အခန်း (၇၁-၇၂)

အခန်း (၇၁) - ဒုတိယမြောက်နေ့

ရှောင်မင်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဤမျှ ကောင်းမွန်သည့် ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ယုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတော့သည်။

ရှောင်မင်သည် အသက် ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ခေါ်ယူခံရသည့် လူသစ်များအနက် အသက်အငယ်ဆုံး ကလေးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူမက ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ ဤရလဒ်သည် ကမ္ဘာလောကရှိ ဂိုဏ်းအားလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့် အဆင့်အတန်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မင်၏ ပါရမီမှာ မဆိုးလောက်ဟု ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း အစိမ်းရောင်အဆင့် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည့် အခါတွင်မူ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြရ၏။

ဤအချက်က ဟန်ယုကို သူ့ပါရမီ မည်သို့ ရှိမည်နည်းဟု တွေးတောမိစေသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ကြွားဝါတတ်သူ ဖြစ်လင့်ကစား ခရမ်းရောင်အဆင့်ကဲ့သို့သော ပါရမီမျိုး ရရှိရန်မှာ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ သားတော် ဖြစ်နေမှသာ ဖြစ်နိုင်မည့် ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။

'အနည်းဆုံးတော့ ငါက အပြာရောင်အဆင့်လောက်တော့ ရသင့်တာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား...'

ဟန်ယုက လက်တွေ့ကျကျ တွေးတောကြည့်လိုက်၏။

သူ့အတွက်မူ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှု နှေးကွေးနေရခြင်းမှာ ပါရမီ ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အရင်းအမြစ် ချို့တဲ့မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ ထိုသို့ ထင်မြင်မိခြင်း ဖြစ်၏။

လူသစ်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပါရမီ စစ်ဆေးမှုကို ခံယူနေကြသည်ကို သူ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။ စုစုပေါင်း လူသစ် လေးရာနီးပါး ရှိနေသဖြင့် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကြာမြင့်မည့် သဘော ရှိနေ၏။ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် စစ်ဆေးလျှင်ပင် လူတစ်ယောက်လျှင် စက္ကန့် ၃၀ ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လူသစ်အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးစီးရန် စုစုပေါင်း ၁၂ နာရီကျော် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"သူတို့ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်လုပ်ကြဦးမှာလဲ..." ဟန်ယုက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ရွှီချင်ကို မေးလိုက်၏။

"ညနေတောင် စောင်းနေပြီ..."

ကောင်းကင်ယံ တစ်ခွင်လုံး မှောင်ရိပ်သန်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး အဝေးတစ်နေရာ၌ မှေးမှိန်သော အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

"နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်လောက်တော့ ကြာဦးမယ် ထင်တယ်... ပြီးရင် ခဏနားကြလိမ့်မယ်..." ရွှီချင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မနက်ဖြန်မှ ပြန်ဆက်ကြလိမ့်မယ်..."

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ငါလည်း အိပ်ချင်နေပြီ..." ဟန်ယု ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းသားများအတွက် တစ်ရက်လုံး အိပ်မနေဘဲ နေနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်သေးသည့် ကလေးများအဖို့မူ ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်ခြင်း စစ်ဆေးမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး အများစုမှာ သမ်းဝေနေကြလေပြီ။

စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသည့် ကလေးအချို့ဆိုလျှင် မြေကြီးပေါ်၌ ထိုင်ရင်း အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။ ရှောင်မင်သည်လည်း သူမ၏ ဆုလာဘ်များ ထည့်ထားသည့် အိတ်ကလေးကို ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို သိမ်းဆည်းထားသည့် ရှဉ့်ကလေးတစ်ကောင်အလား ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထွေးရင်း ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေရှာသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ စစ်ဆေးမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို ခေတ္တ ရပ်နားလိုက်ကြ၏။

"မနက်ဖြန် မနက်စောစောကျမှ ငါတို့ ပြန်စကြမယ်... လူသစ်တွေ အားလုံး စီစဉ်ပေးထားတဲ့ နေရာမှာ သွားရောက် အနားယူကြပါ... စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ပြီးသူတွေလည်း သွားရောက် အနားယူနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်ကျမှ ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ ဂိုဏ်းဝင်အဖြစ် တရားဝင် သတ်မှတ်ပေးမယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ကြေညာလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ နားရပြီဟေ့... ငါ့မျက်ခွံတွေ ပြုတ်ကျတော့မလို ခံစားနေရတာ..." ကလေးတစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး..."

"ငါ ဗိုက်ဆာပြီ..."

"ငါရောပဲ..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း ကလေးများမှာ ဂိုဏ်းသားများ လမ်းပြရာ တည်းခိုဆောင်များဆီသို့ လိုက်ပါသွားကြရာ ဟန်ယုလည်း သူတို့အထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။

သူတို့အားလုံးကို ကွင်းပြင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိသော အဆောက်အဦးကြီး သုံးခု၌ နေရာချထားပေးသည်။ အဆောက်အဦး တစ်ခုစီတွင် အခန်းများစွာ ပါဝင်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းလျှင် ကလေး ငါးယောက်အနည်းဆုံး ထားရှိ၏။ သူတို့ကို ညစာ အရင်ကျွေးမွေးရာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ပူနွေးနေသည့် အစားအစာများ ဖြစ်နေသဖြင့် ကလေးအချို့မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များပင် ကျလာကြသည်။ ထို့နောက် အလျင်အမြန်ပင် အိပ်စက် အနားယူစေလိုက်ကြ၏။

ကလေးအများစုအတွက်မူ ယခု ပေးထားသော ကုတင်များက သူတို့၏ အိမ်မှ ကုတင်များထက် များစွာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသဖြင့် ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့် တမုဟုတ်ချင်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ခေါင်းအုံးနှင့် ခေါင်း ထိလိုက်သည်နှင့် အိပ်မက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဟောက်သံများဖြင့် တေးသွား ဖန်တီးနေသော ဟန်ယုလည်း အပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီချင်လည်း သူမဘာသာ အနားယူရန် ထွက်ခွာသွားတော့၏။ သူမသည်လည်း တစ်နေ့ကုန် ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ရာထက်၌ ဇိမ်ခံကာ အနားယူလိုလှပြီ ဖြစ်သည်။

ညအချိန် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကလေးများအားလုံး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက် အနားယူလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ ရောက်သောအခါ လူတိုင်း ကွင်းပြင်၌ ပြန်လည် စုရုံးရောက်ရှိနေကြလေပြီ။

လူသစ် အယောက်တစ်ရာလောက်သာ စစ်ဆေးမှု ပြီးစီးသေးပြီး ခုနစ်ဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်းသော လူသစ်များမှာ စောင့်ဆိုင်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော နှလုံးသား ၃၀၀ ခန့်က စစ်ဗုံများ တီးခတ်နေသကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"ပါရမီ စစ်ဆေးမှုကို ငါတို့ ပြန်စကြမယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ကြေညာလိုက်သည်။

ကလေးများ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး အမြန်ဆုံး ပြီးပြတ်ချင်သည့် ဆန္ဒများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကြ၏။ အချို့ဆိုလျှင် အဆင့်မြင့် ပါရမီများ ရရှိခဲ့ပါက ထုတ်ဖော်ပြသရန် "အံ့သြသလိုလိုနှင့် နှိမ့်ချသည့် ပုံစံမျိုး" ကိုပင် ကြိုတင် လေ့ကျင့်နေကြလေသည်။

"အိုယန်လန်ထောင်... ရှေ့ထွက်ခဲ့..."

အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖတ်ရှုပြီး ယနေ့အတွက် ပထမဆုံး လူသစ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးက စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ရင်ကို ကော့ကာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်လမ်းထဲမှ သူရဲကောင်း တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် လက်ချောင်းကို ဖောက်လိုက်လေ၏။

ရွှပ်...။

ရလဒ်က မကြာမီ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျောက်တိုင်ပေါ်၌ အနီရောင်အလင်းတန်း လင်းလက်လာသည်။

ရွှပ်...။

ရလဒ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လိမ္မော်ရောင်အလင်းတန်း ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ဟုတ်ပြီဟေ့..." အိုယန်လန်ထောင်က လက်သီးကို ဆုပ်၍ အားရပါးရ အော်လိုက်သည်။ "စိတ်ချရတဲ့ အနာဂတ်ရေ... ငါ လာပြီဟေ့..."

သို့သော် သူ လှမ်းထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောက်တိုင်က ထပ်မံ လင်းလက်လာသည်။

ရွှပ်...။

"အဝါရောင်... အဝါရောင်ဟေ့..." ဂိုဏ်းသားများ အာမေဋိတ် သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ထွက်လာပြီ... သူက ဒုတိယမြောက် အမြင့်ဆုံး အဆင့်ရတဲ့ လူသစ်ပဲ..." လူအများ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

အိုယန်လန်ထောင်မှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ဦးညွှတ်ရမလား၊ ငိုရမလား၊ သို့တည်းမဟုတ် သူ့ခရီးစဉ်အကြောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ဆိုရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

၁၅ စက္ကန့်ခန့် ကြာသည့်တိုင် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ ထပ်မရှိတော့ချေ။

"အဝါရောင် ပါရမီ... မင်း အောင်တယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် မူးဝေနေသလိုလို၊ ပျော်ရွှင်နေသလိုလို ဖြစ်နေပြီး တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အမွေအနှစ်များကို ကိုင်တွယ်နေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် သူ၏ ဆုလာဘ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

နောက်ထပ် လာရောက် စစ်ဆေးကြသူများမှာမူ သာမန်ကာလျှံကာသာ ရှိပြီး လိမ္မော်ရောင် သို့မဟုတ် အနီရောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို မကျေမနပ် ဆန္ဒပြချင်နေကြသော်လည်း တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးကြီးက လာဘ်ထိုး၍ ရသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

နောက်ထပ် လူသစ် ဆယ်ယောက်ခန့် ပြီးသောအခါမှ ဒုတိယမြောက် အဝါရောင် ပါရမီရှင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုနောက် တစ်ယောက်မှာလည်း အဝါရောင်ပင် ဖြစ်နေသဖြင့် အကြီးအကဲမှာ အမှန်တကယ် ကျေနပ်သွားလေ၏။

'ဒီတစ်ခေါက် လူသစ်စုဆောင်းတာက ငါထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းနေပါလား...' သူ တွေးလိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အဝါရောင် ပါရမီရှင် တစ်ယောက် တွေ့ရရုံမျှနှင့်ပင် အောင်ပွဲခံရမလို ဖြစ်နေကျ ဖြစ်၏။ ယခု အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူ စားပွဲသောက်ပွဲပင် ကျင်းပပေးရမလို ဖြစ်နေပေသည်။

ကလေး တစ်ရာခန့် ပြီးသွားချိန်တွင် လူသစ် ထက်ဝက်ခန့် စစ်ဆေးပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲမှ ခြောက်ယောက်က အဝါရောင် ပါရမီ၊ တစ်ယောက်က အစိမ်းရောင် ပါရမီ ဖြစ်ပြီး ၃၀ ခန့်က အနီရောင် ပါရမီများ ဖြစ်ကြကာ ကျန်သူများမှာ လိမ္မော်ရောင်များ ဖြစ်ကြ၏။ အရည်အချင်း ပျမ်းမျှများကြားတွင် ထူးချွန်သူ အနည်းငယ် ရောနှောပါဝင်နေသော သက်တန့်ရောင်စုံ ပမာပင်။

နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားပြီး လူသစ် အရေအတွက် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ထပ် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရွှပ်...။

အခန်း (၇၂) - ထွန်းတောက်လာသော ပါရမီရှင်များ

"အစိမ်းရောင်... နောက်ထပ် အစိမ်းရောင် တစ်ယောက်ဟေ့..."

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ဂိုဏ်းကို ကောင်းချီးပေးလိုက်တာပဲ..."

ဂိုဏ်းသားများမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် မျက်နှာများ ဝင်းပနေကြသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူတို့၏ အပြုံးများ တောင့်တင်းသွားကြ၏။

ဝုန်း...။

ပဉ္စမမြောက် အရောင် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ အရှိန်အဝါ လှိုင်းလုံးတစ်ခုက ကျောက်တိုင်ဆီမှ ဖြာထွက်လာသည်။

"အပြာရောင်..."

"အပြာရောင်အဆင့် ပါရမီဟေ့..."

အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းပင်လျှင် မျက်ခုံးပင့်မိသွားပြီး သမိုင်းတွင်လောက်မည့် ခံစားချက် ထုတ်ဖော်မှုကို ပြသလိုက်မိသည်။ ရှားပါးလှသော အပြုံးရိပ်တစ်ခု သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတွက် အကောင်းမွန်ဆုံး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို လာချပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဘက် တစ်နေရာမှ ဟန်ယုလည်း စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်လာသည်။

'ကောင်းပြီလေ... ငါ တွေးတာ သိပ်ပြီးတော့ လက်တွေ့မဆန်တာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး...' သူ တွေးလိုက်၏။ 'နတ်ဘုရား ဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော်ရေ... ငါ လာပြီဟေ့...'

ယခုအခါ အပြာရောင်အဆင့် ပါရမီရှင် ဖြစ်လာရန်မှာ ယခင်က သူ ထင်မှတ်ထားသလောက် ရှားပါးသည့် ကိစ္စ မဟုတ်တော့သည့်အလား။

"ကျွေ့မြောင်... အပြာရောင်အဆင့် ပါရမီ... မင်း အောင်တယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးသည် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ခဲ့ပြီး အခြားသော ကလေးများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေ၏။

"အခွင့်အရေး ပေးတဲ့အတွက် အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ကျွေ့မြောင်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၍ ခေါင်းညိတ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

'မျိုးနွယ်စုတွေက လာတဲ့ ကလေးတွေကတော့ မတူကြဘူးပဲ...' အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း တွေးလိုက်မိ၏။

ကျွေ့မြောင်သည် ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးနွယ်စုများမှ ခေါ်ယူလာသည့် လူသစ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပါရမီမှာ အခြားသူများထက် သာလွန်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း ထိုသို့ ဖြစ်သည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအချိန်အထိ ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးနွယ်စုများမှ လာသော လူသစ်တိုင်းသည် အနည်းဆုံး အဝါရောင်အဆင့် ပါရမီ ရှိကြပေသည်။

ယခုမူ ကျွေ့မြောင်က ထိုသူများ အားလုံးထက် သာလွန်သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် ဆုလာဘ်များ ရယူရန် လျှောက်သွားလိုက်၏။ ဆုလာဘ်များမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၇၀၀ နှင့် ဝိညာဉ်ချီ အားဖြည့်ဆေး ၁၀ လုံး တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဆုလာဘ်မှာ ထိုမျှနှင့် ပြီးမသွားချေ။

"တိုက်ခိုက်ခြင်း စစ်ဆေးမှုမှာ ရလဒ်ကောင်းခဲ့တာရယ်၊ မင်းရဲ့ ပါရမီရယ်ကြောင့် ထပ်ဆောင်းဆုအနေနဲ့ မင်း ကြိုက်နှစ်သက်ရာ လက်နက်တစ်ခုကို ဆုချမယ်..." ဂျူနီယာ အကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ..." ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသူ အားလုံးမှာ မနာလို မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။ အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားများပင်လျှင် ထိုနည်းတူ ခံစားနေကြရသည်။

"ကျွတ်... ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုကို ဒီအတိုင်းကြီး ရလိုက်တာပါလား... ငါဆို ဒီမှာ ဆယ်နှစ်လောက် နေခဲ့တာတောင် မရသေးဘူး..." အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ငါ သိတာပေါ့ကွာ... ငါဆို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး စုနေတာ သုံးနှစ်လောက် ရှိပြီ..."

"ဒါကို ထားလိုက်စမ်းပါ... ငါဆို အလုပ် သုံးခုတောင် လုပ်နေရတာ..."

နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"နေပါဦး... အခုမှ စဉ်းစားမိတယ်... မင်းကို ဆေးဖော်စပ်ရာ နန်းဆောင်တွေမှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတာ တွေ့လိုက်သလိုပဲ..."

"အေးလေ... သူက မီးခိုးခေါင်းတိုင် ကျုံးတဲ့ ကောင်လေးလေ..."

"ဟေ့ကောင်... ငါ့ကို အဲလို မခေါ်နဲ့..." ထိုလူက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူ့ကို အဲလို မခေါ်ကြနဲ့... သူက ဝိညာဉ်လွင်ပြင်မြင်း ချေးကျုံးတဲ့ အလုပ်လည်း လုပ်သေးတာ..." နောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ထောက်လိုက်၏။

"သွားစမ်းပါကွာ... မင်းတို့ရာ..."

အပြာရောင်အဆင့် ပါရမီရှင် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ကလေးများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အဆင့်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားကြသည်။

အဝေးမှ ကြည့်ရှုနေကြသော ဂိုဏ်းသားများနှင့် အကြီးအကဲများအတွက်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။

သူတို့အတွက်မူ အစိမ်းရောင်အဆင့် ပါရမီသည်ပင်လျှင် ကောင်းမွန်လှပေပြီ။ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြီးအကဲ အများစုသည် အစိမ်းရောင်အဆင့် ပါရမီ ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းက မူလဝိညာဉ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည့် အလားအလာ ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

အပြာရောင်အဆင့် ပါရမီမှာမူ ထိုအဆင့်ထက် မြင့်မားပြီး တာအိုဝိညာဉ်ခွံ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်မှာ ဆယ်ယောက်အောက်သာ ရှိပြီး ထိုသူများမှာ ဂိုဏ်းတွင် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော အကြီးအကဲ အိုကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်အသစ် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူတို့အတွက် နောက်ထပ် နေရာတစ်ခု ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသည်က ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အကြီးအကဲများစွာက ကျွေ့မြောင်ကို မျက်စိကျနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လက်အောက်သို့ ခေါ်သွင်းရန် တပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်ထားကြလေပြီ။ အကြီးအကဲများအကြား တိတ်တဆိတ် ယှဉ်ပြိုင်မှုများ မည်မျှ ပြင်းထန်မည်ကို တွေးကြည့်ရုံမျှနှင့်ပင် သိနိုင်ပေသည်။

'ဒါ မူရုံရှဲ့နဲ့ တိုက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေး မဟုတ်လား...' ဟန်ယုလည်း ထိုလူသစ်ကို ပြန်မှတ်မိသွားသည်။

ကျွေ့မြောင်သည် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ခဲ့ပြီး အခြားသော ကလေးများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေ၏။

"အခွင့်အရေး ပေးတဲ့အတွက် အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ကျွေ့မြောင်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၍ ခေါင်းညိတ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လူသစ် အရေအတွက် လျော့နည်းလာသည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ထူးခြားသော ပါရမီရှင်များ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်မလာတော့ဘဲ အဝါရောင်အဆင့် တစ်ယောက်သာ ထပ်တွေ့ရတော့၏။

မကြာမီတွင် လူသစ် ငါးဆယ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဟိုဟို... ငါ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီဟေ့..." ဟန်ယုက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လူသစ်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ဆယ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့၏။ ဤသူများမှာ ရလဒ်ကောင်းများ ပြသခဲ့ကြပြီး အစောပိုင်းကတည်းက အကြီးအကဲများ စောင့်ကြည့်ခြင်း ခံနေရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဖန်လျန်... ရှေ့ထွက်ခဲ့..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ကြေညာလိုက်သည်။

ကောင်းမွန်သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေး လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ကလေးများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဟန်ယုပင်လျှင် ရလဒ် မည်သို့ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို တွေးတောရင်း ငြိမ်သက်နေမိ၏။

ရွှပ်...။

ထိုကောင်လေးက လက်ချောင်းကို ဖောက်လိုက်ရာ မကြာမီ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ လင်းလက်လာပြီး နောက်ဆုံး အလင်းရောင် မပေါ်လာမီ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အစိမ်းရောင်... နောက်ထပ် အစိမ်းရောင်အဆင့် ပါရမီရှင်ဟေ့..."

"ဟားဟား... ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ..." ဖန်လျန်က ကျေနပ်သွားသည်။

"ဒီနေရာမှာ မင်းအတွက် တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိလာလိမ့်မယ်... မင်း တွေ့ဆုံရမယ့် အကြီးအကဲတွေကို မျှော်လင့်ထားလိုက်တော့..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ရှားရှားပါးပါး အကြံဉာဏ် ပေးလိုက်၏။

"စိတ်ထဲ မှတ်သားထားပါ့မယ် အကြီးအကဲ..." ဖန်လျန်က ပြောဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

"နောက်တစ်ယောက်... ကောင်းရန်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ခေါ်လိုက်ရာ ကလေးများကြားမှ ထွားကျိုင်းသော 'လူကြီး' တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

သူသည် ဆိတ်အုပ်ကြားထဲ ရောက်နေသည့် သစ်ကုလားအုတ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယခုအချိန်တွင်မူ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့်ကို ပတ်တီးများ စည်းနှောင်ထားသဖြင့် အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည့် ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။

ထိုပတ်တီးများမှာ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာများအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ဒဏ်ရာမှာ သူ၏ ပေါင်ကြားထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေ၏။

သူ့ကို စိတ်ဒဏ်ရာရနေသည့် အခြေအနေမှ ပြန်လည် နိုးထလာအောင် ဂိုဏ်းသားများ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ပေးလိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း ထိုကောင်လေးမှာ လောလောဆယ်တွင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေဆဲပင်။

ရွှပ်...။

ထိုကောင်လေးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လက်ချောင်းကို ဖောက်လိုက်ရာ ကျောက်တိုင်မှ အရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...။

ထို့နောက် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ကျောက်တိုင်ပေါ်မှ အရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

"အပြာရောင်..." အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။

"နေပါဦး..." သို့သော် ပြီးဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

ပို၍ ရင့်သော အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အနက်ရောင်... ဟားဟားဟား..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။