အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း (၃၃) - ထောင်မှ လွတ်လာသော သူငယ်ချင်းများနှင့် သုံးပတ်ကြာ စောင့်ဆိုင်းမှု

နေ့လယ် တစ်နာရီခန့် ရှိသောအခါ သရဲမျက်နှာရှင် ပြန်ရောက်လာသည်။

ခြေသံများ...

ယခုအခါ ထိုလူ၏ ကြောက်စရာ ကောင်းသော အရှိန်အဝါနှင့် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သော ဟန်ယုက သူ လာနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ မတုန်လှုပ်တော့ပေ။

"အို... ဒီတစ်ခါ လက်ဗလာနဲ့လား..." ဟန်ယုက သံသယဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"လမ်းလျှောက်ထွက်ရုံ သက်သက်ပဲ..." သရဲမျက်နှာရှင်က ဂရုမစိုက်သလို ပြောရင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ချက်စမ်း..." သူက စစ်တပ်တစ်တပ်ကို အမိန့်ပေးနေသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"အသားခြောက်တွေ ရနေပါပြီ..." ဟန်ယုက စိတ်မပါသလို ပြန်ဖြေသည်။ "အဲဒါပဲ စားလိုက်..."

"အရသာ မရှိဘူး..." သရဲမျက်နှာရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ဟန်ယုက သူ့ကို မြေကြီး စားခိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ချက်စရာ တခြား ဘာမှ မရှိဘူး..." ဟန်ယုက လက်ပိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အသားပြုတ်ဟင်းရည် လုပ်ပေးလို့တော့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အိုးမရှိဘူး..."

"သွားရှာချေ..." ထိုလူက လက်ကာပြလိုက်ရာ ဟန်ယု အနေဖြင့် အနီးဆုံး သစ်ပင်ပေါ်မှ ချက်ပြုတ်စရာ အိုးတစ်လုံးကို အလွယ်တကူ ခူးဆွတ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

"အဲဒါဆိုရင် ၂ နာရီလောက် ကြာလိမ့်မယ်..." ဟန်ယုက ထိုလူ၏ ယုတ္တိမရှိမှုကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း ပြန်ပက်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..." ထိုလူက ဟန်ယုကသာ အကျိုးအကြောင်း မသင့်သူ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးများအနက် တစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်၏။

သူ ဘာလုပ်မလို့လဲဟု ဟန်ယု မမေးနိုင်မီမှာပင် ထိုလူက သူ့ဓားကို ဆုပ်ကိုင်၍ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုဖြင့် ကျောက်တုံး၏ ထိပ်ပိုင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဘာ..."

ဟန်ယု၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ 'အဲဒီဓားက ဘယ်လောက်ပဲ ထက်နေပါစေ... ကျောက်တုံးကို ဒီလို လှီးဖြတ်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး...'

သို့သော် ပြပွဲက မပြီးဆုံးသေးပေ။ သရဲမျက်နှာရှင်က ကျောက်တုံး အတွင်းပိုင်းသို့ ထွင်းလိုက်ပြီး ခြောက်မြှောင့်ပုံ အတုံးတစ်တုံးကို တိကျစွာ လှီးထုတ်ကာ ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဂလွပ်...

ဆွဲထုတ်လိုက်သော ကျောက်တုံး အပိုင်းအစက မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် ထိုလူက အသစ်စက်စက် ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်အိုးကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပုံမှန်ဆုံး ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဟန်ယုထံ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"ကဲ... ချက်တော့..." သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယု တုန်လှုပ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ တကယ်လို့ သူ တုံ့ဆိုင်းနေပါက နောက်ထပ် အလှီးခံရမည့် အရာမှာ သူ ဖြစ်သွားနိုင်သည်ကိုး။

သူ ရေခပ်ရန် မြစ်ဆီသို့ အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ အော်ဟစ်နေ၏။ 'ဒီလူက အရူးပဲ... ဘယ်လို သတ္တဝါမျိုးက ကျောက်တုံးကို အိုးလုပ်ဖို့အတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှီးဖြတ်ပစ်ရတာလဲ...'

တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ယုက အသားခြောက်များကို အမြန် လှီးဖြတ်ပြီး ရေထဲသို့ ထည့်ကာ သစ်ပင် အခေါင်းပေါက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထည့်လိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အသားဟင်းရည် အနံ့များ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာ၏။

သူက အိုးတစ်လုံးလုံးကို သရဲမျက်နှာရှင်ထံ ပေးလိုက်သည်။ ထိုလူကလည်း ဟန်ယု ချက်နေစဉ် အတွင်း သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ဇွန်းအဖြစ် ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

'သူ့လက်မှုပညာက အံ့သြစရာ ကောင်းသား...' ဟန်ယု အနည်းငယ် သဘောကျသွားသည်... အနည်းငယ်မျှသာ။

ထိုလူက ဟင်းရည်ကို အားပါးတရ သောက်နေစဉ် ဟန်ယု သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ "ဘယ်လို... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ... ကျောက်တုံးကို ထောပတ်လိုပဲ လှီးလိုက်တာ... ချီစွမ်းအင်လား..."

"မဟုတ်ဘူး..." ထိုလူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒါက လက်နက်အသိစိတ် သက်သက်ပဲ..."

"လက်နက်အသိစိတ်... ဓားအသိစိတ် လိုမျိုးလား..." နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ဓားအသိစိတ်ကို ရရှိသွားသော ဓားသမားများ အကြောင်း ဟန်ယု ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအရာက စစ်မှန်သော သိုင်းပညာရှင်ကြီးများသာ ရရှိနိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။ အစွမ်းထက်သော မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ထိုအရာကို သဘောပေါက်ချင်မှ ပေါက်ကြသည်။

"ဆင်တူတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က တစ်လုပ်စားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော် သင်လို့ ရမလား..." ဟန်ယု မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

'တကယ်လို့ ကျောက်တုံးကိုတောင် ဖြတ်နိုင်ရင်... လူတွေကို ဖြတ်ရတာ တို့ဖူးလှီးသလို လွယ်နေမှာပေါ့...'

"မင်းအဆင့်နဲ့လား... ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ထိုလူက လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်၏။ "လက်နက်တစ်ခုတည်း အတွက်တောင် နှစ်အကြာကြီး သင်ယူရတာ..."

ဟန်ယု မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။ "ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်တယ် မလား..."

သရဲမျက်နှာရှင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ "မင်း အခုမှ သိတာလား..."

"ခင်ဗျား ပြောတဲ့ ရယ်စရာ ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့... မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖက်ရှင်ပုံစံတွေက သိပ်ပြီး ယုံကြည်မှု မရှိစေဘူးလေ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က သူ့အဝတ်စုတ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟန်ယု ပြောသည်မှာ အချက်ကျကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံ ရသည်။

"မနက်ဖြန် အဝတ်အစား အသစ် ယူလာခဲ့..." သူ တောင်းဆိုလိုက်၏။

"ကျွတ်... ကောင်းပါပြီ..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်သည်။ 'ပုန်းခိုစခန်းမှာ အပို အဝတ်အစားတချို့ ရှိပါတယ်... နည်းနည်းတော့ ကျပ်လိမ့်မယ်... ထားလိုက်တော့လေ...'

လောင်းကစားတွင် သူ အနိုင်ရခဲ့ဖူးသော အခြားသူတစ်ယောက်၏ အဝတ်အစားများ ရှိသည်။ ထိုကံဆိုးသူမှာ အလွန်အမင်း ရှုံးနိမ့်သွားသဖြင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ဝတ်ရုံကိုပါ ချွတ်ပေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုလူက မြို့ပတ်ပြီး ဟန်ယုကို လိုက်ဖမ်းသော်လည်း ဟန်ယုက သူ့ဆုလာဘ်နှင့်အတူ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သရဲမျက်နှာရှင် စားသောက်ပြီးသောအခါ ဟန်ယုက ပုံမှန် ဝိုင်ကို ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ စောင့်ကြည့်မှု အောက်တွင် လေ့ကျင့်လိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း နေ့တစ်နေ့၏ နိဂုံးမှာ ထိုလူ အကြီးအကျယ် မူးသွားခြင်း၊ ပိုမို ထူးဆန်းသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စကားများ ပြောခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် မေ့လဲသွားခြင်းတို့ဖြင့် အဆုံးသတ်သွား၏။

ဟန်ယုလည်း မြို့ထဲသို့ ပြန်လာခြင်း၊ ငါးဖမ်းရာတွင် ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း (ထပ်ပြီး) နှင့် နွားလက်ကြီး အကြောင်း စုံစမ်းသော်လည်း အဖြေမရခြင်းတို့ဖြင့်သာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့... ထိုအတိုင်းပင်။

နောက်တစ်ရက်... အပြောင်းအလဲ မရှိ။

တတိယမြောက်နေ့... ငြီးငွေ့စရာ သံသရာ လည်နေဆဲပင်။ ထူးခြားချက် တစ်ခုအနေဖြင့် ဟန်ယု၏ သူငယ်ချင်းများ ထောင်မှ လွတ်လာကြသည်။

...ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ အထောက်အကူ မဖြစ်ပေ။

ဝတုတ်မှာ သူ့အဖေ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် (သေချာပေါက် အရိုက်ခံရပြီးနောက်) ပြန်လည် ဆုံစည်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တန်ဟူက ဟန်ယုနှင့် ခေတ္တမျှ တွေ့ဆုံသော်လည်း အရေးကြီး ကိစ္စရှိသည်ဟု ဆိုကာ အမြန် ပြန်ထွက်သွားသည်။ ဟန်ယုကတော့ အကြွေးကိစ္စ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ဟု သံသယ ဝင်မိ၏။

'ဒီတစ်ခါတော့ ဟန်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘဲ တကယ် အကြွေးဆပ်ဖို့ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိသည်။

၅ ရက်မြောက်သောနေ့တွင် ဟန်ယုသည် နွားလက်ကြီးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချို့ ရရှိခဲ့၏။

"သူ မြို့ကြီး ကို သွားတာလား..." ဟန်ယု မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"အေး..." အရက်ဆိုင်မှ ဖောက်သည်တစ်ဦးက အတည်ပြုလိုက်၏။ "သားရဲ အလောင်းကောင်တွေ အများကြီး သယ်သွားတယ်... လှည်းတစ်စီး ငှားပြီး မြို့ကြီးကို တက်သွားတာ... ရောင်းဖို့ ဖြစ်မယ်..."

ဟန်ယု ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ 'သောက်ကျိုးနည်း... မျှော်လင့်ရတာက သူ ဆေးလုံးကိုပါ အဲဒီမှာ ရောင်းမပစ်လိုက်ပါစေနဲ့...'

အနည်းဆုံးတော့ ပစ္စည်းများ ရောင်းချပြီး မြို့ကြီး၏ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို ခံစားပြီးနောက် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက် အတွင်း နွားလက်ကြီး ပြန်လာမည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်၏။

သို့သော် ဟန်ယု မှားယွင်းခဲ့သည်။

နောက်ထပ် တစ်ပတ် ကုန်ဆုံးသွား၏။

နွားလက်ကြီး ပြန်မလာပေ။

နောက်ထပ် တစ်ပတ်...

နွားလက်ကြီး ပေါ်မလာသေးပေ။

ယခုအခါ ဟန်ယုသည် ထိုလူ တစ်နေရာရာတွင် မြောင်းထဲ ထိုးကျပြီး ပုပ်ပွနေပြီလားဟု အလေးအနက် စဉ်းစားလာမိသည်။

"အဲဒီကောင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... သေများ သွားပြီလား..." ဟန်ယု စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်စွာ ပေါက်ကွဲလိုက်၏။

အခန်း (၃၄) - အဆင့်တက်ခြင်း

ယခုအချိန်တွင် လိုအပ်လျှင် မြို့ကြီးသို့ ကိုယ်တိုင် ချီတက်သွားရန် ဟန်ယု အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူ စောင့်ဆိုင်းရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး၊ အမြဲတမ်း မူးနေသော သရဲမျက်နှာရှင်၏ အောက်တွင် ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေရသည်။ ဟန်ယု စိတ်ပျက်ရသည်မှာ ထိုလူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စစ်ပွဲ ဇာတ်လမ်းများက ကုန်ဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

သုံးပတ် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်း ၄ ဂိုဏ်း၏ လူသစ်စုဆောင်းပွဲ စတင်ရန် တစ်ပတ်သာ လိုတော့သည်။ ဟန်ယုမှာ နေ့ရက်တိုင်းတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တိုးပွားလာသော်လည်း လုပ်နိုင်သည့်အရာ သိပ်မရှိပေ။

'ငါ တကယ်ပဲ မြို့ကြီးကို သွားဖို့ လိုမလား...' ဟန်ယုက မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီးကို လေ့ကျင့်နေရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

စဉ်းစားလေ ပို၍ အလုပ်ရှုပ်လေ ဖြစ်လာသည်။ နာရီပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဒီနေ့ ထွက်သွားလျှင်တောင် ညဉ့်နက်မှ မြို့ကြီးသို့ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

'အဲဒီအချိန်ဆို ဂိတ်တံခါးတွေ ပိတ်လောက်ပြီ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။ 'မနက်ဖြန် စောစော ထွက်မယ်ဆိုရင် မြို့ထဲမှာ အချိန်သိပ်မရဘူး... မြို့ထဲမှာ ၂ ရက်လောက် နေမယ်၊ ပြီးရင် ပြန်လာမယ် ဆိုပါစို့... ဒါဆို ၃ ရက် ကုန်သွားပြီ... ဂိုဏ်းသား စုဆောင်းသူတွေ ရောက်လာဖို့ ၃ ရက်ပဲ ကျန်တော့မယ်...'

စိတ်ပျက်မှုများ မြင့်တက်လာသဖြင့် ဟန်ယုသည် စိတ်မရှည်မှုများကို ထိုးထုတ်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ လက်သီးချက်များကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ဟီး... ဟီး... ဟီး...

ဟန်ယု၏ အော်သံတိုင်းနှင့်အတူ သူ့လက်သီးများမှ လေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော သရဲမျက်နှာရှင်မှာ လေထု အပြောင်းအလဲကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အမူးပြေသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

'ခဏနေဦး...' ဟန်ယုထံမှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဘုန်း...

ဟန်ယု၏ လက်သီးက လေထုကို ထိုးခွင်းလိုက်သဖြင့် ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဝုန်း...

သူ့လက်သီး၏ အားအရှိန်ကြောင့် လေလှိုင်းတစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ့ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ဂျွတ်...

သစ်ကိုင်းငယ်လေး တစ်ခု ကျိုးပဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

"ဟင်..." ဟန်ယု ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားပြီး ကျိုးကျသွားသော သစ်ကိုင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ... ငါ လုပ်လိုက်တာလား..."

သူ့လက်သီးချက်က သူ လိုချင်သော မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကို မဖန်တီးနိုင်သေးသော်လည်း စွမ်းအား အဆင့်သစ် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အချက်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ အပူလှိုင်းတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"အ..." နာကျင်မှုများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ထိုင်ချလိုက်... ကျင့်ကြံလိုက်..." သရဲမျက်နှာရှင်က ပုံမှန်မဟုတ်သော လေးနက်သည့် လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"လျှံထွက်နေတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အာရုံစိုက်... မင်း ကြွက်သားတွေဆီ ညီညီမျှမျှ ပျံ့သွားအောင် လုပ်..."

ဟန်ယု၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး သူ့အတွင်းမှ စွမ်းအင်များကို နာခံလာအောင် စေခိုင်းလိုက်၏။

မိနစ်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ သူ့ဝတ်ရုံများက ကျောပြင်တွင် ကပ်နေပြီး နဖူးကြောများ ရှုံ့တွနေ၏။ သို့သော်လည်း မလျော့သော ဇွဲဖြင့် ဆက်လက် တောင့်ခံထားသည်။

သွားများကို ကြိတ်၍ အာရုံစိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သောင်းကျန်းနေသော စွမ်းအင်များကို ညီမျှစွာ ခွဲဝေလိုက်၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ နာကျင်မှုများ စတင် လျော့ပါးလာသည်။

ဝေါ...

သူ့အတွင်းမှ စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပြီး အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ဖြာထွက်လာ၏။

စွမ်းအင်လှိုင်းက သူ့ဗဟိုချက်မှ ပခုံးများဆီသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် လက်မောင်းများဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ အခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုက ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့၊ ကျောရိုးတစ်လျှောက်နှင့် ခြေထောက်များဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ စွမ်းအင်များ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားပြီး ဟန်ယုကို ယုံနိုင်စရာမရှိသော ခွန်အားများဖြင့် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

"ဒါက..." ဟန်ယုက သူ့လက်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး အတွင်းမှ ခွန်အားများကို ခံစားလိုက်၏။

နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တက်ကြွ လန်းဆန်းမှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

"ငါ... ငါ အဆင့်တက်သွားပြီ..." ဟန်ယု ခုန်ထလိုက်၏။ "ဟားဟား... ငါ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ ကို ရောက်သွားပြီ..."

သူ တစ်ယောက်တည်း အံ့သြနေသည် မဟုတ်... သရဲမျက်နှာရှင်လည်း အံ့သြနေပုံ ရသည်။

'သူ ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး စောပြီး အဆင့်တက်သွားတယ်...' အမူးသမားကြီး တွေးလိုက်မိ၏။

'မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး ရှိရင်တောင် နောက်ထပ် တစ်လလောက် လိုမယ်လို့ ငါ တွက်ထားတာ...'

သို့သော်လည်း ကောင်လေးက မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား မြင်တယ် မလား... ကျွန်တော် မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီးကိုလည်း ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့တယ်..." ဟန်ယုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အဲဒါက လက်သီးလို့တောင် ခေါ်လို့ မရသေးဘူး..." သရဲမျက်နှာရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အများဆုံး ရှိလှ ၁ ရာခိုင်နှုန်း ပြီးမြောက်တာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ၁ ရာခိုင်နှုန်းက သုညထက်တော့ ပိုကောင်းတယ် မလား..." ဟန်ယု ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

"ဒါ အရမ်းကောင်းတယ်... အခု ငါ အဲဒီဆေးလုံးကို ရဖို့ပဲ လိုတော့တယ်... ဒါဆိုရင် ငါ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ ကို ရောက်နိုင်ပြီ... ဘယ်ဂိုဏ်းကမှ ငါ့ကို မငြင်းနိုင်တော့ဘူး..." ဟန်ယုက စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြေညာလိုက်၏။

"ဟွန့်..." သရဲမျက်နှာရှင်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "အိပ်မက် မက်နေတုန်းပဲကိုး..."

"စောင့်ကြည့်နေလိုက်... နွားလက်ကြီး ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့လက်ထဲက ဆေးလုံးကို ရအောင် ယူပြမယ်..." ဟန်ယုမှာ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကောင်လေး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသဖြင့် သရဲမျက်နှာရှင်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ငါ့ဝိုင် ပေးပြီး ပြန်တော့..."

"အို... ဒီနေ့ ချက်ပြုတ်စရာ မလိုဘူးလား..." ဟန်ယု ပြုံးစစ မေးလိုက်၏။

"မင်း ရှိနေရင် အရသာ ပျက်တယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ..." ဟန်ယုက ဝိုင်ပုလင်း တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"အော်... ပြီးတော့ တကယ်လို့ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် မလာရင်... ကျွန်တော် မြို့ကြီးကို သွားနေတာ (ဒါမှမဟုတ်) နွားလက်ကြီးကို ရှာတွေ့သွားလို့ပဲ..."

"ဒါဆို ဘယ်သူက ငါ့အတွက် ဝိုင် လာပို့ပေးမှာလဲ..."

"ခင်ဗျားဘာသာ သွားဝယ်ပေါ့... ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပုန်းအောင်းနေဖို့ စိတ်ကူးလဲ..." ဟန်ယုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

ထိုလူ၏ စွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် သားရဲအချို့ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ဝိုင် ဝယ်သောက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ဟွန့်..." သရဲမျက်နှာရှင်က မရေမရာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ပုလင်းထဲမှ ဝိုင်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။

"သဘောပဲဗျာ..." ဟန်ယုက ရယ်မောရင်း ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

သူက ရေချိုးရန် မြစ်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။

'ချွေးတွေ ရွှဲနေတာပဲ...' သူ တွေးလိုက်၏။

အေးမြသော ရေထဲသို့ ဆင်းလိုက်သောအခါ ကြည်နူးဖွယ်ရာ တုန်ခါမှုတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ပုံမှန် အအေးဓာတ်က သူ့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပေ... ဒါကလည်း အဆင့်တက်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး တစ်ခုပင်။

"နေလို့ ကောင်းလိုက်တာ... အဆင့်တက်တာက ရေချိုးတာကို ပိုပျော်စရာ ကောင်းစေမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ..." သူ ရေရွတ်ရင်း ရေထဲသို့ ပိုမို နစ်မြုပ်လိုက်၏။

အနားယူနေစဉ် သူ့အနီးတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်လုံးများက ငါးဆီသို့ စူးစိုက်သွားပြီး မသမာသော အပြုံးတစ်ခု မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။

"အို... သနားစရာ ကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ ကောင်လေး..." ဟန်ယုက လက်ဆစ်များကို ချိုးရင်း တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ၁ ရာခိုင်နှုန်း ပြီးမြောက်ထားတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရတော့မယ်..."

ကျရောက်တော့မည့် ဘေးဒုက္ခကို အာရုံခံမိသော ငါးက အမြီးကို ခါရမ်းပြီး လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွား၏။

ဟန်ယု ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ပလုံ...

သူ့လက်များက ရေပြင်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး ရေစက်များ လွင့်စဉ်သွားသော်လည်း... ငါးက လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"...တောက်..."

မြစ်ကမ်းပါးပေါ်တွင် သရဲမျက်နှာရှင်က ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ငတုံး..."