန်းက "အာ့ဇီဘာဖြစ်နေတာလဲ"လို့ မေးလိုက်တယ်။
သူ့အသံကိုကြားတော့ ကျိူးလီဇီက အာရုံတွေပြန်ဝင်လာတယ်။ ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမရဲ့နေရာလွတ်တွင် ပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမတို့ရင်ဆိုင်ရမည့်အန္တရာယ်ကို တွေးတောရင်း သူမက နေရာလွတ်မှ ရေဘူးငါးပုလင်းကို ထုတ်ကာ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကျင်းရွှီယန်းက သတိပြုမိပြီး ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ သူ့ရဲ့အာ့ဇီက သူ့မှာ သောက်ဖို့ ရေအလုံအလောက်မရှိမှာကို အမြဲစိုးရိမ်နေတယ်။
အစောင့်များနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက တစ်ညလုံး အနားယူကြပြီး စက်ရုံအချို့ရဲ့အဆောင်များတွင် ပုန်းအောင်းနေသူများကတော့ ဖုတ်ကောင်အရေအတွက် ထက်ဝက်ကျော် လျော့နည်းသွားတာကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
အိပ်ဆောင်အပြင်ဘက်မှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံတွေ ကြားခဲ့တာက ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကတော့ သူတို့က စစ်သားတွေကို လာကယ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်ထိ တစ်ယောက်မှ မလာခဲ့သေးဘူး။
အခန်းများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသူတွေရဲ့ နှလုံးသားများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကပြည့်နှက်သည်။ အစာရေစာ မရှိတော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတော့ အချို့ကနေထွက်တာနှင့် အပြင်ထွက်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ညကရှည်လျားသော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နေထွက်ကပြီး လနီဝင်သွားသောအခါတွင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သူတို့ရဲ့ အခန်းငယ်များထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြတယ်။
အဆောက်အဦးတွေထဲကနေမထွက်လာခင်မှာ လက်နက်အဖြစ်သုံးနိုင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို အရင်ဆုံးစုဆောင်းပြီးမှ သူတို့ကထွက်လာကြသည်။
ကျင်းရွှီယန်းရဲ့အဖွဲ့ကြောင့် ဖုတ်ကောင်အများစုကို ရှင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ကျေးဇူးတင်စရာ ကောင်းစွာဖြင့် သူတို့က လှည့်ပတ်သွားလာနေသော ဖုတ်ကောင်အချို့ကိုသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။
သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ဖုတ်ကောင်များရဲ့ အရေအတွက်ထက် ကျော်လွန်နေသော်လည်း၊ ဖုတ်ကောင်များကို မြင်သောအခါတွင်တော့ တိုက်ခိုက်မည့်အစား သူတို့က အော်ဟစ်ကာထွက်ပြေးကြသည်။ သူတို့ရဲ့အော်သံများကြောင့် ဖုတ်ကောင်များက သူတို့ရဲ့တည်နေရာဆီသို့ ပို၍ပို၍ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။
ကျင်းရွှီယန်းတို့အဖွဲ့ လာရောက်ခဲ့သော စက်ရုံအများအပြားတွင် အလားတူအခြေအနေများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်တွေ ပြည့်နှက်နေသေးတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုက စက်ရုံများသာ ငြိမ်သက်နေတယ်။
နေပိုမြင့်လာသောအချိန်တွင် ချင်လူဇီက ရုတ်တရက်ကြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
အစိမ်းရောင်အစက်အနည်းငယ်ပါဝင်ပြီး အနီရောင်အစက်များနှင့် အဖြူအစက်များ ထူထပ်ပြွတ်သိပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူ့ရဲ့အမူအရာက တောင့်တင်းသွားပြီး အေးစက်သော ချွေးများက သူ့နောက်ကျောဘက်တွင် စိမ့်ထွက်လာသည်။
မျက်နှာကိုသစ်ပြီးပြန်လာတဲ့ ရှောင်ချီက သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ပြီး "အစ်ကိုလူဇီ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"လို့ မေးလိုက်တယ်။
သူတို့ဆီလာနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်က အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေတယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးနောက်မှ ချင်လူဇီက "ရှောင်ချီ ကပ္ပတိန်ကို အကြောင်းကြားလိုက် ဖုတ်ကောင်အလုံးအရင်းကြီးက ငါတို့ဆီလာနေတယ်။ အရေအတွက်က ထောင်ဂဏန်းထက်တောင် ပိုများနိုင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ချီရဲ့အပြုံးက ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျင်းရွှီယန်းရဲ့ တဲဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့တယ်။
ရှောင်ချီက သူတို့ကပ္ပတိန်ကို အကြောင်းကြားဖို့သွားစဉ်မှာ ချင်လူဇီကတော့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေကို နှိုးလိုက်တယ် "အားလုံးပဲထကြတော့ ဖုတ်ကောင်တွေလာနေပြီ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို နှိုးပြီး အမြန်ဆုံး ကယ်ထုတ်ကြ"
စစ်သည်များက သူ့စကားကိုကြားလိုက်တာနှင့်တပြိုင်နက် သူတို့ရဲ့ ငိုက်မျဉ်းခြင်းများက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ချီက ကျင်းရွှီယန်းကို "ကပ္ပတိန်ဖုတ်ကောင်တွေ လာနေပြီ" လို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့အော်သံကြောင့် နိုးလာတဲ့ ကျင်းရွှီယန်းက သူ့ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ၀တ်လိုက်ပြီး "လင်းယုန်အဖွဲ့ကို အကြောင်းကြားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကယ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်။ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့သူတွေကိုတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်"လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
"ကပ္ပတိန် ပစ္စည်းတွေကကော" လို့ ရှောင်ချီက ထပ်မေးသည်။
"ဖုန်းယွင်ကိုသွားရှာပြီး လင်းယုန်အဖွဲ့ကို ရိက္ခာတွေပေးခိုင်းလိုက်"
ထိုစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ ကျင်းရွှီယန်းက ကျိူးလီဇီကိုရှာရန် သွားလိုက်တယ်။
ရှောင်ချီက အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူ့ရဲ့တာဝန်ကို အမြန်ဆုံးလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဖုန်းယွင်ကိုတွေ့သောအခါမှာတော့ စစ်ထရပ်ကားလေးစီးကိုထုတ်ပြီး ရိက္ခာမျိုးစုံဖြင့်ဖြည့်သွင်းထားပြီးသားဖြစ်နေသည်။
ဒါကိုမြင်တော့ ရှောင်ချီက "ဖုန်းယွင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့နှစ်ဦးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများရဲ့ အနားယူရာနေရာကိုသွားလိုက်ပြီး ဝေယင်းနှင့်အဖွဲ့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ရန် စီစဉ်ပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မတွန်းနှင့် မြန်မြန်ဝင်ကြ" အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများရဲ့ ပစ္စည်းများကို ဘတ်စ်ကားထဲကို ပစ်ချရင်း စစ်သားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက စောလျင်စွာ နိုးထလာရခြင်းကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ရှင်းပြခြင်းမရှိဘဲ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ အတင်းအဓမ္မ အတင်ခံရ သောကြောင့်လည်းစိတ်ရှုပ်လာကြသည်။
စစ်သားတွေက သူတို့ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကားထဲကိုဒီအတိုင်း ပစ်ထည့်နေတာကိုမြင်တော့ လူတစ်ယောက်က "ဟေ့ သတိထားလေ။ ငါ့ပစ္စည်းတွေပျက်စီးသွားရင် လျော်ကြေးပေးရမယ်"
စစ်သားက ဒီစကားကိုကြားတော့ ပြန်ပြောလိုက်တယါယ် "ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးလာနေပြီ ၊ ဒါတောင် မင်းင ငြင်းခုန်ချင်နေသေးတာလား ၊ သေချင်နေရင်လဲ သွားသေလိုက် တခြားသူတွေရဲ့လမ်းကိုတော့ မပိတ်ဆို့နဲ့"
ပထမကတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက စစ်သားရဲ့စကားကို မယုံကြဘူး။ ဒါပေမယ့် အဝေးကလူတွေရဲ့အော်သံတွေနှင့် ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ဟောက်သံတွေကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ စစ်သားက အမှန်အတိုင်းပြောနေတာကို သူတို့သဘောပေါက်လိုက်တာကြောင့် မျက်နှာတွေက ဖျော့တော့သွားသည်။
ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွန်းထိုးပြီး ဘတ်စ်ကားကို အရင်တက်ဖို့ အသည်းအသန်ကြိုးစားကြတယ်။
ဒါကိုမြင်တော့ စစ်သားက ထိတ်လန့်သွားပြီး "မတွန်းတော့နဲ့၊ တွန်းလေလေ နှေးလေလေ" လို့ပြောလိုက်တယ်။
အကြောက်တရားက သူတို့ကို နာခံမှု ပိုဖြစ်စေတယ်။ စစ်သားစကားကြားတော့ တွန်းတာရပ်လိုက်ပြီး အရှိန်လည်း တိုးလာတယ်။ ထိုင်ခုံတွေပြည့်သွားရင်တောင် စစ်သားတွေက သူတို့ကို အခန်းပြင်ထားဖို့ ပြောပြီး ကျန်တဲ့သူတွေ အထဲကို ဝင်သွားခိုင်းတယ်။