အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း ၅၉ - လျင်မြန်သော တိုက်ပွဲ

ဟန်ယု ဤပွဲကို အချိန်ဆွဲ မနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စတင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ တည့်တည့် ဝင်တိုက်လိုက်၏။

ဝုန်း...။

ဝမ်းဗိုက်ကို လက်သီးတစ်ချက်။

ဘုန်း...။

နံရိုးကို လျင်မြန်သော ထိုးနှက်ချက် တစ်ချက်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင်...

ခွပ်...။

ဟန်ယု၏ တိကျသော ကန်ချက်တစ်ချက်ကြောင့် အာလူးအိတ် တစ်လုံးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။

တိုက်ပွဲ ကြာချိန်မှာ တစ်မိနစ်ကျော်ရုံသာ ရှိ၏။

ကြီးကြပ်သော ဂိုဏ်းသား မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အာ... အနိုင်ရသူ... ဟန်ယု..."

ဟန်ယု လက်ခါလိုက်၏။ "အင်း... ဒါက ပိုတောင် လွယ်သေးတယ်..."

သူ ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ကွင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ "ဟားဟား... အကုန်လုံး ဒီလိုပဲဆိုရင်တော့ ကိတ်မုန့်စားသလောက်ပဲ ရှိမှာ..."

ဘေးစည်းမှ ရွှီချင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဒီကောင်က တကယ့် ပြဿနာကောင်ပဲ..."

သူမ အခြား လူသစ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်ယုကို မကျေနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ဆားနှင့် ပက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်... အထူးသဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားသူများ အတွက်ပင်။ အချို့ကို အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားများက ပြုစုပေးနေကြပြီး အချို့မှာ ဂိုဏ်း၏ အရည်အသွေးမြင့် ဆေးဝါးများကြောင့် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည် သက်သာလာကြသည်။

သို့သော် ဒဏ်ရာ သက်သာလျှင်ပင် သူတို့၏ ရှုံးနိမ့်မှုက အရွေးချယ်ခံရရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးသွားစေသည်။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ အကြီးအကဲများကို သဘောကျစေပြီး ခြွင်းချက်အနေဖြင့် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခံရရန်သာ ဖြစ်၏။

"စတုတ္ထအကျော့ကို မိနစ် ၃၀ နေရင် စမယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ကြေညာလိုက်ပြီး နားချိန် ပိုပေးလိုက်သည်။

"အို... ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ငါတို့ နားချိန် ပိုရပြီ..."

"ရေ ဘယ်မှာလဲ... ရေလိုချင်တယ်..."

"မုန့်နည်းနည်းလောက် ရမလား... ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

"ငါလည်း ဆာတယ်..."

ကလေးများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူတို့ လျင်မြန်စွာ ဗိုက်ဆာလာကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဂိုဏ်းသည် သူတို့ကို အငတ်ထားလောက်အောင် ရက်စက်ခြင်း မရှိဘဲ အစားအစာများ ဝေငှပေးလိုက်၏။

ဟန်ယုလည်း ဝင်ရောက် စားသောက်သည်။ သူ သိပ်ပြီး ဗိုက်မဆာသော်လည်း ဂိုဏ်း၏ အစားအစာ အရည်အသွေးကို သိချင်နေ၏။

"ဒါ ဘာလဲ..." ဟန်ယု လက်ထဲရှိ သိပ်သည်းနေသော အလုံးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကောက်နှံဆေးလုံး... အခြေခံ အဆင့်ပေါ့..." ရွှီချင် ဖြေလိုက်၏။ "အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားတွေကို ပေးတဲ့ဟာထက် တစ်ဆင့် နိမ့်တယ်... ဝိညာဉ် ကောက်နှံတွေ မပါဘူး..."

"အာ..." ဟန်ယု ချက်ပြုတ်ထားသော ကောက်နှံများနှင့် ကော်ရည်ကဲ့သို့ အရာများ ရောနယ်ထားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကဲ... ဘယ်လို အရသာ ရှိလဲ ကြည့်ရအောင်..."

သူ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"ရိုးရိုး ကောက်နှံတွေနဲ့ လုပ်တာတောင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဆိုးရွားနိုင်တာလဲ... ဘာလို့ ဖွဲနုကို စိတ်ပျက်စရာတွေနဲ့ ရောနယ်ထားသလို အရသာ ဖြစ်နေရတာလဲ..." ဟန်ယု မျက်နှာမဲ့လိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက အဲဒီလို ဖြစ်နေလို့လေ..." ရွှီချင်က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

"အား... ဒီက အစားအစာ စံနှုန်းက ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ သွားပြီ... အစားအစာက ခန္ဓာကိုယ်တင်မကဘူး ဝိညာဉ်ကိုပါ အားဖြည့်ပေးတယ် ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူးလား..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။

"ဒါဆို မစားနဲ့လေ..." ရွှီချင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကုန်အောင် စားလိုက်ပါ့မယ်... ငါ့အသားခြောက်က ဒါထက် အများကြီး သာတယ်..." ဟန်ယု ရေရွတ်ရင်း ကောက်နှံဆေးလုံးကို မနည်း မျိုချလိုက်ရ၏။

မကြာမီ စတုတ္ထအကျော့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရွှပ်...။

ကွင်းများ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေ၏။

"၂၈ ကွင်းလား..." ဟန်ယု အံ့အားသင့်သွားသည်။ "၃၁ ကွင်း ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"တချို့ လူသစ်တွေက ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်လွန်းလို့ ဆက်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး... ဒါကြောင့် အရည်အချင်း မမီတော့ဘူး..." ရွှီချင် ရှင်းပြလိုက်၏။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လူသစ် ဟန်ယု နဲ့ ရှောင်စစ်... ကွင်းထဲ ဝင်ပါ..." ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက ခေါ်လိုက်၏။

နာမည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ ဟန်ယု ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရင်းနှီးနေသလိုပင်။

သူ ပြိုင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်... ပိန်ပါးပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပုံ ပေါက်သော ကောင်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ "ဟေ့... မင်းမှာ ရှောင်ရီ၊ ရှောင်အာ၊ ရှောင်ဆန်း ဆိုတဲ့ အစ်ကိုတွေများ ရှိလား..." သူ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှိတယ်... ဘယ်လို သိတာလဲ..." ရှောင်စစ် အံ့သြစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"မင်း ယုကျန့်မြို့ကလား..." ဟန်ယု ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဦးထုပ်ပြားမြို့က..."

"ဟေ... ငါ မှားနေတာ ဖြစ်မယ်..." ဟန်ယု ခေါင်းကုတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး တွေးနေ၏။ 'လူတွေက ငါထင်ထားတာထက် ကလေးတွေကို ဂဏန်းတွေနဲ့ ပိုပြီး နာမည်ပေးကြတာလား... ပြီးတော့ မြို့နာမည်ကလည်း ဘာကြီးလဲ...'

"စမယ်..." ဂိုဏ်းသား၏ အမိန့်သံက ဟန်ယုကို အာရုံ ပြန်ရောက်လာစေသည်။

"ဒါ သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ဟန်ယု ရေရွတ်ရင်း ပြေးဝင်လိုက်၏။

သူ ဘယ်ဝိုက်လက်သီး တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်...

ဘုန်း...။

လက်သီးက ရှောင်စစ်၏ လက်မောင်းကို ထိမှန်သွား၏။

ဟန်ယု ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟား..."

သို့သော်...

ဝုန်း...။

ရှောင်စစ်၏ ပြန်လှန် လက်သီးချက်က ဟန်ယု၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။

"အွန်း..." ဟန်ယု နောက်သို့ ယိုင်သွား၏။ နာကျင်မှုကြောင့်ထက် အံ့သြမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါက မင်း အရင်တိုက်ခဲ့တဲ့ သူတွေလောက် မပျော့ဘူး..." ရှောင်စစ်က ခိုင်မာစွာ ရပ်ရင်း ကြေညာလိုက်၏။

ဟန်ယု ရင်ဘတ်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အို... ဟုတ်လား... တကယ်တန်တဲ့ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရပြီပေါ့..." သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာ၏။ "ဒါဆို ငါလည်း လက်စွမ်းပြလို့ ရပြီ..."

ရှောင်စစ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ 'သူ လက်လျှော့ထားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...'

သူ ဆက်မတွေးနိုင်ခင်မှာပင် ဟန်ယု ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ရွှပ်...။

ဒီတစ်ခါတွင် သူ၏ အတွင်းစွမ်းအင်များ လက်မောင်းဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

ဘုန်း...။

လက်သီးတစ်ချက်က ရှောင်စစ်၏ မေးစေ့ကို ထိမှန်သွား၏။

ကောင်လေး မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်များ လင်းလက်သွားသည်။ 'ငါ စစ်တူကြီးနဲ့ အထုခံလိုက်ရတာလား...'

ဝုန်း...။

ရှောင်စစ် သစ်ပင်လဲသကဲ့သို့ လဲကျသွားလေသည်။

"ဟန်ယု နိုင်တယ်..." ဂိုဏ်းသားက ကြေညာလိုက်၏။

ဟန်ယု ကွင်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်။ "ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ..."

ရွှီချင် လက်ပိုက်လိုက်၏။ "မင်း ပေါ့ဆလာပြီ..."

"တစ်ချက်တည်းပါ..." ဟန်ယု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ သူ အခြား ပွဲများကို အာရုံစိုက်လိုက်ရာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။

စတုတ္ထအကျော့သည် ၅ မိနစ် အတွင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ လူသစ် အများစုမှာ အစားအစာနှင့် ရေ ရရှိထားသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရန် ပင်ပန်းလွန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် မိနစ် ၃၀ နားပြီးနောက် ပဉ္စမအကျော့ စတင်လေသည်။

ဖြောင်း...။

ကွင်းများ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ဟန်ယု တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်၏။

"နေဦး... ၁၀ ကွင်းတည်းလား..." သူ အံ့သြစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အများကြီး နည်းပါးနေသည်။

"၁၄ ကွင်း... ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံး ၁၂ ကွင်းလောက် ရှိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..." ဟန်ယု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှသာ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... မတိုက်နိုင်တဲ့သူတွေ ပိုများလာတာပဲ..." ဒဏ်ရာရထားပြီး ပင်ပန်းနေသော လူသစ်များကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

အရိုးကျိုးသွားသူ အနည်းငယ် ရှိပြီး လက်ကို သိုင်းထားရသူ၊ ခြေထောက် ကျောက်ပတ်တီး စည်းထားရသူများ ရှိသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ ခွန်အားကြောင့်လော (သို့မဟုတ်) ခြေချော်လဲပြီး ကျိုးသွားခြင်းလော ဆိုသည်ကိုမူ မသိရပေ။

"ပဉ္စမအကျော့ စမယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ကြေညာလိုက်ပြီး ကလေးများ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

ဟန်ယု သူ၏ ပဉ္စမမြောက် ပြိုင်ဘက်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရာ ထိုသူ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းလိုက်ရ၏။

'သူ့မိဘတွေ သူ့ကို ဘာကျွေးထားတာလဲ... ဘာလို့ မျောက်နဲ့ တူနေရတာလဲ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုကောင်လေးသည် ပိန်လှီပြီး လက်တံ ခြေတံများ သေးသွယ်ရှည်လျားကာ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုန်းကြောင်းကြောင်း ဖြစ်နေ၏။

အခန်း ၆၀ - ပိုသန်မာသော ရန်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း

ဟန်ယု ထိုကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး အတော်လေး ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

"ဟေ့... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။

"ငါက မြောင်တန်တန်..." ကောင်လေး ပြန်ဖြေသည်။

"အော်... အင်း..." ဟန်ယု သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ဘာလဲ..." ကောင်လေးက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းမိဘတွေက အနည်းဆုံးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ယောက်ထက် နာမည် ပိုကောင်းအောင် ပေးထားသားပဲ လို့..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သို့သော် ကောင်လေးအတွက်မူ ဟန်ယုက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်သွားသည်။

"မင်း... မင်းကို ငါ သင်ခန်းစာ ပေးမယ်..." မြောင်တန်တန် ပြောပြီး သူ့ထံ ပြေးဝင်လာ၏။

ဟန်ယု တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပြိုင်ဘက်က အရင်လူများနှင့်မတူ လွယ်ကူခြင်း မရှိပေ။ ကောင်လေးက တိုက်ခိုက်မှု လမ်းကြောင်းကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီး ကွေ့ဝိုက်ကာ ဟန်ယု၏ ပခုံးကို ထိမှန်သွား၏။

"အို..." လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သဖြင့် အားအင် အများစု လျော့နည်းသွားသော်လည်း အထိခံလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ယု အံ့သြသွားသည်။ "ငါလည်း အကုန်ထုတ်သုံးလို့ ရပြီပေါ့..." သူ ပြောရင်း လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်၏။

မြောင်တန်တန်က မရှောင်ဘဲ ဟန်ယု၏ လက်သီးကို ဖမ်းချုပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဘုန်း...။

ဟန်ယု၏ လက်သီးကို တန်တန်၏ လက်ဖဝါးက ဖမ်းမိသွားပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဆုပ်ကိုင်အားကလည်း မျောက်တစ်ကောင်လိုပဲ..." ဟန်ယု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မျောက်လို့ ခေါ်လိုက်တာလား..." မြောင်တန်တန် ဒေါသထွက်သွား၏။

"မင်းဘာသာမင်း ဝန်ခံလိုက်တာလေ..." ဟန်ယု ပြန်ပြောရင်း ခြေထောက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

သို့သော် မြောင်တန်တန်က ခုန်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို သူ့အောက်မှ ဖြတ်သွားစေကာ လက်သီးကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။

"တွေ့လား... မင်း ခုန်တာကအစ မျောက်နဲ့ တူတယ်..." ဟန်ယု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်းကို ငါ ပြမယ်..." မြောင်တန်တန် ပို၍ ဒေါသထွက်သွားပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...။

သူသည် ထူးဆန်းစွာ တိကျသော လက်သီးချက်များကို တရစပ် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဟန်ယု အချို့ကို မနည်း ရှောင်ရှားလိုက်ရပြီး အချို့မှာ သူ့ကို အမှန်တကယ် ထိမှန်သွား၏။

"ဟူး... စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလာပြီ..." ဟန်ယု ဒီကောင်လေး၌ ဤမျှ စွမ်းရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဟန်ယု ရှောင်ရှားလေလေ မြောင်တန်တန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် ပိတ်မိလေလေ ဖြစ်လာသည်။

"ဒါ သိုင်းကွက် တစ်မျိုး မဟုတ်လား..." ဟန်ယု နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွား၏။

"အခုမှ သိတာလား..." မြောင်တန်တန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါ မြှားကွေး လက်သီး လို့ ခေါ်တယ်..." သူ ကြေညာလိုက်၏။

"သြော်... သိုင်းကွက် တတ်တာ မင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး..." ဟန်ယု ပြောရင်း မြောင်တန်တန်၏ တိုက်ခိုက်မှု ၂ ချက်ကို အတင်း ခံယူလိုက်သည်။

တချိန်တည်းမှာပင် သူ လက်သီးကို နောက်သို့ ဆွဲယူပြီး အတွင်းစွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်လိုက်၏။ စွမ်းအင်များ ပခုံးဆီသို့ စီးဝင်သွားပြီး အမှတ် ၂ နေရာတွင် စုစည်းသွားသည်။ ပခုံးမှ စွမ်းအင်များ အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး တံတောင်ဆစ်ရှိ စွမ်းအင်များနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အပြင်သို့ ပန်းထွက်သွား၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ယု လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ပြီး လက်မောင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ဝုန်း...။

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကြည့်ရှုနေသော ဂိုဏ်းသားများ လန့်ဖျပ်သွားကြ၏။ အစားစားရင်း ကြည့်နေသော ကလေးများပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရေသောက်နေသူများ သီးကုန်ကြပြီး မရပ်မနား ချောင်းဆိုးကုန်ကြ၏။

"အဲဒါ... အဲဒါ သိုင်းကွက်ပဲ..." သူတို့ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်ကြသည်။

အထိခံလိုက်ရသူက အသိဆုံးပင် ဖြစ်၏။

"ဝါး..." မြောင်တန်တန်သည် ရင်ဘတ်ကို သံတူကြီးနှင့် ထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကွင်းပြင်ပသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

ဘုန်း...။

သူ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲသွား၏။

ဟူး...။

ဟန်ယု အသက်ရှူလိုက်ပြီး ကိုယ်နေဟန်ထား ပြင်လိုက်သည်။

'စွမ်းအား ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်နဲ့တင် လုံလောက်တာပဲ...' ဟန်ယုသည် ကောင်လေးကို သတ်မိသွားမည် စိုးသဖြင့် တမင်တကာ ထိန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် အရည်အချင်း မပြည့်မီ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ မလိုလားပေ။

အံ့အားအသင့်ဆုံးသူမှာ ရွှီချင်ပင် ဖြစ်၏။

'သူ တကယ်ပဲ သိုင်းကွက် တစ်ခု တတ်ထားတာလား...' ရွှီချင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဟန်ယုသည် သိုင်းကွက် တတ်မြောက်ထားကြောင်း အရိပ်အယောင် မပြခဲ့သလို သူမကိုလည်း ပြောမပြခဲ့ပေ။ ကြွားဝါရတာ ကြိုက်သော သူ၏ စရိုက်နှင့် ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ အတော်လေး အံ့သြစရာ ကောင်းနေသည်။

သို့သော် ထိုမျှမက... သိုင်းကွက်မှာ ရိုးရှင်းခြင်း မရှိကြောင်း ရွှီချင် သိလိုက်၏။

'သိုင်းကွက်ရဲ့ စွမ်းအားက တော်တော် မြင့်တယ်... သေချာပေါက် သာမန် သိုင်းကွက် မဟုတ်ဘူး...' သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ 'သူ ဒီသိုင်းကွက်ကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ...' သူမ လုံးဝ မစဉ်းစားတတ်ပေ။

ဤကဲ့သို့ သိုင်းကွက်မျိုးကို သူတို့ဂိုဏ်းတွင်ပင် တန်ဖိုးထားရလိမ့်မည်။ ဟန်ယုကဲ့သို့ လမ်းဘေးလေလွင့် ကောင်လေး တစ်ယောက် ရရှိထားသည် ဆိုခြင်းမှာ ယုံနိုင်စရာပင် မရှိပေ။ ထို့အပြင် ရရှိခဲ့လျှင်ပင် သင်ယူတတ်မြောက်ရန်မှာ နောက်ထပ် အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သင်ယူရန် သေချာပေါက် ပါရမီ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

'ဆရာ့ရဲ့ လက်ကောက်က ငါထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းပုံပဲ...' ရွှီချင် တွေးလိုက်ပြီး ရှားပါးသော အပြုံးတစ်ခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။

လက်ကောက်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ပါရမီသည် ဤအရာပင် ဖြစ်မည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။ သူမ အစကတည်းက အထင်လွဲနေခဲ့ကြောင်း သူမ မသိရှာပေ။ အကယ်၍ သူမ လက်ကောက်ကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်ရန် စဉ်းစားမိပါက အလွယ်တကူ သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဟန်ယုကို ပြန်ခေါ်သွားရန် အလျင်လိုနေသဖြင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကံဆိုးမှု တစ်ခုခုကြောင့် ပျောက်ရှသွားမည် စိုးသဖြင့် သူမ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် တန်ဖိုးကြီးလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် သူမ (သို့မဟုတ်) သူမ၏ ဆရာ ပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်း မဟုတ်ပေ။ ဂိုဏ်းထံမှ ယာယီ ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ပျောက်ဆုံးသွားပါက (သို့မဟုတ်) ကျိုးပဲ့သွားပါက လျော်ကြေးပေးရန်မှာ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ချေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဟန်ယု သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ရလဒ် ကြေညာမယ့်သူ မရှိဘူးလား..." ဟန်ယု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အံ့သြလွန်းသဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြကြောင်း ရွှီချင် သတိပြုမိလိုက်၏။

"အဟမ်း..." သူမ ချောင်းဟန့်လိုက်ရာ ပွဲကို ကြီးကြပ်နေသော ဂိုဏ်းသား သတိဝင်လာသည်။

"ဟ... ဟန်ယု နိုင်တယ်..." ဂိုဏ်းသားက ကြေညာလိုက်၏။

"ဝိုး..." ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ကလေးများ အားလုံး အာမေဋိတ် ပြုလိုက်ကြသည်။

"သူ ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတာလဲ..."

"သူ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း ဒသမအဆင့် ရောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ပြီးတော့ သိုင်းကွက်ကို ဘယ်က သင်လာတာလဲ..."

"ဆရာတစ်ယောက်ဆီက ဖြစ်မှာပေါ့..."

"မင်း မကြားဘူးလား... သူက အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက် ခေါ်လာတဲ့ 'အထူး' လူသစ်တဲ့... ဒါကြောင့် ဖြစ်မှာ..."

ကလေးများနှင့် အခြား ဂိုဏ်းသားများကြားတွင် အတင်းပြောသံများ ပျံ့နှံ့သွား၏။ အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းပင်လျှင် ဟန်ယုကို ကြည့်နေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ကောင်လေးက တိုက်ခိုက်ရေး ဗီဇ ကောင်းရုံတင်မကဘူး သိုင်းကွက်ကောင်း တစ်ခုပါ တတ်ထားတာပဲ..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ "ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခေါက် မျိုးစေ့ကောင်းတွေ ရမယ့်ပုံပဲ..." သူ ကျေနပ်သွားသည်။

သူ မူရုံရှဲ့နှင့် ယခုအချိန်ထိ အနိုင်ရထားသော အခြား ကလေးများကိုပါ ကြည့်လိုက်၏။ ရှုံးနိမ့်သွားသူများကြားတွင်ပင် မသွေးရသေးသော ကျောက်မျက်ရတနာ အချို့ကို အကြီးအကဲ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူတို့ ယခု ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း အသုံးမကျသူများ (သို့မဟုတ်) ညံ့ဖျင်းသူများ ဟု မဆိုလိုပေ။ သူတို့၏ ဖုံးကွယ်နေသော ပါရမီများ တောက်ပလာစေရန် လမ်းညွှန်မှုနှင့် လေ့ကျင့်မှုများ ပိုမို လိုအပ်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ လိုအပ်သော ပါရမီ မရှိသူများ ဖြစ်လျှင်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဆိုသော အချက် ရှိနေသေးသည်။

အကြီးအကဲသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံရင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကလေး အများအပြား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် မီးတောက်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ယခု ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း လက်လျှော့လိုက်ပြီဟု မဆိုလိုပေ။ သူတို့ ကြီးထွားလာရန် အခွင့်အရေး လိုအပ်ရုံသာ ဖြစ်၏။

ဟန်ယု ကွင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ရွှီချင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မိုက်တယ်မလား..." ဟန်ယု ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်လိုက်၏။

"ဘဝင်မမြင့်နဲ့..." ရွှီချင်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ ကျေနပ်နေ၏။

"ဟားဟား... ခင်ဗျား သဘောကျမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်..." ဟန်ယုက သူမ၏ စကားကို လက်မခံပေ။ "ကျွန်တော့် သိုင်းကွက်က သိပ်ကောင်းတာကိုး..."

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ 'သိပ်ကောင်းတဲ့' သိုင်းကွက်က ဘာတဲ့..." ရွှီချင်လည်း သိချင်စိတ် ဖြစ်လာပြီး မေးလိုက်၏။

"မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး လို့ ခေါ်တယ်..." ဟန်ယု ထုတ်ဖော် ပြောလိုက်သည်။

"နာမည်ကတော့ ကြီးကျယ်ခန်းနားသားပဲ... မင်းလိုပဲ..." ရွှီချင်က နာမည်ကို သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားပေ။

ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အမှန်တကယ် စွမ်းအား မရှိသော်လည်း ကြီးကျယ်သော နာမည်များ ပေးထားသည့် သိုင်းကွက်များစွာ ရှိကြောင်း သူမ သိသည်။ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး ဆိုသည်မှာ သန်မာပုံ ရသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားက ပြည့်ဝသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

"ကျွန်တော်က ကြီးကျယ်ခန်းနားတယ်လို့ ထင်ရင် ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးတဲ့လူကို တွေ့ဖူးရမှာ..." ဟန်ယု ပြန်ပြောလိုက်၏။ "သူက ပိုကြွားသေးတယ်... သူ့ကိုယ်သူ မသေမျိုး ဧကရာဇ် လို့တောင် ခေါ်တာ..." သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ..." ရွှီချင်က ဟန်ယု၏ စကားကို အတည်မယူဘဲ မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တဲ့ တောင်းရမ်းစားသောက်သူ တစ်ယောက်ပါ..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော် သူ့ကို အစားအစာနဲ့ ဝိုင် ဝယ်တိုက်ပြီး အလဲအလှယ် အနေနဲ့ ဒီသိုင်းကွက်ကို သင်ပေးတာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီချင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"တောင်းရမ်းစားသောက်သူ တစ်ယောက်က ဒါကို သင်ပေးတာလား..." သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့တုန်းက စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဝတ်ရုံကြီး ဝတ်ပြီး မြစ်ဘေးမှာ သောင်တင်နေတာ... အစက အလောင်းကြီး မှတ်နေတာ... တကယ်တော့ အသက်ရှင်နေတာ..." ဟန်ယုက ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်၏။

"အင်း..." ရွှီချင် အတော်လေး ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ 'ဒီလို သိုင်းကွက်မျိုး တတ်တဲ့ တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ဟုတ်လား... သေချာပေါက် သူ မြင်သလို ရိုးရှင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး...'

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီချင် ထပ်မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"အဲဒီ တောင်းရမ်းစားသောက်သူက ဒီသိုင်းကွက်ကို သုံးပြသလား..."

"သုံးပြတယ်... အရင်ဆုံး သူ သုံးပြတာ..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကျွန်တော် တော်တော် လန့်သွားတယ်... သူက ၃ မီတာလောက် အကွာကနေ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို နှစ်ပိုင်းကျိုးအောင် ရိုက်ချလိုက်တာ... သစ်ပင်ကို ထိတောင် မထိဘူး..." သူ ထုတ်ဖော် ပြောလိုက်သည်။

ရွှီချင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

'လေထုကို ခွဲပြီး ရိုက်လိုက်တာလား... အဲဒါ လက်နက်အသိစိတ်/လက်နက်ဆန္ဒ ပဲ...' သူမ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထိုအဆင့်ကို ရောက်ရှိရန်မှာ သာမန် ကျင့်ကြံသူများအတွက် မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲသည်။ လက်နက် (သို့မဟုတ်) ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးမပြုဘဲ စွမ်းအင်သက်သက်ဖြင့် အကွာအဝေး တစ်ခုမှ တိုက်ခိုက်ခြင်း... ထိုသူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။

'သူ... သူက ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာပဲ...' ရွှီချင် နားလည်သွား၏။