အခန်း (၇၉-၈၀)

အခန်း (၇၉) - အစေခံတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာ

ဟန်ယု၏ ကံကြမ္မာကား သတ်မှတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဂိုဏ်း၏ ထွန်းတောက်သော ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်။ အနာဂတ်တွင် စွမ်းအားကြီးလာမည့်သူလည်း မဟုတ်။

မှတ်မိလောက်သည့် အညတရ လူတစ်ယောက်ပင် မဟုတ်ချေ။

သူကား အစေခံတစ်ယောက် သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

အစေခံ ရာပေါင်းများစွာထဲမှ တစ်ယောက်။ နာမည်မရှိ၊ အဆင့်အတန်းမရှိ၊ ရေပုံးများ သယ်ရမည့်၊ ကြမ်းပြင်များ တိုက်ရမည့်၊ အပြင်စည်း ဂိုဏ်း၏ ရွှံ့ကန်များထဲ၌ ဝက်များနှင့် လုံးထွေး သတ်ပုတ်ရမည့် ကံဆိုးသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်း၏ မေ့လျော့ခြင်းကို ထာဝရ ခံရမည့်သူ ဖြစ်၏။

...အနည်းဆုံးတော့ သူ မိုက်မဲသော အလုပ်တစ်ခုခု ထပ်မလုပ်ခင် အချိန်အထိပေါ့။

ဟန်ယု၏ အကြောင်းကို သိထားလျှင် ထိုအချိန် ရောက်လာရန် သိပ်ကြာမည် မဟုတ်သည်ကတော့ သေချာသည်။

သူသည် အစေခံ လူသစ်များအုပ်စု၏ နောက်ဆုံးမှ တရွတ်တိုက် လိုက်ပါသွား၏။ ရှေ့ဆုံးမှ ဂိုဏ်းသား ပျောင်က လမ်းပြရင်း သူတို့၏ ဘဝသစ်တွင် လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းများကို ရှင်းပြနေသည်။

"ငါ့ကို သေချာ နားထောင်ကြ... တစ်ခါပဲ ပြောမယ်..." ဂိုဏ်းသား ပျောင်က တည်ကြည်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟ... ဟုတ်ကဲ့..." ကလေးများက အကြောက်တရား ရောပြွမ်းနေသော အသံများဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကနေ စပြောမယ်..." အခွန်ဆောင်ရမည့် အကြောင်းကို ခွေးပေါက်လေး တစ်အုပ်အား ရှင်းပြနေရသူ တစ်ဦး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုးဖြင့် သူ စတင်လိုက်သည်။

အစေခံများအတွက် တရားဝင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိသော်လည်း စာဖြင့် ရေးသားမထားသော အထက်အောက် အုပ်ချုပ်မှု စနစ်တစ်ခု ရှိသည်။

အစေခံတိုင်းသည် ထိုစနစ်အောက်တွင် နေထိုင်ရသည်၊ ကြောက်ရွံ့ရသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုစနစ်အောက်၌ ဖိချေခံရလေ့ ရှိသည်။

စည်ပိုင်းအောက်ခြေတွင် (တကယ်တမ်းဆိုလျှင် စည်ပိုင်း အောက်ဘက် မြေကြီးထဲတွင်) လူသစ်တန်း အစေခံများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော အလုပ်များအတွက် အမြောက်စာများ ဖြစ်ကြ၏။

ဤသနားစရာ ကောင်းသော လူသားများမှာ အဆိုးရွားဆုံး အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကြရသည်။ အိမ်သာဆေးခြင်း၊ ဝိညာဉ်သစ်ရွက်များ၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကြက်ချေးများ ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမများကို တံမြက်စည်း လှည်းခြင်း စသည့် အလုပ်များ ဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော၊ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းစေသော အလုပ်မှန်သမျှတွင် သူတို့၏ နာမည်များကို စာလုံးမည်းကြီးများဖြင့် ရေးထိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ အထက်တွင် အလယ်လတ်အဆင့် အစေခံများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် မသေဆုံးဘဲ၊ သို့မဟုတ် ရူးသွပ်မသွားဘဲ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် အနည်းငယ် သက်သာသော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကြရသည်။ ဂိုဏ်းသားများ၏ နေအိမ်များကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်း၊ ရေခပ်ခြင်း၊ ပစ္စည်း သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အော်ငေါက်ခံရခြင်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤသူများကို "ဂျူနီယာ အစေခံများ" ဟု ခေါ်ကြပြီး ဝါရင့်အစေခံများကမူ "ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသူများ" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ထို့နောက် အကြီးတန်း အစေခံများ ရှိကြသည်။ ဤဝါရင့် အဘိုးကြီးများသည် ဂိုဏ်းတွင် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ခန့် နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အခွင့်အာဏာ အနည်းငယ် ရရှိထားသူများ ဖြစ်ကြသည် (အခြား အစေခံများအပေါ်တွင်သာ အာဏာရှိခြင်း ဖြစ်သည်)။

သူတို့သည် ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ စက်ချုပ်ခြင်း၊ ဥယျာဉ်စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် အရေးကြီး ကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ခြင်း စသည့် ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်သော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကြရသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ပါးရိုက်မခံရဘဲ သတင်းစကား ပါးခွင့်ပင် ရရှိကြ၏။

သို့သော် အစေခံ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ထိပ်ဆုံး တွင် ဂိုဏ်းသားများ၏ "ကိုယ်ပိုင် အစေခံများ" ရှိကြသည်။

ဤသူများကို အတွင်းစည်းနှင့် အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားများ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ဦး၏ ရွေးချယ်ခြင်း ခံရသည်မှာ မီးလောင်နေသော မုန့်များထဲမှ "အလောင်အနည်းဆုံး" မုန့်ကို ရွေးချယ်ခြင်း ခံရသည်နှင့် တူပေသည်။

အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားများတွင် ဝင်ငွေ နည်းပါးသဖြင့် အချိန်ပြည့် အစေခံ မငှားနိုင်ကြပေ။ လိုအပ်သည့် အချိန်တွင် ကျပန်း အလုပ်များကိုသာ ခိုင်းစေတတ်ကြသည်။ အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသားများမှာမူ ဝင်ငွေ ကောင်းမွန်သဖြင့် ရံဖန်ရံခါ အချိန်ပြည့် အစေခံ တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက် ထားလေ့ရှိကြသည်။

သေချာပေါက်ပင် ကိုယ်ပိုင် အစေခံ ဖြစ်လာရန် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

အစေခံများသည် အကောင်းဆုံး အပြုံးများကို ပြုံးပြကြရမည်။ သူတို့၏ အတိတ်က နောင်တများကို မြင်တွေ့ရသည်အထိ ဖိနပ်များကို ပြောင်လက်နေအောင် တိုက်ပေးကြရမည်။ အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသားများ၏ အဝတ်လျှော်ခွင့် ရရှိရန်အတွက် ဖိနပ်များကို နမ်းရှုံ့ပေးကြရမည် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီး အစေခံများအတွက် "အလှအပ" ကို အသုံးချခြင်းသည် လူသိများသော နည်းဗျူဟာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရုပ်ရည် အသင့်အတင့် ရှိပါက ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးကို မြှူဆွယ်ပြီး အိမ်ဖော် ဖြစ်လာရန် ကြိုးစားနိုင်သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ဝက်ချေးကျုံးရသည်ထက် ပြုံးပြုံးလေး လက်ဖက်ရည် ဆက်သရခြင်းက ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

အမျိုးသား အစေခံများအတွက်မူ... လမ်းခရီးသည် ထောင်ချောက်များ၊ အရှက်ခွဲခံရမှုများနှင့် ငြင်းပယ်ခံရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းသားများ သတိထားမိလာစေရန် စာအုပ်ထဲရှိ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို သုံးရမည့်အပြင် စာအုပ်ဘေးသားတွင် မှတ်သားထားသော အပိုနည်းလမ်းများကိုပါ ထုတ်သုံးကြရပေမည်။

သို့သော် ကိုယ်ပိုင် အစေခံ ဖြစ်ရခြင်းမှာ သက်တန့်ရောင်စုံ လှပပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပေါများနေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

ဟုတ်ပါသည်... အကျိုးခံစားခွင့်များက ကောင်းမွန်နိုင်ပါသည်။ ပိုကောင်းသော နေအိမ်၊ ပိုကောင်းသော အစားအစာနှင့် အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အနီးတွင် ရပ်တည်ခွင့် ရခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အန္တရာယ်များ ရှိပါသည်။

ပထမဦးဆုံး... မနာလိုမှု ဖြစ်သည်။ အခြား အစေခံများသည် အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခပေးမှုများကို ကြံစည်ကြလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ရာထူးတိုးသွားပါက ဖိနပ်များ ပျောက်သွားခြင်း၊ အိပ်ရာခင်းများ စိုရွှဲနေခြင်း သို့မဟုတ် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

ကျောကို ဓားနှင့် ထိုးမလား... ပုံမှန်ပါပဲ။ ကုန်းတိုက်မလား... လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပါပဲ။ ဖက်ထုပ်ထဲ အဆိပ်ခတ်မလား... နေ့တိုင်း ကြုံရမယ့် ကိစ္စပါ။

အကယ်၍ အတွင်းစည်း ပြဿနာများက မလုံလောက်သေးလျှင် ပြင်ပ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ရှိနေပါသေးသည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏ ရန်သူများ (ပြိုင်ဘက် ဂိုဏ်းသားများ သို့မဟုတ် မနာလိုသော ဂိုဏ်းဝင်များ) သည် သင့်ကို သဲအိတ်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ကောင်း ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်တွေ့ကျကျ ပြောရလျှင် အစေခံ တစ်ယောက်ကို အပြစ်ပေးခြင်းသည် ဈေးသက်သာသည်၊ လွယ်ကူသည်၊ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ် လျော်ကြေးပေးလိုက်ရုံ၊ ဟန်ပြ တောင်းပန်လိုက်ရုံဖြင့် သင် ယခုလေးတင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသော ကြမ်းပြင်အောက်သို့ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်နိုင်ပေသည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မလား... ဓားပြတိုက်မလား... ခါးရိုးကို မတော်တဆ ကန်ကျိုးလိုက်မလား... အားလုံး ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် ထိုအရာများက ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးပေ။

အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်စရာ အကောင်းဆုံး အရာမှာ အတွင်းမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင် သင် အလုပ်အကျွေး ပြုနေသော ဂိုဏ်းသားဆီမှ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိုဏ်းသားများတွင် ပုံစံမျိုးစုံနှင့် စိတ်ဓာတ်မျိုးစုံ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချို့က ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော၊ မြင့်မြတ်သော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး အများပြည်သူ ရှေ့တွင် ဆဲဆိုရမည်ကို မိမိကိုယ်ကို ပါးရိုက်လိုက်ရသည်ထက် ပိုမုန်းကြသည်။

အချို့မှာမှု ယုတ်မာတတ်သည့် လူများ ဖြစ်ကြသည်။

အမျိုးသား ဂိုဏ်းသား အချို့သည် အမျိုးသမီး အစေခံများ ဖြတ်လျှောက်သွားတိုင်း လက်သရမ်းတတ်ကြသည်။ အခြားသူများက အစေခံများကို စိတ်ထွက်ပေါက်အဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် သွားတွေ့ပါက... မိလ္လာကန် ဆေးကြောနေရဆဲ ဖြစ်သော လူသစ်များကိုပင် သင် ပြန်၍ အားကျနေရပေလိမ့်မည်။

အချို့ အစေခံများသည် ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် နောက်ဘဝသို့ "အမြန်လမ်းမှ တက်လှမ်းခြင်း" ကို ရွေးချယ်သွားတတ်ကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရန် မကျင့်ကြံနိုင်လျှင် ကျင့်ကြံခြင်း အပိုင်းကို ကျော်ပြီး တန်းသွားလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းသား ပျောင်က အားလုံးကို ချပြလိုက်သည်။ အချိုသပ် မထားပေ။ ကြင်နာသော စကားလုံးများ မသုံးပေ။ သရော်စာများနှင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖြူးထားသော ရက်စက်သည့် အမှန်တရားများသာ ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်လဲ...

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြင်ပန်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် အလုပ်အပေါ် အထင်အမြင်သေးမှုများ ရှိနေသော်လည်း ထိုလူကြီး၏ ရင်ထဲ တစ်နေရာတွင် လူသားဆန်မှု အစအနလေး တစ်ခု ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကလေးများကို မျက်စိမှိတ် လျှောက်သွားပြီး ဓားနှင့် အထိုးခံရမည့် အဖြစ်မျိုး သူ မလိုလားပေ။

ဤသည်မှာ သူ ပေးနိုင်သော အနည်းဆုံးသော ယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်သည်။

ကလေးများ အားလုံး ကြားသိလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

အချို့ဆိုလျှင် ငိုတော့မလို ဖြစ်နေကြသည်။ အချို့က မွေးဖွားလာခဲ့မိသည်ကိုပင် နောင်တရနေကြပြီ။

တစ်ယောက်ဆိုလျှင် လယ်သမားသာ ဖြစ်ချင်တော့ကြောင်း တီးတိုး ရေရွတ်နေလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။

ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ခေါင်းတလားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း သေဆုံးသူများအတွက် အထူး ဝန်ဆောင်မှု ပေးထားပါသည်။

သူတို့၏ ကံကြမ္မာများသည် ယခုအခါ ဂိုဏ်းနှင့် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားပျံစီးသော မသေမျိုးများ၏ ကမ္ဘာလောကထဲတွင် ဘုန်းကြီးသော သန့်ရှင်းရေး သမားများ ဖြစ်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထွက်ခွင့် မရှိပေ။

သူတို့သည် မမြင်ရသော နောက်ခံ ဇာတ်ကောင်များ အဖြစ် ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေပြီး အံ့ဖွယ် ရာထူးတိုးခြင်းကို ဆုတောင်းနေရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် စောစောစီးစီး သွားတွေ့ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၈၀) - အစေခံ တစ်ယောက်၏ တာဝန်များ

ဟန်ယုသည် မိန်းမောတွေဝေနေသော အခြားသူများကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့နှင့် မတူသည်မှာ သူ လုံးလုံးလျားလျား ကြောက်လန့်မနေခြင်းပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူများက သေခြင်းတရား၊ နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရစေမှုတို့ကို ကြောက်ရွံ့နေကြချိန်တွင်...

ဟန်ယုသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ရင်ထဲ တစ်နေရာတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုက သိနေသည်။

သူသည် နောက်ခံ ဇာတ်ကောင် နေရာတွင် ကြာကြာ နေရလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း။

လေလွင့်ခွေး တစ်ကောင်အလား ဘေးဒုက္ခများက သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေချိန်တွင် သူ ငြိမ်ငြိမ်နေရမည် မဟုတ်ပေ။

လောလောဆယ်တွင်မူ ဂိုဏ်းသား ပျောင်က စကားဆက်ပြောနေသည်မှာ ဆယ်မိနစ်ခန့်ပင် ရှိနေလေပြီ။

ဟန်ယုကတော့ တစ်လုံးမှ နားမထောင်ပေ။

သူသည် ခြံဝန်းအလယ်တွင် ဒူးထောက်လဲကျပြီး မျက်ရည်များ စီးကျနေပုံ၊ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သစ်ရွက်ခြောက် တစ်ရွက် လွင့်ပါသွားပုံနှင့် သူ၏ အိပ်မက်များ လက်တွေ့ဘဝ၏ ဖိနပ်အောက်တွင် ကြေမွသွားပုံတို့ကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး သရုပ်ဖော်နေမိသည်။

"အိမ်သာဆေးရမယ်... တကယ်ကြီးလား..." သူ လေဟာနယ်ထဲသို့ ငေးကြည့်ရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ "အဲဒီလောက် ကြိုးစားခဲ့ရပြီးမှ... အခု ဝါးတံမြက်စည်း ကိုင်ပြီး မစင်တုံးတွေနဲ့ စစ်ခင်းရတော့မယ်ပေါ့..."

အခြား လူသစ်များက သူ့ထံတွင် ပါလာသော ဂြိုဟ်ဆိုးများ ကူးစက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ကို ခပ်ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းသား ပျောင်က စကားပြော၍ မပြီးသေးပေ။

"အခု... အစေခံတွေရဲ့ ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်း အပိုင်းကို သွားကြမယ်..." သူ ဆက်ပြောသည်။ "ဒါ အင်မတန် အရေးကြီးတယ်... အရိုက်မခံချင်ရင်၊ ဓားနဲ့ အထိုးမခံချင်ရင်၊ အမှိုက်ပုံထဲ မတော်တဆ ပြုတ်မကျချင်ရင် အောက်က စည်းကမ်းတွေကို မှတ်ထားကြ..."

စည်းကမ်း (၁) - ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြောရ။

စည်းကမ်း (၂) - ခွင့်မပြုဘဲ ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်ကို ၃ စက္ကန့်ထက် ပိုမကြည့်ရ။

စည်းကမ်း (၃) - ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ ဝတ်ရုံတွေ၊ ပစ္စည်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ် သားရဲတွေကို ဘယ်တော့မှ မထိရ။ အထူးသဖြင့် မီးမှုတ်တတ်တဲ့ သားရဲဆိုရင် ပိုဆိုးတယ်။

စည်းကမ်း (၄) - ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်က မဖြစ်နိုင်တာ တစ်ခုခု ခိုင်းရင် ခေါင်းညိတ်ပါ၊ ပြုံးပါ၊ ပြီးရင် ရင်ထဲမှာ ငိုကြွေးရင်း 'ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင်' လို့ ပြောပါ။

စည်းကမ်း (၅) - ဂိုဏ်းသား နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေရင် ဝင်မအားပေးရ။ အထူးသဖြင့် တစ်ယောက်ယောက် ရှုံးနေရင်၊ အထူးသဖြင့် ကိုယ်အားပေးတဲ့သူ မှားနေရင် လုံးဝ မလုပ်ရ။

"နေပါဦး... သူ ခုနက 'မီးမှုတ်တဲ့ သားရဲ' လို့ ပြောလိုက်တာလား..."

ဘဝအပေါ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ဝဲဂယက်ထဲမှ ဟန်ယု ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိုဏ်းသား ပျောင်က သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်း..." ပျောင်က လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "မင်းမျက်နှာက အဲဒီလို ဖြစ်နေပြန်ပြီ..."

"ဘယ်လို ဖြစ်နေလို့လဲ..." ဟန်ယုက ပျာပျာသလဲ မေးလိုက်၏။

"ဝမ်းနည်းစရာ နောက်ကြောင်းရာဇဝင် ရှိတဲ့ ဇာတ်လိုက်မင်းသား ရုပ်ပေါက်နေတာ... အဲဒီရုပ်ကို ဖျောက်လိုက်စမ်း... မဟုတ်ရင် အကြီးတန်း အစေခံတွေက ကဗျာဆန်လွန်းတယ် ဆိုပြီး မင်းကို အိမ်သာကျင်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်လိမ့်မယ်..."

ဟန်ယုသည် သူ၏ မျက်နှာထားကို မှိုင်းညှို့နေသော ပုံစံမှ အစေခံနှင့် တူသော ပုံစံ ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်းချုပ်နေသော မျက်နှာထားသာ ဖြစ်သွား၏။

ဂိုဏ်းသား ပျောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး..."

ထို့နောက် သူ လူအုပ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်၏။ "ကဲ... မင်းတို့ရဲ့ အဆောင်တွေကို နေရာချပေးမယ်... အဆောင် အမှတ် (၉) မှာ နေရမယ်... အမိုး နည်းနည်း ပေါက်နေပြီး မှိုတက်နေတဲ့ ပြဿနာလေးတော့ ရှိတယ်... စိတ်မပူနဲ့... ကြွက်တွေက သဘောကောင်းပါတယ်..."

ကလေးတစ်ယောက် လက်ထောင်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ကြွက်တွေလို့ ပြောလိုက်တာလား..."

"သူတို့ကို မစရင် မကိုက်ပါဘူး..." ပျောင်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဆီက ပေါင်မုန့်နံ့ ရနေရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့..."

ဟန်ယု သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို နမ်းကြည့်လိုက်၏။ "...ဒီမနက်ပဲ ပေါက်စီ စားခဲ့တာ..."

"အဆင်ပြေမှာပါ..." ပျောင်က လိမ်ပြောလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးကို ကွေ့ကောက်သော လမ်းတစ်လျှောက် ခေါ်ဆောင်သွားရာ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း နိမ့်ဆင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကျောက်ဖြူသားများဖြင့် ခင်းထားသော ဂိုဏ်းပင်မ ခန်းမဆောင်မှ ဖုန်ထူသော သစ်သားလမ်းများ၊ အက်ကွဲနေသော ကျောက်လမ်းများဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နာကြည်းမှုများနှင့် ခြစားမှုများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တဲအိမ်ကြီး တစ်လုံး ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အဆောင် အမှတ် (၉) သည် အရည်အချင်း ကင်းမဲ့မှု၏ ပြယုဂ် တစ်ခုအဖြစ် (ယိုင်နဲ့နဲ့) ရပ်တည်နေသည်။

ပျောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တကျွီကျွီ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အထဲတွင် "ကုတင်" များမှာ ကောက်ရိုးဖျာများ ဖြစ်ကြပြီး "ခေါင်းအုံး" များမှာ အဖုအထစ်များ ပါဝင်သော အိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ "ပြတင်းပေါက်" များမှာမူ နံရံတွင် အပေါက်ဖောက်ထားခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်၏။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မှိုများက နေရာဦးထားပြီး ကိုယ်ပိုင် ဂေဟစနစ် တစ်ခုအဖြစ် ရှင်သန်နေကြသည်။

"ရောက်ပြီ... ချိုမြိန်သော အိမ်ကလေး..." ပျောင်က ကြေညာလိုက်သည်။

ကလေးတစ်ယောက် ငိုချလိုက်တော့သည်။ နောက်တစ်ယောက်က မုန်လာဥ စိုက်သည့် ဘဝကိုသာ ပြန်လိုချင်ကြောင်း တီးတိုး ရေရွတ်နေ၏။

ဟန်ယုကတော့ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ။

သူ မှိုများကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ပဲ ငါ့ကို နားလည်ပေးနိုင်မှာပါ..."

မှိုများက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နှစ်သိမ့်ပေးနေသယောင်။

"ကဲ... နေရာယူကြတော့..." ပျောင်က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် လေ့ကျင့်ရေး စမယ်... အစေခံ တစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံ တာဝန်တွေကို သင်ရမယ်... အိမ်သာဆေးတာ၊ ကြမ်းတိုက်တာ၊ လက်ဖက်ရည် ဖျော်တာ၊ ဝပ်တွားခယတာနဲ့ ရင်ထဲမှာ အော်ဟစ်နေရင်း အပြင်မှာ ပြုံးပြတာတွေ သင်ရလိမ့်မယ်..."

တစ်ယောက်က လက်ထောင်ပြန်သည်။ "ဟို... အဲဒါတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော်တို့ မလုပ်တတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဒါဆို ဂုဏ်ယူပါတယ်..." ပျောင်က ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဖူးစာရှင် အလုပ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့..."

အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား ထွက်ခွာသွားသောအခါ အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံး ဖျာတစ်ချပ်စီ ယူ၍ မှင်သက်စွာ ထိုင်နေကြ၏။ ဟန်ယုသည် သူ၏ အဝတ်ထုပ်ကလေးကို ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ကောက်ရိုးဖျာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။

"ဒါ အောက်ဆုံးပဲပေါ့..." သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ ကလေးတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လာသည်။ "မင်းက ဟန်ယု မဟုတ်လား..."

"အရင်တုန်းကတော့ ဟုတ်ခဲ့တာပေါ့..." ဟန်ယု ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ ရေပုံးကောင်လေး နံပါတ် (၇) ဖြစ်သွားပြီ..."

ထိုကလေးက မရယ်ချင့် ရယ်ချင် ရယ်လိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်းက နာမည်ကြီးတာပဲ..."

"အေး... နာမည်ကြီးတာပေါ့... ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ ဖြစ်လာမယ့် လူနှစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီးမှ ပါရမီစစ်ဆေးပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ကောင် ဆိုပြီး နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားနေတာ... အဲဒီလူတွေက ငါ့ကို ဆေးလုံး လုပ်ပစ်မလား၊ ငါ့အရိုးတွေကို မြေဩဇာ လုပ်ပစ်မလား မသိဘူး..." ဟန်ယုက အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါက အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမှာ... လောလောဆယ်တော့ ငါ့ကို မြေဩဇာ လုပ်တဲ့ ဌာနကို ပို့ပြီး မြင်းချေးပုံထဲမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်အောင် လုပ်ခိုင်းမလား မသိဘူး..."

"မင်း... မင်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

ထိုကလေးက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ပြောလိုက်သည်။ "အစေခံ တစ်ယောက်က ၅ နှစ်လောက် လုပ်ပြီးတော့ ဂိုဏ်းသား ဖြစ်သွားတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"ဝမ်းသာစရာကြီးပါလား..." ဟန်ယုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ခြေထောက်နဲ့ အနင်းခံ၊ တံတွေးနဲ့ အထွေးခံ၊ စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ဝိညာဉ် သားရဲရဲ့ ရှူးပေါက်တာကို အခံရမယ့် ၅ နှစ်တာ ကာလလေးပါပဲ..."

သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

မဟုတ်ဘူး... ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း မဟုတ်။

ဒေါသ။ ပြီးတော့ အစာမကြေခြင်း အနည်းငယ်။

သူ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး အမိုးပေါက်မှတဆင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းစွာဖြင့် လက်ခလယ် ထောင်ထားသော ပုံစံ ရှိသည့် တိမ်တိုက်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေ၏။

"ငါ ပြန်ထလာဦးမှာပါ..." သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မိလ္လာကန်ထဲကနေ တွားသွားပြီး တက်ရရင်တောင် ငါ လုပ်မယ်..."

ဂိုဏ်း၏ အဝေးတစ်နေရာတွင် ခိုတစ်ကောင် ဆိုးရွားစွာ နှာချေလိုက်သည်။ ၎င်းက သံသယဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခေါင်းက သူ့အညစ်အကြေး စွန့်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ အာရုံခံစားလိုက်မိ၏။

ထိုခေါ်သံကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းက တွန်မြည်လိုက်ပြီး အဆောင် အမှတ် (၉) ဟု လူသိများသော နေရာဆီသို့ တည့်တည့် ပျံသန်းသွားလေသည်။

ဟန်ယုသည် ဝင်ရောက်လာမည့် ဘေးဆိုးကို မသိဘဲ ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အထက်မှ တိမ်တိုက်ကို ဗလာနယ် မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

တိမ်တိုက်က မရွေ့မလျား ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှိုနံ့နှင့် အောက်သိုးသိုး အနံ့များ လွှမ်းခြုံနေ၏။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အစက်အပြောက်လေး တစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး ထိုတိမ်တိုက်ကို ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟေ... ငှက်လား..." ဟန်ယု မြင်လိုက်သည်။

ဗြစ်...။

"ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလားကွာ..."