အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း ၅၁ - ပထမဆုံးအကြိမ် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း

၁၅ မိနစ် ကြာပြီးနောက်...

"ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းကို သွားမယ့် ခရီးသည် နှစ်ဦး..." အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှီချင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ "လာ..."

ဟန်ယု ချက်ချင်းပင် ခုန်ထလိုက်သည်။

သူတို့ကို ခန်းမဆောင်၏ အနောက်ဘက်ရှိ တံခါးငယ်လေး တစ်ချပ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

'ကြည့်ရတာ သိပ်ပြီး မခမ်းနားပါလား... အထဲမှာများ ခမ်းနားနေမလား...'

တံခါးပွင့်သွား၏။

ဟန်ယု အထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်...

ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။

"...ဒါပဲလား..."

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နန်းတော်တံခါးပေါက်ကြီး မဟုတ်ပေ။ စွမ်းအင်များ လည်ပတ်နေသော ဝဲဂယက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပေ။ တောက်ပနေခြင်းပင် မရှိချေ။

မှေးမှိန်စွာ တောက်ပနေသော သင်္ကေတများ ရေးထိုးထားသည့် ရိုးရှင်းသော ကျောက်တံခါးပေါက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ယု ဘဝတွင် ဤမျှလောက် စိတ်ပျက်ခြင်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးချေ။

အခန်းကလည်း အတော်လေး ကျဉ်းမြောင်းပြီး သူ၏ ပုန်းခိုစခန်းလောက်သာ ရှိသည်။ အရာအားလုံးက အကန့်အသတ်မဲ့ စွမ်းအင်များ ရှိနေမည့် ဆန်းကြယ်သော တံခါးပေါက်တစ်ခုထက် လမ်းဘေး မျက်လှည့်ပြကွက် တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသေး၏။

"တော်တော် သေးတာပဲ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား..." ရွှီချင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တံခါးပေါက် တစ်ခုက ဘယ်လောက် ရှုပ်ထွေးလဲ... အစီအရင်တွေ တပ်ဆင်ဖို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲပြီး ကုန်ကျစရိတ် များလဲဆိုတာ သိရဲ့လား..."

"မသိဘူး..." ဟန်ယု ဝန်ခံလိုက်သည်။

ဟူး...။

"ငါက ဘာတွေ မျှော်လင့်နေမိတာပါလိမ့်..." ရွှီချင် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒါနဲ့... ဒီလိုမျိုး တစ်ခု လုပ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက် ကုန်ကျမလဲ..." တံခါးပေါက် စတင် အသက်ဝင်လာစဉ် ဟန်ယု စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် အရွယ်အစားရှိတဲ့ တံခါးပေါက်လား... အင်း... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းလောက် ရှိမယ်..." ရွှီချင် ခန့်မှန်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"တစ်... တစ်သန်း..." ဟန်ယု ကြောင်အသွားသည်။ "နေဦး... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆိုတာ ဘာလဲ..." သူ နောက်ကျမှ သတိရ၍ မေးလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အဆင့် ၄ ဆင့် ခွဲထားတယ်... အနိမ့်၊ အလယ်အလတ်၊ အမြင့် နဲ့ အထွတ်အထိပ် ဆိုပြီးတော့လေ..." ရွှီချင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အစောက ငါပေးလိုက်တာက အနိမ့်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ..."

"ဒါဆို ဒီအရာက ဈေးနှုန်း ၃ ဆ ပိုကြီးတာပေါ့..." ဟန်ယု လန့်ဖျပ်သွား၏။

"မဟုတ်ဘူး... အနည်းဆုံး အဆ ၃၀၀၀ လောက် ပိုဈေးကြီးတယ်..." ရွှီချင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာ..." ကောင်လေး အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အဆင့် မြင့်လာတာနဲ့အမျှ တန်ဖိုးက အဆမတန် တက်သွားတာ... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အနိမ့်အဆင့် ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဝယ်လို့တောင် မရဘူး..."

"ဒါဆို အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျတော့ရော..." ဟန်ယု တွေးတောမိပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါမျိုးက မင်း မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး... တစ်သက်လုံး မြင်ရဖို့တောင် မသေချာဘူး..." ရွှီချင် ပြောလိုက်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီလောက် ရှားတာလား..." ဟန်ယု အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မိုင်းတွင်း တစ်ခုလုံးမှာတောင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက ကီလိုဂရမ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ပါချင်မှ ပါတာ... အဲဒါတွေက မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်တွေ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းတွေမှာတောင် လက်ရှိအချိန်မှာ အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိတာ..." ရွှီချင် ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကောင်လေး အနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း လောကအကြောင်း ပိုမို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်ဟု သူမ ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ လူသစ်စုဆောင်းသူ တစ်ဦး၏ တာဝန်လည်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချက်အလက်များကို ခရီးသွားနေစဉ် ရက်အနည်းငယ်ကြာ သင်ကြားပေးလေ့ ရှိသော်လည်း ရွှီချင်က အလျင်လိုနေသဖြင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း...။

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တံခါးပေါက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ဝင်လာသည်။

ဝဲဂယက်ထနေသော အဖြူရောင် ဝင်ပေါက်တစ်ခုက ကျောက်တံခါးပေါက် အတွင်းတွင် ပွင့်လာပြီး မျက်နှာပြင်မှာ လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားကာ ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် အလွှာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

"ဝင်ပါ..." တံခါးပေါက်ကို ကြီးကြပ်နေသော ကျင့်ကြံသူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဟန်ယု ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ရွှီချင်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်၍ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။

"အား..." ဟန်ယု အော်ဟစ်ရင်း ယိုင်နဲ့စွာ ပါသွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေရတာလဲ..."

"ဒီအရာကို ဖွင့်ထားဖို့ ဘယ်လောက် ကုန်ကျလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

ထိုစကားသည် သူတို့ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ သူ နောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရသော စကားပင် ဖြစ်သည်။

ရွှပ်...။

သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဝင်ပေါက်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့နောက်တွင် ပိတ်သွား၏။ သင်္ကေတများ မှေးမှိန်သွားပြီး တံခါးပေါက်မှာ မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ဝင်ပေါက်အတွင်း၌ ဟန်ယု အလွန် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလေးချိန် မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ ဘာကိုမှ မမြင်ရပေ... အဆုံးမရှိ၊ အနက်အရှိုင်းမရှိသော ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကြီးသာ ရှိသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ခြေလက်များကို ခံစားနေရခြင်း မရှိပါက သူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ် ကောင်းလှ၏။

'ငါ ရွေ့လျားနေတယ်လို့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...'

သူ့အတွက်မူ ဘာမှမရှိသော အရာများကြားတွင် မျောပါနေသကဲ့သို့သာ ခံစားရသည်။ သူ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လေတိုက်ခြင်း မရှိ၊ ရွေ့လျားမှု အာရုံခံစားမှု မရှိပေ။ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသာ ရှိသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သဘောမပေါက်မီမှာပင် ထိုအတွေ့အကြုံ ရုတ်တရက် ပြီးဆုံးသွား၏။

ဝုန်း...။

သူ၏ အမြင်အာရုံ တစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးသွားသည်မှာ နေမင်းကြီးကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်မိသကဲ့သို့ပင်။

"အွန်း..." သူ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘုန်း...။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ မျက်နှာဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွား၏။

"အား..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲသွားသည်။

သူ ကုန်းထရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး ရွှီချင်ကမူ ပေအနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ သူ့ကို ရယ်ချင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ခင်ဗျား ဘယ်သွားမလို့လဲ..." ဟန်ယု လှမ်းအော်လိုက်သော်လည်း သူမ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

ဂွီ...။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို သူ အကြာကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

"ငါ အော့ချင်လာပြီ..." သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဗိုက်ထဲမှ အရာများ ဆိုးရွားစွာ မွှေနှောက်လာ၏။ "ဝေါ့..."

သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာမှာပင် ရှိသမျှ အရာများကို အန်ချလိုက်သည်။

"ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ..." ရွှီချင် ရေရွတ်ရင်း ပိုဝေးသော နေရာသို့ ရှောင်သွားလိုက်၏။

ဟန်ယု ဘဝတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် နောင်တရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။

သူမ အဘယ်ကြောင့် ကြိုတင်၍ အစာမစားရန် ပြောခဲ့သည်ကို ယခုမှ နားလည်တော့သည်။ သူ ရေသာ သောက်ခဲ့သဖြင့် ထွက်လာသော အရာများမှာ အစာအိမ် အက်ဆစ်များသာ ဖြစ်ပြီး ကြည်လင်သော်လည်း အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော အရည်များ ဖြစ်၏။

အန်ဖတ်နံ့များ အခန်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝန်ထမ်းများမှာ မျက်နှာမဲ့ကုန်ကြသည်။

"ဟူး... ပထမဆုံးအကြိမ်သမား နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ..." ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ညည်းတွားရင်း ကြမ်းတိုက်အဝတ်ကို သွားယူလိုက်၏။

ဟန်ယုမှာမူ မရှိတော့သော အရာများကို အန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့် အော့အန်နေရရှာသည်။

လက်တွေ့ကျသော ရွှီချင်သည် သူ့ကော်လာကို ဆွဲကိုင်၍ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။

"လူတန်းကြီး ပိတ်နေအောင် မင်းကို ဒီမှာ ပေးနေလို့ မရဘူး..." သူမ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ယုမှာမူ ပျော့ခွေစွာဖြင့် ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သူ၏ ဒုက္ခဆင်းရဲမှ သက်သာရန် ကြိုးစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ လူပုံစံ ပြန်ပေါက်လာရန် ၅ မိနစ်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် မအီမသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ဒါ အဆိုးဆုံးပဲ..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။ "ငါ နောက်တစ်ခါ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တံခါးပေါက်ကို လုံးဝ မသုံးတော့ဘူး..."

သူ၏ ကနဦး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း၏ ခမ်းနားမှုဆိုသည်မှာ လိမ်ညာမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီချင် ပြုံးလိုက်၏။

"အို... မင်း ပြန်သုံးရဦးမှာပါ... အကြိမ်ပေါင်း များစွာပေါ့..." ရွှီချင် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မကြာခင်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် အနာဂတ်မှာ သုံးရမှာ သေချာတယ်..." သူမ၏ စကားများက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာမည့် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှု တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဟန်ယု မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွား၏။

မကောင်းသော ခံစားချက် တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း ၅၂ - ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်း

ရွှီချင် ခွင့်ပြုပေးသော မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဟန်ယု ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့သည်။

"လာ... ငါတို့ သွားစရာ ခရီးကျန်သေးတယ်... ပြီးတော့ မင်းကို ရှင်းပြစရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်..." ရွှီချင် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်..." ဟန်ယု ရေတစ်ငုံ ကြီးကြီး သောက်လိုက်ပြီး သေမင်းလက်မှ လွတ်မြောက်လာသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူတို့ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာပြီး ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်ကြီး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထိုနေရာတွင် လူများ သွားလာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး ဂိုဏ်းသားများက ပျားများကဲ့သို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြကာ အစေခံများက ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်၍ ပြေးလွှားနေကြသည်။ လေထုတစ်ခုလုံးတွင် စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အနားသတ်များတွင် မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများ စီတန်းပေါက်ရောက်နေပြီး သစ်ရွက်များ လေတိုက်၍ လှုပ်ခတ်နေကြသည်။ လတ်ဆတ်သော မြက်ခင်းနံ့နှင့် ပန်းပွင့်နံ့များ လေထဲတွင် သင်းပျံ့နေ၏။

ဟန်ယု ချက်ချင်းပင် အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက်ဓာတ် အရည်များကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

"ဟူး... ဟူး... ဟူး..." ဟန်ယု အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး လေထု၏ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်မှုကြောင့် မူးဝေလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"ဒါကို စတုတ္ထတန်းစား ဂိုဏ်းလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား..." ရွှီချင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မထင်တော့ပါဘူး... လုံးဝ မထင်တော့ပါဘူး... ဒါ အဆင့်မြင့် ဂိုဏ်းကြီးပါ... မဟုတ်သေးပါဘူး... ဒါ ကောင်းကင်ဘုံက ဂိုဏ်းကြီးပါ..." ဟန်ယု ချက်ချင်း စကားပြောင်းလိုက်ပြီး ဖားလိုသော ဗီဇများ အပြည့်အဝ နိုးထလာ၏။

"ကြည့်စရာတွေ ကျန်သေးတယ်... ငါတို့က ဂိုဏ်းရဲ့ စခန်းခွဲ တစ်ခုမှာပဲ ရှိသေးတာ..." ရွှီချင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ဂိုဏ်း မဟုတ်သေးဘူးလား..." ဟန်ယု အံ့အားသင့်သွား၏။ "ဒါပေမဲ့ အဆောက်အအုံတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ..." သူ၏ အနီးအနားတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဆောက်လုပ်ထားသော ခမ်းနားသည့် အဆောက်အအုံ ၃၀ ခန့်ကို ရေတွက်၍ ရနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက ခရီးသွားတွေကို ကြိုဆိုဖို့နဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ သုံးတဲ့ စခန်းခွဲ တစ်ခုပဲ..." ရွှီချင် ရှင်းပြလိုက်၏။

"နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင် ဆိုတာ ပိုပြီး လုံခြုံတဲ့ နေရာမှာ ရှိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..." ဟန်ယု မေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်များသည် အင်အားကြီး ဂိုဏ်းများ၏ အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများတွင် ဝှက်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင် ရန်သူတွေက ဂိုဏ်းရဲ့ နှလုံးသည်းပွတ်ထဲကို တန်းပြီး ကျူးကျော်လာနိုင်တယ်လေ... ဒီမှာ ထားတာက ပိုကောင်းတယ်... ဂိုဏ်းအနေနဲ့ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန် အများကြီး ရတာပေါ့..." ရွှီချင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစကတည်းက နားလည်ထားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်၏။ "ဒါဆို... ဒီလိုနေရာမျိုးတွေ အများကြီး ရှိသေးလား..."

"ဒါပေါ့... နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်တွေ ထားရှိတဲ့ စခန်းခွဲတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒါက တစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ..."

ဟန်ယု ထိုအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

'ငါ ကံကောင်းသွားပြီပဲ... ငါ ပိုပြီး ချမ်းသာတဲ့ ဂိုဏ်းကို ရောက်လာတာပဲ... ကံတရားကိုတောင် ငါ လိမ်စားနိုင်လိုက်တာလား...' သူ ပီတိဖြစ်စွာ တွေးတောနေမိ၏။

သူ၏ ကံကောင်းမှုကို ပျော်ရွှင်နေစဉ် ရွှီချင်က သူ့ကို စခန်းခွဲ၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အဆောက်အအုံများ မရှိဘဲ ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီး တစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေ၏။

"ဒီကနေ ဆက်ပျံသွားကြမယ်..." ရွှီချင် ပြောပြီး ဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ယခု အတွေ့အကြုံ ပိုရှိလာပြီ ဖြစ်သော ဟန်ယုသည် ကြောက်လန့်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ လွယ်ကူစွာ ခုန်တက်လိုက်၏။

ရွှီချင် အမြင့်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ဟန်ယု ဂိုဏ်းကို ကောင်းစွာ မြင်နိုင်စေရန် ရှုခင်းအပေါ်မှ ပျံသန်းလိုက်သည်။

ဤအမြင့်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟန်ယုသည် ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်း၏ ကျယ်ပြန့်မှုကို မြင်လိုက်ရ၏။ သစ်တောများ၊ အေးချမ်းသော ရေကန်များ၊ မြစ် ၃ စင်းနှင့် တောင်တန်းများ၊ တောင်ကြားများတွင် ပြန့်ကျဲနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အဆောက်အအုံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့ အဆောက်အအုံများသည် တောင်ထိပ်များတွင် ခမ်းနားစွာ တည်ရှိနေပြီး အချို့မှာ တောင်စောင်းများတွင် ကပ်လျက် တည်ရှိကာ အချို့မှာ ခံတပ်ငယ်များကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

သို့သော် သူ၏ အာရုံကို အဖမ်းစားဆုံး အရာမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်များ၊ ခန်းမဆောင်များနှင့် သရဖူဆောင်းထားသည့် ကြီးမားသော တောင်ထွတ်ကြီး ၁၀ ခုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ ပိုင်နက်ကို စောင့်ကြည့်နေသော တိုက်တန်ကြီးများကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"အဲဒီမှာ မြင်နေရတဲ့ တောင် ၁၀ လုံးက ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မတောင်ထွတ်တွေပဲ..." ရွှီချင် စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲဒါတွေကတော့ ဓားတောင်ထွတ်၊ ဆေးပညာတောင်ထွတ်၊ သားရဲတောင်ထွတ်၊ ပညာရှင်တောင်ထွတ်၊ အစီအရင်တောင်ထွတ်၊ လှံတောင်ထွတ်၊ လက်နက်တောင်ထွတ်၊ အကြီးအကဲတောင်ထွတ်၊ ဘိုးဘေးတောင်ထွတ် နဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မခန်းမဆောင် တည်ရှိတဲ့ မဟာတောင်ထွတ် တို့ပဲ..."

"ဝိုး..." ဟန်ယု လေချွန်လိုက်မိသည်။

သူ ခန့်မှန်းရသလောက် ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းသည် ပညာရပ် တစ်မျိုးတည်းကိုသာ အထူးပြုသော ဂိုဏ်းမဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံး ပါဝင်သော အင်အားကြီး ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။ ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်း၊ ဓားတစ်လက်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ပျံလွှားကျား ဓားရှည်ဂိုဏ်းတို့ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဤဂိုဏ်းတွင် အရာအားလုံး ရှိနေပုံရ၏။

"တောင်ထွတ် တစ်ခုချင်းစီမှာ ထူးခြားတဲ့ အထူးပြု ဘာသာရပ်နဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိတယ်... နာမည်ကို ကြည့်ရင်ပဲ အများစုကို ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်..." ရွှီချင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပညာရှင်တောင်ထွတ်၊ လက်နက်တောင်ထွတ် နဲ့ ဘိုးဘေးတောင်ထွတ် ကျတော့ရော..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။ ထိုအမည်များမှာ သိပ်ပြီး မရှင်းလင်းလှပေ။

"ပညာရှင်တောင်ထွတ်မှာ စာကြည့်တိုက်ကြီး၊ သိုင်းကျမ်းစင်တာကြီး နဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေး ခန်းမတွေ ရှိတယ်... တပည့် အများစုက နည်းစနစ်တွေ ရဖို့ အဲဒီကို သွားကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းမှုအမှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ရတယ်..." ရွှီချင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တောင်ထွတ် တစ်ခုချင်းစီမှာလည်း သူတို့ရဲ့ အထူးပြု ဘာသာရပ်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ သိုင်းကျမ်းစင်တာတွေ ရှိကြတယ်..."

"သြော်..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုရတနာများကို အခမဲ့ ရရှိနိုင်ရန် မည်မျှလောက် ဖားရမည်ကို စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေမိ၏။

"လက်နက်တောင်ထွတ်ကတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ ကိရိယာ အများစုကို ဖန်တီးတဲ့နေရာပဲ... တပည့်တွေက ဝယ်လို့လည်း ရသလို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလို့လည်း ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီတောင်ထွတ်က မဟုတ်ရင် ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ငှားသုံးရလိမ့်မယ်..."

"အာ... ပိုက်ဆံ ညှစ်တဲ့ တောင်ထွတ်ပေါ့..." ဟန်ယု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးတောင်ထွတ် ကျတော့ရော..."

"အဲဒါက မြင့်မြတ်တဲ့ မြေနေရာပဲ..." ရွှီချင်၏ လေသံမှာ ပို၍ လေးစားမှု ပါသွား၏။ "ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကမ္ပည်းပြားတွေကို အဲဒီမှာ ထားရှိပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ နာမည်တွေကို အဲဒီမှာ ထည့်သွင်းပေးတယ်... ဝင်ခွင့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကန့်သတ်ထားတယ်..."

ဟန်ယု ထိုနေရာ အနားသို့ မသွားရန် မှတ်သားလိုက်၏။

"ဘိုးဘေးတောင်ထွတ် အပြင် အကြီးအကဲတောင်ထွတ်နဲ့ မဟာတောင်ထွတ် တို့ကိုလည်း ဝင်ခွင့် ကန့်သတ်ထားတယ်... မင်းက တရားဝင် တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှ မဟာတောင်ထွတ်ကို ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်..."

"မျှော်လင့်နေပါ့မယ်..." ဟန်ယု ပြုံးလိုက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ယုံကြည်မှုမျိုးဖြင့် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားမည့် သူ့ကိုယ်သူ ပုံဖော် ကြည့်လိုက်၏။

"ဟို တခြား တောင်တွေကျတော့ရော..." သူ အဆောက်အအုံများ ရှိသော သေးငယ်သည့် တောင်ကုန်းများကို ညွှန်ပြ၍ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေက တပည့်တွေ နေထိုင်တဲ့ တောင်တွေပဲ... မင်းရဲ့ အဆင့်ပေါ် မူတည်ပြီး နေရမယ့်နေရာ သတ်မှတ်ပေးလိမ့်မယ်..."

ဟန်ယု၏ မျက်လုံးများက မြေပြင်အဆင့်ရှိ အဆောက်အအုံများဆီသို့ ရောက်သွား၏။ "ဟိုဟာတွေကျတော့ရော..."

"အဲဒါတွေက ဂိုဏ်းသားတွေ ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်တွေ ဒါမှမဟုတ် အစေခံတွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာတွေပဲ..."

"အာ... အထက်တန်း နေရာနဲ့ သာမန်တန်းပေါ့... သဘောပေါက်ပြီ..." ဟန်ယု ပြုံးစစ လုပ်လိုက်သည်။

ရွှီချင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့ကို ဓားပေါ်မှ ပစ်ချလိုက်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းလိုက်ရ၏။

သူတို့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ရှုခင်းပေါ်မှ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားစဉ် ဟန်ယု၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပို၍ တိုးပွားလာသည်။

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းတစ်ခု သက်သက် မဟုတ်ပေ... နိုင်ငံတစ်ခု၊ ကျင့်ကြံခြင်း အင်ပါယာ တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ပြီးလျှင် ယခုအခါ သူသည် ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာလေပြီ။