အခန်း (၇၇-၇၈)

အခန်း (၇၇) - မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခြင်း

သို့သော်လည်း ဟန်ယုတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသာ အမိန့်မနာခံခဲ့ပါက အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အရာနှင့် ယှဉ်လျှင် သေခြင်းတရားကပင် သနားကရုဏာ သက်ရာ ရောက်နေပေလိမ့်မည်။

ခြေလှမ်း... ခြေလှမ်း... ခြေလှမ်း...။

ဟန်ယုသည် လှေကားတွင် ခလုတ်တိုက်ပြီးမှ ကိုယ့်ဈာပနကိုယ် တက်ရောက်မည့်သူ တစ်ဦး၏ အမူအရာဖြင့် စင်မြင့်ထက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"ဟွန့်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက မဲ့ရွဲ့လိုက်၏။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုတော့ပေ။ ဟန်ယုအတွက် စကားတစ်ခွန်း ကုန်လိုက်တိုင်း သူ၏ သက်တမ်း တိုသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား။

လုပ်ငန်းစဉ်ကို သိနေပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဟန်ယုသည် လက်ချောင်းကို ဖောက်ကာ သွေးတစ်စက် ချလိုက်သည်။

နာကျင်မှုကိုပင် သူ သတိမထားမိပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်၏ စိတ်ဖိစီးမှုက အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားလေပြီ။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ ချွေးများနှင့် အသည်းအသန် ဆုတောင်းမှုများ ပေါင်းစပ်ထားသော အစုအဝေး တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေ၏။

သူသည် ပါရမီပြ ကျောက်တိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အပေါ် ကရုဏာ သက်ရောက်ပါစေဟု မျှော်လင့်ကာ တောင်းပန် တိုးလျှိုးနေမိသည်။

အချိန်များ နှေးကွေးသွား၏။ စက္ကန့်တိုင်းသည် ထာဝရ ကာလတစ်ခုကဲ့သို့ ကြာမြင့်နေသည်။ ကျောက်တိုင်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။

"ဟေ..."

"ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေတာလဲ..."

သို့သော်... အချိန်က နှေးကွေးသွားခြင်း မဟုတ်။

ကျောက်တိုင်က နှေးကွေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"တစ်မိနစ်တောင် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား..." တစ်ယောက်ယောက်က တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ပုံမှန်ဆို ဒီလောက် မကြာပါဘူး..."

"ပုံမှန် မဟုတ်သလိုပဲ..." ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

"...ကျွတ်..." ဟန်ယု တီးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို စွန့်ပစ်ရုံသာမက ထပ်ဆင့် နှိပ်စက်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဗြစ်...။

စကြာဝဠာကြီးက သူ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို တံဆိပ်ထုပေးချင်သည့်အလား ငှက်ချေးတစ်စက် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျလာ၏။

"ဟားဟား..."

"ကံဆိုးလိုက်တာဟယ်..."

ကလေးများက လက်ညှိုးထိုး၍ ဝါးလုံးကွဲ ရယ်မောကြတော့သည်။

ဂိုဏ်းသားအချို့ပင်လျှင် သူတို့၏ ဝတ်ရုံလက်စများဖြင့် အုပ်ရင်း ခိုးရယ်ကြ၏။ အနီးရှိ အကြီးအကဲ အချို့မှာလည်း ဟန်ယု၏ သဘာဝကျကျ ကံဆိုးပုံကို ကြည့်ရင်း အပြုံးများကို မနည်းထိန်းထားရလေသည်။

သို့သော် အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းကတော့ မရယ်ပေ။ သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွား၏။

'ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ကြာနေရတာလဲ...' သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ကျောက်တိုင်သည် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ပေ။ ပါရမီစစ်ဆေးရေး သလင်းကျောက်က သွေးကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရလဒ်ကို ချက်ချင်း ပြသသင့်သည်။

အကယ်၍ ဟန်ယု၌ ပါရမီ လုံးဝ မရှိပါက သလင်းကျောက်သည် သွေးကို လက်ခံမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခု လက်ခံလိုက်ပြီ။

ဆိုလိုသည်မှာ... တစ်စုံတစ်ခုတော့ ရှိနေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့တိုင်အောင် ကျောက်တိုင်က အဖြေထုတ်ပေးရန် ရုန်းကန်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

'မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...' ဟောင်းနွမ်းနေသော အမှတ်တရ တစ်ခု လှုပ်ရှားလာသဖြင့် အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သမိုင်းကြောင်း၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာတွင် မြှုပ်နှံထားသည့် ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခု။

'မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ အယူသည်းမှု သက်သက်ပဲ...' သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ထို့နောက်...

ဝုန်း...။

မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် တစ်ခု ကျောက်တိုင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ အောက်ခြေတွင် သေးငယ်သော အနီရောင် အစက်ကလေး တစ်စက် ပေါ်လာသည်။

"အနီရောင် အစက်လေးလား..."

"သေးလိုက်တာ..."

"အဲဒီလောက်ထိ သေးလို့ရလို့လား..."

"ကျောက်တိုင် ပျက်နေတာများလား..."

မည်သူမျှ အဖြေမရှိကြပေ။ အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသားများပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

အခြေအနေ တစ်ခုလုံးမှာ ပုံမှန်ဘောင်ကို ကျော်လွန်နေပြီး အနုပညာ ဖျော်ဖြေပွဲ တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ဟန်ယု ကြောင်အအနှင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

"...ဘာကြီးလဲ..." သူ မယုံနိုင်လွန်း၍ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအစက်ကလေး ကြီးထွားလာလေမလားဟု မျှော်လင့်နေမိ၏။

သူတို့ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။

နောက်ထပ် တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဘာမျှ ပြောင်းလဲမလာပေ။

ဟွန်း...။

အလင်းရောင်မှာ ပိုမို တောက်ပလာခြင်း မရှိဘဲ မှေးမှိန်သွားပြီးနောက်... လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း၏ အကြည့်များ စူးရှသွား၏။ တစ်စက္ကန့်မျှ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ် ဖော်မရနိုင်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး... ချက်ချင်းပင် မူလ မဲ့ရွဲ့နေကျ မျက်နှာထားအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"ဟန်ယု... အနီရောင်အဆင့် ပါရမီ... မင်း ကျတယ်..." သူ၏ အသံက ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားအောင် ကြေညာလိုက်သည်။

သူ၏ အသံထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုများ ပါဝင်နေသည်။ မသိမသာလေး ဖြစ်သော်လည်း... သေချာပေါက် ပါဝင်နေသည်။

"ဘာ..."

ကလေးများ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ဟန်ယုသည် အနက်ရောင် ပါရမီရှင်များ အပါအဝင် ပါရမီ အမြင့်ဆုံး လူသစ်နှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဟန်ယု အနေဖြင့် အဆင့်မြင့် ပါရမီ ရမည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း အနီရောင်အဆင့် ဆိုသည်မှာကား... ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ထိုပါးရိုက်ချက်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်။ ပျော့ပျောင်း စိုစွတ်နေသော လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ အနီရောင်အဆင့် ကောင်းကောင်းပင် မဟုတ်ဘဲ ကလေးကစားစရာ အနီရောင် ခဲတံခြစ်ရာလောက်သာ ရှိသည့် အဆင့်မျိုး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ရွှီချင်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"...သွားပြီ..." သူမ ညည်းတွားလိုက်၏။

"...သွားပြီ..." ဟန်ယုလည်း သူမနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တွဲဖက် သီဆိုစေလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တစ်ယောက်က ဟန်ယု၏ လိမ်လည်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ယောက်က စကြာဝဠာကြီး၏ လိမ်လည်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။

ကွာခြားချက်က စာတွေ့ သဘောတရားလောက်သာ ရှိ၏။

ဟန်ယုအတွက်မူ နှလုံးကွဲကြေသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းမြောင်းပြီး သူ၏ ဝိညာဉ် ပေါင်ကြားကို ကန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." ဟန်ယုသည် သူ၏ ပျက်စီးသွားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါက ရွေးချယ်ခံရသူ ဖြစ်လာရမှာလေ..."

အိပ်မက်တိုင်း၊ မျှော်လင့်ချက်တိုင်း၊ မာနကြီးစွာ ပြောဆိုခဲ့သော စကားတိုင်းသည် ဖိနပ်အောက် ရောက်သွားသော ကြွေပန်းကန်ကွဲ တစ်ခုအလား ကြေမွသွားခဲ့လေပြီ။

"တော်စမ်း..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက ငေါက်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ မနေချင်ရင် ထွက်သွားတော့..."

ဟန်ယု တောင့်တင်းသွား၏။

သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အိပ်မက်များ အားလုံး တောက်ပသော အစက်ကလေး တစ်စက်၏ အလေးချိန်အောက်တွင် ကြေမွသွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် အဆင့်နိမ့်ရုံသာ မဟုတ်၊ အနိမ့်ဆုံးသော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ မမြင်ရလောက်အောင်ပင် သေးငယ်သည်။ သူ၏ "ပါရမီ" ဆိုသည်မှာ စာရင်းအင်း အမှားတစ်ခုလောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤဟာသက ရက်စက်ရုံသာ မဟုတ်၊ သူ့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ငါ ပြောတာ မကြားဘူးလား... ထွက်သွား..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း အော်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ဒီကောင်လေးကို ဆွဲထုတ်သွားကြစမ်း..."

ဂိုဏ်းသား နှစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာပြီး ဟန်ယု၏ လက်မောင်းများကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီချင်မှာ သနားကရုဏာ သက်မိခြင်း ဆိုသည့် ခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မွန်းနေ၏။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ဟန်ယု၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဒီလိုမျိုး အဆုံးသတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ မဖြစ်ဘူး။ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ မဖြစ်ဘူး။

"နေပါဦး..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းသားများ၏ ဖမ်းချုပ်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်ကို မောင်းမထုတ်ပါနဲ့..."

"ဟေ... ဒါဆို ဘာလုပ်ချင်သေးတာလဲ..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။

"မင်းက အစေခံ လုပ်ချင်လို့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။

အကြီးအကဲပင်လျှင် အံ့သြသွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိ၏။

"မင်းက... အစေခံ လုပ်မယ်..." အကြီးအကဲ နယ်ကျင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "မင်းက အဲဒီလောက် အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယုက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အစေခံတွေက ချီသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်ရင် ဂိုဏ်းသား ဖြစ်ခွင့်ရှိတယ် မဟုတ်လား..."

သဘောတရားအရတော့ သူ ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။

စည်းမျဉ်းများက ခွင့်ပြုထားသော်လည်း လမ်းခရီးမှာ ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည်။ အောင်မြင်သူ လက်တစ်ဆုပ်စာပင် မရှိပေ။ ထိုလမ်းခရီးသည် အရှက်ရစေမှုများ၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အခွင့်ထူးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် အနာဂတ် အမွေခံတပည့်များကို အရှက်ခွဲခဲ့သော ဟန်ယုကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်အတွက်မူ ၎င်းက သေဒဏ်ပေးလိုက်သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ပညာရှိဆန်သော ရွေးချယ်မှုမှာ ထွက်ခွာသွားရန်ပင်။ ဒူးခေါင်းများ ကောင်းမွန်နေသေးစဉ် လမ်းလျှောက် ထွက်သွားပြီး ထွက်ပြေးလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင်...

ဟန်ယုသည် သူ၏ နေရာတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆန့်ကျင်လိုစိတ် မုန်တိုင်းများ လည်ပတ်နေသည်။

"ကျွန်တော့် ဝိညာဉ်ကို ပေးဆပ်ရမယ် ဆိုရင်တောင်... ကျွန်တော် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်..." ဟန်ယု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ အသံများ တုန်ရီနေသော်လည်း အလျော့ပေးလိုစိတ် မရှိပေ။

စကားလုံးများက ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း အလေးချိန် ပါဝင်နေသည်။ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု။ မီးတောက်။

မိုက်မဲပြီး ခေါင်းမာသော၊ ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသော မီးတောက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၇၈) - ကျွန်ပြုခံရခြင်း

ရလဒ် ထွက်ပေါ်ပြီးနောက် အရာအားလုံးက ဟန်ယုအတွက် ဝေဝါးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အကြီးအကဲက သူ့ကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သက်တမ်းကုန်နေသော ကုန်ပစ္စည်းများကို ဈေးလျှော့တောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ အခြားသော အနီရောင်အဆင့် လူသစ်များနှင့်အတူ ထားရှိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လိုက်နာရမည့် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းများ၊ ဂိုဏ်းသားများထံမှ မျှော်လင့်ထားသည့် အရာများနှင့် လူများကို မျက်တောင်ခတ် နှေးကွေးသွားစေနိုင်သော ပုံမှန် တရားဟောသကဲ့သို့ စကားများကို အကျဉ်းချုံး ပြောကြားလိုက်၏။ မိဘများနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးများ ရှေ့တွင်သာ နားထောင်ချင်ယောင် ဆောင်တတ်ကြသည့် စကားမျိုးများ ဖြစ်သည်။ လူအများစုက လုံးဝ နားမထောင်ကြပေ။ ဟန်ယုကမူ ဟန်ဆောင်ဖို့ပင် မကြိုးစားတော့ချေ။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အကြီးအကဲက စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားများ လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သူသည် စိတ်ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အာရုံကြောများကို လျှော့ချရန် လက်ဖက်ရည် ကောင်းကောင်း သောက်ချင်နေလေပြီ။ ဟန်ယု၏ ပြစ်ဒဏ်အတွက်မူ... စောင့်ဆိုင်း၍ ရပါသည်။ ပထမဦးဆုံး လက်ဖက်ရည် သောက်မည်။ ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးမည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီချင်မှာလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

"အား... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ..." သူမ ဆံပင်များကို ဆွဲရင်း အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "လက်ကောက်က သူ့ပါရမီကို ပြခဲ့တာပဲ... လက်ကောက်က မမှားနိုင်ပါဘူး..." သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက် တွေးတောနေမိပြီး လက်တွေ့ကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

ပါရမီပြ ကျောက်တိုင်ကြီး တစ်ခုခု ချွတ်ယွင်းနေသလားဟု သူမ ခေတ္တ တွေးလိုက်မိသေးသည်။ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် မေးခွန်းထုတ်နိုင်သည့် အဆင့်အတန်း မဟုတ်ပေ။

'ငါ့ဆရာကို ဒီပြဿနာအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းမှ ဖြစ်မယ်...' သူမ တည်ငြိမ်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လောလောဆယ်တွင် သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဆုလာဘ်မှာ မလိုချင်တော့သော ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုအလား လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ နောင်တတရားက ဝိညာဉ်ဂေါ်ပြားတစ်လက်ဖြင့် ရိုက်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ သူမကို ဝင်ဆောင့်လိုက်၏။ သူမ အပြင်မှာ ကြာကြာ နေခဲ့သင့်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ လူသစ် ပိုမို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပါက တစ်ခုခုတော့ ပြန်လည် ကုစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သဘောတရားအရ သူမတွင် လူသစ်စုဆောင်းရန် အချိန် သုံးပတ် ကျန်သေးသည်။ အကယ်၍ သူမ ပြေးလွှားပြီး၊ တောင်းပန်ပြီး၊ လာဘ်ထိုးနိုင်ခဲ့ပါက လူသစ် အတော်အတန် ရရှိလာနိုင်ပေမည်။ သို့သော် ဦးစွာ ဂိုဏ်း အာဏာပိုင်များနှင့် စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပြီး လူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေဦးမည်။

ကျွတ်...။

သူမတွင် ဟန်ယုအကြောင်း တွေးတောရန် ခွန်အားပင် မရှိတော့ချေ။ သူ့ကို လုံးဝ လက်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ရရှိမည့် ဆုလာဘ်များကိုလည်း လက်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းသားအဖြစ်ပင် အသိအမှတ်ပြု မခံရသော အနီရောင်အဆင့် လူသစ် တစ်ယောက်အတွက် တန်ဖိုးက ဘယ်လောက် ရှိမှာမို့လဲ... ဂုဏ်ပြုမှတ် ၁၀ မှတ်လား...။

မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိမ်သာဆေးရင်တောင် အဲဒီထက် ပိုရဦးမယ်...။

ထိုသို့ သဘောပေါက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဟန်ယုနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေခြင်းဖြင့် အများရှေ့တွင် အရှက်ကွဲရခြင်းမျိုး ထပ်မံ အဖြစ်မခံလိုတော့ပေ။ သူ့ရှိရာ ဘက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်နိုင်တော့ချေ။

ထို့နောက် သူမ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားရာ သူမ၏ ဝတ်ရုံများက နောင်တတရား၏ အလံတော် တစ်ခုအလား တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေတော့သည်။

သေချာပေါက်ပင်... ဤရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေများကြားတွင် သေးငယ်သော်လည်း အလွန် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ကို သူမ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဝေနှင့် သူမ လောင်းကြေးထပ်ထားသော ကိစ္စ။

ဟန်ယုသည် အစကတည်းက မှားယွင်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ခဲ့သည် ဆိုသော အချက်ကို သူမ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ "ပါရမီရှင်" တစ်ယောက် ရရှိရန် အကန်းယုံ ကြိုးစားရင်း သူမဘေးမှ လမ်းလျှောက်သွားသော ရွှေဥ ဥမည့် ငန်းတစ်ကောင်ကို လွဲချော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖက်တီးကွီ။

သူက ပါရမီရှင် ပုံစံ မပေါက်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ထမင်းတစ်လုပ် စားလိုက်လျှင် လဲကျသွားမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပါရမီ ဆိုတာကတော့... သူ့မှာ ရှိနေပါသည်။

ရွှီချင် နောက်မှ သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မည်။ လောလောဆယ်တွင်မူ နောင်တတရား ဆိုသည့် ခါးသီးသော ဆေးလုံး ပေးပို့လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာ ရောက်ရှိလာသောအခါ အရှက်ရခြင်း တစ်ခုတည်းသာ မကဘဲ လောင်းကြေး ရှုံးနိမ့်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကိုပါ သူမ ရင်ဆိုင်ရပေဦးမည်။

လေပေါ်တွင် ပျံသန်းနေရင်း ရွှီချင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

'ငါ တစ်ခုခု မေ့နေသလား...' သူမ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ဘာမှန်း သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။

ထိုခံစားချက်ကို ဘေးဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆရာ နေအိမ်၌ ရှိနေပါစေ၊ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း သူမ၏ နေအိမ်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ဂိုဏ်း၏ တစ်နေရာတွင် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစွန်း နှာချေလိုက်သည်။

"ဟေ... ဘာလို့ ငါ ကံကောင်းသလို ခံစားနေရတာပါလိမ့်..." သူ စဉ်းစားလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ယုမှာမူ တစ်သက်တာ စုဆောင်းထားသော ငွေများ မိုနိုပိုလီ ပိုက်ဆံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။

အခြား အနီရောင်အဆင့် လူသစ်များက သူ့ထံမှ အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူ ရရှိထားသော ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုက ကူးစက်တတ်သော ရောဂါ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ဦး သူတို့အနားသို့ လျှောက်လာသည်။

"အဟမ်း..." ထိုဂိုဏ်းသားက လည်ချောင်းဟန့်၍ အာရုံစိုက်ရန် သတိပေးလိုက်သည်။

ကလေးအများစုက စိုးရိမ်တကြီး မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဟန်ယုကမူ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ကံကြမ္မာနှင့် ဖြစ်စေ၊ စကြာဝဠာကြီးနှင့် ဖြစ်စေ စိတ်ထဲတွင် ငြင်းခုံနေဆဲပင်။

ထိုဂိုဏ်းသားက ဂရုမစိုက်ပေ။

'ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အကြာကြီး အသက်ရှင်မှာမှ မဟုတ်တာ...' သူ တွေးလိုက်သည်။

"အားလုံး နားထောင်ကြ..." သူ စတင် ပြောကြားလိုက်၏။ "မင်းတို့က ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစေခံတွေ ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်... ငါက အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား ပျောင် ဖြစ်တယ်... မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်တာဝန်သစ်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်..."

"ဂိုဏ်းသား ပျောင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ကလေးများက အတင်းအဓမ္မ လုပ်ယူထားသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောနှောနေသည့် အသံများဖြင့် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့... မင်းတို့ နေရမယ့် နေရာကို ခေါ်သွားပြီး အဲဒီမှာ အကုန် ရှင်းပြမယ်..." ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူတို့ စတင် ထွက်ခွာလာကြစဉ် သတ္တိရှိသော (သို့မဟုတ် မိုက်မဲသော) ကလေးတစ်ယောက်က လက်ထောင်လိုက်သည်။

"ဟို... ဂိုဏ်းသား ပျောင်... တစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလားခင်ဗျ..."

ဂိုဏ်းသား ပျောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘာလဲ..."

"ဂိုဏ်းဝင် ခန့်အပ်ပွဲကို မဟာတောင်ထွတ်မှာ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဂိုဏ်းသား ပျောင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝက်တွေ ကျင့်ကြံလို့ ရသလားဟု မေးလိုက်သည့် လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"မဟာတောင်ထွတ် ဟုတ်လား..." သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေယူလေသိမ်းဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရူးနေလား..."

လေထု အေးစက်သွားသည်။

"အဲဒါက ဂိုဏ်းသားအဖြစ် ဝင်ခွင့်ရတဲ့ လူသစ်တွေအတွက်... မင်းတို့က အစေခံတွေပဲ ရှိသေးတယ်..." သူက ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်းတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ ကြမ်းတိုက်အဝတ် တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိတယ်..."

ကလေးများ တံတွေး မြိုချလိုက်မိကြသည်။

မေးခွန်းမေးလိုက်သော သနားစရာ ကလေးမှာ ပါးစပ်ဖွင့်မိတာ မှားလေခြင်းဟု နောင်တရသွား၏။

"မင်းတို့က အဓိက တောင်ထွတ် ၁၀ ခုနဲ့ ဘာမှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိဘူး..." ဂိုဏ်းသား ပျောင် ဆက်ပြောသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်တွေက အောက်ဆုံး အဆင့်မှာပဲ ရှိတယ်... တကယ့်ကို အောက်ဆုံးမှာပဲ... ကိုယ့်အရည်အချင်းကို သက်သေပြနိုင်တဲ့ သူတွေမှသာ နေထိုင်ရာ တောင်ထွတ်တွေဆီ တက်ခွင့်ရလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော်တို့... နားလည်ပါပြီ..." ကလေးများ တညီတညွတ်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အသံများ တိမ်ဝင်နေပြီး စိတ်ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရသွားပုံရသည်။

"ကောင်းပြီ... လိုက်ခဲ့ကြ... ငါက မင်းတို့ကို ကလေးထိန်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး..." သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။

ဟန်ယုသည် သူတို့ နောက်မှ တရွတ်တိုက် လိုက်ပါသွား၏။ သူ အသက်ရှင်နေတာလား၊ အိပ်မက်မက်နေတာလား ဆိုသည်ကိုပင် မသေချာတော့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရွေ့လျားနေသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အားလပ်ရက် ခရီးထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုသို့ မိန်းမောတွေဝေနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း စစ်ဆေးမှုတွင် ပထမ ရရှိခဲ့သော သူ၏ ဆုလာဘ်ကို မရရှိလိုက်သည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ချေ။

သတိထားမိလျှင်လည်း ထူးခြားမည် မဟုတ်ပေ။

သူ တောင်းဆိုလျှင်ပင် မည်သူမျှ ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ပြောင်မြောက်သော လုပ်ရပ်များနှင့် နိမ့်ကျသော ပါရမီကြောင့် လူမသိ သူမသိ အပြစ်ပေးခံရသော ဂုဏ်ထူးဆောင် နေရာကို ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက သူ့အတွက် ပထမဆုံး ပြစ်ဒဏ် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြီးအကဲ နယ်ကျင်းက သူ့ကို အသိပေးရန်ပင် စိတ်မကူးခဲ့ချေ။