အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း (၃၇) - ဆရာတစ်ဦး၏ စိုးရိမ်မှု

ရွှီချင်က ညည်းတွားပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ဓားတောင် မနိုင်တဲ့ လယ်သမားသားလေး တစ်ယောက်က သူက 'ကြီးမြတ်ဖို့ ကံပါလာသူ' ဖြစ်ကြောင်း ပြောတာကို တစ်ခါလောက် ထပ်နားထောင်ရရင်တော့ တပည့် ကျိန်ပြောရဲတယ်..."

"ရွှီချင်..."

"...ဟုတ်ကဲ့... တပည့် သွားပါပြီ..."

သူမ ခြေဆောင့်ပြီး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လူကြီးက တစ်ခဏမျှ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သူ့မျက်နှာထားက တည်ကြည်လေးနက် သွားသည်။

'ဒါက သူမအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်သင့်တယ်...'

လူကြီးက တွေးရင်း လက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ထုတ်လိုက်၏။

လက်ကောက်မှာ ပါးလွှာပြီး လက်တစ်ချောင်းစာမျှသာ ရှိသော်လည်း ထိပ်ဘက်ရှိ နက်မှောင်သော အနီရောင် ကျောက်မျက်မှာ ပိုကြီးပြီး နှစ်ဆခန့် ကျယ်သည်။ ရှစ်မြှောင့်ကြယ် ပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး မျက်နှာပြင်များစွာဖြင့် တောက်ပနေ၏။ လူကြီးက လက်ကောက်ကို မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။ ရွှီချင် ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်အထိ အချိန် မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ချေ။

"ဆရာ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းလား..." ရွှီချင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သူမ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဆရာက သူ့အခန်းသူ ပြန်ရောက်နေပြီဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူမ သိသလောက် ဆရာက ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် လက်ထပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး တစ်မိနစ်လေးတောင် အလဟဿ မဖြစ်စေပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူမအနေဖြင့် ဆရာနှင့် ၁၀ မိနစ်ထက် ပိုတွေ့ရသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဆရာက ဤနေရာ၌ သူမကို ကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားနေသည်။

"ဟူး..."

သူမကို မြင်သောအခါ လူကြီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး လက်ကောက်ကို မြှောက်ပြလိုက်၏။

"ဒါကို ယူသွား..

."

"ဒါ ဘာလဲ..." ရွှီချင် မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက လက်ကောက်ပေါ်ရှိ တောက်ပသော ကျောက်မျက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။ "နေပါဦး... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကိရိယာ လား..."

သူမ ထိလိုက်သည်နှင့် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒါက ရှစ်မြှောင့်ကြယ် လွမ်းဆွတ်ခြင်း လက်ကောက် ပဲ..." လူကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "ကံတရားက မင်းဘက် ပါလာအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်..."

"နေပါဦး... ဒါက ရှစ်မြှောင့်ကြယ် လွမ်းဆွတ်ခြင်း လက်ကောက် ဟုတ်လား..." ရွှီချင် မှင်သက်သွား၏။ "ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... ငါ မင်းအတွက် ငှားလာတာ..." လူကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ "သင့်တော်တဲ့ ဂိုဏ်းသား ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ ကံတရား ကိစ္စပဲ ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဟာက မင်း လိုချင်တာ ရနိုင်လောက်အောင် အမှတ်တွေ ရှာပေးနိုင်မှာပါ..."

ရွှီချင်က လက်ကောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သဘောပေါက်သွား၏။

"ဒါက... ဒါက ရတနာရှာဖွေတဲ့ ကိရိယာပဲ..." သူမ မယုံကြည်နိုင်စွာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကိရိယာ အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားသော်လည်း အခြား တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများကို ရှာဖွေနိုင်သည့် စွမ်းရည်ကြောင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကိရိယာများ နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။

ဤအရာဖြင့် သူမသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တောင်ပုံရာပုံ ရရှိပြီး သူဌေးမကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို မြင်ယောင်နေစဉ်မှာပင် လက်တွေ့ဘဝသို့ ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာ၏။

"နေပါဦး... ဒါပေမဲ့ တပည့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့ ဒါကို သုံးလို့မှ မရတာ... ပြီးတော့ ပါရမီရှင်တွေကို ရှာဖွေရာမှာ ဒါက ဘယ်လို ကူညီပေးမှာလဲ..." ရွှီချင် ထောက်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် မှာ ဒီလက်ကောက်ကို သုံးဖို့ဆိုတာ မင်းအတွက် မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် တွေ ဖြည့်ပေးထားတယ်... ငါ သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ဆိုရင် တစ်လလောက် ခံလိမ့်မယ်..." လူကြီးက ရှင်းပြ၏။

"နေပါဦး... ဆရာက လက်ကောက်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ပြင်လိုက်တာလား... အဲလို လုပ်လို့ ရတာလား..." ရွှီချင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

" 'နိမ့်' တဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေအတွက်ပဲ ရတယ်..." လူကြီးက ပြောလိုက်၏။ "ပြီးတော့ ပါရမီရှိတဲ့ လူတွေကိုလည်း 'ရတနာ' လို့ သတ်မှတ်နိုင်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေကို ညှိလို့ ရသွားတာ..."

ရွှီချင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "တကယ်လို့ တပည့်က ဒါကိုသုံးပြီး လူတစ်ယောက်လောက် ရှာတွေ့ရင်တောင်... သူတို့ရဲ့ ပါရမီက အမှတ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရဖို့ လုံလောက်တယ် မလား..." သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရည်မှန်းချက်များ တောက်ပလာ၏။

'၁၀ ယောက်လောက် ရှာရင်တောင် လုံလောက်ပါ့မလားလို့ ငါ စိုးရိမ်နေတာ...' သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က လက်ကောက်ကို တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်စေလောက်အောင် ကောင်းမွန်တယ်ဆိုရင်... သူတို့က သေချာပေါက် တန်ဖိုးရှိမှာပဲ..." လူကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဒါက မင်းရဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံး အရာပဲ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... ဆရာ့ကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး..." ရွှီချင်က ခါးကိုင်းပြီး လေးလေးနက်နက် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒါ ယူသွား..." လူကြီးက စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်ပေးလိုက်၏။

"နေရာ စာရင်းလား..." ရွှီချင်က စာရွက်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဦးစားပေး သွားသင့်တဲ့ နေရာတွေကို ငါ ရေးပေးထားတယ်... ဒီမြို့တွေမှာ ပါရမီရှင်တွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ မကြာသေးမီက ထွက်ထားတယ်... မင်း မြန်မြန်သွားရင် သူများတွေ လက်မဦးခင် ရနိုင်လောက်တယ်..." လူကြီးက ညွှန်ကြားလိုက်၏။ "သတိရပါ... လက်ကောက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီကို အတည်ပြုပေးနိုင်ပေမဲ့ သူ့မှာရှိတဲ့ ချီစွမ်းအင် အကန့်အသတ်ကြောင့် အဝေးကြီးကနေ ခြေရာခံလို့ မရဘူး... အများဆုံး တစ်ကီလိုမီတာ အတွင်းလောက်ပဲ အလုပ်လုပ်လိမ့်မယ်..."

"တပည့် မှတ်ထားပါ့မယ် ဆရာ..." ရွှီချင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ တခြား ဂိုဏ်းသားတွေကို အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး..." သူမက ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ လူသစ်စုဆောင်းပွဲတုန်းကလို ကပ်ဘေးမျိုး ထပ်မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." လူကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရွှီချင်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။ "ဒီတစ်ခါ သေချာပေါက် မဖြစ်စေရဘူး... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုပုသာ အဲဒီလူသစ်ကို မလုသွားရင် တပည့် ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး..." သူမက နာကျည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ကံတရားပဲ..." လူကြီးက ပညာရှိဆန်ဆန် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီလူသစ်က မင်းနောက်လိုက်ဖို့ ကံပါမလာခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ မင်း ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူက တခြား အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ရဲ့ ဌာနခွဲကို ရွေးချယ်သွားနိုင်တယ်... အဲဒါဆို မင်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှုံးမှာပဲ..." သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နောက်ပိုင်း မျက်နှာပျက်ရမယ့် အစား အခု စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက ပိုကောင်းပါတယ်..."

ရွှီချင် သွားကြိတ်လိုက်သော်လည်း သူ့စကားများကို လက်ခံလိုက်ရသည်။ "ဒီတစ်ခါ တပည့် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် သွားပါ့မယ်..."

သူမက နေရာစာရင်းကို ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်သည်။ နေရာ ၅၀ ခန့် ရေးသားထားပြီး အများစုမှာ မြို့ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံး ၃ ခုက သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်၏။

"နေပါဦး... ဘာလို့ ဒီစာရင်းထဲမှာ မြို့ငယ်လေးတွေ ပါနေတာလဲ..." ရွှီချင်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

မြို့ကြီးများ ပါဝင်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်... လူဦးရေ များပြားပြီး ပါရမီရှင်များ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြေ ပိုများသည်။ သို့သော် မြို့ငယ်လေးများလား...

အဲဒါက ခေါင်ခေါင်ဖျားဖျား နေရာမှာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ရှာတွေ့ဖို့ လောင်းကစား လုပ်နေသလို ဖြစ်နေပြီ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုနေရာများတွင် ပါရမီရှင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အရင်းအမြစ်များ မရှိကြပေ။

လူကြီးက သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သပ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲစွာ ပြောလိုက်၏။

"တစ်ခါတလေ... အကောင်းဆုံး ကျောက်မျက်ရတနာတွေက အရိုင်းဆန်ဆုံး နေရာတွေမှာ ပုန်းကွယ်နေတတ်တယ်..."

ရွှီချင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ်... ဆရာ စာလုံးပေါင်း မှားရေးလိုက်တာလား... 'တောင်ဘက်စွန်း ကျောက်စိမ်းမြို့ ' အစား 'တောင်ဘက်စွန်း ကျောက်စိမ်းရွာ ' လို့ ရေးလိုက်မိတာလား..."

လူကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းစဉ် လွှဲလိုက်၏။ "ဂိုဏ်းသားကောင်း တစ်ယောက် ရချင်ရင် မင်း အခု သွားသင့်ပြီ..."

ရွှီချင် မျက်နှာသေ ဖြစ်သွားသည်။

'အေး... ဒါ စာလုံးပေါင်း မှားရေးလိုက်တာ သေချာတယ်...'

အခန်း (၃၈) - မမျှော်လင့်ထားသော ထောင်ချခံရမှု

တပည့်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ့စကားများကို မယုံကြည်ကြောင်း လူကြီး သိလိုက်သည်။

"အဟမ်း... ကောင်းပြီ... အဲဒီတစ်ခုကတော့ စာလုံးပေါင်း မှားတာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျန်တာတွေက မမှားဘူး..." လူကြီးက အနေခက်စွာ ချောင်းဟန့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"မမှားဘူးလား... ဆရာ သေချာရဲ့လား..." ရွှီချင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက အကြီးအကဲတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေထဲက တစ်ခုပဲ... ဒီတစ်ခါ ပူးပေါင်း လူသစ်စုဆောင်းပွဲမှာ ဂိုဏ်းသားတိုင်း အနည်းဆုံး မြို့ငယ်၂ မြို့ကို သွားရောက်ရမယ်..." လူကြီးက ပြန်ဖြေပြီး တပည့်၏ မျက်နှာထားကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... မင်း ရှောင်လို့ မရဘူး... မင်း အဲဒီနေရာတွေကို ရောက်ခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုဖို့ မြို့ကြီးနဲ့ မြို့ငယ် အာဏာပိုင်တွေဆီက တံဆိပ်တုံး အရင် ယူရမယ်ဆိုတာ သတိရပါ..."

သူမအနေဖြင့် တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားနိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူက သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..." ရွှီချင်က နှုတ်ခမ်းဆူ၍ ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ ဆရာက နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက် အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဟူး... သူ ဘယ်တော့မှ ပွစိပွစိ လုပ်တာ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ..." ရွှီချင် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီမစ်ရှင် ဖြစ်နေရတာလဲ... ဟူး... ငါ အကြိမ်ကြိမ် မပျက်ကွက်ခဲ့သင့်ဘူး..."

တကယ်လို့ သူမ တစ်ကြိမ်မှ မပျက်ကွက်ခဲ့ပါက ယခုတစ်ကြိမ် မစ်ရှင်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပျင်းရိမှုကြောင့် အပြင်မထွက်ဘဲ ဂိုဏ်းတွင်း၌သာ နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ထိုအကျိုးဆက်က သူမထံ ပြန်လာပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းက သူမ၏ နှစ်ပတ်လည် အကဲဖြတ်မှု ၏ အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်နေ၏။

ထိုအချက်က ရွှီချင် အစိုးရိမ်ဆုံး အချက်ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းအားလုံးလိုလိုတွင် ဂိုဏ်းသားများ အနေဖြင့် မစ်ရှင်များနှင့် တာဝန်အမျိုးမျိုးကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အမှတ်များ ရရှိနိုင်ပြီး၊ ထိုအမှတ်များကို တန်ဖိုးရှိသော အရင်းအမြစ်များ၊ နည်းစနစ်များ၊ စွမ်းရည်များ (သို့မဟုတ်) အကြီးအကဲများထံမှ လမ်းညွှန်မှုများနှင့် လဲလှယ်နိုင်ကြသည်။

ရွှီချင်၏ အခြေအနေတွင် သူမလိုအပ်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အတော်လေး ဈေးကြီးပြီး အပြင်တွင် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်သဖြင့် ဂိုဏ်း၏ အမှတ်စနစ်မှတစ်ဆင့် ရယူရန်သာ နည်းလမ်း ရှိသည်။

သူမအနေဖြင့် အချိန်ကာလ တစ်ခုယူပြီး အမှတ်များကို ပုံမှန် စုဆောင်းနိုင်သော်လည်း၊ ထိုနည်းလမ်းကို သူမ မလိုလားပေ။

'ငါ တိုးတက်အောင် မလုပ်ရင် သူတို့ ငါ့ကို ထားခဲ့ကြလိမ့်မယ်... ငါ သူတို့ကို မီအောင် လိုက်ရမယ်...' ရွှီချင် တွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုများ ပေါ်လာ၏။

ထိုအချက်ကို တွေးပြီး သူမ၏ ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းကို ရေးဆွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရအောင်... နေရာ ၅၀... အဲဒါဆို အနည်းဆုံး တစ်လလောက် ကြာလိမ့်မယ်... လမ်းကြောင်း ကောင်းကောင်း ဆွဲရင် တစ်ရက်ကို အနည်းဆုံး မြို့ကြီး ၂ မြို့လောက် သွားနိုင်လောက်တယ်..." ရွှီချင်က မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

သူမသည် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း အဖြေထွက်လာသောအခါ သိပ်မကျေနပ်ပေ။

"ဟင်... ဒီမြို့ငယ်လေးက ပထမဆုံး သွားရမယ့် အထဲ ပါနေတာလား..." ရွှီချင် အနေဖြင့် ခရီးစဉ် အစပိုင်းတွင် ထိုနေရာသို့ သွားရန် သိပ်စိတ်မပါပေ။ "ဒါပေမဲ့ ငါ ကျော်သွားလိုက်ရင် နောက်မှ ပြန်ပတ်လာရလိမ့်မယ်... အဲဒါဆိုရင် ပိုကြာသွားမယ်..."

သူမက မြေပုံကို သေချာကြည့်ပြီး နေရာကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ ဖွဲ့စည်းပုံ မြေပုံပေါ်တွင် အမည်တစ်ခု ပေါ်နေ၏။

'ဝက်သစ်ချခေါင်းမြို့ '

သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်း ပြင်ဆင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့လိုက်သည်။

"ဒါဆို အဆင်ပြေလောက်တယ်... ငါ အရင်ဆုံး ရေကန်စိမ်းမြို့ ကို သွားမယ်၊ ပြီးရင် မြစ်ရေစီးမြို့ ၊ ပြီးတော့မှ ဝက်သစ်ချခေါင်းမြို့... အဲဒါဆိုရင် တစ်ရက်တည်းနဲ့ ၃ နေရာလုံး ပြီးအောင် လုပ်နိုင်လောက်တယ်..." ရွှီချင် တွက်ချက်လိုက်၏။

ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် မနက်ဖြန် စောစောထရမည် ဖြစ်သဖြင့် အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။

ဟန်ယုလည်း ကိုယ်ပိုင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်ကို သူမ မသိလိုက်ချေ။

"ဝါး..."

ဟန်ယု အိပ်ရာထပြီး အညောင်းဆန့်လိုက်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။

"အိပ်လို့ ကောင်းလိုက်တာ... ဒီနေ့ နေလို့ကောင်းတယ်..." မှန်ထဲတွင် ကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ကတော့ နေ့ကောင်းရက်မြတ် ဖြစ်မှာပဲ..." သူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့သူငယ်ချင်းများကို ရှာဖွေရန် ပုန်းခိုရာမှ ထွက်လာခဲ့၏။

သူတို့ ပုံမှန် နေရာတွင် သူ့ကို စောင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာထားများက အတော်လေး စိုးရိမ်နေပုံ ရ၏။

'ဖြစ်သင့်ပါတယ်... ဒါက နွားလက်ကြီး အကြောင်း ပြောနေတာကိုး...' သူ တွေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။

"အေး... ငါတို့ ရောက်နေတာ မိနစ်နည်းနည်း ကြာပြီ..." တန်ဟူ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ မလိုက်လို့ မရဘူးလား... ငါလိုက်သွားတော့ရော ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ..." ဝတုတ်က ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်၏။

"မင်း ငါတို့ကို ပစ်ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ ဝက်ပုတ်ရာ... တကယ်လို့ နွားလက်ကြီးက ငါတို့ကို လိုက်ရင် မင်းက အနည်းဆုံး ရိုက်ချက် အနည်းငယ်လောက် ခံပေးနိုင်မှာ... အဲဒါဆို ငါတို့ အထိအခိုက် သက်သာမှာပေါ့..."

ဟန်ယုက ဝက်ပုတ်ကောင်၏ လည်ပင်းကို ဖက်ရင်း ပြုံးဖြီးဖြီး ပြောလိုက်သည်။

"အီး... ငါက အသားဒိုင်း သက်သက်ပဲလား..." ဝတုတ်အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက တခြား ဘာအသုံးဝင်သေးလို့လဲ..." တန်ဟူကလည်း ပြုံးရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လာပါ... သူ့ကို သွားရှာကြစို့..." ဟန်ယုက မလိုက်ချင်သော ဝက်ပုတ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်သွား၏။

သူတို့သည် နွားလက်ကြီး ရှိလေ့ရှိသော နေရာ... လူသိများသော တည်းခိုခန်း တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။ ၎င်းက အနည်းငယ် အဆင့်မြင့်သော နေရာဖြစ်ပြီး သန်မာသော မုဆိုးများ၊ စစ်သည်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများ အဓိက လာရောက်လေ့ ရှိကြသည်။

"သူ အခုလောက်ဆို နိုးနေလောက်ပြီ မလား..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။

"နွားလက်ကြီးက မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ပထမဆုံး လုပ်တာက ကြက်သားတစ်ပွဲနဲ့ ဝိုင်တစ်ပုလင်း မှာတာပဲ..." တန်ဟူ ပြန်ဖြေသည်။

"မနက်စာကလည်း ကြမ်းပါ့..." ဝတုတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

သို့သော် သူတို့ ဝင်သွားသောအခါ ထိုလူကို ပုံမှန်နေရာတွင် မတွေ့ရပေ။

"ဟင်... သူ မနိုးသေးတာလား..." တန်ဟူ တွေးလိုက်သည်။

"ဝန်ထမ်းတွေကို မေးကြည့်ရအောင်..." ဟန်ယု အကြံပြုလိုက်ပြီး စားပွဲထိုး တစ်ယောက်ထံ သွားလိုက်၏။ "ဟေး... နွားလက်ကြီး အိပ်နေတုန်းလား..."

စားပွဲထိုးက အံ့သြသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နွားလက်ကြီး... မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို ရှာနေတာလဲ..." စားပွဲထိုးက အခြားသူများ မေးခဲ့သော မေးခွန်းကိုပင် မေးလိုက်၏။ "ပြီးတော့ မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ်တွေတုန်းက လာမေးတဲ့ ကောင်လေး မလား..." သူ မှတ်မိလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "သူ ဒီမှာ မရှိဘူးလား..."

"ရှိခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခု မရှိတော့ဘူး..." စားပွဲထိုးက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..." တန်ဟူ အံ့သြသွား၏။ "သူ အမဲလိုက် ထွက်သွားပြီလား..."

"သူ ဘယ်သွားတာလဲ..." ဟန်ယု ရုတ်တရက် စိုးရိမ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ သွားသင့်တဲ့ နေရာကို သွားတာ..." စားပွဲထိုးက မျက်နှာသေဖြင့် အဖြေပေးလိုက်၏။

"ထောင်..."

တိတ်ဆိတ်မှု...

၃ ယောက်သား ပြိုင်တူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကြသည်။

"...နေဦး... ဘာ..."

နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ယု မေးလိုက်၏။ သူ နားကြားမှားခြင်း (သို့မဟုတ်) အိပ်မက် မက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန် ဖြစ်သည်။