အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း ၄၅ - မွှေးပျံ့သော အဝတ်စ နှင့် နာမည်နှင့် မထိုက်တန်သူ

ဟန်ယု အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း နောင်တရသွား၏။

"ဒါက မြင့်လွန်းတယ်... နည်းနည်းလောက် နိမ့်ပြီး ပျံလို့ မရဘူးလား..." ဟန်ယု တောင်းပန်လိုက်ပြီး မုန်တိုင်းထန်နေသော သမုဒ္ဒရာအလယ်တွင် မျှောပါနေသော သစ်တုံးကို ဖက်ထားသူကဲ့သို့ ဓားကို အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ဒါဆိုရင် နှေးသွားလိမ့်မယ်... လမ်းမှာ အတားအဆီးတွေ ဝင်တိုက်မိလိမ့်မယ်..." ရွှီချင် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ ဒုက္ခကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ဓားအရှိန်ကို မြှင့်တင်ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

ဝုန်း...။

ပျံသန်းမှုမှာ အစပိုင်းတွင် နှေးကွေးသော်လည်း လျင်မြန်စွာ အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၅၀ နှုန်းခန့်ဖြင့် ပျံသန်းနေလေပြီ။

"အား..." ဟန်ယု မရပ်မနား အော်ဟစ်နေပြီး လေပြင်းများက လက်ပေါင်း တစ်ထောင်ဖြင့် ရိုက်နှက်နေသကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေ၏။

"ဟွန့်... ငါကိုယ်တိုင် ပါးစပ်ပိတ်ပေးရမလား..." ရွှီချင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟန်ယု ပါးစပ်ထဲသို့ အဝတ်စတစ်ခု ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"အွန်း... အွန်း..." ဟန်ယု ကန့်ကွက်သံများ ပြုလိုက်ပြီး အဝတ်စက သူ၏ အော်သံများကို တားဆီးလိုက်သဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

ထို့နောက် သူ အနံ့တစ်ခု ရလိုက်သည်။ အဝတ်စမှ မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

'လိမ္မော်ရောင် လိုက်လက်ပန်းလား... နေဦး... ဒါ သူမရဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါလား...'

ကြောက်လန့်မှုကြောင့် အော်ဟစ်မနေသော သူ၏ ဦးနှောက် အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုက ဤစိတ်ဝင်စားဖွယ် အခြေအနေကို မှတ်သားလိုက်သည်။

သေချာစေရန် အဝတ်စကို ဆွဲထုတ်ကြည့်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးမည့် အရေးကို ကြောက်ရွံ့စိတ်က သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို အနိုင်ယူသွား၏။ ထို့ကြောင့် သူ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်ပြီး သူ၏ ညည်းတွားသံများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူ ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်နိုင်လာသည်။ သူ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ထင်ထားသလောက် မဆိုးပါဘူး..." သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ပို၍ မြင့်မားစွာ ရောက်ရှိနေပြီး မြေပြင်အထက် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခန့်တွင် ပျံသန်းနေကြသည်။ ဤနေရာမှ ကြည့်လျှင် မြင်ကွင်းမှာ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်နေပြီး သစ်ပင်များနှင့် တောင်တန်းများက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ကာကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ငြိမ်းချမ်းသော မြင်ကွင်းပင်။

အလွန်လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် အတူစီးနင်းလိုက်ပါလာရခြင်းနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ကြောင်း ပြောလိုပါသည်။

သူမ နာမည်က ရွှီချင်တဲ့... နာမည်လှလေးပဲ... ဟန်ယု တွေးလိုက်ပြီး သုန်မှုန်နေသော အကြီးအကဲ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သူမက လာခေါ်သည့်အတွက် ကျေနပ်သွားမိ၏။ ကြည့်ရတာ ငါ့ကံတရားက ပြောင်းလဲလာပြီနဲ့ တူတယ်...

ထိုအချိန် မြေပြင်ပေါ်၌မူ အခြားလူတစ်ယောက်က ဟန်ယု ပျောက်ဆုံးနေမှုနှင့် ပတ်သက်ပြီး စဉ်းစားနေလေသည်။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် သစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်၍ အသားခြောက် တစ်ဖတ်ကို ဝါးနေ၏။ သူ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဟန်ယု အချိန်မရွေး ပြုတ်ကျလာတော့မည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..." ထိုလူ ရေရွတ်လိုက်၏။

သူ စောင့်နေသည်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး နေဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

'သူ မြို့ထဲ ရောက်သွားပြီလား... ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ ဂိုဏ်းတစ်ခုခုက ခေါ်သွားတာလား...' သူ တွေးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဲဒီကောင်လေး သေချာပေါက် ဒုက္ခတစ်ခုခု ရောက်နေလောက်ပြီ...

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ တစ်နာရီ ထပ်ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ဟန်ယု အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ ဝိုင်သောက်ဖို့ လိုတယ်..." သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

သူ၏ အမြန်နှုန်းဖြင့် မြို့သို့ ရောက်ရန် ၁၀ မိနစ်သာ ကြာသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အစောင့်များနှင့် မြို့ရိုးကို ဝန်းရံထားသော ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို လေ့လာလိုက်သည်။

"ဟွန့်... သတိပေးစနစ်နဲ့ ထောက်လှမ်းရေး အစီအရင်..." သူ မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဓားမြောင်တစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရွှပ်...။

ပါးလွှာသော စွမ်းအင်တန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး အစီအရင်၏ မမြင်နိုင်သော ပျော့ကွက်တစ်ခုကို ထိမှန်သွား၏။ မှေးမှိန်သော လှိုင်းတစ်ခု ခဏတာ ပေါ်လာပြီး ပြန်ပျောက်သွားသည်။

အတုံ့အဆိုင်းမရှိဘဲ သူသည် အလုပ်မလုပ်တော့သော အကာအရံ အပိုင်းမှ တဆင့် ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး မြို့ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လိုက်၏။

သူ လမ်းမများအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း စည်ကားနေသော ဈေးတန်း မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူများ သွားလာနေကြပြီး ဈေးသည်များက ဖောက်သည်များကို အော်ဟစ် ခေါ်ငင်နေကြကာ လမ်းဘေးအစားအစာများ၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

"ဟွန့်... မသေမျိုး ကမ္ဘာတွေက ရွာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး..." သူ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်၏။

သူ ထိုသို့ အထင်သေးသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များက သူ့ကို ရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ အလိုအလျောက် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုပင်။

အထဲသို့ မဝင်မီ သူ ရပ်တန့်လိုက်၏။

'ဟန်ယုက သူ့သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်း ပြောဖူးတယ်... သူတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိလောက်တယ်...'

ထိုအတွေးဖြင့် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး စတင် ရှာဖွေလိုက်သည်။

တန်ဟူကို ရှာတွေ့ရန် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ တန်ဟူသည် သူထိုင်နေကျ ဆိုင်ထောင့်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဝမ်းနည်းပက်လက် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေ၏။

"အရင်ဆုံး ဟန်ယု... အခု ဝက်ပုတ်... အဲဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်လို ကံတရားမျိုး ရှိနေကြတာလဲ..." တန်ဟူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့လိုက်သည်။

သူ သောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ပုလင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိုင်းစိုင်းစွာ လုယူလိုက်၏။

"ဟေ..." သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိပုံ ပေါက်နေသော လူတစ်ယောက်က သူ၏ ဝိုင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မော့သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေ့လူ... အဲဒါ ကျွန်တော့်ဟာ..." တန်ဟူ ကန့်ကွက်လိုက်၏။

"အခု မဟုတ်တော့ဘူး..." သရဲမျက်နှာရှင်က ပြန်ဖြေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

တန်ဟူ တံတွေးမြိုချလိုက်မိပြီး သူ့ရှေ့ရှိ လူထံမှ ငြင်းဆန်မရနိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် တစ်နာရီ ကြာသောအခါ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဟားဟားဟား... ဆက်ပြောပါဦး... ဆက်ပြောပါဦး..." တန်ဟူ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး စားပွဲခုံကို ပျော်ရွှင်စွာ ရိုက်လိုက်၏။

"အဲဒါနဲ့... ငါတို့ အဲဒီအကြီးအကဲကို အပျော်မယ်အိမ် ခေါ်သွားပြီး သူ အထဲရောက်နေတုန်း အဝတ်အစားတွေ ခိုးပြေးခဲ့တာ... သူက ပိုက်ဆံရှင်းစရာ မရှိတော့ သူ့မိန်းမကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က အတိတ်က နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုကို ပြန်လည် ပြောပြရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...။

တန်ဟူ ရယ်မောလွန်းသဖြင့် ဗိုက်နှိပ်ထားရ၏။

"ဒါ ဒီနှစ်ထဲ ကြားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံးပဲဗျာ..." သူ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရော့... ဝိုင်ထပ်သောက်..." သူ ပြောပြီး သရဲမျက်နှာရှင်ကို နောက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ပေးလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... မင်းက ဟိုကောင်စုတ်လေးထက် ပေါင်းသင်းရတာ ပိုကောင်းသားပဲ..." သရဲမျက်နှာရှင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်မလား... ဟန်ယု ကျွန်တော့်ကို စောစောစီးစီး မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သင့်တာ... ကျွန်တော်တို့ အများကြီး ပျော်ရမှာ..." တန်ဟူက မူးမူးဖြင့် ပြုံးဖြဲဖြဲ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ယဉ်ကျေးမှုလည်း ပိုရှိတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... စီနီယာ့နာမည် မမေးရသေးဘူး..."

"မင်း ငါ့ကို တာအိုဆရာ မူရုံ လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က ရှားပါးစွာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်၏။

အကယ်၍ ဟန်ယုသာ ရှိနေခဲ့ပါက သူ အလွန် အံ့အားသင့်သွားပေလိမ့်မည်။ သရဲမျက်နှာရှင်က ရယ်မောနေသည်၊ ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားနေသည်၊ မိတ်ဆွေဟောင်းများကဲ့သို့ စကားပြောနေသည်။

ယုံနိုင်စရာပင် မရှိပေ။

ဖော်ရွေမှု အပိုင်းကို ထားလိုက်ဦး၊ ဟန်ယုမှာ ထိုလူ၏ နာမည်ကိုပင် သိခွင့်မရခဲ့ချေ။ သူ မေးလိုက်သည့် အချိန်တိုင်း သူ ကြားရသည့် စကားမှာ...

"မင်းနဲ့ မတန်ဘူး..."

ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု တန်ဟူမှာမူ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် သူငယ်ချင်းဟောင်းများကဲ့သို့ သောက်စားနေနိုင်လေပြီ။

ဟန်ယု သိလျှင် ငိုမိမှာ သေချာသည်။

အခန်း ၄၆ - ယုကျန့်မြို့

သရဲမျက်နှာရှင်နှင့် တန်ဟူတို့ ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားနေကြစဉ် ဟန်ယုမှာမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

"မြို့ကြီးကွ..." ဟန်ယု အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်... သို့မဟုတ် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အဝတ်စဖြင့် ဆို့ထားသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံများသာ ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ မရပ်မနား ပွစိပွစိ လုပ်နေမှုများကို လျစ်လျူရှုထားသော ရွှီချင်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံမစိုက်နိုင်ပေ။ သူမ၌ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေပြီး ယင်းတို့အနက် အဓိကအချက်မှာ သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များ လျော့နည်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် သုံးနာရီနီးပါး ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ ပျံသန်းလာခဲ့သဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ စတင် ပြသလာ၏။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစများ သီးနေပြီး ဝိညာဉ်ဓားကို ထိန်းချုပ်ထားရသဖြင့် လက်မောင်းများ ကိုက်ခဲနေသည်။ သူတို့သွားမည့်နေရာကို အရောက်ပို့ရန် စိတ်လောမနေပါက သူမ ဖြည်းဖြည်းသာ သွားမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဝေးမှ မြို့ရိုးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ..." သူမ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အမြင့်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

ဘုန်း...။

သူမ ဓားပေါ်မှ ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။ သို့သော် ဟန်ယုမှာမူ ကံမကောင်းရှာပေ။ သူ၏ ခြေထောက်များ မြေကြီးနှင့် ထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မွေးကင်းစ မြင်းကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ မျက်နှာဖြင့် ပစ်လဲကျသွားလေသည်။

"အွန်း..." သူ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ အဝတ်စကို ကမန်းကတန်း ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ "ဖူး... နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှူလို့ ရပြီ..."

သူ လေကောင်းလေသန့်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီချင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူ၍ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် ရက်စက်တာပဲ... ကျွန်တော့် ပေါင်တွေလည်း နာ၊ ခြေသလုံးတွေလည်း နာ၊ ခါးတွေလည်း နာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီ..." သူ ပိုပိုသာသာ ညည်းတွားလိုက်၏။

"ထ..." ရွှီချင်၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေသည်။

ဟန်ယု ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စစ်သူကြီးရှေ့ ရောက်နေသော စစ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွား၏။ ရွှီချင်ကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိပါက နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်ပြီး ခရီးဆက်ရနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်လက်ပေါ်တွင် သုံးနာရီဆက်တိုက် လိုက်ပါလာရသဖြင့် ဟန်ယု၏ ခြေထောက်များမှာ ဂျယ်လီကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေလေပြီ။ သရဲမျက်နှာရှင်၏ နှိပ်စက်မှု... အဲ... သင်ကြားပြသမှုအောက်တွင် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများ မလုပ်ခဲ့ရပါက သူ စောစီးစွာကပင် လဲကျနေလောက်သည်။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ..." ဟန်ယု သူ၏ ကိုက်ခဲနေသော လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ယုကျန့်မြို့..." ရွှီချင် ပြန်ဖြေသည်။

"နေပါဦး... ယုကျန့်မြို့ ဟုတ်လား..." ဟန်ယု ဦးနှောက်က ထိုနာမည်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ "တကယ့် ယုကျန့်မြို့လား..."

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဝက်သစ်ချခေါင်းမြို့နဲ့ ကီလိုမီတာ ၃၀၀ ကျော် ဝေးနေပြီလေ..." သူ ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ..."

"ငါတို့ ပျံလာတာလေ..." ရွှီချင်၏ တိုတောင်းသော အဖြေကြောင့် ဟန်ယု အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

"အဲဒါတော့ သိတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပျံလာတာ ၃ နာရီပဲ ရှိသေးတယ်... ဒီလောက် ခရီးဝေးကြီး မရောက်သင့်ဘူး..." သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။ "နေဦး... ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာအောင် သတိလစ်နေတာလဲ..."

"၅ နာရီလောက် ရှိမယ်..."

"၅ နာရီ... ကျွန်တော် ၅ နာရီလောက် သတိလစ်နေတာလား..." ဟန်ယု အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်တာလဲ... ဒါကြောင့် ငါ့ခေါင်းက အကန်ခံထားရတဲ့ ဖရဲသီးလို ခံစားနေရတာကိုး..." သူ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်ရင်း မျက်နှာမဲ့လိုက်၏။

ရွှီချင် သူ၏ ပိုပိုသာသာ ပြောဆိုမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် သူ၏ ညည်းညူသံများကို နားထောင်ပေးရန် အားအင် မကျန်တော့ပေ။ သူမ စုစုပေါင်း ၆ နာရီကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့ရပြီး ချီစွမ်းအင် ပြန်ဖြည့်ရန်အတွက်သာ ခေတ္တ ရပ်နားခဲ့ရသည်။ သူမ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူမ၏ စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် နောက်ထပ် ဆေးလုံးတစ်လုံး သုံးစွဲရမည့် အတွေးကပင် သူမ၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေ၏။

'နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်အတွက်လည်း ပိုက်ဆံစုရဦးမယ်... အခု ဒီအရူးကောင်အတွက်ပါ စိုက်ရှင်းပေးရဦးမယ်...' သူမ မျက်နှာမဲ့ရင်း တွေးလိုက်သည်။

ဟန်ယုမှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသဖြင့် ဆက်လက် ညည်းညူရန် မေ့လျော့နေလေ၏။

"ဝိုး..." ယုကျန့်မြို့၏ စည်ကားသော လမ်းမများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ ဝေ့ဝဲနေသည်။

လက်ရာမြောက်စွာ ထွင်းထုထားသော တိုင်လုံးများတွင် မီးအိမ်များ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကျောက်ခင်းလမ်းမများပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြန့်ကျက်ထား၏။

ဆိုင်ခန်းများ၏ မျက်နှာစာများကို မီးတုတ်များနှင့် မီးအိမ်ကြီးများဖြင့် ထွန်းညှိထားသဖြင့် ကုန်သည်များသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။ လေထုထဲတွင် ကင်ထားသော အသားနံ့များ၊ ချိုမြိန်သော မုန့်နံ့များနှင့် အကင်ဆိုင်များမှ အနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသဖြင့် ဟန်ယု၏ ဗိုက်ထဲမှ အစာအိမ်က ဆန္ဒပြသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

စားသောက်ဆိုင်များတွင် စားသုံးသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆူညံသော ရယ်မောသံများနှင့် ခွက်ချင်းတိုက်သံများက လမ်းပေါ်သို့ လျှံကျလာသည်။ လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေသူများက ကစားပြခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်းနှင့် မီးမှုတ်ခြင်းများဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဖျော်ဖြေနေကြသည်။ ဈေးသည်များက သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြပြီး အဖိုးတန် လက်ဝတ်ရတနာများ၊ လက်နက်များနှင့် စာအုပ်များမှစ၍ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များအထိ အရာအားလုံး ရှိနေ၏။

ဟန်ယုသည် ချမ်းသာပုံရသော ဧည့်သည်များ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပိုက်ဆံအိတ်များကို ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းများ ယားယံလာသည်။

'အကယ်၍ ငါသာ ဒီမှာ ငါ့ရဲ့ ကစားဝိုင်း တစ်ဝိုင်းလောက် ထောင်လိုက်ရင် တစ်ပတ်လုံး ရှာရတာကို တစ်ညတည်းနဲ့ ရနိုင်တယ်...' သူ တွေးတောရင်း အမြတ်ငွေများကို တွက်ချက်နေမိ၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရွှီချင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သဖြင့် သူ၏ တွေးတောမှုများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

"အား..." ဟန်ယု သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဝင်တိုက်မိပြီး အော်လိုက်၏။

ရွှီချင် မီးတောင်ချော်ရည်များကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လမ်းကြည့်လျှောက်..." သူမ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ ရပ်တန့်လိုက်သော အဆောက်အအုံကို သတိထားမိသွားသည်။

ကြီးမားပြီး လက်ရာမြောက်စွာ တည်ဆောက်ထားသော တည်းခိုခန်းကြီး တစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေ၏။

ထွင်းထုထားသော သစ်သားတိုင်လုံးကြီးများက ဝင်ပေါက်ကို ထောက်မထားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ရွှေရောင် ပန်းခက်ပန်းနွယ်များက နံရံများကို အလှဆင်ထားသည်။ ပိုးသားဝတ်ရုံ ကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံများက ဧည့်သည်များကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်နေကြပြီး အတွင်းမှ တန်ဖိုးကြီး အမွှေးနံ့သာနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဟန်ယု မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ "ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တည်းမှာလား..." သူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်..."

ရွှီချင်၏ ပြတ်သားသော ငြင်းပယ်မှုက သူ၏ နှလုံးသားကို ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် သူမ ခြေကို လှည့်၍ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ကူးသွားလိုက်၏။

ဟန်ယု သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး သူမ ဦးတည်သွားနေသော နေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး လေလျော့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံသည် အမည်ခံ တည်းခိုခန်း တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ သစ်သားနံရံများတွင် အက်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အချို့မှာ သစ်သားပြားများဖြင့် ရိုက်ပိတ်ထားသည်။ ယိမ်းထိုးနေသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုက လေတိုက်တိုင်း ယမ်းခါနေပြီး သံချေးတက်နေသော ပတ္တာများပေါ်တွင် မနည်း တွဲလောင်းကျနေ၏။ ဝင်ပေါက်မှ မှိုနံ့သင်းသင်း ထွက်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော မီးအိမ်တစ်လုံးက ၎င်းကို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေစေသည်။

"ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တည်းမှာလား..." ဟန်ယု၏ အသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုကြောင့် တုန်ရီနေ၏။ "ကျွန်တော်တို့ အိပ်နေတုန်း ဓားပြတိုက် မခံရဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

ရွှီချင် သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ အထဲသို့ ဝင်သွားသဖြင့် သူ ကြောက်လန့်တကြား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟန်ယု စုတ်ပြတ်နေသော အဆောက်အအုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။

"တောင်းရမ်းစားသောက်သူတွေတောင် ဒီလိုနေရာမှာ နေမှာ မဟုတ်ဘူး..." သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သူမနောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားလေသည်။