အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇) - ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိသော သိုင်းကွက်

ဟန်ယု၏ လှုပ်ရှားမှုက လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော အရာဖြစ်သည်။ ပရိသတ်ထဲမှ မည်သူမျှ၊ အကြီးအကဲများ၊ ဂိုဏ်းသားများ... ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားများပင်လျှင် သူ မူရုံရှဲ့၏ မျက်နှာကို တံတွေးနှင့် ထွေးလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ပြီးတော့ သာမန် တံတွေး မဟုတ်ပေ။ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော၊ လူကြီးတစ်ယောက်ကိုပင် ဝိညာဉ်ရေးရာ သီးသန့်ကျင့်ကြံမှု လုပ်စေလောက်အောင် စပ်လွန်းသည့် အူလမ်းကြောင်းလောင်ကျွမ်း ငရုတ်သီး ရောစပ်ထားသော နျူကလီးယား တံတွေး ဒုံးကျည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းက အမြည်းသဘောသာ ရှိသေးသည်။

နာကျင်မှု ပင်မဟင်းပွဲကြီးက ချက်ပြုတ်နေဆဲပင်။

မူရုံရှဲ့ တစ်ယောက် မျက်လုံးထဲမှ ချော်ရည်ပူများကို ပွတ်ထုတ်ရန် အော်ဟစ် ကြိုးပမ်းနေစဉ် (စက္ကူလက်သုတ်ပုဝါ အစိုလေး တစ်ရွက်ဖြင့် အပြစ်များကို ဆေးကြောရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ အချည်းနှီး ဖြစ်သော လုပ်ရပ်) ဟန်ယုက သူ့အပိတ်သိုင်းကွက်ကို အားဖြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး...။

မိုးကြိုးပစ်တော့မည်ဟု မိုးချိမ်းသံ ပေးလိုက်သကဲ့သို့ သူ့လက်သီးတဝိုက်တွင် လေထုက ကွဲအက်သွားသည်။ ပျက်စီးခြင်း အရှိန်အဝါများက ဟန်ယု၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး ဂိုဏ်းသားများနှင့် အကြီးအကဲများကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ကွင်းပြင်တဝိုက်ရှိ လေထုမှာ အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ လေးလံသွား၏။

ရွှီချင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

‘ဒီစွမ်းအား... သူ မူရုံရှဲ့ကို သတ်မိတော့မယ်...’ သူမ ထိတ်လန့်တကြား တွေးလိုက်မိသည်။

ဟန်ယု ထုတ်ဖော်လိုက်သော စွမ်းအင်မှာ သူ့ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ရှိသင့်သည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။ ၎င်းက လက်သီးတစ်ချက်နှင့် မတူဘဲ စစ်ကြေညာလိုက်ခြင်းနှင့် ပိုတူနေ၏။

သို့သော် မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ခင်မှာပင်...

“မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး...”

ဘုန်း...။

ဟန်ယု၏ လက်သီးက ဘုရားရှိခိုးကျောင်း ခေါင်းလောင်းကို စစ်တူဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုကို ဆွဲဆုတ်ပစ်လိုက်သည်။ လက်သီး မထိမှန်ခင်မှာပင် တိုက်ခိုက်မှု၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားပြီး ၁၀ မီတာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အဝတ်အစားများ လှုပ်ခါသွားသည်။ ကလေးများ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်မိ၏။

ပြီးတော့...

ခွပ်...။

လက်သီးနှင့် အသား ထိတွေ့သွားသောအခါ လူအုပ်ကြီး မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားကြသည်။

ဟန်ယု၏ လက်သီးက မူရုံရှဲ့၏ နှာခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားပြီး ဈေးပေါသော ပန်းကန်ပြား တစ်ချပ်လို ကွဲကြေသွားစေသည်။ ရိုက်ချက် အရှိန်က အောက်ဘက်သို့ သက်ရောက်သွားပြီး အပေါ်သွားများကို ကျွတ်ထွက်သွားစေကာ လန့်ဖျပ်သွားသော ခိုများကဲ့သို့ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားကြသည်။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...

မူရုံရှဲ့ တစ်ယောက် ပူးဝင်နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်လို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် နှစ်ပတ်တိတိ လည်သွားသည်။ ကြည့်နေသူများ၏ မေးရိုးများမှာ ကြိုးဝိုင်းကြိုးများအောက်သို့ ရောက်လုမတတ် ပြုတ်ကျကုန်ကြသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

သူ မြေကြီးပေါ်သို့ သုံးခါ ဆောင့်မိပြီး (ဟုတ်တယ်... သုံးခါတိတိ) ကွင်းအစွန်းနှင့် ၅ မီတာခန့် အကွာတွင် လျှောတိုက်ပါသွားကာ နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အိတ်တစ်လုံးလို ငြိမ်ကျသွားသည်။

ထို့နောက်... တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ပင်အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မူရုံရှဲ့ ညည်းပင် မညည်းနိုင်တော့ပေ။ ငရုတ်သီးနှင့် လက်သီးတို့ ပေါင်းစပ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် သူ သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးနှောက်ကို ထိခိုက်သွားသည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ ဆေးကုသစရိတ်လား... တွက်ချက်၍ပင် ရမည် မဟုတ်ချေ။

“အား... နာလိုက်တာ... နာတယ်... နာတယ်...” ဟန်ယုက သူ့လက်မောင်းတလျှောက် နာကျင်မှုများ တက်လာသဖြင့် ခြေဆောင့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တောက်... တောက်... တောက်...

သူ့လက်မှ သွေးများ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ သူ့လက်ဆစ်များ ပေါက်ပြဲသွားပြီး အရေပြားများ လန်ထွက်ကုန်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း...”

နံရံကို ထိုးမိပြီး ဘဝကို ချက်ချင်း နောင်တရသွားသူ တစ်ယောက်လို သူ့လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တွင်းစွမ်းအင်များဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို အားဖြည့်ထားသော်လည်း မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ မူရုံရှဲ့ကို ပျက်စီးသွားစေသော စွမ်းအားက ဟန်ယု၏ အရေပြားများကိုလည်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့အော်သံများက လူတိုင်းကို အိပ်မွေ့ချထားရာမှ နှိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

“နေပါဦး... သူ မူရုံရှဲ့ကို အနိုင်ယူလိုက်တာလား...”

“ဘာကြီးလဲဟ... ဒီကောင်လေး တကယ် နိုင်သွားတာလား...”

“ဒါ နောက်ပြောင်တာလား... သူ့ကို ဝိညာဉ်ဝင်ပူးသွားတာလား...”

ဂိုဏ်းသားများ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့အတွက် မူရုံရှဲ့ ဆိုသည်မှာ အခွန်ဆောင်ရခြင်း (သို့မဟုတ်) နေထွက်ခြင်း ကဲ့သို့ သေချာသော အရာဖြစ်သည်။ လမ်းဘေး ကောင်လေး တစ်ယောက်က သူ့ကို အလဲထိုးလိုက်သည် ဆိုသည်မှာ... လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စပင်။ သို့သော်... တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့လေပြီ။

“သူ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့...” ရွှီချင် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမက ဟန်ယု ရှုံးနိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ ဆိုးဆိုးရွားရွား၊ နာနာကျင်ကျင်... ဟာသမြောက်အောင် ရှုံးနိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် ကွာခြားချက်က မနည်းလှပေ... ခြေတံရှည် ဖိနပ် နှင့် ဧဝရက်တောင်လောက် ကွာခြားသည်။

သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် ဟန်ယု၏ အဆင့်နှင့် မူရုံရှဲ့ကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်ပါ့မလားဟု မပြောရဲပေ။

အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက မေးရိုးပြုတ်ကျလုမတတ် ငေးကြည့်နေသည်။

“သိုင်းမျိုးနွယ်ကြီး တစ်ခုရဲ့ ပါရမီရှင်က... လမ်းဘေး ကောင်လေး တစ်ယောက်လက်ချက်နဲ့ ရှုံးသွားတယ်...”

မနက်ဖြန် နေအနောက်ဘက်က ထွက်လာမလား၊ ဝက်တွေ ဓားပျံစီးတတ်သွားမလားဟု သူ တွေးတောရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ယုက လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်သည်။

“...အဲဒီတော့ ဘယ်သူများ ရလဒ် ကြေညာပေးမှာလဲ... ဒါမှမဟုတ် သစ်အယ်သီး လှော်ရောင်းတဲ့ ဈေးသည်လို ကိုယ့်ဘာသာ အော်ပြောရမှာလား...”

“မရဘူး...” မူရုံရှဲ့ကို ခေါ်လာသည့် ဂိုဏ်းသားက အော်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း လိမ်တာ...”

ဟန်ယု မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ငါ လိမ်လို့လား...”

“မင်း မူရုံရှဲ့ရဲ့ မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ ထွေးပြီး လက်နက် သုံးခဲ့တယ်...” ဂိုဏ်းသားက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ယု ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ပထမဆုံး အနေနဲ့ တံတွေးထွေးတာက စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးလို့ ငါ မထင်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား... အဲဒါသာ ဟုတ်ရင် ဒီက ဂိုဏ်းသား တစ်ဝက်လောက်က သွေးအန်ပြီး ရှုံးကုန်ကြမှာပေါ့...”

ပရိသတ်များ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူ ပြောတာလည်း ဟုတ်သလိုလိုပင်။

“မင်း လက်နက် သုံးခဲ့တာပဲ...” ဂိုဏ်းသားက မျက်လုံးပြူး၍ ဇွတ်ငြင်းနေသည်။

“ဘယ်တုန်းက အစားအစာက လက်နက် ဖြစ်သွားတာလဲ...” ဟန်ယုက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို အဲဒါ... အဲဒီ အူလမ်းကြောင်းလောင်ကျွမ်း ငရုတ်သီး ကရော...”

ဟန်ယုက သူ့မီးလောင်ဖု ထနေသော နှုတ်ခမ်းများကို ဂုဏ်ယူစွာ ထောင်ပြလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ သရေစာလေ...”

“မင်း... ဘာ...”

“ငါက အစပ် အရမ်းကြိုက်တာ... ရွှီချင်က ဒီက အစားအစာတွေက အရသာ မရှိဘူး ပြောလို့ ငါ့အိမ်က ယူလာတာ...” ဟန်ယုက အရာရာကို ရှင်းပြလိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက တိုက်ပွဲ အလယ်မှာ ဘာလို့ စားရသလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြရာ မရောက်ဘူး...” ဂိုဏ်းသားက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

ဟန်ယုလည်း ထပ်တူ နားမလည်နိုင်သော ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား အဒရီနယ်လင် အကြောင်း မကြားဖူးဘူးလား... သဘာဝ တိုက်ပွဲ အားတိုးဆေးလေ... ငရုတ်သီးက အဲဒါကို နှိုးဆွပေးတာ... ငါက ရိုးရိုးလေး... ငါ့စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြှင့်တင်လိုက်ရုံပါပဲ...”

ဂိုဏ်းသားက ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဟန်ယုက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“ပြီးတော့ အဲဒါက စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးလို့ မပြောခင် ရပ်လိုက်ပါဦး... အဲဒါက အဂ္ဂိရတ် ဆေးလုံး မဟုတ်ဘူး... ထူးဆန်းတဲ့ ကျင့်စဉ် အားတိုးဆေးလည်း မဟုတ်ဘူး... တကယ်ကို စပ်တဲ့ အစားအစာ သက်သက်ပဲ... ခင်ဗျား သရေစာ မစားရဘူးလို့ တားမြစ်ချင်ရင် ရတယ်... အဲဒီ စည်းကမ်း မထုတ်ရသေးသရွေ့တော့ ငါ့ပါးစပ်ကို မီးရှို့တာတောင် ငါ့အခွင့်အရေးပဲ...”

ဂိုဏ်းသား လက်ညှိုးထောင်လိုက်ပြီးမှ...

...ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချလိုက်သည်။

ဟန်ယု၏ ယုတ္တိဗေဒက... လုံးဝ ရူးသွပ်နေသော်လည်း... အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသည်။

“သူ... သူပြောတာ ဟုတ်တယ် မလား...” အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်က အံ့သြစွာဖြင့် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့... စည်းကမ်းနဲ့ မငြိဘူး...”

“ငရုတ်သီးက အားတိုးဆေး စာရင်း မဝင်ဘူးလေ...”

“တံတွေးထွေးတာကလည်း စည်းကမ်းနဲ့ မငြိဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဂျွန်ဖန် က ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဆန်ရန် ရဲ့ မျက်လုံးကို ထွေးပစ်လိုက်တာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်...” တစ်ယောက်က ဝင်ပြောသည်။

“ငါလည်း မျက်နှာကို အထွေးခံရဖူးတာပဲ...”

“ဂိုဏ်းတူအစ်မ ရွှီချင် သာ ငါ့မျက်နှာကို ထွေးရင် ကောင်းမှာပဲ...” လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်ကောင် ပြောတာလဲ...” ရွှီချင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲတွင် ဓားရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆၈) - ကံတရား၏ အကျိုးပေး

ရွှီချင် တစ်ယောက် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက် (သိပ်တော့ မလျှို့ဝှက်သော) ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည့် သစ္စာဖောက်ကို ရှာဖွေရန် လူအုပ်ထဲတွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းနေစဉ် အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းမှာမူ ပို၍ ခါးသီးသော ဆေးခါးကြီးကို မျိုချရန် အားခဲနေရသည်။

ဟန်ယု နိုင်သွားသည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ... သူက စည်းကမ်း တစ်ခုမှ မချိုးဖောက်ခဲ့ခြင်းပင်။

“မင်း... သိက္ခာမဲ့တဲ့၊ ရိုင်းစိုင်းတဲ့၊ တံတွေးနဲ့ထွေးတဲ့၊ လက်သီးပေါက်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး...” အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့် ရေနွေးအိုးလို အသံမြင့်တက်လာသည်။

“အကြီးအကဲ အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းကို မေ့နေတယ်...” ဟန်ယုက နေမင်းကို အော်နိုင်ခဲ့သည့် ကြက်ဖတစ်ကောင်လို မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

“အနိုင်ရသူလေ...”

“အင့်...” အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ညည်းညူလိုက်သည်။ တာဝန်ဝတ္တရား ဆိုသည်မှာ ရက်စက်သော သခင်မ တစ်ပါးပင်။ “ဟန်ယု... နိုင်တယ်...”

သူ့မာနများ လေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

သူ စီစဉ်ထားသော ပြစ်ဒဏ်များကို နောက်ဆုတ်လိုက်ရတော့မည်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ၊ အဆင့်အတန်းများနှင့် စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စများ ရှိနေသည်။ သို့သော် စိတ်ချပါ... ကလဲ့စားချေမည့် ကိစ္စကို သူ့ပြက္ခဒိန်တွင် မှတ်သားထားပြီး ဖြစ်သည်။

“ကြားလိုက်ကြလား...” ဟန်ယုက နားရွက်ကို လက်ဖြင့်ကာပြီး ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

“ငါ ပြောတာ... မင်းတို့ အကုန်လုံး ကြားလိုက်ကြလားလို့...”

သူက ပြဇာတ်ရုံ နောက်ဆုံးတန်းထိ ကြားအောင် အော်ပြောနေသော ကလေးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ နိုင်တယ်... ငါ... ဟန်ယု... ဒီနာမည်နဲ့ ပထမဆုံးသော သူ... ပါရမီရှင်တွေကို သတ်ဖြတ်သူ... နိုင်သွားပြီ...”

“ဝူး...” သဲ့သဲ့ကြားရသော အသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆံမြိတ်နှစ်ဖက် ကျစ်ထားသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးက တစ်ချက်တည်းသော လက်ခုပ်သံကို ပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... မင်းလေ...” ဟန်ယုက ဂိမ်းရှိုးတစ်ခုတွင် အနိုင်ရသွားသူကို ညွှန်ပြသကဲ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီက လူတွေ အများစုထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းပုံ ရတယ်...”

“ဟန်ယု နိုင်တယ်...” မိန်းကလေးငယ်က ဒီတစ်ခါ ပိုကျယ်လောင်စွာ အားပေးလိုက်သည်။

“ဝိုး... ဟန်ယု နိုင်တယ်...” အခြား ကလေးများလည်း လိုက်ပါ အော်ဟစ်ကြပြီး သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကို လက်တွေ့ ဘဝနှင့် ပြန်ဆက်စပ်မိသွားကြသည်။

တိုက်ပွဲ အစပိုင်းက ယိုင်နဲ့ခဲ့သော်လည်း (ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အရှက်ကွဲစရာ ကောင်းခဲ့သော်လည်း) အဆုံးသတ်တွင်မူ ဟန်ယုက မူရုံရှဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွားကျန်းမာရေး မှတ်တမ်းများကိုပါ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ အဲဒါက အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသော ဖျော်ဖြေရေးပင်။

တကယ်တမ်းတွင် မူရုံရှဲ့ နိုင်သည်ထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသည်။

မူရုံရှဲ့၏ နိုင်ပွဲဆိုလျှင် နေထွက်သကဲ့သို့ ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ တိုက်ရိုက် ကြည့်စရာ မလိုဘဲ ရမှတ်လောက်သာ ပြန်ကြည့်ရမည့် ပွဲမျိုးပင်။ အကယ်၍ လောင်းကစား ဒိုင်ဖွင့်ခဲ့လျှင် မူရုံရှဲ့ဘက်မှ လောင်းခြင်းက ပိုက်ဆံအကုန်ခံရာ ကျပေလိမ့်မည်။

ဟန်ယု ကတော့... သူက ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးသူ၊ ရိုင်းစိုင်းသူ၊ မထင်မှတ်ထားသော အလှည့်အပြောင်းကို ဖန်တီးသူ။

ပြီးတော့ လူတိုင်းက အားနည်းသူ နိုင်သွားသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုးကို နှစ်သက်ကြသည်။

ဟန်ယုက ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးများနှင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ဂိုဏ်းသားများ၏ အားပေးမှုကို ခံယူရင်း သိုင်းကွင်းပြင်တလျှောက် လက်ခုပ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဒါမျိုးကို ငါ လိုချင်တာ...” ဟန်ယုက နေစာလှုံနေသော ကြောင်တစ်ကောင်လို လက်ခုပ်သံများကို ခံယူရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ ချီးကျူးခံရမှုများနှင့် ယစ်မူးနေသဖြင့် သူ့လက်ဆစ်များ စုတ်ပြတ်နေသည်ကို၊ နှာခေါင်းမှ အရည်များ ကျနေသည်ကို၊ ပါးစပ်ထဲတွင် မီးလောင်နေသည်ကို၊ ပြီးတော့ သူ့ဖင်... ဥပမာ ပြောရရင် (တကယ် မဟုတ်တောင်) မီးပွင့်တော့မည် ဆိုသည်ကို ခေတ္တ မေ့လျော့သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

“သူ ဘယ်သွားတာလဲ...” ဟန်ယု ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်သည်။ “ထားလိုက်ပါ... သူ ပြန်လာမှာပါ... ဖြစ်နိုင်တာပဲ... မျှော်လင့်ရတာပဲ...”

သူ ဆေးကုသဆောင်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆေးကုသပေးသော အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားမှာ ဟန်ယု ရောက်လာသောအခါ တောင့်တင်းသွားသည်။

ရာထူးအရ သူက ဟန်ယုထက် မြင့်သော်လည်း ဟန်ယုက မူရုံရှဲ့ကို သွားအကျိုးအပဲ့ စက္ကူစများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် ရာထူးဆိုသည်မှာ ညှိနှိုင်းလို့ရသည့် အရာ ဖြစ်သွားသည်။

“ငါ့လက်...” ဟန်ယုက မင်းညီမင်းသား တစ်ပါးက လက်ကမ်းပေးသကဲ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မလား...”

“အာ... ဟုတ်ကဲ့...” ဂိုဏ်းသားက ချက်ချင်း အလုပ်စလုပ်ပြီး ဟန်ယု၏ သွေးသံရဲရဲ လက်ဆစ်များကို ညင်သာစွာ ဆေးထည့်ပေးသည်။

“အမယ်လေး... အား... အား... အား...” ဟန်ယုက အကန်ခံလိုက်ရသော ခွေးပေါက်စလေးလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ အူလမ်းကြောင်းလောင်ကျွမ်း ငရုတ်သီး ထက် ပိုပူနေရတာလဲ...”

“မကြာပါဘူး... သက်သာသွားမှာပါ...” ဂိုဏ်းသားက အာမခံလိုက်သည်။ “သေချာတာကတော့ ဟိုငရုတ်သီး လောက် မဆိုးပါဘူး...”

ဂိုဏ်းသားမှာ လေးစားစိတ် အနည်းငယ် ဝင်သွားမိသည်။

ဟန်ယု နိုင်သွားလို့ မဟုတ်။

ဟန်ယုက အူလမ်းကြောင်းလောင်ကျွမ်း ငရုတ်သီး ကို စိတ်ပါလက်ပါ စားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘ဂိုဏ်းတူမောင်လေး တစ်ယောက်ဆို အဲဒါကို စားမိပြီး ၃ ရက်လောက် အိမ်သာတက်ခဲ့ရတာ...’

သူ ဟန်ယုကို သနားတာလိုလို၊ အားကျတာလိုလို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

မကြာခင် ဟန်ယု၏ လက်ကို ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်ပြီး အတော်အတန် ပြန်ကောင်းသွားသည်။

သူ့လက်ချောင်းများကို စမ်းသပ် လှုပ်ရှားကြည့်ပြီး ဂိုဏ်းသားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “အဲဒါဆို... အခု ဘာလုပ်ရမလဲ...”

“အခု... ပါရမီ စစ်ဆေးရမယ်...” ဂိုဏ်းသားက ပြောလိုက်သည်။

“ပါရမီ စစ်ဆေးတာ ဟုတ်လား...” ဟန်ယု ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ “အဲဒါက ဝိညာဉ်ရေးရာ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဌာန လိုမျိုးလား...”

“အကဲဖြတ်မှုရဲ့ ဒုတိယ အပိုင်းပါ... တိုက်ခိုက်တာထက် ပိုအရေးကြီးတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရှိ ခွန်အားတင် မဟုတ်ဘဲ အလားအလာကို စမ်းသပ်မှာ...”

ဟန်ယု ပါးကို ကုတ်လိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ မလုပ်မဖြစ်ပုံပဲ...”

“မလုပ်မဖြစ်ပါဘူး...” ဂိုဏ်းသားက ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို ခေါ်လာတဲ့ အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသားဆီ ပြန်သွားသင့်တယ်...”

“သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ငါ မသိဘူး...” ဟန်ယု ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းက ဆင့်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေသော ပျက်စီးခြင်း အသံတစ်ခု နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကောင်စုတ်လေး...”

ရွှီချင်က တိုဟူးကို လှီးဖြတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် စူးရှသော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်လာသည်။

သူမ၏ စိတ်အခြေအနေက ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟန်ယု နိုင်သွားခြင်း၊ လူအုပ်ထဲမှ လျှို့ဝှက် လူထူးလူဆန်း၊ ဖရဲသီး ပြုတ်ကျသကဲ့သို့ ပိန်ချိုင့်သွားသော သူမ၏ မာန... ပြီးတော့ အခု ဟန်ယုက အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေသည်။

“မြင်လား... ငါ နိုင်သွားတယ်...” ဟန်ယုက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မြင်လား ဟုတ်လား... ငါ ပြမယ်...” ရွှီချင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့နားရွက်ကို လှမ်းလိမ်လိုက်သည်။

“အား...” ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ကိုယ်ပင် ကြွတက်သွားသည်။ ‘ဒီမိန်းမက ဟိုက်ဒရောလစ် ဖိစက်များလား...’ (အဲဒါ ဘာမှန်း သူမသိပေမဲ့ စကားလုံးတွေက ခေါင်းထဲ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်)။

“ပထမဆုံး ကလေးတစ်ယောက် မျက်နှာကို ချော်ရည်တွေနဲ့ ထွေးတယ်... ပြီးတော့ အကြီးအကဲကို ပြန်ပြောတယ်ပေါ့...”

“ဒါပေမဲ့ ငါ နိုင်တယ်လေ...” ဟန်ယုက နားရွက် အဆွဲခံထားရလျက် ငြင်းလိုက်သည်။ “အဲဒါ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ဟွန့်...” ရွှီချင်က နို့ကို ဒိန်ချဉ် ဖြစ်သွားစေနိုင်သော မျက်စောင်းဖြင့် ကြည့်ရင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်လုပ်ရင် နင့်ခေါင်းကို ရိတ်ပြီး လမ်းမပေါ်မှာ အဝတ်မပါဘဲ လျှောက်ခိုင်းပစ်မယ်...”

“မလုပ်ခင်...” ဟန်ယုက စီးပွားရေးသမား လေသံဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ “လက်မှတ်ရောင်းဖို့ မမေ့နဲ့... ခရမ်းချဉ်သီး နဲ့ ကြက်ဥတွေကို ဈေးနှစ်ဆနဲ့ ရောင်းမယ်... ငါက အမြတ်ရဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူမယ်...”

“နင်...”

ရွှီချင်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခါသွားသည်။

သူမ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ။

ထို့နောက် ဟန်ယုကို ပါးရိုက်လေတော့သည်။ သူမ၏ လက်များက ဓားသိုင်းကွက် အများစုထက် ပိုမြန်နေသည်။

“အား... ဒါလည်း လေ့ကျင့်ရေးပဲ မဟုတ်လား...” ဟန်ယုက ဗုံတစ်လုံးလို အရိုက်ခံရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။