အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း ၈၁။ ပထမဆုံးနေ့... ပုံးအောက်ခြေမှ ဘဝ

ကောင်းကင်ဘုံမှ တမင်သက်သက် စေလွှတ်လိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်ရသော ခိုတစ်ကောင်၏ ကျက်သရေရှိလှစွာသော ချီးပါချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဟန်ယုတစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

"ဟူး..."

"ယနေ့ကတော့ ဒီထက်ပိုပြီး..." ဟန်ယုက သူ့ပါးစပ်သူ အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ကိုယ်ငါ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေမယ့် အတိတ်နိမိတ် စကားမျိုး ပြောမိတော့မလို့... နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောမိစေရဘူး..."

သူက မတ်တတ်ရပ်၍ တဲအိမ်အစုတ်လေးထဲမှ ထွက်လာကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ရေတွင်းတစ်တွင်းကို လိုက်ရှာလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသည်နှင့် အဆင့်မြင့် အစေခံတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ညစာစားချိန်ကို ကြေညာ၏။ ညစာစားချိန်က ညနေ ၇ နာရီဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ရောက်ရန် သုံးနာရီခန့် လိုသေးသဖြင့် ဟန်ယုအတွက် သည်းခံစောင့်ဆိုင်းရန် ခက်ခဲနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက မနက်ပိုင်းကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးဘဲ ဂိုဏ်းသားပျောင်ကလည်း နေ့လယ်စာအကြောင်း ပြောပြရန် အဆင်ပြေစွာပင် မေ့လျော့နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစေခံတစ်ယောက်၏ ဘဝက ဤသို့ပင် ဖြစ်၏။ ဟန်ယုမှာ သူနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသော အသားခြောက် အနည်းငယ်ကို စားသုံး၍ ညစာချိန်ရောက်သည်အထိ တောင့်ခံထားလိုက်ရသည်။ ညစာဟု ဆိုသော်လည်း ဝက်စာကျွေးသည်နှင့်ပင် တူနေသေး၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟန်ယုက ရေများများသောက်၊ အသားခြောက်ကို နည်းနည်းချင်း ကိုက်စားရင်း အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ခေါင်မိုးပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြယ်တစ်လုံးက လင်းလက်နေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဟန်ယုမှာ ဒေါသထွက်နေသော မျောက်တစ်ကောင်က ထုနှက်နေသကဲ့သို့သော မောင်းသံကြောင့် နိုးထလာသည်။ မှိုနံ့များ လှိုင်နေသော အဆောင်အမှတ် ၉ ၏ လေထုကြောင့် သူ့မျက်လုံးများက နီရဲကာ ဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေ၏။

ထောင့်တစ်နေရာမှ အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်လောက်၏။ သို့မဟုတ် စိတ်ချောက်ခြားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသံလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ မည်သည်က ဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိတော့ပေ။

"ထကြ... အားလုံး ထကြ..."

ဟိန်းထွက်နေသော အသံကြီးတစ်ခုက အပြင်ဘက်မှ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ပထမရက် အစေခံတွေအားလုံး တာဝန်ခံဟူဆီ သွားသတင်းပို့ကြ..."

ဟန်ယုက သူ့ဖျာပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်၏။

သူ့ကျောရိုးဆီမှ အသံပေါင်းစုံ မြည်ဟည်းသွားသည်။

"တစ်ညတည်းနဲ့ အသက် ၅၀ လောက် ကြီးသွားသလို ခံစားနေရတယ်..."

သူက ဘဝအကြောင်း ပြန်လည်သုံးသပ်နေသော ကျင့်ကြံသူ အိုကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ညည်းတွားရင်း ခါးကို နှိပ်နယ်လိုက်၏။ ယားယံစေသော အစေခံ ဝတ်စုံခဲရောင်ကို ဝတ်ဆင်၍ အခြား အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော လူသစ်များနှင့်အတူ အဆောင်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ကို သတ်ကွင်းပို့ခံရမည့် သိုးများကဲ့သို့ စုမောင်း၍ အစေခံတန်းလျား၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ ထိုနေရာတွင် သစ်ငုတ်တို တစ်ခုကို ခြေထောက်တပ်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရေခဲတုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ အေးစက်မာကျောသော မျက်နှာပေးနှင့် တာဝန်ခံဟူက ရပ်စောင့်နေသည်။

"ကဲ... နားထောင်ကြစမ်း... မစင်ကောင်လေးတို့..." တာဝန်ခံဟူက အော်ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့ ဒီကို ရောက်နေတာ အလုပ်လုပ်ဖို့... ညည်းညူနေဖို့ မဟုတ်ဘူး... ဂိုဏ်းထဲမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်ထွတ်တွေနဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ တင်ပါးတွေ အများကြီး ရှိတယ်... အဲဒါတွေ အားလုံးကို သန့်ရှင်းနေအောင် တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ပေးရမယ်... အဲဒီ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ပဲ..."

ကလေးများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ယနေ့အတွက် အလုပ်တာဝန် ခွဲဝေမှုက ရိုးရှင်းတယ်..." တာဝန်ခံဟူက ဆက်ပြော၏။

"အုပ်စု A က အညစ်အကြေးအိုး ဆေးရမယ်... အုပ်စု B က မြင်းခွာသန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမယ်... အုပ်စု C... အိုး... တကယ့် ကံထူးရှင်တွေပဲ... အိမ်သာ ဆေးရမယ်..."

သူက သွားနှစ်ချောင်းခွဲခန့် ပေါ်အောင် ဖြီးဖြီးကြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဟန်ယုတစ်ယောက် ရှိရှိသမျှ နတ်ဘုရားများ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် မစင်နတ်ဘုရားများထံ အုပ်စု C မကျရောက်စေရန် ဆုတောင်းလိုက်၏။

"အုပ်စု C... ဟန်ယု၊ ဝတုတ် ဆီးလူးငလင်းနဲ့ ဒူးချောင်ငကျင်း..."

"ဒါက ဘယ်လို ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီးလဲ..." ဟန်ယု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ နောက်ထပ် ဝတုတ် တစ်ယောက်လား... ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသမျှ ဝတုတ်တွေနဲ့ ရေစက် ပါနေတာလား..." သူ တွေးမိလိုက်၏။

ဝတုတ်၂ က ရွှင်လန်းစွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်စီတစ်လုံးကို ဝါးနေသည်။ ပေါက်စီ စားခွင့်မရှိကြောင်း သေချာသော်လည်း သူက ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ သူက မူလ ဝတုတ်နှင့် အတော်လေး တူသော်လည်း အနည်းငယ် ပိုပိန်သည်။ တစ်ကီလိုဂရမ်လောက်သာ ပိုပိန်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဆီးလူးငလင်း... ဆီးမထိန်းနိုင်သော ရောဂါရှိသည့် ပုံစံနှင့် ကောင်လေးမှာ သူ့ဝတ်စုံတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒူးချောင်ငကျင်းကတော့ မြေပြန့်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ခလုတ်တိုက်တတ်သော ကောင်လေး ဖြစ်၏။

"ငါတော့ သေရတော့မှာပဲ..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်သည်။

တာဝန်ခံဟူက သူတို့ကို အပြင်စည်းဂိုဏ်း၏ မဟာအများသုံး အိမ်သာကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ထိုနေရာသည် လူကြီးတစ်ယောက်ကို မျက်ရည်ကျသွားစေနိုင်ပြီး ပျံသန်းနေသော ငှက်ငယ်လေးများကို လေပေါ်မှ မေ့လဲကျသွားစေနိုင်လောက်သည့် အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော နေရာဖြစ်သည်။

ရှည်လျားသော သစ်သားတဲအိမ်ကြီး ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် ဝိညာဉ် ပုပ်သိုးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အတွင်းဘက်တွင် အဆုံးမရှိသော ကျင်းများ တန်းစီနေပြီး အများစုမှာ ပြီးခဲ့သည့် ဝိညာဉ်သားရဲ ရွှေ့ပြောင်းသည့် ရာသီကတည်းက မဆေးကြောရသေးသည့် ပုံစံပေါက်နေ၏။

ရေပုံးတစ်ပုံး ရှိသည်။ စုတ်တံတစ်ချောင်း ရှိသည်။ အနံ့ဆိုးများ ရှိသည်။ နှာခေါင်းစည်း မရှိ။ လက်အိတ် မရှိ။ ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိ။

"အလုပ်စကြ..." ဟူက ဟောင်လွှတ်လိုက်၏။

ဟန်ယုက တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ တွင်းနက်ကြီးက သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။ ဝတုတ်က ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ပျို့အန်ပြလိုက်သည်။

ဆီးလူးငလင်းကတော့ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

ဒူးချောင်ငကျင်းကတော့... ခလုတ်တိုက်ပြီး မှားယွင်းသော တွင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက သူတို့အားလုံးကို တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေတော့မည် ဖြစ်၏။

အလွန် ပင်ပန်းပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော သုံးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်...

ဟန်ယုမှာ ပူဆွေးသောက အဆင့်များကို ကျော်လွန်ပြီး နာကျည်းစွာ လက်ခံခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ့နှာခေါင်းက အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။ သူ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ်ဝက်ခန့် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့..." သူ ညည်းတွားလိုက်၏။

"ကျင့်ကြံသူတွေက မစင်စွန့်တာ ဒီလောက် များရတာလဲ... ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေက အမျှင်ဓာတ်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာလား..."

ဝတုတ် ၂ ကတော့ အိမ်သာဆေးရင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေသည်။

"ဦးနှောက်ကို ပိတ်ထားလိုက်ရင် သိပ်မဆိုးပါဘူး..." သူက ပြောလိုက်၏။

"ပေါက်စီ စားဦးမလား..."

ဟန်ယု သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း စားနေတာလား... ဒီနေရာကြီးမှာလေ..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။ "ပြီးတော့ အဲဒီပေါက်စီက ဘယ်က ရတာလဲ..."

"ပေါင်းထားတာလေ... ရေနွေးငွေ့က ပိုးမွှားတွေကို သေစေတယ်..." ဝတုတ် ၂က ပညာရှိကြီးတစ်ယောက်လို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဈေးထဲက ဝယ်လာတာ... မင်းလည်း သွားဝယ်လို့ ရတယ်..."

"အဲလို ဘယ်ဟုတ်မလဲ..." ဟန်ယု ပြောလိုက်၏။ "ထားပါတော့... ကမ်းလှမ်းတာ ကျေးဇူးပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီအနံ့ကြီးနဲ့ ငါ မျိုချနိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

"သဘောပဲလေ...”

သူတို့ ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ထောင့်တစ်နေရာမှ ဒူးချောင်ငကျင်း၏ ငိုသံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရ၏။

အပြင်စည်းဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်က ကောင်လေး၏ အနံ့ကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် ရေစွမ်းအင်အ‌‌ေဆာင်သုံး ပြီး ပက်ဖျန်းပေးနေရသည်။

ရုတ်တရက် အိမ်သာထဲတွင် အုန်းခနဲ အသံကြီးတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသဖြင့် ဟန်ယု လန့်သွားသည်။ လူတိုင်း ခုန်မိသွားကြ၏။ ဆီးလူးငလင်းဆီမှပင် အနည်းငယ် ယိုစိမ့်သွားသည်။ ဒေါသထွက်နေသော အပြင်စည်းဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်က တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟေ့ကောင်..." သူက ဟန်ယုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အခန်း ၈၂။ ဒုက္ခများ၏ အစပျိုးခြင်း

ဟန်ယုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... လေးစားရပါသော... အနံ့ခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားတဲ့ စီနီယာ..."

ထိုဂိုဏ်းသားက ခြေဆောင့်နင်း လျှောက်လာပြီး အလွန် ညစ်ပတ်နေသော အညစ်အကြေးအိုး တစ်လုံးကို ဟန်ယု ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘာလို့ သေချာ မဆေးထားတာလဲ... မင်းက မစင်လှိမ့်တဲ့ ပိုးကောင်အဖြစ် ပြန်ဝင်စားချင်တာလား..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်..." ဟန်ယု တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ "အဲဒါက အဆင့်တက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

သူက သူ့ကို အညစ်အကြေးအိုးဆေးသည့် တာဝန် မပေးထားကြောင်းကိုပင် ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

ဂိုဏ်းသားက မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"ကျွန်တော် ပြောတာက... နောက်တစ်ခါ ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်... လေးစားရတဲ့ သခင်..." ဟန်ယုက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အိုးဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

ဂိုဏ်းသားက မဲကာရွဲ့ကာဖြင့် ကြေးပြားအနည်းငယ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချပေးခဲ့ပြီး ဝတ်စုံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများက ဂိုဏ်းသားများအတွက် အဓိက ငွေကြေးဖြစ်သော်လည်း အစေခံများအတွက်မူ ဒင်္ဂါးပြားများကသာ ဘုရင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ယု ကြေးပြားများကို ငေးကြည့်လိုက်၏။

"ငါ အခုလေးတင် မစင်ဆေးခ ဆုကြေး ရလိုက်တာလား..."

ဝတုတ်၂က တစ်ပြား ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဟေး... ဒါက ဖက်ထုပ်ကြော် ဝယ်စားလို့ ရလောက်တယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် ညနေစောင်း၌ သူတို့အဖွဲ့မှာ သစ္စာဖောက်ခံရသည့် အနံ့နှင့် တို့ဖူးပုပ်နံ့များ ထွက်ပေါ်လျက် အဆောင်အမှတ် ၉ သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက် ပြန်လာကြသည်။

ဟန်ယု သူ့ဖျာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်၏။

"ရေဆေးချသံတွေ ကြားနေရတုန်းပဲ..."

ဝတုတ် ၂က သူ့ဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်သည်။

"သွေးစွန်းနေတဲ့ အဝတ်တွေ လျှော်ရတဲ့ အလုပ် မရတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်... အဲဒီအဝတ်တွေက တစ်ခါတလေ အော်တတ်တယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ဘာ..."

"ငါ ဘာမှ မပြောဘူး..."

ဟန်ယုက ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျရောက်လာသော ကပ်ဘေးတစ်ခုကဲ့သို့ ခက်ခဲစွာ စားသောက်ခဲ့ရသည့် ဝက်စာနှင့်တူသော ညစာ စားအပြီးတွင် ခေါင်မိုးပေါက်မှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့ညက ကြယ်တစ်ပွင့်တည်းကပင် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ လင်းလက်နေ၏။

သူ အလွန် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ပုံမှန် လေ့ကျင့်နေကျ ကျင့်စဉ်ကိုပင် ကျင့်ကြံရန် အားအင် မရှိတော့ပေ။

'နေ့တိုင်းသာ သည်လို ဖြစ်နေရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်ကြံဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်တော့မှာလဲ...' ဟန်ယု တွေးနေမိသည်။

"ကျိန်ဆိုပါရဲ့..." သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ငါ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ပြန်ထလာစေရမယ်... ခိုတစ်ကောင်ကို လာဘ်ထိုးရထိုးရ... ဝိညာဉ်ကြွက်တစ်ကောင်ကို အကြပ်ကိုင်ရကိုင်ရ..."

ထိုသို့ဖြင့် ဟန်ယု၏ အစေခံဘဝ ပထမဆုံးနေ့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

အနည်းငယ် ပိုသန့်ရှင်းသွားသော အိမ်သာ၊ အတော်လေး ထိခိုက်သွားသော အတ္တနှင့် အစပ်လွန်သော ဟော့ပေါ့စားပြီး ဗိုက်နာဖူးသည့် ဂိုဏ်းသားတိုင်းအပေါ် လက်စားချေမည့် ကတိသစ္စာတို့ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ဟန်ယု တစ်ယောက် အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့ မျောပါတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် အဆောင်တံခါး ကျွီခနဲ ပွင့်လာသည်။ တံခါးဝတွင် အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေပြီး လရောင်အောက်၌ သူဌေးကြီးကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေသည်။

ထိုလူက ကျွမ်းကျင်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ဝင်လာ၏။ သူ့ဝတ်စုံများက သပ်ရပ်နေပြီး ဆံပင်ကို သေသပ်စွာ စည်းနှောင်ထားကာ မျက်နှာက သန့်ရှင်းလွန်းနေသည်။

ဤသည်က သာမန် အစေခံတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ထိုကောင်လေးက ကျွမ်းကျင်သော အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ့အကြည့်များက ဟန်ယုထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"မင်း..." လူမြင်ကွင်းတွင် ရှူးပေါက်နေသူကို စွပ်စွဲသည့် ပုံစံဖြင့် ဟန်ယုကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

ဟန်ယုက မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။ "ငါလား..."

ထိုကောင်လေးက ရှေ့တိုးလာသည်။ မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်အောက်တွင်ပင် သူ့ဝတ်စုံက ကျန်လူများ ဝတ်ဆင်ထားသည်ထက် အဆင့်တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေကြောင်း ဟန်ယု တွေ့လိုက်ရ၏။ အစေခံ စံသတ်မှတ်ချက် ခဲရောင်ဝတ်စုံ ဖြစ်သော်လည်း ငွေရောင် အနားကွပ် ပါရှိသည်။ သာမန်ထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းအောင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါ မင်းကို တစ်နေကုန် လိုက်ရှာနေတာ..." ထိုကောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။

သူ့အသံက ဆီသုတ်ထားသော ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ချောမွတ်နေ၏။ "နာမည်က ကျန်းရှီ... မင်းကို ကူညီဖို့ တာဝန်ကျလာတာ..."

ဟန်ယု ဖျာပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "နေပါဦး... ငါ့ကို ကူညီဖို့လား... ဘယ်တုန်းက စပြီး ငါတို့မှာ လက်ထောက်တွေ ရလာတာလဲ..."

ဝတုတ်၂ က ဟောက်သံတစ်ဝက်ဖြင့် နိုးလာ၏။

"ငါတို့ အားလုံး ရတာလား... သခွားသီး အခွံနွှာပေးမယ့်သူ တောင်းလို့ ရမလား..."

ကျန်းရှီက သူ့ကို လစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက လက်စားချေလိုသော ခိုတစ်ကောင်က ရုပ်တုတစ်ခုကို ချိန်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ ဟန်ယုအပေါ် စူးစိုက်ထား၏။

"ငါ့ကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကို လုံဝေက လွှတ်လိုက်တာ..." ကျန်းရှီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ယု ကြောင်သွား၏။

"...ဘယ်သူ..."

"လုံဝေ... စစ်ဆေးမှုတုန်းက မင်း စော်ကားခဲ့တဲ့ အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသားလေ..."

"ဪ... သူလား..." ဟန်ယုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်ပြီး အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။

"တြိဂံပုံ မျက်ခုံးမွှေးတွေနဲ့ လူကို ပြောတာလား..."

သူက မူရုံရှဲ့၏ လမ်းပြလား၊ ကောင်းရန်၏ လမ်းပြလား ဟန်ယု သေချာ မမှတ်မိတော့ပေ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ ပြဿနာက သူ့အိမ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှီ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွား၏။

"သူက နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်..." ကျန်းရှီက ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ စကားလုံး အတိအကျ ပြောရရင်... 'မင်းရဲ့ အရိပ်သစ်နဲ့ ပျော်ရွှင်ပါစေ' တဲ့..."

ဟန်ယု၏ ဗိုက်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားသည်။ "သူက မင်းကို ငါ့ဆီ သူလျှိုလုပ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာလား..."

ကျန်းရှီက သူ့အကြိုက်ဆုံး ညှပ်ပလာယာကို ရှာတွေ့သွားသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။ "အိုး... မဟုတ်ဘူး... သူလျှိုလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက သိပ်ကြင်နာလွန်းရာ ကျတယ်... ငါက မင်းဘဝကို ပူလောင်၊ အနံ့ဆိုးထွက်ပြီး ပုပ်သိုးနေတဲ့ အိမ်သာကျင်းကြီး ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့ ရောက်လာတာ..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "အခုကော ဖြစ်မနေဘူးလား..."

"ကောင်းပြီလေ..." ကျန်းရှီက လက်ချောင်းများကို ချိုးလိုက်သည်။ "အဲဒါဆို ငါ့ကို အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားစေမယ့် ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှော ရောဂါလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ..."

ဝတုတ် ၂ က "အိုး..." ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လက်ဝှေ့ပွဲ၏ အဖွင့်ပွဲစဉ်ကို ကြည့်ရတော့မည့်သူကဲ့သို့ ရှေ့တိုးလာသည်။

ဟန်ယုက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဝတ်စုံကို ခါလိုက်၏။ "နားထောင်စမ်း... ကျန်း... ဟုတ်လား... ကျန်းရှီ... ငါ့ကိုယ်က နွားချေးကန်ထဲ စိမ်ထားသလို နံစော်နေပြီးသား... ငါ့ကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင် မင်း လုပ်နိုင်စရာ သိပ်မကျန်တော့ဘူး..."

ကျန်းရှီက သွားများ ပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..." သူက ခြိမ်းခြောက်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြောပြီး ထွက်ခွာသွား၏။

"ဟူး... ပြဿနာတွေက မလိုချင်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းချက်တွေ ယူလာတဲ့ အဒေါ်ကြီးတွေလိုပဲ ငါ့ဆီ တန်းစီ ဝင်လာနေပါလား..."

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း

ဟန်ယုမှာ တံမြက်စည်း လှည်းသံကြောင့် နိုးလာသည်။ သူ့အလှည့် ဖြစ်သည်။

"ဟေ... အပြင်မှာ ဘယ်သူ လှည်းနေတာလဲ..." ဟန်ယု စိတ်ရှုပ်သွား၏။

သူ အိပ်ရာမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရှီက သူတို့ အဆောင်ရှေ့တွင် ကျောက်ခင်းလမ်းကို တိုက်ချွတ်ဆေးကြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွားတိုက်တံ တစ်ချောင်းဖြင့် ဖြစ်၏။

"ဘာတွေ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ဟန်ယု သူ့မျက်လုံးသူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းရှီက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့နဖူးမှ ချွေးများကို ပြဇာတ်ဆန်ဆန် သုတ်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ မနက်ခင်း အလုပ်တွေကို ကူလုပ်ပေးနေတာပါ... မင်း နောက်ကျမှာ စိုးလို့လေ..."

"...အဲဒါက ထူးထူးဆန်းဆန်း ကူညီရာ မရောက်ဘူးလား..."

"အိုး... စိတ်မပူပါနဲ့..." ကျန်းရှီက ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ရာ လမ်းဘေးတွင် စိုက်ထူထားသော ဆိုင်းဘုတ်လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

စာရေးထားသည်မှာ -

"ဤလမ်းကို ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်း၏ အစေခံ ဟန်ယု ကိုယ်တိုင် သွားတိုက်တံ၊ မျက်ရည်များနှင့် နက်ရှိုင်းလှသော အရှက်တရားတို့ကိုသာ အသုံးပြု၍ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပါသည်"

ဂိုဏ်းသား အများအပြားက ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း မှတ်စုများ ထုတ်ရေးနေကြသည်။ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသွား နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားပြီး အနီးရှိ အိုးတစ်လုံးထဲသို့ ဒင်္ဂါးပြားပင် ပစ်ထည့်သွားသေး၏။