အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း ၅၇ - ဟန်ယု၏ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲ

"စမယ်..." ဂိုဏ်းသားက အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ကွင်းအတွင်းရှိ လူသစ်နှစ်ဦးမှာ အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်ကြသည်။

ဟန်ယု သူတို့ကို သေချာ ကြည့်လိုက်၏။ အသက် ၁၄ နှစ်နှင့် ၁၃ နှစ်အရွယ် ကောင်လေး နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ တည်ကြည် လေးနက်နေသော်လည်း ဒူးများမှာမူ လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေပွဲမှ တီးခတ်နေသော သစ်သားခလောက်များကဲ့သို့ တဒေါက်ဒေါက် ရိုက်ခတ်နေကြ၏။

'သူတို့က ငါ့ပြိုင်ဘက်တွေ မဟုတ်ဘူး...' ဟန်ယု ချက်ချင်းပင် စာရင်းထဲမှ ပယ်ထုတ်လိုက်သည်။

လူသစ်များကြားတွင် အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာနိုင်သူများကို သူ ခွဲခြားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ယောက်မှာမူ ရေစိမ်ထားသော ခေါက်ဆွဲဖတ်များကဲ့သို့ ပျော့ညံ့နေ၏။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများက ဟန်ယုထက် သာလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံများက အတွေ့အကြုံ မရှိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

သူတို့၏ ခြေကွက်များ မှားယွင်းနေသည်၊ အသက်ရှူပုံ မမှန်ပေ၊ မျက်လုံးထဲရှိ အကြောက်တရားများက သူတို့ တစ်ခါမှ တိုက်ပွဲ မဝင်ဖူးကြောင်း သက်သေပြနေ၏။

'သရဲမျက်နှာရှင်ရဲ့ ရိုက်နှက်မှုတွေက တကယ် အသုံးဝင်လာမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ...' ဟန်ယု ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤအတွေးက သူ့ပြိုင်ဘက်၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ပို၍ တိုးပွားသွားစေ၏။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် ဟန်ယု လမ်းကြောင်းလွဲသွားတိုင်း ရက်ရက်စက်စက် ပြုပြင်ပေးခဲ့ပြီး တောင်ကုန်းပေါ်မှ ကျောက်တုံးကြီး လှိမ့်ချသကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းများဖြင့် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး သိုင်းကွက် တစ်ခုတည်းကိုသာ သင်ပေးခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အခြေခံ သဘောတရားပေါင်း များစွာကို ထည့်သွင်း သင်ကြားပေးခဲ့၏။ ဟန်ယုတွင် စနစ်ကျသော လေ့ကျင့်မှု မရှိသော်လည်း ဤနှစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သူက သိုင်းပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

တိုက်ပွဲ စတင်ရန်ပင် စောင့်စရာ မလို၊ ရလဒ်ကို သူ သိပြီး ဖြစ်သည်။

"ဟား..." ၁၃ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးက စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ နှေးကွေးလွန်းပြီး ဟန်ယု အနေဖြင့် မျက်တောင်ခတ်၊ သမ်းဝေပြီး ဈေးဝယ်စာရင်း စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်ရလောက်သည်အထိ ကြိုတင် သိသာနေ၏။

"ပျော့လိုက်တာ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

၁၄ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးက မနည်း ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပြန်ထိုးလိုက်၏။

ခွပ်...။

"အား..."

၁၃ နှစ်အရွယ် ကောင်လေး၏ နှာခေါင်းကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီး ချက်ချင်း လဲကျသွားသည်။ နှာခေါင်းပေါက်များမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။

"အိမ်ပြန်ချင်တယ်... မတိုက်ချင်တော့ဘူး..." သူ မျက်နှာကို အုပ်၍ ငိုကြွေးလေသည်။

"တော်တော့..." ဂိုဏ်းသားက စိတ်ပျက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူက မတ်တတ်ရပ်နေသော ကောင်လေးဘက်သို့ လှည့်၍ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "မင်း နိုင်တယ်..."

စင်မြင့်ပေါ်မှ အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း သက်ပြင်းချရင်း နားထင်ကို ဖိလိုက်သည်။ "အစေခံ ဖြစ်ဖို့တောင် မတန်ဘူး..." သူ ရေရွတ်လိုက်၏။

ထိုကောင်လေး နှစ်ယောက်ကို အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဟန်ယု ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည့် အလှည့် ရောက်လာသည်။

"ဂရုစိုက်နော်..." သူ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ရွှီချင် ပြောလိုက်၏။

"စိတ်ချပါ..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ 'ဟေ... သူလည်း သဘောကောင်းတတ်သားပဲ...'

သူ၏ ပြိုင်ဘက်က အသင့် စောင့်နေပြီး ခြေထောက်ချင်း ရိုက်ခတ်မတတ် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေ၏။

ဟန်ယု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ ထိုကောင်လေး၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ဆစ်များကို ကျယ်လောင်စွာ ချိုးလိုက်၏။ "မြေကြီးစားဖို့ အဆင်သင့်ပဲလား..."

"ခင်... ခင်ဗျား..." ထိုကောင်လေး စကားထစ်သွားပြီး သူ၏ ဘဝ ရွေးချယ်မှုများကို နောင်တရနေလေပြီ။

"တိုက်..."

ဘုန်း...။

ထိုကောင်လေး သူ၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် ဟန်ယု၏ လက်သီးက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဝင်ဆောင့်သွားသည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လည်ပင်းညှစ်ခံရသကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ခါးနာနေသော အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခွေကျသွားသည်။

"အား..." သူ ညည်းတွားရင်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဘောလုံးကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်သွား၏။ "နာတယ်... နာတယ်..."

ကြီးကြပ်သော ဂိုဏ်းသားက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "မင်း နိုင်တယ်..."

ဟန်ယု ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ခါလိုက်၏။ "လွယ်လွန်းတယ်..."

သူ ကွင်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာပြီး ရွှီချင်ထံမှ ချီးကျူးစကား မျှော်လင့်နေသော်လည်း သူမက ဖတ်ရှုရခက်သော မျက်နှာထားဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။

'ဟွန့်...' ဟန်ယု လျှာသပ်လိုက်၏။ 'လုပ်ပါ... နည်းနည်းလောက်တော့ အထင်ကြီးဟန် ဆောင်ပါဦး...'

သူ မသိသည်မှာ ရွှီချင် အနေဖြင့် ဤရလဒ်ကို မျှော်လင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရိုက်နှက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သူ တစ်ယောက်အတွက် လူသစ်အနည်းငယ်ကို ဖြိုလှဲခြင်းမှာ ကလေးကစားစရာ သဖွယ်ပင်။ သူ၏ ခံနိုင်ရည်နှင့် ဗီဇများသည် ဤလူသစ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး... အစ်မကြီး ရွေးလာတဲ့သူက တော်တော် ကောင်းတာပဲ..." အနီးနားရှိ ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက ရွှီချင်နားသို့ ကပ်၍ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "သူက အထူး လူသစ်လား..."

"ဟုတ်တယ်..." သူမ ရိုးရှင်းစွာ ဖြေလိုက်၏။

"အာ... ဒါကြောင့်ကိုး..." ထိုဂိုဏ်းသားက နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပါရမီ ရှိတာ မြင်ရတယ်... အစ်မကြီး ကိုယ်တိုင် ရွေးလာတာဆိုတော့ အနည်းဆုံး ထိပ်ဆုံး ၃ ယောက် စာရင်း ဝင်မှာ သေချာတယ်..."

ရွှီချင်က မြှောက်ပင့်မှုများကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် မည်သို့မျှ ပြန်မပြောပေ။ ထိုဂိုဏ်းသားမှာ နေရခက်စွာဖြင့် တိုက်ပွဲများဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ယု ပျင်းရိလာ၏။ သူ အခြားပွဲ အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရှုသော်လည်း မည်သည့်ပွဲကမျှ သူ့အာရုံကို မဖမ်းစားနိုင်ပေ။ ဤကလေး အများစုမှာ လက်သီး ဘယ်လိုထိုးရမလဲ ဆိုတာကိုပင် ကောင်းကောင်း မသိကြချေ။

သူ၏ မျက်လုံးများက ကွင်းအနည်းငယ်ကျော်မှ ပွဲတစ်ပွဲဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ကြည့်ရကျိုးနပ်သော ပွဲတစ်ပွဲပင်။

ဓားကိုင်ထားသော ကောင်လေးသည် ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်နေပြီး လုံးဝ တည်ငြိမ်နေ၏။

"ဟား... ဟား... ဟား..." သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ လက်သီးများနှင့် ခြေကန်ချက်များ အဆက်မပြတ် ထုတ်သုံးထားသဖြင့် ချွေးများ ရွှဲနစ်ကာ မောဟိုက်နေလေပြီ။

သို့သော် ဓားကိုင်ထားသော ကောင်လေးမှာမူ ချွေးတစ်စက်ပင် မထွက်ပေ။ သူ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရုံဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ ရှောင်ရှားနေသည်။

"မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်နေရတာလဲ..." ပြိုင်ဘက်က မောဟိုက်စွာ မေးလိုက်၏။

ဓားကိုင် ကောင်လေးက နှုတ်ခမ်း တွန့်ရုံ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက နှေးလွန်းတာပါ..."

ထို့နောက် သတိပေးခြင်း မရှိဘဲ သူ လှုပ်ရှားလိုက်၏။

ဝုန်း...။

ပြင်းထန်သော လှည့်ကန်ချက် တစ်ချက်က ပြိုင်ဘက်၏ နံရိုးကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားပြီး တစ်မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ သတိလစ်လျက် ပြုတ်ကျသွားသည်။

ပရိသတ်များကြားတွင် တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဝိုး..."

"သူ တော်တော် သန်မာတာပဲ..."

"သူက ကျင့်ကြံသူ မိသားစုက ဖြစ်ရမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ငါ သူဘယ်သူလဲဆိုတာ သိတယ်..." ကလေးတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ... မြန်မြန် ပြောပြ..." အခြား ကလေးများက စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်ကြသည်။

"သူက လိပ်ဝါမြို့ မူရုံ မိသားစုက မူရုံရှဲ့ လေ... ငါ့အိမ်နီးချင်း..." ထိုကလေးက ပြောလိုက်သည်။ "ငါက သူ့အိမ်နဲ့ ၁၈ လမ်းကျော်မှာ နေတာ..." သူက ဂုဏ်ယူစွာ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

"၁၈ လမ်းကျော်..."

"ဟေ... အဲဒါ တခြား ရပ်ကွက်တစ်ခုလောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား..." ကလေးအချို့ မျက်ခုံးပင့်ရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်နီးချင်း ဖြစ်မှာလဲ... သူစိမ်း သက်သက်ပဲဟာ..." မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ထေ့ငေါ့ ပြောလိုက်သဖြင့် ထိုကောင်လေး နှုတ်ခမ်းဆူသွား၏။

ဟန်ယု သူတို့၏ အချေအတင် စကားများကို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ မူရုံရှဲ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားပေ။

'တိုက်ခိုက်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ တွေ့ပြီ...' ဟန်ယု ပြုံးလိုက်၏။ 'မူရုံရှဲ့... ငါ မင်းကို မှတ်ထားလိုက်မယ်...'

သူ အခြား ပွဲများဘက်သို့ အာရုံ ပြန်လွှဲလိုက်ပြီး အဆင့်တက်ရန် သူ၏ အလှည့်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ စစ်မှန်သော စိန်ခေါ်မှုက ရှေ့တွင် ရှိနေသေးပြီး သူက ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

အခန်း ၅၈ - ဒုတိယ အကျော့

ပထမအကျော့ ပြီးဆုံးရန် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်သွား၏။

လူသစ် အရေအတွက်မှာ ထက်ဝက် လျော့နည်းသွားပြီး မူလ ၂၀၀ ကျော်မှ ၁၀၀ ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဟန်ယု အနေဖြင့် လိုက်လံ ရေတွက်ခြင်း မပြုသောကြောင့် အရေအတွက် အတိအကျကို မသိရှိပေ။

'မြန်မြန် ပြီးလောက်ပါတယ်...' အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းကို ကြည့်ရင်း ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။

"ပထမအကျော့ ပြီးသွားပြီ... နောက်တစ်ကျော့ မစခင် ၁၅ မိနစ် နားခွင့်ရမယ်..." အကြီးအကဲက ကြေညာလိုက်သည်။

သို့သော် လူသစ် အများအပြား၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာ၏။

"၁၅ မိနစ်တည်းလား... ငါ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်မတိုက်နိုင်လောက်ဘူး... ပင်ပန်းနေပြီ..." လူသစ် တစ်ယောက် ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ငါ ခြေထောက်တောင် ကောင်းကောင်း မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး... နောက်ပွဲကျရင် သေချာပေါက် ရှုံးတော့မှာပဲ..." နောက်တစ်ယောက်က ညည်းညူလိုက်၏။

"ငါ့လက်တွေ နာနေပြီ..."

"ငါ့ခါးလည်း နာနေပြီ..."

"ငါ့ ဝိညာဉ်ပါ ပွန်းပဲ့သွားပြီ ထင်တယ်..."

ညည်းညူသံများ အများအပြား ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အကြီးအကဲက ပိုကြာကြာ စောင့်ဆိုင်းပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤသည်မှာ စစ်ဆေးမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ဖြစ်သည်။ ခံနိုင်ရည် ရှိမှုသည် အဓိကကျပြီး စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲတွင် ရန်သူသည် သင် မည်မျှ ဒဏ်ရာရနေသည်၊ မည်မျှ ပင်ပန်းနေသည်ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ဟန်ယုမှာမူ လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေပွဲ ကြည့်နေသကဲ့သို့ အသားခြောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝါးစားရင်း အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေ၏။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူ အသားခြောက်ကို လေထဲသို့ ပစ်တင်ပြီး ပါးစပ်ဖြင့် ဖမ်းစားလိုက်သဖြင့် ဘေးနားမှ ညည်းညူနေသော လူသစ်များကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

နားချိန် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်ကျော့ စတင်လေသည်။

ဖြောင်း...။

အကြီးအကဲက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ စစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကွင်းအရေအတွက် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွား၏။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ပွဲအများကြီး ကြည့်ရတော့မယ် မထင်ဘူး..." ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ယု တွေးလိုက်သည်။

"ဝင်ကြ..." ယခင် ဂိုဏ်းသားကပင် ဟန်ယုနှင့် အခြား လူသစ်တစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ ဟန်ယု ထိုလူသစ်ကို ယခင် အသုတ်မှ မှတ်မိနေသည်။ ထိုလူသစ်၏ ကြီးကြပ်သူ ဂိုဏ်းသားသည် လူ ၇ ဦး ခေါ်ဆောင်လာသော်လည်း ပထမအကျော့တွင် ၂ ဦးသာ ကျန်ရစ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေအတွက် နည်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အချို့ ဂိုဏ်းသားများမှာ လူသစ် တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့သဖြင့် ဤသည်မှာ အောင်မြင်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ဟန်ယု သူ၏ ပြိုင်ဘက်သစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်... သူ့ထက် အနည်းငယ် ငယ်ရွယ်ပုံရသော ၁၄ နှစ်ခန့် ကောင်လေး ဖြစ်သည်။ ရွာထဲတွင် ကြက်များကို လိုက်ဖမ်းမည့် ရိုးသားသော ကလေးမျက်နှာမျိုး ရှိပြီး တိုက်ပွဲဝင်မည့် ရုပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား..." ကြီးကြပ်သော ဂိုဏ်းသားက မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယုနှင့် ကောင်လေး ပြိုင်တူ ဖြေလိုက်ကြသည်။

"စမယ်..."

ဝုန်း...။

ဒီတစ်ခါတွင်မူ ယခင်ပွဲများကို ကြည့်ရှုပြီး သင်ခန်းစာ ယူထားသော ဟန်ယု၏ ပြိုင်ဘက်က စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဟန်ယု ပိုမြန်ကြောင်း သူ သိသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဋ္ဌမအဆင့် ဖြစ်သဖြင့် ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်မည်ဟု တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်၏။

"မိပြီ..." ဝံပုလွေကို နှုတ်သီးဖြင့် ဆိတ်ရန် ကြိုးစားသော ကြက်ကလေး တစ်ကောင်၏ ယုံကြည်မှုမျိုးဖြင့် ထိုကောင်လေး ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

ဟန်ယု အထင်မကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်ရှားလိုက်၏။

"ထပ်ကြိုးစားကြည့်..." ဟန်ယု ပြုံးလိုက်သည်။

ကောင်လေး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လက်သီးများကို ရမ်းသမ်း ထိုးနှက်လိုက်၏။ ဟန်ယု လမ်းပေါ်ရှိ ရေအိုင်ကို ရှောင်ကွင်းသကဲ့သို့ ဘေးသို့ တိမ်းကာ လွယ်ကူစွာ ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတွင် သူသည် ခံစစ်အနေအထားဖြင့်သာ နေပြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။ နိုင်မည်ဟု မယုံကြည်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စူးစမ်းလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ရွယ်တူများ မည်မျှ ကျွမ်းကျင်ကြသနည်း။ ဤအချက်အလက်သည် အနာဂတ် တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးဝင်နိုင်သည်။

၂ မိနစ် ကြာသည်အထိ ဟန်ယုသည် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုဘဲ ရှောင်ရှားနေသည်။ ကောင်လေးမှာ အသက်လုနေရသကဲ့သို့ မောဟိုက်နေပြီး လက်သီးများ ရမ်းနေရသော်လည်း ဟန်ယုမှာမူ မနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ရန် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသကဲ့သို့ လက်မောင်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆန့်ထုတ်နေ၏။

"ပျင်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ... အဆုံးသတ်လိုက်တော့မယ်..." ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကောင်လေး၏ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် သူ့ထံ ဝင်ရောက်လာ၏။

ဟန်ယု ခေါင်းငုံ့၍ လွယ်ကူစွာ ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အား..."

ကောင်လေး၏ လက်မောင်း ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး လန့်ဖျပ်ကာ အော်လိုက်မိ၏။

ဘုန်း...။

ဟန်ယုက ပြိုင်ဘက်၏ ရင်ဘတ်ကို သပ်ရပ်သော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထပ်ဆင့် ထိုးလိုက်ရာ အသက်ရှူရပ်သွားစေသည်။ ကောင်လေး ယိုင်နဲ့သွားပြီး ရေပေါ်ရောက်လာသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပါးစပ်ဟစိဟစိ ဖြစ်နေ၏။

ဟန်ယုသည် မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး သိုင်းကွက်ကို မသုံးထားသော်လည်း သူ၏ အခြေခံ လက်သီးထိုးချက်များသည် လေ့ကျင့်မှုကြောင့် အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ တွင်းစွမ်းအင်ဖြင့် ခွန်အားကို မမြှင့်တင်ထားဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...။

ဟန်ယု ၃ ချက် ထပ်ထိုးလိုက်သည်... ပခုံးကို တစ်ချက်၊ ကျောကို တစ်ချက်၊ နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာကို ဖွဖွလေး တစ်ချက်။

နောက်ဆုံး တစ်ချက်က လုံလောက်သွားသည်။ ကောင်လေး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သွားဖုံးများမှ သွေးအနည်းငယ် ထွက်ကာ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံရင်း ညည်းတွားလိုက်၏။

"မင်း နိုင်တယ်..." ကြီးကြပ်သော ဂိုဏ်းသားက ကြေညာလိုက်ပြီး ဟန်ယုကို ကွင်းထဲမှ ထွက်ရန် လက်ပြလိုက်သည်။

ဟန်ယု အဝတ်အစားပေါ်မှ မရှိသော ဖုန်များကို ခါလိုက်၏။ "လွယ်လွန်းတယ်..." နေ့လည်ခင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး ပြန်လာသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းနောက်တွင် လက်ပိုက်လျက် ကွင်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်။

သူ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အခြားပွဲ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ဟန်ယု အခွင့်ကောင်းယူ၍ လိုက်လံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

'အင်း... အရေအတွက်က ထက်ဝက် ထပ်ကျိုးသွားပြီ... ကြည့်ရအောင်...' သူ ရေတွက်လိုက်သည်။ "၆၂ ယောက် ကျန်တယ်..."

သူ ထပ်မံ တွက်ချက်ကြည့်ရာ စစ်ဆေးမှု တစ်ခုလုံးသည် နောက်ထပ် ၅ ကျော့အတွင်း ပြီးဆုံးမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်၏။

'သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး...'

ဟန်ယု တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် သန်မာသော သူများ၏ ပွဲများကို ဖြစ်၏။ သူတို့ အများစုမှာ အနိုင်ရပြီး ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မူရုံရှဲ့သည် စက္ကန့် ၃၀ အတွင်း ပွဲသိမ်းလိုက်သည်... ထိုအချက်က ဟန်ယုကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ၏။

"ကြွားလိုက်တာ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

၁၀ မိနစ် ကြာသောအခါ ဒုတိယအကျော့ ပြီးဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ် နားချိန် ပေးလိုက်သည်။

"တတိယအကျော့ စမယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ကြေညာလိုက်ရာ ကွင်းအရေအတွက် ထပ်မံ လျော့နည်းသွားသည်... ဒီတစ်ခါတွင် ၃၁ ကွင်းသာ ကျန်တော့၏။

ဤအကျော့တွင် လူသစ် ၆၂ ဦးခန့် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော်လည်း အများစုမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အကျော့အနည်းငယ်မှာ ပို၍ တိုတောင်းပေလိမ့်မည်။ အချို့မှာ လက်မောင်းကိုပင် ကောင်းကောင်း မမြှောက်နိုင်တော့ဘဲ အချို့မှာမူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစေသော ဘဝ ရွေးချယ်မှုများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေကြပုံ ရသည်။

ဟန်ယု နောက်တစ်ပွဲအတွက် ကွင်းထဲ ဝင်လိုက်သည်။ အခြား ဂိုဏ်းသား တစ်ဦး၏ လူသစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်၏။

"သူက ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့် ရှိတယ်..." ရွှီချင်က ဘေးမှနေ၍ သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အဆင်ပြေပါတယ်..." ဟန်ယု ဂရုမစိုက်သလို ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ၁၆ နှစ် အရွယ် ဖြစ်သော်လည်း စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ မရှိကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။