အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း ၅၅ - အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ

ဟန်ယု တံဆိပ်ပြားကို ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စားပွဲနောက်မှ လူက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"အဲဒီ တံဆိပ်ပြားက မင်းရဲ့ လူသစ် အဆင့်အတန်းကို သက်သေပြတာပဲ... ပျောက်သွားရင် အသစ်ပြန်လုပ်ဖို့ ဒဏ်ကြေး အများကြီး ပေးရလိမ့်မယ်..." ထိုလူက သတိပေးလိုက်၏။ "ငါ့ကို ယုံပါ... မင်း အဲဒါမျိုး မဖြစ်ချင်ပါဘူး..."

ဟန်ယု တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ ဒီနေ့ နေ့လည်ကတင် ရွှီချင် သူ့ကို ကောင်းကင်ပေါ်မှ ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ချလိုက်စဉ်က ကြေးပြားတစ်ပြား ပျောက်သွားခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။ တရားဝင် ဂိုဏ်းတံဆိပ်ပြား ပျောက်ဆုံးခြင်း ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုလိုပင်။

ရွှီချင်က သူ့ကို သိနားလည်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အိမ်သာကျင်းထဲ ဘာညာ မကျပျောက်စေနဲ့..."

ဟန်ယု လေကို မနည်း ရှူလိုက်ရ၏။ "ဘာ... ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ..."

ရွှီချင် ပြုံးစစ လုပ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

"မှတ်ထား... မင်းရဲ့ တပည့် အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ မပြီးမချင်း အဲဒါကို သိမ်းထားရမယ်... အောင်မြင်သွားရင်တော့ အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားရဲ့ တရားဝင် တံဆိပ်ပြား ပေးလိမ့်မယ်..." ထိုလူက ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်၏။

"တပည့် အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ ဟုတ်လား... မပြီးသေးဘူးလား..." ဟန်ယု အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ပြီးဦးမလဲ..." ရွှီချင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ စွမ်းရည်တွေကို တရားဝင် စစ်ဆေးဖို့ လိုသေးတာပေါ့... ငါတို့ဂိုဏ်းကို ဝင်ရတာ အဲဒီလောက် လွယ်မယ် ထင်နေလား..." သူမ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"အာ... သဘောပေါက်ပြီ..." ဟန်ယု လုံးဝ နားမလည်သော်လည်း ပြန်မပြောခြင်းက အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

ထိုကိစ္စ ပြီးသွားသောအခါ စားပွဲနောက်မှ လူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။ "စာရင်းပေးသွင်းခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ... ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းမှ ကြိုဆိုပါတယ်... လူသစ် ဟန်ယု..."

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ တရားဝင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ယခု သူ လုပ်ရန်မှာ အသက်ရှင်နေဖို့သာ လိုတော့သည်။

"အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ အကြောင်း ပြောရရင်... နောက်တစ်သုတ်က ဘယ်တော့ စမလဲ..." ရွှီချင် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကြည့်ပေးပါမယ်... ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး..." ထိုလူက ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အာ... ကံကောင်းတာပဲ..."

"မကြာခင် ရှိတော့မှာလား..." ရွှီချင် မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့... ဒီနေ့ပဲ ရှိပါတယ်..." ထိုလူ ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ လူသစ်က အခြေအနေ မကောင်းဘဲ ပင်ပန်းနေရင်တော့ ဒီတစ်ခေါက်ကို ကျော်ပြီး နောက်တစ်ခေါက်မှ ဖြေလို့ ရပါတယ်..." ဂျုံခင်းထဲတွင် နောက်ပြန် ဆွဲသွားခံရသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဟန်ယုကို ကြည့်ပြီး သူ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လို သဘောရလဲ..." ရွှီချင်က ဟန်ယုကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်စေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တယ်..." ဟန်ယု ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူ့အတွက်မူ စောင့်နေရခြင်းက အလကားသာ ဖြစ်သည်။ ပိုရလာမည့် အချိန်အတွင်း သူ ပိုသန်မာလာမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

"သူ့ကို စာရင်းသွင်းလိုက်..." ရွှီချင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်းပါ..." ထိုလူက အလျင်အမြန် ပြုလုပ်ပေးလိုက်၏။ "စာမေးပွဲက ၂ နာရီအတွင်း စတော့မှာ ဆိုတော့ အမြန်သွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ... သူက တောင်ဘက်ဒေသကနေ ခေါ်လာတဲ့ လူသစ်တွေနဲ့အတူ ဖြေဆိုရပါလိမ့်မယ်..." သူ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..." ရွှီချင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဟန်ယုနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။

လမ်းတွင် ဟန်ယု တစ်စုံတစ်ခုကို သိချင်နေသည်။

"ခင်ဗျားက တခြားလူတွေထက် စောစော ပြန်ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာလဲ..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။

"လူသစ်စုဆောင်းရေးကို အသုတ်လိုက် ခွဲလုပ်တာလေ... ဒေသ ၄ ခု ခွဲထားတယ်... တောင်ဘက်ဒေသကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက စေလွှတ်ခဲ့တာ... မြောက်ဘက်ဒေသက အခုမှ... မင်းက အဲဒီအထဲမှာ ပါတာ..." ရွှီချင် ဖြေလိုက်သည်။

"အာ... ဒါဆို အရှေ့ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက် ဒေသတွေ ကျန်သေးတာပေါ့..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ၃ လ နေရင် သူတို့ အကုန် ရောက်လာသင့်ပြီ..." ရွှီချင် ပြန်ဖြေသည်။

"အို... ဒါဆို လူတွေ အများကြီး ရှိလာတော့မှာပေါ့..." ဟန်ယု ဘယ်လိုလူတွေ ရှိနေမလဲဟု တွေးတောမိသည်။ "သူတို့ အကုန်လုံး ငါနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိမှာမလား..." သူ တွေးလိုက်၏။

၁၅ မိနစ် ကြာပြီးနောက် ရွှီချင်နှင့် ဟန်ယုတို့ စာမေးပွဲ စစ်ဆေးမည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တောင်ထွတ် အားလုံး၏ အလယ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော နေရာ ဖြစ်၏။ အကျယ် ၃ ကီလိုမီတာနှင့် အရှည် ၃ ကီလိုမီတာ ရှိသော ကွင်းပြင်ကြီး ဖြစ်သည်။

စစ်ရေး လေ့ကျင့်ကွင်း တစ်ခုကဲ့သို့ ကျောက်ပြားများ ခင်းထား၏။ ကွင်းပြင် ပတ်လည်တွင် မဏ္ဍပ် ၃ ခု ဆောက်လုပ်ထားပြီး အရှေ့နှင့် အနောက်တွင် တူညီသော အမြင့်ရှိသည့် မဏ္ဍပ်ငယ် ၂ ခုနှင့် မြောက်ဘက်တွင် မြင့်မားသော မဏ္ဍပ်ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။

ကွင်းပြင်၏ တောင်ဘက်ခြမ်းတွင် ကလေး ရာပေါင်းများစွာနှင့် ဂိုဏ်းသား အများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို ဟန်ယု တွေ့လိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကွင်းပြင်၏ အလယ်တွင် စင်မြင့်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ၅ မီတာမြင့်သော ကျောက်တိုင်ကြီး တစ်တိုင် စိုက်ထူထားသည်။ ကျောက်တိုင် ရှေ့တွင် မညီညာသော သလင်းကျောက်တုံးငယ် တစ်တုံး ထားရှိ၏။ ကျောက်တိုင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် ခက်ထန်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အကြီးအကဲ တစ်ဦး ထိုင်နေပြီး သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရဲလုပ်ကြည့် ဆိုသည့်အလား လူတိုင်းကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"အို... အဲဒါ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး ရွှီချင် မလား..." ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက သူမ လာနေသည်ကို တွေ့သွား၏။

"သူ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်နေတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... သူ ထွက်သွားတာ ၃ ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူ လက်လျှော့ပြီး စောစော ပြန်လာတာလို့ မထင်ဘူးလား..."

ဂိုဏ်းသားများ လျင်မြန်စွာ အတင်းပြောကုန်ကြသည်။ ရွှီချင်ကမူ သူတို့ကို လျစ်လျူရှု၍ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်၏။

"အစ်မကြီး... ကြွပါ..." အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက သူမ ထိုင်ရန် ထိုင်ခုံတစ်ခု အလျင်အမြန် ယူလာပေးသည်။

သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အလှတရား အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

"အား... အစ်မကြီးက အမြဲတမ်း လှနေတာပဲ..." အခြား ဂိုဏ်းသားများ တီးတိုး မပြောဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ဟန်ယုမှာမူ အားလုံးကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်နေသည်။

"သူမ ဘာလို့ ဒီလို ပြုမူနေတာလဲ... သူမရဲ့ ဒေါသကြီးတဲ့ အမူအရာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ..." ဟန်ယု တွေးတောနေမိ၏။

အခြား ဂိုဏ်းသားများ ရှေ့တွင် ရွှီချင် ဟန်ဆောင်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးအကြောင်း သူ မသိရှာပေ။

စာမေးပွဲ မစမီ အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးပြီး လူများ ထပ်ရောက်လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟန်ယု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုပြီး သူ၏ 'ပြိုင်ဘက်' များကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

"အင်း... သူတို့က သိပ်ပြီး သန်မာပုံ မရပါဘူး..." ဟန်ယု တွေးလိုက်သည်။

ကလေး အများစုမှာ သူနှင့် ရွယ်တူခန့် ဖြစ်သော်လည်း အတော်လေး ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါက်သော ကလေးများလည်း ရှိသည်။ အများစုမှာ သာမန် အရပ်ဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကလေး အနည်းငယ်လည်း ရှိ၏။

"ဝိုး... ဟိုကလေးက သေးလိုက်တာ... ၆ နှစ်၊ ၇ နှစ်လောက်ပဲ ရှိမလား..." ထိုကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာသည်ကို ဟန်ယု အံ့သြသွားသည်။

သို့သော် ထို့နောက် ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပေါ်တွင် ဓားတစ်ချောင်း လွယ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... သူက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဖြစ်ရမယ်... ဓားတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟန်ယု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုပြီး လူတိုင်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားနေစဉ် အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။

"ငါ့အတွက် စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်လာနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိဖို့ လိုတယ်..." ဟန်ယု တွေးလိုက်ပြီး သန်မာပုံရသော လူ ၂၀ ထက် မပိုကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

အခန်း ၅၆ - စာမေးပွဲ စတင်ခြင်း

ကလေးများ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ဟန်ယု အတတ်နိုင်ဆုံး စောင့်ကြည့် လေ့လာရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်လာနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိဖို့ လိုတယ်..." ဟန်ယု လူအုပ်ကြီးကို စကင်န်ဖတ်ရင်း တွေးလိုက်၏။ အနည်းငယ် သန်မာပုံရသော လူ ၂၀ ထက် မပိုကြောင်း သူ တွက်ချက်မိသည်။

ကျန်တဲ့သူတွေကတော့... ဆန်အိတ်တစ်အိတ်လောက်တောင် ကြောက်စရာ မကောင်းပေ။

သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် စင်မြင့်ပေါ်မှ ခက်ထန်သော အကြီးအကဲမှာ နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အသိုက်ထဲမှ အားအနည်းဆုံး ကြက်ပေါက်ကို ရှာဖွေနေသော သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူသစ်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

ဟန်ယု အလိုအလျောက် ကျောမတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ ကြက်ပေါက် ငါမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ..." သူ တွေးလိုက်ပြီး တံတွေးမြိုချချင်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်၏။

ကလေး အချို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။

'ဟား... သူတို့ ရှုံးသွားပြီ...' ဟန်ယု ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်၏။ 'သရဲမျက်နှာရှင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒီလူကြီးက ဖော်ရွေတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်...' သူ၏ အတွေးများကို ထုတ်မပြမိစေရန် မျက်နှာသေဖြင့် နေလိုက်သည်။

"ငါက အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ပဲ..." ထိုလူ ကြေညာလိုက်ရာ သူ၏ အသံက ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွား၏။ "ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ လူသစ်စုဆောင်းမှုကို ငါ ကြီးကြပ်မယ်..."

"အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်..." ဟန်ယု အပါအဝင် ကလေး အားလုံး ပြိုင်တူ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ဟန်ယု၏ နှုတ်ဆက်သံမှာ အခြားသူများထက် အနည်းဆုံး ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေသည်ဟု သူ သေချာနေ၏။

"အင်း... ဒီနေ့ မင်းတို့ အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခု ရထားကြတယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က လူအုပ်ကြီးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ "ဒါက လူအများအပြား အသက်ပေးပြီး လိုချင်ကြတဲ့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ... ဒါကြောင့် ကျေးဇူးတင်ကြ... ဒါပေမဲ့ သတိလည်း ထားကြ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးက လက်တစ်ကမ်း အလိုမှာပဲ ရှိသေးလို့ပဲ... မင်းတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရမယ်... ငါတို့ဂိုဏ်းနဲ့ ထိုက်တန်ကြောင်း ပြသရမယ်..."

ကလေးများ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် တုံ့ပြန်ကြသည်။ အချို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြပြီး ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်း ရှာနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ အချို့မှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှိနေကြပြီး ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေခြင်း (သို့မဟုတ်) ဂရုစိုက်ရန် ဉာဏ်မမီခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟန်ယုကဲ့သို့ အနည်းငယ်ကမူ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေကြသည်... သို့မဟုတ် ယုံကြည်မှုရှိသယောင် ကောင်းစွာ ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

အကြီးအကဲသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားကို သတိပြုမိပြီး အလားအလာရှိသော သူများကို စိတ်ထဲတွင် ရွေးချယ်နေလေပြီ။

"ငါတို့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို အခု စမယ်... ပထမဆုံး စာမေးပွဲက မင်းတို့ရဲ့ သတ္တိကို စစ်ဆေးတာပဲ..." သူ ကြေညာလိုက်၏။

"မင်းတို့ကို ခေါ်လာတဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေက မင်းတို့ကို အုပ်စုတွေ ခွဲပေးလိမ့်မယ်... ပြီးရင် တိုက်ခိုက်ရမယ်..." သူ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ဝုန်း...။

အစီအရင် တစ်ခု အသက်ဝင်လာပြီး ကွင်းပြင်အတွင်း၌ လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်း ပုံစံမျိုး ရာနှင့်ချီ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"မင်းတို့ထဲက နှစ်ယောက်က ကွင်းတစ်ခုထဲ ဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရမယ်... သတိလစ်သွားတဲ့သူ၊ အရှုံးပေးတဲ့သူ၊ ဒါမှမဟုတ် ကွင်းပြင်ကို တွန်းထုတ်ခံရတဲ့သူ ရှုံးမယ်..." အကြီးအကဲက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကဲ... မေးစရာ ရှိလား..."

ကလေး အများစုမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် စကားမပြောရဲကြပေ။ လက်ထောင်လိုက်ပါက ချက်ချင်း ထုတ်ပယ်ခံရမည့်သူအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သို့သော် သတ္တိရှိသော... သို့မဟုတ် မိုက်မဲသော ကလေးအနည်းငယ်က ရှေ့ထွက်လာကြ၏။

"ဟို ဓားကိုင်ထားတဲ့ တစ်ယောက်..." အကြီးအကဲက ဟန်ယု စောစောက သတိထားမိသော ကောင်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"လေးစားရပါသော အကြီးအကဲ... အောင်မြင်ဖို့အတွက် ဘယ်နှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့ လိုပါသလဲ..." ထိုကောင်လေးက ယုံကြည်မှုရှိစွာ မေးလိုက်၏။

"ဟိုဟို... နိုင်မယ်လို့ သေချာနေပြီပေါ့..." အကြီးအကဲက မျက်ခုံးပင့်ရင်း သဘောကျစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အောင်မြင်မယ့် သတ်မှတ်ချက်က ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက် အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... မင်း ရှုံးရင်တောင် မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ စွမ်းရည်တွေက အထင်ကြီးစရာ ကောင်းရင် ငါတို့ လက်ခံမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက် ပိုများများ နိုင်လေလေ မင်းရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မြင့်လေလေပဲ..."

"ဆုတွေ ရှိမလား... အကြီးအကဲ..." ကောင်လေး မေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် အရောင်တောက်နေ၏။

သူ၏ စကားများက အခြား ကလေးများကိုပါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပြီး အားလုံး နိုးကြားလာကြသည်။

"ဒါပေါ့..." အကြီးအကဲက ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ပြိုင်ဘက် များများ နိုင်လေလေ ဆုတွေ ပိုကြီးလေလေပဲ... ဒါ့အပြင် စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အကြီးအကဲတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရင် သူတို့အောက်မှာ လေ့ကျင့်ခွင့်တောင် ရနိုင်တယ်..."

ကောင်လေး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အကြီးအကဲ..."

"အော်... နောက်ဆုံး တစ်ခု..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ခြိမ်းခြောက်သော လေသံဖြင့် ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။ "လက်နက် အသုံးပြုတာ၊ ပြိုင်ဘက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာမျိုး မရှိစေနဲ့..." သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သော အရှိန်အဝါဖြင့် တောက်ပနေသဖြင့် လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

'သောက်ကျိုးနည်း... ဖိအားက ပြင်းလိုက်တာ... သူက အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ရမယ်...' ဟန်ယု တွေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းလိုက်ရ၏။

"ကဲ... စကြမယ်..." အကြီးအကဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အကြီးအကဲ..." ကြီးကြပ်သော ဂိုဏ်းသားများက ပြိုင်တူ ဖြေကြားပြီး လူသစ်များကို နှစ်ယောက်တွဲရန် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။

သို့သော် ဟန်ယုမှာမူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေသည်။

"အာ... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ..." ဟန်ယု တခြားလူများ အသီးသီး တွဲမိသွားကြသည်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ "တခြားလူတွေ အကုန်လုံးမှာ အဖော် ရှိနေပုံပဲ..."

"မတွဲရသေးတဲ့သူ ရှိမရှိ ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..." သူ့ကို ကြီးကြပ်သော ရွှီချင်က နေရာအနှံ့ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ..." သူမသည် အခြား တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

သူမ အခြား ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးထံ လျှောက်သွားရာ ဟန်ယု နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ ထိုသူ၏ ဝတ်ရုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရ၏။

"ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး..." ထိုလူက သူမကို လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

'အင်း... ကြည့်ရတာ ရွှီချင်က အဆင့်တူပေမယ့် သူ့ထက် ရာထူးကြီးပုံပဲ...' ဟန်ယု သတိထားမိလိုက်၏။

"မင်းဆီမှာ မတွဲရသေးတဲ့ လူသစ် တစ်ယောက် ကျန်နေပုံပဲ... ငါ ခေါ်လာတဲ့ လူသစ်နဲ့ ပေးတိုက်လိုက်..." ရွှီချင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်မကြီး..." ထိုလူက တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် ဟန်ယုကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။

"အို... တရားမျှတပါ့မလား... အစ်မကြီး..." ထိုလူ မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်၏။ "အစ်မကြီးရဲ့ လူသစ်က ပိုအားနည်းပုံ ပေါက်နေတယ်..."

"ရပါတယ်..." ရွှီချင် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "သူ ရှုံးရင်လည်း ရှုံးပါစေ..."

'ဟေ့... အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို ယုံကြည်မှု ရှိသယောင် ဟန်ဆောင်ပေးပါဦး...' ဟန်ယု တွေးလိုက်သော်လည်း ယဉ်ကျေးမှု ရှိစေရန် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်၏။

"အစ်မကြီး ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်းပါ..." ထိုလူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီပွဲ ပြီးရင် သူတို့ တိုက်ရပါလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီ..." ရွှီချင် ဟန်ယုဘက် လှည့်လိုက်၏။ "တိုက်ပွဲတွေကို ကြည့်ထား... နောက်ကျရင် မင်း သူတို့ထဲက တချို့နဲ့ တွေ့ရနိုင်တယ်..."

"ဟုတ်..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်က သိသိသာသာ ပိုသန်မာသည်။

'ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါက ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကိုတောင် အပြေးသန်ပြီး ဉာဏ်များခဲ့တာ... မင်းက အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် ပုရွက်ဆိတ်ပဲ ရှိတာပါ...' ဟန်ယု ယုံကြည်မှု မလျော့ဘဲ တွေးလိုက်၏။

သူ ပြိုင်ဘက်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ပြီး ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဟန်ယုနှင့် ရွယ်တူခန့် ရှိသော ထိုကောင်လေး သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွား၏။

'သူ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ...' ထိုကောင်လေး တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဘဝ ရွေးချယ်မှုများကို ရုတ်တရက် နောင်တရသွားသည်။

'ဟားဟား... သူ နောက်ဆုတ်နေပြီ... ငါ တိုက်ပွဲတစ်ဝက် နိုင်နေပြီ...' ဟန်ယု စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေ၏။

လမ်းဘေးလေလွင့် ကောင်လေး တစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာရသဖြင့် လမ်းဘေးရန်ပွဲ များစွာ ကြုံခဲ့ရဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရရန် ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းမှာ မစတင်မီ ပြိုင်ဘက်ကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။ မစတင်မီ သူတို့ အရှုံးပေးသွားရန် အခွင့်အလမ်း များသည်။