အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း ၄၇ - စုတ်ပြတ်နေသော တည်းခိုခန်း

ဤနေရာသည် ဟန်ယု နေထိုင်လိုသော နေရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

'ငါ့ရဲ့ ပုန်းခိုစခန်းကတောင် ဤနေရာထက် သာသေးတယ်...' ဟန်ယု ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရင်း တွေးလိုက်မိ၏။

ပြင်းထန်သော မှိုနံ့များ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်း ရှုံ့သွားသည်။ ယိုင်နဲ့နေသော အဆောက်အအုံကို ထောက်မထားသည့် တိုင်လုံးများပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးမှာ ခေါင်းမာမှုနှင့် လွဲမှားသော ယုံကြည်မှုတို့ဖြင့်သာ ရပ်တည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

'ဤနေရာက ညတာကို ကျော်လွန်ပါ့မလား...' ဟန်ယု တွေးတောရင်း သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိုးရိမ်လာသည်။

တောက်... တောက်... တောက်...။

ခြေသံများ နီးကပ်လာသဖြင့် ကောင်တာတွင် အိပ်ငိုက်နေသော လူတစ်ယောက် နိုးလာ၏။

"ဟေ... အကြွေးတောင်းတဲ့လူတွေ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီလား..." ထိုလူက အိပ်မှုန်စမှုန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရွှီချင် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာမှသာ သူမသည် အကြွေးရှင် မဟုတ်သလို အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် မြင်ရသော စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်လည်း မဟုတ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသွား၏။

"ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးလေးလား... ငါ အိပ်မက် မက်နေတုန်းလား..." ထိုလူ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ဆီမှာ အကောင်းဆုံး အခန်းကို လိုချင်တယ်..." ရွှီချင်က ပုံမှန် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဧည့်သည်... တကယ့် ဧည့်သည် လာတယ်ဟေ့..." ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး အိပ်ချင်စိတ်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... အခန်းကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်..." သူ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တက်ကြွနေ၏။

"ရှောင်ရီ... ရှောင်ဆန်း... မြန်မြန်လုပ်ကြ... အခန်းပြင်..." သူ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက ယိုင်နဲ့နေသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အရေးတကြီး ခေါ်သံကြောင့် ကောင်လေး နှစ်ယောက် အနောက်ဘက်မှ ပြေးထွက်လာကြ၏။

"ငါတို့ဆီမှာ တကယ် ဧည့်သည် ရောက်လာတာလား..." ရှောင်အာက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့... ဒီည ငါတို့ တစ်ခုခု စားရတော့မယ်..." ရှောင်ဆန်းက ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ဝဲလုနီးပါးဖြင့် ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု ထိုကောင်လေးများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်တာမှ လူကို ပြန်ကြည့်ကာ သူ့မြို့မှ တောင်းရမ်းစားသောက်သူများပင် ဤသူတို့ထက် လူနေမှုအဆင့်အတန်း ပိုမြင့်ကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။

သူနှင့် ရွယ်တူခန့် ရှိမည့် ကောင်လေး နှစ်ယောက်သည် ဖာထေးရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မူလ အထည်သားမှာ မည်သို့ ဖြစ်သည်ကိုပင် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲနေ၏။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာများသည် ငတ်မွတ်မှုဒဏ်ကို ကြာရှည်စွာ ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် မျှော်လင့်မထားသော အစားအစာ ရရှိတော့မည့် ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ဆောင်ထားသည်။

"သွား... အခန်းသွားပြင်... ရေနွေးလည်း ပြင်ဆင်ထား..." ထိုလူက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုကြီး..." ကောင်လေးများက ပြိုင်တူ ဖြေကြားပြီး သူတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ခင်ဗျားက ရှောင်ရီ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်..." ဟန်ယု ကောင်တာမှ လူကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"အို... ဘယ်လို သိတာလဲ..." ထိုလူက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် သိသာပါတယ်..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်း တွန့်သွား၏။ 'သူတို့ မိဘတွေက တကယ်ပဲ တစ်၊ နှစ်၊ သုံး လို့ နာမည်ပေးထားတာကိုး... ရှောင်စစ်များ ရှိနေမလား မသိဘူး...'

"ဧည့်သည်တို့ တခြား ဘာလိုချင်သေးလဲ..." ရှောင်ရီ ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အင်း... ဘာမှ မလိုတော့ပါဘူး..." ရွှီချင်က ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... အခန်းက မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်... ဒီမှာ ခဏ စောင့်ပေးပါ... လက်ဖက်ရည် သွားယူလာခဲ့ပါ့မယ်..." ရှောင်ရီသည် ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ ကမန်းကတန်း ဝင်သွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် တင်ထားသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် သစ်သားဗန်း တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြန်ထွက်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ချပေးလိုက်၏။

"သုံးဆောင်ပါဦး..." သူက မျှော်လင့်တကြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ယု နောက်ကျိနေသော အရည်ကို သံသယဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် သူ သတိထား၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"...ဒါ လက်ဖက်ရည် ဟုတ်ရဲ့လား... ရေနွေးပူ အရသာပဲ ရတယ်..." သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

သို့သော် ရွှီချင်မှာမူ ဂရုစိုက်ပုံ မရပေ။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီး ခွက်ကို ချကာ လိုရင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အခန်းခ ဘယ်လောက်လဲ..."

"ငွေပြား နှစ်ပြားပါ..." ရှောင်ရီက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ လေးစားစွာ ဖြေလိုက်၏။

"ရော့..." ရွှီချင် ငွေပြားများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရီ ကျေးဇူးတင်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဂုဏ်သရေရှိ သခင်မလေး..." ထို့နောက် သူသည် အခန်းပြင်ဆင်မှု အခြေအနေကို သွားရောက် စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ဟန်ယု ထိုင်ခုံကို မှီချလိုက်ပြီး လက်ပိုက်လိုက်၏။

"ဒီနေရာက တကယ် ဈေးပေါတာပဲ... ကျွန်တော်တို့ မြို့မှာတောင် ငွေနှစ်ပြားနဲ့ အခန်းတစ်ခန်း မရနိုင်ဘူး..." သူ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က မင်းထက် ကျေးဇူးသိတတ်သေးတယ်..." ရွှီချင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်၏။

"..." ဟန်ယု ပြန်ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ရီ ပြန်ရောက်လာပြီး သူတို့အား လိုက်ခဲ့ရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်တော်တို့ဆီက အကောင်းဆုံး အခန်းပါ... ဥယျာဉ် ရှုခင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်း မြင်ရတယ်..." သူ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

ကျွီ...။

ဟန်ယု အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တံခါးပတ္တာများက ညှဉ်းဆဲခံနေရသော ဝိညာဉ်တစ်ခု၏ အော်သံကဲ့သို့ မြည်တမ်းလိုက်သည်။

"ဒါ အကောင်းဆုံး အခန်းလား..." သူ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ဒါပေါ့..." ရှောင်ရီက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ရိုးရှင်းသော ကုတင်နှစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် နှစ်လုံးသာ ရှိသည်။ မျက်နှာကြက်တွင် ဆီမီးခွက် တစ်လုံး တွဲလောင်းကျနေပြီး အားနည်းစွာ လင်းလက်နေ၏။ ၎င်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ပြတင်းပေါက်ငယ် တစ်ပေါက် ရှိပြီး 'ဥယျာဉ်' ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ထားသော နေရာကို လှမ်းမြင်နေရသည်။

'ဥယျာဉ်' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ အကောင်းမြင်လွန်းရာ ကျပေသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ နေရာတွင် ပေါင်းပင်များ၊ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များနှင့် သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်သာ ရှိ၏။

"ကောင်းကောင်း အနားယူပါ..." ရှောင်ရီ ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟန်ယု ကုတင်တစ်လုံးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်၏။

ကျွီ...။

ကုတင်က အသံကျယ်လောင်စွာ မြည်တမ်းလိုက်သည်မှာ အသက်ရာကျော် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်၏ အဆစ်အမြစ် ကိုက်ခဲသံကဲ့သို့ပင်။

"ငါ့ရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ကုတင်ကတောင် ဒီထက် သာသေးတယ်..." ဟန်ယု ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်း သဘောမကျရင် တခြားနေရာ သွားပြီး ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ရှင်းလို့ ရတယ်..." ရွှီချင် မျက်ခုံးပင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... ကောင်းပါပြီ..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်ပြီး လှဲချလိုက်ရာ မွေ့ရာက နောက်ထပ် နာကျင်စွာ အော်မြည်သံ တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်၏။

ဂွီ...။

ရှည်လျားစွာ မြည်ဟိန်းသံ တစ်ခု အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"...ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာတယ်..." ဟန်ယု မပြောချင်သော်လည်း ဝန်ခံလိုက်ရ၏။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားဝယ်စား..." ရွှီချင် မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဗိုက်မဆာဘူးလား... ပျံသန်းလာတာ အကြာကြီးပဲကို..." သူ အံ့သြစွာ မေးလိုက်၏။

"ငါက အစာရှောင် ဆေးလုံး စားလိုက်မယ်..."

"အစာရှောင် ဆေးလုံး... အဲဒါ ဘာလဲ..."

"ဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းနဲ့ အစာတစ်နပ်စာ အာဟာရ ပြည့်ဝစေတယ်..." ရွှီချင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟေ... ကျင့်ကြံသူတွေက အဲဒီလိုမျိုးတွေ စားတာလား..." ဟန်ယု စိတ်ဝင်စားသွား၏။ "ကျွန်တော်တို့ မြို့က ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ပုံမှန် အစားအစာတွေပဲ စားကြတာ..."

"သာမန် လူသားတွေ စားတဲ့ အစားအစာတွေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အညစ်အကြေးတွေ စုမိစေတယ်... ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာရင် ရှောင်ကြဉ်တာ ပိုကောင်းတယ်..."

သူမက အမှန်တရား တစ်ခုကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း ၄၈ - ကပ်စေးနည်း ရွှီချင်

ရွှီချင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟန်ယု စိတ်ပျက်သွား၏။

"အော်... ဒါပေမဲ့ ပျင်းစရာ မကောင်းဘူးလား..." ဟန်ယု မေးလိုက်ပြီး ချမ်းသာသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့် သူ၏ ကြီးကျယ်သော အိပ်မက်ကို ရုတ်တရက် သံသယ ဝင်လာသည်။ 'အစားကောင်း သောက်ကောင်း မစားရရင် ချမ်းသာတော့ရော ဘာလုပ်မှာလဲ...'

"ဝိညာဉ် အစားအစာတွေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဈေးမပေါဘူး..." ရွှီချင်က ဂရုမစိုက်သလို ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ဝိညာဉ်သားရဲ အသားတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ရှိတာပဲ..." ဟန်ယု၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။ 'ကောင်းပြီ... ဇိမ်ကျကျ စားသောက်ရမယ့် ဘဝအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတာပဲ...'

ဂွီ...။

သို့သော် သူ၏ အစာအိမ်ကမူ သူ၏ ကြီးကျယ်သော မျှော်လင့်ချက်များသည် လက်ရှိ ငတ်မွတ်မှု ရှေ့မှောက်တွင် အရာမဝင်ကြောင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"...ကျွန်တော် ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်..." ဟန်ယု သက်ပြင်းချရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ အိပ်မက်တွေက နောက်မှ၊ အစားအစာက အရင်။

သူ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရွှီချင် စကားပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း အဝေးကြီး မသွားနဲ့... မင်း ဒုက္ခရောက်ရင် ငါ လာရှာရမှာ မလိုချင်ဘူး..." သူမ သတိပေးလိုက်၏။

"အင်းပါ..." ဟန်ယု အကြောဆန့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ အဝေးကြီး မသွားနိုင်ပါဘူး..."

ဒီတစ်ခါတော့ သူ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အနီးနားရှိ လမ်းဘေးဆိုင်များသို့ သွားပြီး ညစာအတွက် အကင်အနည်းငယ်နှင့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ဝယ်စားလိုက်၏။

မနက်ကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးသဖြင့် သူ အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာနေသည်။ သူ့အိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်သားရဲ အသားခြောက် အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် ချန်ထားလိုသည်။

'ရွှီချင် ပြောသလိုသာဆိုရင် ဂိုဏ်းရောက်ရင် ဘယ်လို အစားအစာတွေ ကျွေးမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားရတဲ့ အစားအစာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာ...' ဟန်ယု လေးလေးနက်နက် တွေးလိုက်မိ၏။

စားသောက်ပြီးနောက် သူ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဝင်ပေါက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စုတ်ပြတ်နေသည့် ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ယုကျန့်နန်းတော် တည်းခိုခန်း... ဟား... ဒါသာ နန်းတော်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပုန်းခိုစခန်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ တော်ဝင် အိပ်ဆောင်ပဲ..." ဟန်ယု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်များ၏ ယုံကြည်မှု လွန်ကဲပုံကို သဘောကျသွား၏။

ခေါင်းခါရင်း သူ အထဲသို့ ဝင်ကာ အခန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ရွှီချင် တရားမှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမကို မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် သူ ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။

ကျွီ...။

သို့သော် ကုတင်၌ အခြား အစီအစဉ် ရှိနေသည်။

'ဟူး... သောက်ကျိုးနည်း ကုတင်...' ဟန်ယု စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခေါင်းအောက်မှ စိုစွတ်နေသယောင် ရှိသော ခေါင်းအုံးကို နေရာ ပြင်လိုက်၏။

မသက်မသာ ဖြစ်နေသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ရှည်လျားသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ အိပ်ပျော်သွားပြီဟု သေချာသောအခါ ရွှီချင် မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

'သူ အိပ်သွားပြီလား...' သူမ တွေးလိုက်သည်။

သေချာစေရန် သူ့ကို လက်ဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်၏။ တုံ့ပြန်မှု မရှိ။

'ကွက်တိပဲ...' သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်။

"အခု ငါတစ်ယောက်တည်း ပိုက်ဆံချွေတာပြီး အစားကောင်းတွေ စားလို့ရပြီ..." ရွှီချင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေ၏။

အကယ်၍ ဟန်ယုသာ သူမ၏ အတွေးများကို ကြားနိုင်ခဲ့ပါက သူမသည် သူ့ထက်ပင် ပို၍ ကပ်စေးနည်းသူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။

သူမ ဂိုဏ်းပြင်ပ ရောက်နေခိုက်တွင် အရသာရှိသော သာမန်အစားအစာများကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အစောပိုင်းက စကားလုံးများသည် ဟန်ယု လိုက်မလာစေရန် တားဆီးသည့် ဆင်ခြေများသာ ဖြစ်သည်။

အားအင်အသစ်များဖြင့် သူမသည် ညဈေးတန်းသို့ သွားရောက်ကာ အသားကင်များ၊ ပေါက်စီများနှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့ထွက်နေသည့် အစားအစာ မှန်သမျှကို ဝယ်ယူ စားသောက်လေသည်။

"အင်း... ဒါကို ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ဘူး..." ရွှီချင် ပီတိဖြစ်နေ၏။ 'ဂိုဏ်းမှာဆိုရင် ကောင်နှံ့ဆေးလုံးနှင့် အစာရှောင် ဆေးလုံးတွေပဲ စားရတာ... ဝိညာဉ် အစားအစာ ဆိုတာကတော့ နဂါးမျက်ရည်လိုပဲ ရှားပါးတယ်...'

ကောက်နှံဆေးလုံး ဆိုသည်မှာ အစာရှောင် ဆေးလုံး၏ အဆင့်နိမ့်ပုံစံ ဖြစ်ပြီး သာမန် ကောက်နှံများနှင့် ဝိညာဉ် ပါဝင်ပစ္စည်း အနည်းငယ် ရောစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စွမ်းအင် ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း အရသာမှာ ရက်လွန်နေသော စက္ကူထူပြားနှင့် တူ၏။ အစစ်အမှန် အစာရှောင် ဆေးလုံးများမှာမူ ပို၍ အစွမ်းထက်သော်လည်း အရသာ လုံးဝ မရှိပေ။

အဆင်ပြေသော်လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် စားသောက်ရပါက မည်သူမဆို ရူးသွပ်သွားနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ရွှီချင် တာဝန်ဖြင့် အပြင်ထွက်ရတိုင်း အစစ်အမှန် အစားအစာများကို စားသောက်ရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူး...။

'အပြန်ကျရင် အစားအစာ နည်းနည်းလောက် သယ်သွားနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ...' ရွှီချင် မျှော်လင့်တကြီး တွေးလိုက်မိသည်။ 'ငါ့ရဲ့ ကောင်းမှုအမှတ်တွေနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ လေဟာနယ် သိုလှောင်ရတနာ တစ်ခု လဲလို့ ရမလား...'

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လေဟာနယ် သိုလှောင်ရတနာတိုင်းက အစားအစာများကို လတ်ဆတ်အောင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် ပင်မတပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများသာ ထိုရတနာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။

ရွှီချင်မှာမူ အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသားများကို ပေးအပ်ထားသော စံ သိုလှောင်အိတ်နှင့်သာ ကျေနပ်ရပေမည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အိတ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

'အစားအစာ မပုပ်သိုးအောင် ထိန်းပေးနိုင်တဲ့ အစီအရင်ပါတဲ့ အိတ်ကို မေ့လိုက်စမ်းပါ... အပို ဝတ်ရုံ တစ်စုံ၊ နှစ်စုံနဲ့ အဆောင်စာရွက် အနည်းငယ်ထက် ပိုထည့်လို့ရတဲ့ အိတ်မျိုး လိုချင်မိတာ...'

သူမ၏ ဝမ်းဗိုက် ပြည့်သွားသောအခါ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် ရှည်လျားသော နေ့တစ်နေ့ မတိုင်မီ အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

'နောက်တစ်မြို့ပဲ ကျန်တော့တယ်... ပြီးရင် ဂိုဏ်းကို တန်းရောက်နိုင်မယ့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို စီးလို့ရပြီ...' ရွှီချင် တွေးလိုက်သည်။ 'အား... အဲဒါအတွက် ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ ငါ ရှင်းရမှာလား... ပြန်တောင်းလို့ ရမလား...'

နည်းစနစ်အရ သူမ ဂိုဏ်းသို့ တန်းပျံသွားပြီး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို ကျော်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်ထပ် တစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် ကီလိုမီတာ ၃၀၀ ခန့် ခရီးပေါက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဘေးကင်းသော ဒေသများတွင် ဖြတ်သန်းနေရသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

အစစ်အမှန် ပြဿနာမှာ ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခန့် ဝေးကွာသော နောက်တစ်မြို့သို့ ရောက်ပြီးမှ စတင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူမသည် လမ်းမှား ကျင့်ကြံသူများ၊ ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် ပိုဆိုးရွားသော အရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် အန္တရာယ်ရှိသော နယ်မြေများကို ဖြတ်သန်းရမည်။

ထို့အပြင် ကျောရိုးဆုံး တောင်တန်းများလည်း ရှိသေးသည်။ သူမ၏ လက်ရှိ အဆင့်ဖြင့် ထိုဒေသကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်မှု မရှိပေ။

ထိုနေရာတွင် အထွတ်အထိပ် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နယ်ပယ် သားရဲများနှင့် မူလဝိညာဉ်နယ်ပယ် သားရဲများပင် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ကို အနိုင်ယူရန် ယုံကြည်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။

တိုက်ခိုက်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ ထွက်ပြေးရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သော အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် ပို၍ စိတ်ချရသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားခြင်းက တစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ယုကို ခေါ်ဆောင်သွားရခြင်းက အခြေအနေကို ပို၍ အန္တရာယ် များစေသည်။

'မနက်ဖြန်ကျမှ စဉ်းစားတော့မယ်...' သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။

လောလောဆယ် သူမ လိုအပ်သည်မှာ အိပ်စက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရွှီချင် နိုးလာသောအခါ ဟန်ယု ပျောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီကောင်လေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..." သူမ တွေးရင်း အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"ဟားဟား... ငါ နိုင်ပြန်ပြီ..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တော်နေရတာလဲ..." ရှောင်အာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက လေ့ကျင့်ထားလို့ပါကွ... ငါက ထမင်းစားတာထက် ဒါတွေ ကစားခဲ့တာ ပိုများတယ်..." ဟန်ယု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။