အခန်း (၇၅-၇၆)

အခန်း (၇၅) - မူရုံရှဲ့၏ အလှည့်

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ငါးရာအတွင်း ခရမ်းရောင်အဆင့် ပါရမီကို မည်သူမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးချေ။

နောက်ဆုံး ခရမ်းရောင်အဆင့် ပေါ်ထွက်ခဲ့သူမှာ ရိုးရိုး ပါရမီထူးချွန်သော ဂိုဏ်းသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အကြီးအကဲ၊ တောင်သခင်နှင့် လူမသိ သူမသိ အတင်းအဖျင်း ပြောကြသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

'ဒီနေ့သာ ခရမ်းရောင်အဆင့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်လာမယ်ဆိုရင်... သူက ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အများဆုံးပဲ...' အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း တွေးလိုက်မိ၏။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

လက်ရှိ အမွေခံတပည့် အားလုံးသည် အနက်ရောင်အဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး ထိပ်ဆုံးနေရာအတွက် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြသည်။ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း အနက်ရောင်အဆင့် ပါရမီရှင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ခရမ်းရောင်အဆင့် ဆိုသည်က...

ထိုအရာသည် ကံကြမ္မာများ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းများနှင့် အလကား သောက်သုံးခွင့်ရမည့် ဉာဏ်အလင်း လက်ဖက်ရည် ကူပွန်များ ပါဝင်သော ရွှေရောင်ဥက္ကာခဲကြီး တစ်ခု ခေါင်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခြင်းနှင့် တူပေသည်။

အခြား ခရမ်းရောင်အဆင့် ရှိသော တောင်သခင် တစ်ဦးသည်လည်း ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးကို ဝင်ပြိုင်နိုင်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုများက တခြားတစ်နေရာတွင်သာ ရှိနေသည်။ သူသည် ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာများ၊ နက်နဲသော အစီအရင်များနှင့် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက် ပုံသဏ္ဌာန်များကို ကြည့်ရင်း မသေမျိုးအဆင့် လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးရခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သူ ဖြစ်၏။

သို့တိုင်အောင် နောက်ထပ် ခရမ်းရောင်အဆင့် ပါရမီရှင် တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပါက...

ထိုသူသည် ထိပ်ဆုံးနေရာသို့ အတားအဆီးမရှိ တက်လှမ်းသွားနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ အမွေခံတပည့်များကို ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်စေခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

"မူရုံရှဲ့... ရှေ့ထွက်ခဲ့..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက တည်ငြိမ်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက် ပါဝင်သော လေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

အားလုံး၏ မျက်လုံးများက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မည်သူမျှ ထွက်မလာပေ။

"မူရုံရှဲ့..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ 'သူ သတိမေ့နေတုန်းလား...' သူ တွေးလိုက်မိ၏။

မူရုံရှဲ့သည် အတော်လေး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဖက်ထုပ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ပတ်တီးများ စည်းနှောင်ခံထားရပြီး အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤနေရာသည် ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်း ဖြစ်သည်။ စပ်စုတတ်သော အဒေါ်ကြီးများ အတင်းအဖျင်း ဖြန့်သည်ထက် ပိုမြန်သော နှုန်းဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ကုသပေးနိုင်သည့် ဆေးကုသသူများ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော် ဒီမှာပါ..." လေချွန်သံ တစ်ခု ပါဝင်နေသော အသံဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်သည်။

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်တောင် ခတ်မိသွားကြ၏။

ကောင်လေးတစ်ယောက် ဂိုဏ်းသား နှစ်ယောက်၏ တွဲကူမှုဖြင့် ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ပတ်တီးများ စည်းနှောင်ထားသဖြင့် စစ်မြေပြင်မှ သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။ နှာခေါင်းတွင် အထိန်းတစ်ခု တပ်ထားရပြီး သွားများမှာ... မစုံလင်တော့ပေ။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း သူ၏ သွားကြားထဲမှ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ လေချွန်သံ သေးသေးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် "သူရဲကောင်း စစ်သည်တော်" ထက် "ပတ်တီးစည်းထားသော ပလွေသမား" နှင့် ပိုတူနေ၏။

သို့သော်လည်း သူသည် နာကျင်နေပုံ ရသော်လည်း လက်သီးဆုပ် ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်..." မူရုံရှဲ့က အားယူ၍ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မင်း သက်သာရဲ့လား..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖုံးအောက်မှ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အရင်ကထက် ပိုသက်သာပါတယ်..." မူရုံရှဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စပြီးရင် ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ... မင်းကို ဆေးကုသဆောင်ကို ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... တစ်ပတ်လောက်ဆိုရင် အကောင်းပကတိ ပြန်ဖြစ်သွားမှာပါ..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သွားတွေကိုလည်း ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်... သွားပြန်ပေါက်စေနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတွေ ငါတို့ဆီမှာ ရှိတယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ..." မူရုံရှဲ့က လေချွန်သံ ထွက်နေသည့် ကြားမှပင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

သူ့ကို စောစောစီးစီး အဆင့်မြင့် ကုသမှု မပေးရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် တရားဝင် ဂိုဏ်းသား မဖြစ်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသည် အရေးကြီး၏။ ဦးစွာ စစ်ဆေးမှု ခံယူရမည်။ ထို့နောက်မှ အခွင့်အရေးများ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း စလို့ရပြီ..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..." မူရုံရှဲ့က လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သလင်းကျောက်ပေါ်သို့ လက်ချောင်းဖြင့် ထိလိုက်၏။

တစ်...။

သွေးတစ်စက် ပါရမီစစ်ဆေးရေး သလင်းကျောက်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ဝုန်း...။

ပုံမှန်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း မဟုတ်ဘဲ ကျောက်တိုင်ကြီး ချက်ချင်း လင်းလက်လာသည်။

"သုံးရောင်တောင်လား..."

"အရောင် သုံးမျိုး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာတာလား..."

ဂိုဏ်းသားများ အာမေဋိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် အရောင်များမှာ တစ်ခုပြီးမှ တစ်ခု ပေါ်လာတတ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခြင်းမှာ ကျောက်တိုင်သည် ပါရမီ အလွန်မြင့်မားလွန်း၍၊ အားကောင်းလွန်း၍ အမီမလိုက်နိုင်တော့သည့် သဘော ဖြစ်၏။

ရွှပ်...။

"အစိမ်းရောင်... အစိမ်းရောင်တောင် ရောက်နေပြီ..." တစ်ယောက်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

မူရုံရှဲ့၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

'ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး...' သူ တွေးလိုက်၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဟန်ယုမှာ လက်သည်းများကို ကိုက်ဝါးနေမိသည်။

'တော်ပါတော့ကွာ... အစိမ်းရောင်ထက် မကျော်ပါစေနဲ့...' ဟန်ယုသည် ကံကြမ္မာနှင့် ဈေးဆစ်နေသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအလား ဆုတောင်းနေမိ၏။

ရွှပ်...။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ကံကြမ္မာက ဖုန်းစက်ပိတ်ထားလေသည်။

"အပြာရောင်... အပြာရောင်အဆင့် ရောက်သွားပြီ..." တစ်ယောက်က အားပေးလိုက်သည်။

မူရုံရှဲ့ကို ခေါ်ဆောင်လာသော ဂိုဏ်းသားမှာ နေရာတွင်ပင် မိုးပျံတက်တော့မည့် ပုံစံ ပေါက်နေ၏။ အပြာရောင်အဆင့် ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို ဆိုလိုသည်။

အခြား ရှစ်ယောက် ရရှိထားသော ဆုလာဘ်များ အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သူ ရရှိမည့် ပမာဏ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

"တောက်... ဘုရားသခင်၊ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများ၊ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်များ၊ ရှေးဟောင်း အဘိုးကြီးများ... တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး နားထောင်ပေးကြပါ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ မှတ်မိသမျှ အရာအားလုံးကို တိုင်တည်၍ ဆုတောင်းနေမိ၏။ မီးဖိုချောင်စောင့် နတ်ကိုပင် မချန်ပေ။

စက္ကန့် ငါးဆယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျောက်တိုင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးချေ။

'ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီ ထင်တယ်...' အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း တွေးလိုက်သည်။ 'အပြာရောင်ဆိုတာလည်း တော်တော် ကောင်းနေပါပြီ...'

ဟူး...။

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်..." သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ပြောလိုက်စဉ်...

ဝုန်း...။

အချိန်ကိုက် လုပ်တတ်သော မသေမျိုး တစ်ပါးကဲ့သို့ ကျောက်တိုင်ကြီး ထပ်မံ လင်းလက်လာပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ...

ကျောက်တိုင်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု လေထုထဲသို့ ဖြာထွက်လာ၏။

"အနက်ရောင်..."

"နောက်ထပ် အနက်ရောင် တစ်ယောက်ဟေ့..."

"ဟားဟားဟား..."

"ကောင်းကင်ဘုံက ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းကို တကယ် ကောင်းချီးပေးလိုက်တာပဲ..." အဝေးရှိ အကြီးအကဲများက ထိုင်ခုံများမှ ထခုန်မတတ် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပန်းပဲဆရာကြီးက မိုးပျံတက္ကစီဖြင့် ပြန်ပေးဆွဲသွားသကဲ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကြောင့် ကောင်းရန်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် မူရုံရှဲ့ကတော့...

သူကတော့ အားလုံးအတွက် မျှတသော ကစားပွဲ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့် တောင်သခင်မျှ အနားတွင် မရှိတော့ပေ။ ပုံမှန် အကြီးအကဲများသာ ရှိကြပြီး အားလုံး အဆင့်အတန်း တူညီကြသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ညှိနှိုင်းမှုများ ပြုလုပ်၍ ရပြီ။ လာဘ်ထိုးခြင်းသည် တရားဝင် ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးစွာ တံတောင်နှင့် တွန်းတိုက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုထားသည်။

အကြီးအကဲများက မူရုံရှဲ့ကို မည်သူ ရရှိမည်နည်းဟု ဝမ်းသာအားရ ကြံစည်နေကြစဉ် လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်ယောက်ကတော့ တိတ်တဆိတ် ပြိုလဲနေလေပြီ။

'ငါ သွားပြီ... ငါ တကယ်ကို... သေချာပေါက်... လုံးဝကြီး သွားပြီ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် ဂိုဏ်း၏ စားသောက်ဆောင်တွင် စားသောက်ခွင့်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ လေဟာနယ်ထဲသို့ ငေးကြည့်နေမိ၏။

"နောက်ဆုံးတော့..." မူရုံရှဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်သွားသည်။ ဤအရာအားလုံး သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

"ပါရမီ ကောင်းတယ်... ဂျူနီယာလေး..."

အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး လင်းလက်သွားမတတ် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အောင်တယ်... ဆုလာဘ်တွေ သွားယူချေ... ပြီးရင် အဘိုးကြီး တစ်သိုက် မင်းကို လုကြမယ့် အစီအစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့..."

"ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေပါမယ်..." မူရုံရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ့နာမည်ကို အော်ဟစ် အားပေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာပေါက်ပင် သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်က ထိုမျှလောက် ထိုက်တန်ပေသည်။ သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သွားကျိုးနေသဖြင့် အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင် နိုင်နေ၏။ သို့သော်လည်း သူ လက်ခံလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက လူတစ်ယောက်နှင့် သွားဆုံမိလေ၏။

ထိုသူကား ဟန်ယုမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပါချေ။

အခန်း (၇၆) - စိတ်ဓာတ် ပြိုလဲခြင်း

ဟန်ယုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မူရုံရှဲ့၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားသည်။

"အဲဒီကောင်..." သူ အံကြိတ်လိုက်ရာ ဒေါသများ ပွက်ပွက်ဆူလာ၏။ "အား..." သူ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း မေးရိုးမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကြောင့် ချက်ချင်း မျက်နှာမဲ့သွားသည်။

ဟန်ယု၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ရှေ့သွားနှစ်ချောင်းသာ ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ကျန်သော သွားများမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာ ရရှိထားကြသည်။ ထိုသွားများမှာ နာကျင် ခံစားလွယ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်ပါက လျှပ်စီးကို ဝါးစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လက်စားချေမည့် အခွင့်အရေး မကြာခင် ရောက်လာတော့မည်ကို သိနေသဖြင့် လောလောဆယ် စိတ်ကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

'အခု ငါက အနက်ရောင်အဆင့် ဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေပြီ... အဲဒီကောင် သက်တမ်းတိုတော့မှာပဲ...' မူရုံရှဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ယုအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မျိုး ရရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။ မဟုတ်ဘူး... လုံးဝ သေချာနေသည်။ အများဆုံး ရှိလှ အစိမ်းရောင်၊ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံက မူးနေသည့် နေ့မျိုး ဖြစ်ပါက အပြာရောင်လောက်တော့ ရရှိနိုင်ပေမည်။

သို့သော် အနက်ရောင်အဆင့်ဆိုတာကတော့... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပါရမီမြင့်မားသူ တိုင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မြင့်မားကြသည်။

ဟန်ယုက ပေါက်ကရ ပုံစံ ပေါက်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကောင်လေး ပြုံးလိုက်၏။

သို့မဟုတ် ပြုံးရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သွားမရှိသောကြောင့် တစ်ဖက်စောင်းမဲ့နေသော ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

"ဆုလာဘ်တွေ သွားယူချေ..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ..." မူရုံရှဲ့က ကြက်ဖတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရင်ကော့ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါ့ကောင်..."

"သူက ငါ့ကောင် ဖြစ်ရမယ်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ... သူက ငါ့တောင်ထွတ်ကို ဝင်မှာ..."

သူ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အကြီးအကဲ တစ်သိုက်သည် နောက်ဆုံးကျန်သော ဖက်ထုပ်တစ်လုံးကို လုနေသည့် ကလေးများအလား ကွင်းပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

သူတို့သည် တွန်းထိုးနေကြ၊ ခလုတ်တိုက်နေကြပြီး တစ်ယောက်ဆိုလျှင် တခြားတစ်ယောက်၏ ကျောက်ကပ်ကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။ သူတို့၏ ဝတ်ရုံများ တွန့်ကြေနေပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် မုတ်ဆိတ်မွေးကြား၌ သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ခုပင် ကပ်ပါလာသေးသည်။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများထက် မိသားစု တွေ့ဆုံပွဲတွင် မူးရူးပြီး ရန်ဖြစ်နေကြသည့် ပုံစံနှင့် ပိုတူနေ၏။

မူရုံရှဲ့ မျက်တောင် ခတ်လိုက်မိသည်။

ဒါတွေက ဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်ပြီး တန်ခိုးကြီးတဲ့ အကြီးအကဲတွေတဲ့လား... မထိပါးအပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေတဲ့လား... ပညာရှိတွေတဲ့လား...

'ဟုတ်တယ်... ဒါ ငါနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အရာပဲ...' စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုကောင်လေး ကျေနပ် ပီတိဖြာနေသည်။

သူတို့၏ ရန်ပွဲက မလိုအပ်ဘဲ အာရုံစိုက်ခံနေရသည် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မူရုံရှဲ့ ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

"လေးစားရပါသော အကြီးအကဲတို့... ကျွန်တော် အကြီးအကဲတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီနဲ့ စကားပြောပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရန်ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး..." သွားအချို့ လိုနေသော်လည်း သံတမန် တစ်ဦး၏ သိက္ခာရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း..."

"ဒါပေါ့..."

"သိပ် ယဉ်ကျေးတာပဲ..."

ကျောင်းသား ရာပေါင်းများစွာနှင့် အခြား အကြီးအကဲများ ကြည့်ရှုနေသည်ကို သတိထားမိသွားကြပြီး ငြင်းခုံနေသော လူကြီးများမှာ လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ကြကာ ဝတ်ရုံများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ အစီအရင် ယပ်တောင်များဖြင့် အချင်းချင်း ထိုးနှက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည့်အဖြစ်ကို မဖြစ်ခဲ့သယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ကြ၏။

"လာ... ငါတို့ သီးသန့် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..." အကြီးအကဲ တစ်ဦးက ကြေညာလိုက်ပြီး အားလုံးက မူရုံရှဲ့ကို ဝိုင်းဆွဲကာ ဈေးလျှော့ပွဲမှ ရတနာပစ္စည်း တစ်ခုအလား အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

ဟန်ယု၏ ပါရမီ မည်သို့ ရှိမည်ကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုချင်သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ခံစားရမှုနှင့် မတန်ဟု မူရုံရှဲ့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဟန်ယု၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏ သွားများ (ကျန်ရှိနေသော သွားများ) ယားယံလာသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

'နောက်မှ သိရမှာပဲလေ...' ဟု တွေးလိုက်ပြီး ကုသမှု ခံယူရန်၊ အလိုလိုက်ခံရရန်နှင့် တောင်သခင် သုံးဦးလောက်က သူ့ကို မွေးစားရန် လုနေကြမည့် အခြေအနေကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ယုမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်နေမိသည်။

'သွားပြီ... သွားပြီ... သွားပြီ... သွားပြီ...' ဟန်ယု စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေ၏။ 'ဒီလို ဖြစ်မလာသင့်ပါဘူး... ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီပဲ...'

ဟန်ယု၏ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ရွှီချင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နှစ်သိမ့်စကား အချို့ ပြောပေးချင်သော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နျူကလီးယား ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သည့်အရာကမှ ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

'သူက အမွေခံတပည့် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အနက်ရောင် ပါရမီရှင် နှစ်ယောက်လုံးကို တကယ်ကြီး ပြဿနာ သွားရှာခဲ့တာပဲ...' သူမ လေးလေးနက်နက် တွေးလိုက်မိသည်။

ဟန်ယုက သူတို့ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ အနိုင်ယူခဲ့ပြီး လေးစားမှု ရယူခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ သူသည် လူမှုရေး စစ်ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမတစ်ယောက်ကို မျိုးဆက်ပွား အင်္ဂါထိအောင် ထိုးနှက်ခဲ့သည် ။

ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ မျက်နှာကို တံတွေးထွေးပြီး သွားကျိုးအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ အရှက်ရစေမှု အဆင့်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလွန်းလှသည်။

'ကောင်းရန်ကတော့ အဆင်ပြေလောက်ပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မူရုံရှဲ့ကတော့... သူက လက်စားချေဖို့ စောင့်နေမယ့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ...' ရွှီချင် တွေးလိုက်သည်။

ကောင်းရန်သည် ဆုံးရှုံးစရာ မရှိ၊ အမြတ်ရစရာသာ ရှိသော သာမန် အရပ်သား ကြွက်သားအိုးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့လယ်စာ စားချိန်လောက် ရောက်လျှင် ဤကိစ္စ အားလုံးကို မေ့သွားလောက်သည်။

သို့သော် မူရုံရှဲ့ကတော့... သူသည် တကယ့် ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးနွယ်စုကြီးမှ ဖြုန်းတီးတတ်သော သားတော်မောင် အစစ် ဖြစ်သည်။ သခင်လေး အစစ် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆောင်ထားသကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ အငြိုးအတေးများကို သယ်ဆောင်ထားတတ်သူမျိုး ဖြစ်သည်။

ဟူး...။

'ဟန်ယုရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကောင်းကောင်းရပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဝတ်ရုံစကို တွယ်ကပ်ထားဖို့ပဲ... စံချိန်စံညွှန်း နိမ့်ပြီး စိတ်ထားနူးညံ့တဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ယောက် ဆိုရင် ပိုကောင်းမယ်...' ရွှီချင် တွေးတောနေမိသည်။

သူမအနေဖြင့် ဟန်ယု အနက်ရောင်အဆင့် ရရှိပါစေဟု မျှော်လင့်ရန်ပင် မရဲတော့ချေ။ ထိုအတွေးက ယောင်ယမ်း တွေးမိခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဂိုဏ်းတွင် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ နေခဲ့သည့်တိုင် အနက်ရောင် ပါရမီရှင် အသစ် တစ်ယောက်မျှ သူမ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူမ ကိုယ်တိုင်သည် အစိမ်းရောင်အဆင့် ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းသားများအကြား ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ပါရမီ မြင့်လေလေ၊ မာနကြီးလေလေ ဖြစ်ပြီး ဟန်ယုမှာ ဝက်သားနံ့ နံသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ ခြင်္သေ့လှိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

'သူ ခံရတော့မှာပဲ...' သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ နီးပါးလောက်ပါပဲ။

အနည်းဆုံးတော့ သူမ သူ့ကို ခေါ်လာပေးသည့်အတွက် ဆုလာဘ် ရရှိဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

'အနည်းဆုံးတော့ သူ အစိမ်းရောင်လောက်တော့ ရမှာပါ... ဟုတ်တယ်မလား...' သူမ မျှော်လင့်တကြီး တွေးလိုက်သည်။

စကြာဝဠာကြီးက သူမ၏ အတွေးကို ကြားလိုက်သည့်အလား အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း၏ အသံကြီး ဟိန်းထွက်လာ၏။

"နောက်ဆုံး လူသစ်... ဟန်ယု..."

သူ၏ လေသံထဲတွင် ခြေထောက်မှ မှိုစွဲနာကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့သော လေသံမျိုး ပါဝင်နေသည်။

အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းသည် စိတ်ဒဏ်ရာရနေသော ရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ခါနေသော ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

'ကျွတ်... စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားနေပြီပဲ...' အကြီးအကဲက မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။ ဟန်ယုအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အမြင်မှာ ထပ်၍ နိမ့်ကျသွားစရာ မရှိတော့သကဲ့သို့ပင်။

ဆယ်စက္ကန့် ကြာသည့်တိုင် ဟန်ယု မလှုပ်ရှားသေးပေ။

"ဟန်ယု..." အကြီးအကဲက လုံးဝ မလေးစားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှီချင်က မိတ်ဆွေကောင်း ပီသစွာဖြင့်... သူ့ကို ကန်လိုက်သည်။

"ထစမ်း... နင့်အလှည့် ရောက်ပြီ..." သူမ အော်ငေါက်လိုက်၏။

"ငါ့အလှည့်..." ဟန်ယု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်သည်။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာကို တဖြည်းဖြည်း သတိထားမိလာသည်။

"...ကျွတ်... အားလုံး ကြည့်နေကြတာပဲ..." ဟန်ယု ယိုင်တိယိုင်တိုင် ထရပ်လိုက်သည်။

ဂလု...။

သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မျိုချရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် မျိုချ၍ မရပေ။ စေးကပ်နေသော ဖက်ထုပ်တစ်လုံးကဲ့သို့ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေတော့၏။