ပုန်းအောင်းနေသော အန္တရာယ်

နှင်းဝံပုလွေကျေးရွာ အပြင်ဘက်တွင်… လေထုသည် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျံ့နှံ့နေသည်။

အရိုးထဲထိ အေးစက်စေနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ထင်ရှားနေပြီး ထိုအရှိန်အ၀ါက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ နှင်းများကို တဖြုတ်ဖြုတ် ကြွေကျလာစေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် နှင်းလွင်ပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာတည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ငွေဖြူရောင်ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ အမွေးအမျှင်များကသာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်။

သူ၏ ရေခဲပြာရောင်မျက်ဝန်းများသည် ဓားသွားများအလား ထက်ရှနေပြီး တောအုပ်၏ အလင်းနှင့်အရိပ်များကို ဖောက်ထွင်းကာ အရှေ့ဘက်ရှိ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူထဲနေသော အမှောင်ထုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု သန္ဓေတည်နေသကဲ့သို့ အမှောင်ထုထဲတွင် တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး နှလုံးတုန်စေလောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“အဲ့ကောင် ရောက်လာပြီ”

လင်းထျန်းလုံ လေးနက်စွာ တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာနေခဲ့သည်။

အရိပ်ကျားသစ်ဟု လူသိများသော မိစ္ဆာသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရိပ်များထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုန်းကွယ်နေပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်လုနီးပါး ရှိနေသည်။

ရံဖန်ရံခါ လှုပ်ရှားလိုက်မှသာ အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူထားသကဲ့သို့ မွဲခြောက်ခြောက် ခြေဆစ်လက်ဆစ်များမှ အနက်ရောင် အကွက်များနှင့် အမည်းနှင့်အဝါ အစက်အပြောက်များ ပါရှိသည့် သေးသွယ်ပြီး ပေါက်ကွဲအားကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်စွန်းတစ်စ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အထင်ရှားဆုံးမှာ အလင်းပြန်ခြင်းလုံးဝမရှိဘဲ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးနှစ်ခုနှင့် တူနေသည့် ၎င်း၏ မည်းနက်နက်မျက်လုံးများ ဖြစ်သည်။ ရံဖန်ရံခါ ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်တွင် ပေါ်လာသော ဖြူဖျော့ပြီး ထက်ရှသည့်သွားများနှင့် လက်သည်းထိပ်မှ လက်ခနဲဖြစ်သွားသော အလင်းရောင်များက ထိုသားရဲ မည်မျှ အန္တရာယ်များသည်ကို ပြသနေခဲ့သည်။

လင်းထျန်းလုံသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ပြိုင်ဘက်၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းသည် အရိပ်နှင့် အစွန်းရောက်အရှိန်ပေါ်တွင် အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါင်းစပ်မှု ဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်းအမဲလိုက်သတ္တဝါ၏ စစ်မှန်သောပုံစံလည်း ဖြစ်သည်။

သူအပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေချိန်မှာပင် အရှေ့ဘက်ရှိ အရိပ်ကျားသစ်၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားပြီးနောက် အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ အရိပ်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“….”

သတိပေး ခေါင်းလောင်းသံများ လင်းထျန်းလုံ၏ ရင်ထဲတွင် မြည်ဟီးလာသည်။ ထိပ်တန်းအမဲလိုက်သတ္တဝါ၏ ပစ်မှတ်ထားခံရသဖြင့် အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ချက်ချင်း ကျရောက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အေးခဲသွားစေသည်။

သူသည် စဉ်းစားမနေဘဲ ခြေလက်များကို အားစိုက်လိုက်ကာ သူ၏ အားကောင်းသော ပေါက်ကွဲအားကို အသုံးပြု၍ မူလနေရာမှ ဘေးဘက်သို့ လျှောတိုက်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ရှပ်...”

သူ နေရာမှ ရှောင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိပ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်သည်းနှစ်ချောင်းသည် သူရပ်ခဲ့သော နေရာမှ တိတ်တဆိတ် ထိုးထွက်လာပြီး ရှောင်လိုက်ရာမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပုံရိပ်ကို အပိုင်းပိုင်း စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုလွဲချော်သွားသဖြင့် အရိပ်လက်သည်းများသည် မည်သည့်အခါကမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ အမှောင်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တဲ့ တိုက်ခိုက်နည်းပါလား၊ ကာကွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ...”

လင်းထျန်းလုံ၏ ကျောရိုးတလျှောက် အေးစက်သွားသည်။ အကယ်၍ ဝံပုလွေပြာသွေးမျိုးဆက်၏ အထူး အာရုံခံစားမှုနှင့် ကြိုတင်သတိပေးမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒုက္ခပင်ရောက်သွားနိုင်သည်။

“အာဝူး...”

သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လမင်းမြည်ကြွေးသံကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဝံပုလွေဟိန်းသံတစ်သံသည် တောင်ပေါ်တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လရောင်၏စွမ်းအားများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာကာ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် တိုက်ခိုက်မှု မပြီးဆုံးသေးပေ။ သူ မြေကြီးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ခြေဖဝါးအောက်မှ အအေးဓာတ်တစ်ခု ထပ်မံ မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

“လာပြန်ပြီလား...”

လင်းထျန်းလုံသည် စဉ်းစားနေချိန်ပင်မရဘဲ မြေကြီးကို ကန်ထုတ်ကာ ခုန်တက်လိုက်ရပြနိသည်။

“ရွှီး...”

နောက်ထပ် အရိပ်လက်သည်း ဓားသွားတစ်ခုသည် သူ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပုံရိပ်နေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို သီသီလေး ကပ်ပြီးဖြတ်သွားလေသည်။

၎င်းသယ်ဆောင်လာသော အေးစက်ပြင်းထန်သည့် လေဖိအားကြောင့် သူ၏ ငွေဖြူရောင်အမွေးအမျှင်များပင် ပြားကပ်သွားသည်။

“ဒါက မပြီးနိုင်တော့ဘူးလား...”

လင်းထျန်းလုံ ဒေါသထွက်လာသည်။ သူသည် အစွန်းရောက်အရိပ်လျှပ်စီးခြေလှမ်းကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ပုံရိပ်သည် မီတာ (၁၀) ကျော်ဝေးသော နေရာသို့ ချက်ချင်း လက်ခနဲရောက်ရှိသွားပြီး အရိပ်ကျားသစ်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုထားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအရိပ်ကျားသစ်သည် အရိုးထဲထိကပ်နေသော လောက်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့ကိုအသက်ရှူချိန်ပင် မပေးချေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ပုန်းကွယ်မနေတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော အနက်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မည်းနက်သော လက်သည်းများဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကိုချိန်ရွယ်ကာ တည့်မတ်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို တကယ်ပဲ အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

အကြိမ်ကြိမ် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် လင်းထျန်းလုံ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုသည် အပြည့်အဝ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ဝံပုလွေဘုရင်၏ မာနသည် ဤကဲ့သို့ ရန်စမှုကို လုံး၀သည်းခံမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ရှေ့ခြေထောက်များကို အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး အေးခဲနေသော မြေကြီးထဲသို့ လက်သည်းများ စိုက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ပါရမီရှင်အဆင့် သွေးစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးဆာသားရဲဟိန်းသံ၏ အာနိသင် အလိုအလျောက် လည်ပတ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

သူသည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မြေကြီးကို အားစိုက် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ငွေရောင်အမြောက်ဆံတစ်ခုအလား အရိပ်ကျားသစ်ဆီသို့ ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းပင်။

သတ္တုထက်ပင် ပိုမိုထက်ရှသော အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့်ဓားလက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရိပ်ကျားသစ်နှင့် လင်းထျန်းလုံတို့၏ စွမ်းအားသည် သာမန် ပါရမီရှင်အဆင့်များထက် များစွာသာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်တို့၏ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှုပင်ဖြစ်သည်။ ပါရမီရှင်အဆင့် အမဲလိုက်သားရဲနှစ်ကောင်ကြားမှ သိက္ခာပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲလည်းဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံး ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် အရိပ်ကျားသစ်၏ ပုံရိပ်သည် ထူးဆန်းစွာ ဝေဝါးမှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး လှည့်ကွက်ဟောင်းကို သုံး၍ အရိပ်ထဲသို့ ပျော်ဝင်တော့မည့် ပုံရလေသည်။

“ဟမ့်...”

လင်းထျန်းလုံ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အစွန်းရောက်အရိပ်လျှပ်စီးခြေလှမ်း၏ စွမ်းအင်သည် လည်ပတ်မှုပုံစံ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် အရှိန်အတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ အာရုံခံစားမှုနှင့် ကြိုတင်ခန့်မှန်းမှုအတွက် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝံပုလွေပြာသွေးမျိုးဆက်၏ စွမ်းအားကိုလည်း အမြင့်ဆုံးအထိ စုစည်းလိုက်သည်။

သူသည် ထူးခြားသော အလိုလိုသိစိတ်နှင့်အရှိန်ကို အားကိုး၍ လေထဲတွင် ခါးနှင့်ဝမ်းဗိုက်ကို အတင်းအဓမ္မ လှည့်ပစ်လိုက်ပြီး ဓားလက်သည်းများဖြင့် မယုံနိုင်စရာ ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှနေ၍ နောက်ကျောဘက်ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော အရိပ်ထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

“ရှပ်...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လေကိုခွင်းသွားသော အသံမဟုတ်တော့ဘဲ ဓားသွားက အသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသော တိုးညှင်းသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဂါး...”

နာကျင်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော ကျားသစ်ဟိန်းသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရိပ်နေရာမှာ ကွေးကောက်သွားပြီး အရိပ်ကျားသစ်၏ ပုံရိပ်သည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အနီရင့်ရင့်သွေးများ လျင်မြန်စွာ ပန်းထွက်လာကာ လှပသောအမွေးအမျှင်များကို သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၎င်း၏မည်းနက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ပြိုင်ဘက်က သူ၏ခိုအောင်းနေသော နေရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ပုံရသည်။

“မိပြီ...”

လင်းထျန်းလုံ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွသွားသည်။

သို့သော် သူ အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးတိုက်ခိုက်ထားပြီး အားအသစ် မမွေးနိုင်သေးသော အချိန် ၊ သူ၏ အာရုံအားလုံး ဒဏ်ရာရထားသော အရိပ်ကျားသစ် အပေါ်တွင် ရောက်နေသော အချိန်တွင်...

လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားပြီး ပိုမိုပြင်းထန်ကာ ပိုမိုရိုင်းစိုင်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငြိမ်သက်နေသော မီးတောင်တစ်ခုအလား သူ၏ ကျောဘက်မှ အလစ်ငိုက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်လောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး အရာအားလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ခွန်အားပါဝင်သည့် ပူပြင်းသော လက်သည်းရိုက်ချက်တစ်ခု သူ၏ ကျောဘက်မှ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဤခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုသည် အချိန်ကိုက်ဖြစ်ကာ၊ ထောင့်ချိုးနှင့် စွမ်းအားသည်လည်း ယခင်အကြိမ်များထက် များစွာသာလွန်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုတိုက်ကွက်ထွက်ပေါ်လာသည့် အရင်းအမြစ်သည်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။

“ဘာ...”

“နောက်တစ်ကောင်ရှိနေသေးတာလား...”

လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း အဆုံးထိကျုံ့ဝင်သွားသည်။ စစ်မှန်သော အသေသတ် တိုက်ကွက်မှာ ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်အိမ်အတွင်းမှ စစ်မြေပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် တပြိုင်နက်တည်း ထိတ်လန့်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်သေးသေးလေးများသည် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားမိပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မကြုံစဖူး ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“ပြီးသွားပြီ...”