အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း ၉၃။ ရေခပ်တာဝန်

ကြွက်အဖွဲ့အစည်း၏ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြု ခံရပြီးနောက် ဟန်ယုမှာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာမှ ပြန်လာသော စစ်သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အဆောင်သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာ နည်းပါးပြီး ဖုန်အများအပြား ပေကျံနေ၏။

ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများ၊ အထူးသဖြင့် ကြွက်ရှင်းလင်းရေး အဖွဲ့လက်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် သူ ပင်ပန်းနေသည်။

"အဲဒီ ကောင်မလေးကလည်း ရူးနေတာပဲ..." ဟန်ယု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

သူမ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူ မသိပေ။ သို့သော် အရွယ်အစားအရဆိုလျှင် အရွယ်ပင် မရောက်သေးပုံ ရသည်။

"သူက အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားဝတ်စုံ ဝတ်ထားတော့ ဂိုဏ်းသား ဖြစ်မှာပဲ..." ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။ "သူနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

သူ ဘယ်သူ့ရဲ့ အဂ္ဂိရတ် စမ်းသပ်ခံမှ မဖြစ်ချင်ပေ။ 'စမ်းသပ်ခံ' ဘဝ ရောက်သွားပြီးနောက် အကြေးခွံများ ပေါက်လာခြင်း၊ ဆံပင်များ ကျွတ်ကုန်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် နှာချေခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကံဆိုးသူများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဇာတ်လမ်းများကို အစေခံ အဟောင်းများထံမှ သူ ကြားဖူးသည်။

သူတို့အားလုံး သတိပေးခံထားရသည်။ စိတ်အားထက်သန်လွန်းသော အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်များနှင့် ဝေးဝေးနေပါ။ သူတို့ အပြုံးလွန်နေလျှင် ပြေးပါ။

အကြီးအကဲတွေက ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အများဆုံး ပေးလှ လျော်ကြေးပဲ။ အဲဒါကလည်း ကျောပုတ်ပေးပြီး ဝိညာဉ်လိမ်းဆေး နည်းနည်း ပေးတာလောက်ပဲ ရှိမှာ။ အဲဒါတောင် ပုတ်စရာ ကျော ကျန်သေးရင်ပေါ့။

"ဟူး..."

"ဂိုဏ်းထဲမှာ နေရတာ ဒီလောက် ဒုက္ခများမယ်လို့ မထင်ထားဘူး..." ဟန်ယုက ကုတင်ပေါ် ပစ်လှဲချရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ငါလည်း ဘာမှ ပိုသန်မာမလာသေးဘူး..." သူ မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အများဆုံးအနေဖြင့် ဗိုလ်ချုပ် ချီတာဖန် ပေးသော ကောင်းချီးကြောင့် အနည်းငယ် တိုးတက်လာရုံသာ ရှိသည်။ ပိုမို ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှု ရလာသဖြင့် ဖိနပ်နှင့် အပေါက်ခံရမည့် အခြေအနေများကို ရှောင်တိမ်းရာတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အဆင့်တက်ရန်အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ပေ။

သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံက ဆောင်းရာသီ ရေအိုင်ကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သားရဲအသားလည်း မရတော့ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တက်ဖို့ ခက်နေတယ်..." ဟန်ယု ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်မိ၏။

သားရဲအသားက သူ့လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်ပြီး ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ဂိုဏ်းက အစေခံတွေကို အသားကင် ကျွေးတာမျိုး မရှိပေ။ ဂိုဏ်းသားတွေကတော့ ရသည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ဝိညာဉ်အဆင့် အသားများပင် ဖြစ်၏။ အစေခံတွေကတော့... အငွေ့ပဲ စားရသည်။

ကိုယ့်ဘာသာ သွားရှာလို့လည်း မရပေ။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဂိုဏ်းပြင် ထွက်ခြင်းက အရိုက်ခံရရုံ (သို့) ထိုထက်ဆိုးသော ပြစ်ဒဏ် ရရှိစေနိုင်သည်။

"တခြား ဘာလုပ်လို့ ရမလဲ..." ဟန်ယု ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

မီးဖိုချောင်က ခိုးဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ရှေးရိုးစွဲ နည်းလမ်း ဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ် များသည်။ မိသွားလျှင် ကြိမ်ဒဏ်က ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တီးလုံးပါ ဖွင့်ပြီး အရိုက်ခံရမည့် ကိန်းမျိုး ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် သူက အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မှားလိုက်လျှင် သူ့ရန်သူများက ဗိုက်ဆာနေသော ခွေးများကဲ့သို့ ဝိုင်းကိုက်ကြပေလိမ့်မည်။

"SHH ကရော တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မလား..." ဟန်ယု စဉ်းစားလိုက်သည်။

အစေခံများ၏ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှု လျှို့ဝှက်စခန်းတွင် ကွန်ရက်ကောင်းကောင်း ရှိသည်။ သူတို့က ပါဝင်ပစ္စည်းများ၊ ဆေးဝါးများ၊ အတင်းအဖျင်းများ ရှာဖွေနိုင်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် အတင်းအဖျင်းများ ဖြစ်၏။

"သူတို့က ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်တယ်..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဗိုက်ဆာမှုတို့ကြောင့် သူ အိပ်ရာမှ ထကာ အဆောင်ပြင်သို့ ခိုးထွက်လိုက်သည်။ ဝတုတ် ၂ ကတော့ နှဲမှုတ်နေသော ဖျံကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်နေ၏။ ငလျင်ဒဏ်ခံ အဆောက်အအုံများပင် တုန်ခါသွားနိုင်လောက်သည်။

ဘယ်အရာကမှ သူ့ကို နှိုးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကပ်ဘေး ကျရောက်လာလျှင်ပင် နိုးမည် မဟုတ်။

ဟန်ယုက အစေခံ မီးဖိုချောင် တစ်ခုသို့ သွားပြီး မီးဖိုနောက်ဘက်တွင် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် သူက မြေပဲ လက်တစ်ဆုပ်စာ ချထားလိုက်၏။ ပြီးနောက် နံရံကို သုံးချက် ခေါက်လိုက်သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

"စောင့်ရတော့မယ်..." ဟန်ယုက ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်တစ်ပါးကို ပင့်ဖိတ်သကဲ့သို့ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

တစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် တကျွီကျွီ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျွီ...

မီးဖိုနောက်မှ ကြွက်ငယ်တစ်ကောင် ထွက်လာပြီး ကျောက်မျက်ရတနာ စစ်ဆေးနေသော ပန်းထိမ်ဆရာ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ မြေပဲများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဟန်ယုဘက် လှည့်လိုက်၏။

"SHH ကို ပြောပေးပါ... ငါ သူတို့နဲ့ စကားပြောချင်တယ်လို့..." ဟန်ယုက ကိုက်ဖြတ်သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို ပြောနေရသော်လည်း လေးနက်သော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကြွက်က လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး (တကယ် လက်မထောင်ပြလိုက်တာပါ) မြေပဲများကို ဆွဲကာ သူလျှိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"မကြာခင် ပြန်ဆက်သွယ်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." ဟန်ယု ရေရွတ်ရင်း အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ကျောက်စရစ်ခဲများဖြင့် ပလုပ်ကျင်းနေသော ဘီလူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံထွက်နေသည့် ဝတုတ်၏ ဟောက်သံကို နားထောင်ရင်း အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

တစ်နာရီနီးပါး ကြာမှ ဟန်ယု အိပ်ပျော်သွား၏။

ညဉ့်နက် သွားပြီးနောက် မနက်ခင်းက တူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဒေါင်... ဒေါင်...

"ထကြ... ထကြစမ်း... ပျင်းရိတဲ့ ကောင်တွေ..." ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ဒေါသကြီးသော ကြက်ဖတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အား..." ဟန်ယု ညည်းတွားရင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး ဝတုတ်ကို ကန်လိုက်၏။

"ဟေ... ဘာ... အစာလား... မနက်စာလား..." ဝတုတ်က မျှော်လင့်ချက် ကြီးစွာဖြင့် လူးလဲထလိုက်သည်။

"သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပထမဆုံး ပေါ်လာတာက အစာပဲ..." ဟန်ယု မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

"ဪ... မင်းပဲလား..." ဝတုတ် ၂က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အေးလေ... အလုပ်လုပ်ချိန် ရောက်ပြီ..." ဟန်ယုက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အစေခံများက မနက်ခင်း လက်ဖက်ရည် မသောက်ရသေးသော ဇွန်ဘီများကဲ့သို့ အခန်းများထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ ကွင်းပြင်တွင် စုရုံးလိုက်သောအခါ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ကျမ်းလိပ်တစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်၏။

"ကဲ... တာဝန်တွေ ခွဲမယ်..." သူက ပြောလိုက်သည်။ "အုပ်စု A... အိမ်သာဆေးရမယ်..."

"ဟာ... မလုပ်ချင်ပါဘူး... နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီးတော့လား..."

စိတ်ပျက်အားငယ်သံများ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သွားကြ... မစင်တောင်ကြီးက မင်းတို့ကို စောင့်နေတယ်..." ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ပျော်ရွှင်စွာ မောင်းထုတ်လိုက်၏။

"အုပ်စု B, C နဲ့ D... နေအိမ် တောင်ထွတ်တွေရဲ့ လမ်းမတွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမယ်..."

သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါတို့ လွတ်ပြီ..."

"အိမ်သာဆေးရတာနဲ့ စာရင် တစ်နေကုန် လမ်းလှည်းရတာက တော်သေးတယ်..."

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ဆုံး ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အုပ်စု E..." ကြီးကြပ်ရေးမှူးက သူတို့ဘက် လှည့်လိုက်၏။ "ရေခပ်ရမယ်..."

"သောက်ကျိုးနည်း..." ဝတုတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ညနေကျရင် ငါ့ဒူးတွေ တို့ဖူးလို ဖြစ်ကုန်တော့မယ်..."

ရေခပ်တာဝန် ဆိုသည်မှာ မြစ်ထဲမှ ရေကို ပုံးများဖြင့် သယ်ယူပြီး ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ရေကန်အသီးသီးသို့ ဖြည့်ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေတွင်းများက နှေးကွေးပြီး မြစ်က ဝေးသည်။ ပြီးတော့ စိုစွတ်သည်။ အရမ်း စိုစွတ်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ လေ့ကျင့်ခန်း ရတာပေါ့..." ဟန်ယုက ခြင်တစ်ကောင်လောက်သာ ရှိမည့် အကောင်းမြင်စိတ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တွေ့လား... အနည်းဆုံးတော့ ဒီကောင်လေးမှာ စိတ်ဓာတ် ရှိတယ်..." ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အားပေးသည့် အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခန်း ၉၄။ ဂုဏ်ထူးဆောင် အဖွဲ့ဝင် ဒိန်ခဲလက်ချောင်း ဟန်ယု

ကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ စကားများက အကြီးအကျယ် ကျရှုံးသွားသည်။ အခြား အစေခံများမှာ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြ၏။

ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေကဲ့သို့ ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်သော တာဝန်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူတို့အားလုံး နောက်ထပ် ပင်ပန်းဆင်းရဲသော နေ့တစ်နေ့ကို စတင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သို့သော် ဟန်ယုကတော့ သူ့ထံသို့ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို မသိလိုက်ပေ။ ထိုစာသည် သူ၏ ကြွက်များနှင့် ပတ်သက်သော ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် အရာ ဖြစ်သည်။

နေမင်းကြီးက မြင့်မားစွာ သာနေပြီး သနားညှာတာမှု မရှိသော အချိန်တွင် ဟန်ယုတစ်ယောက် ရေပုံးများကို သယ်ဆောင်နေရသည်မှာ ၃ ခေါက် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ရေပုံးများက လေးလံသည်၊ ယိုစိမ့်နေသည်၊ စိတ်ပျက်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဒီဂိုဏ်းက ဘာလို့ ရေကို ဒီလောက် စွဲလမ်းနေရတာလဲ..." အလေးချိန်ကြောင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသော ဟန်ယုက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့က ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံကြတာလေ... ရေဓာတ်ဖြည့်တင်းတာ မဟုတ်ဘူး..."

ဝတုတ် ၂က သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘေးမှ လျှောက်လာသည်။ သူ့ဝတ်ရုံက အရေပြားနှင့် ကပ်နေသကဲ့သို့ ကျောပြင်တွင် ကပ်နေ၏။

"ငါ့ကျောရိုးက အော်တတ်သွားပြီ ထင်တယ်..." သူ မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဟာဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ခေါက်လောက်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်သွားပြီလို့ သေချာတယ်..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။

"ဒီနား တစ်နေရာရာမှာ ပျံဝဲပြီး နှုတ်ဆက်နေလောက်ပြီ..."

သူတို့ နောက်ထပ် ရေကန်တစ်ခုဆီ ရောက်သောအခါ ပြိုကျတော့မည့် တံတားများကဲ့သို့ ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် ရေလောင်းထည့်လိုက်ပြီး စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သူများကဲ့သို့ အနီးဆုံး ကျောက်ခုံတန်းပေါ်တွင် ပစ်လှဲချလိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် အသံလေး တစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ကျွီ... ကျွီ...

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "နေပါဦး... မင်း အဲဒါ ကြားလိုက်လား..."

ဝတုတ်၂ က ညည်းတွားလိုက်သည်။ "အစာနဲ့ သေခြင်းတရား မဟုတ်ရင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

သို့သော် ဟန်ယုက မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်သည်။ အနီးရှိ နံရံတစ်ခု၏ အရိပ်ထဲမှ ကြွက်ငယ်တစ်ကောင် ခေါင်းပြူထွက်လာ၏။ သူ့ကျောပေါ်တွင် သေးငယ်သော ကြိုးလေးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည့် ပို၍ သေးငယ်သော ကျမ်းလိပ်တစ်ခု ပါရှိသည်။

"...ငါ့တောင်းဆိုမှုကို ဖြေကြားလိုက်ပြီ ထင်တယ်..." ဟန်ယုက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ကြွက်က ပြေးလာပြီး ကျမ်းလိပ်ကို သူ့ခြေရင်း၌ ချပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် 'နောက်တစ်ခါကျရင် မြေပဲ ပိုပေးရမယ်နော်... တောသား' ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မကျေမနပ် အော်မြည်လျက် လှည့်ထွက်သွား၏။

ဟန်ယုက ကျမ်းလိပ်ကို ကောက်ယူပြီး ဂရုတစိုက် ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သို့ - ဂုဏ်ထူးဆောင် အဖွဲ့ဝင် ဒိန်ခဲလက်ချောင်း ဟန်ယု

မှ - လေးစားအပ်ပါသော SHH ကောင်စီ

မင်းရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါပြီ။ တတိယ မောင်းသံ ကြားတဲ့အချိန် အိမ်သာတန်း C ရဲ့ နောက်မှာ ငါတို့ ကိုယ်စားလှယ်နဲ့ လာတွေ့ပါ။ ပူဇော်သက္ကာ အနေနဲ့ သစ်ကြားသီး ၂ လုံးနဲ့ သဖန်းသီးခြောက် တစ်လုံး ယူလာပါ။ သက်သေတွေ ခေါ်မလာပါနဲ့။ အထူးသဖြင့် ဝတုတ်ကို မခေါ်လာပါနဲ့။ သူ စကားပြောတာ များလွန်းတယ်။ ငါတို့ နားထောင်ပြီးပြီ။ သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။

လက်မှတ်ရေးထိုးသူ

* မုတ်ဆိတ်အေးဂျင့် နံပါတ် ၇"

ဟန်ယု နှာမှုတ်လိုက်၏။ "ဒိန်ခဲလက်ချောင်း ဟုတ်လား... တကယ်ကြီး..."

"ဘာတွေ ရယ်စရာ ကောင်းနေတာလဲ..." ဝတုတ် ၂ က အင်္ကျီလက်ဖြင့် ချွေးသုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ရေထမ်းရတာကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာရပြီး ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေတာပါ..." ဟန်ယုက ကျမ်းလိပ်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်ရင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဝတုတ် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ငါလည်း တစ်ခါတုန်းက ဂေါ်ဖီထုပ်က ငါ့ကို လာတိုက်ခိုက်တယ်လို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ဖူးတယ်..."

ဟန်ယုက ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

'တတိယ မောင်းသံ... ရေခပ်တာဝန် ပြီးအောင် လုပ်ဖို့၊ ကြွက်တစ်ကောင်ကို လာဘ်ထိုးဖို့နဲ့ ချိန်းထားတဲ့ နေရာကို သွားဖို့ အချိန်လောက်ပါတယ်...'

ပင်ပန်းလှသော တာဝန် ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ဟန်ယု၏ လက်မောင်းများမှာ ဟင်းရည်အိုးထဲ ကြာကြာ စိမ်ထားသော ခေါက်ဆွဲဖတ်များကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကုတင်ပေါ် ပစ်လှဲချလိုက်ပြီး ကြမ်းခင်းပျဉ်ပြားအောက်တွင် ဝှက်ထားသော အခွံမာသီး အချို့ကို ဝါးစားရင်း တတိယ မောင်းသံကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သဖန်းသီးခြောက် ရှာရသည်မှာ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်၏။ နတ်ဆိုးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်လောက်သည့် အစေခံ အဘွားကြီးတစ်ယောက်နှင့် ဈေးဆစ်ရင်း ကြေးပြား ၃၀ နှင့် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ အနည်းငယ်ကို ပေးဆပ်လိုက်ရသည်။

'ဒီမှာ သဖန်းသီးခြောက် ရှာရတာ ဒီလောက် ခက်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိ၏။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

တတိယ မောင်းသံက ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကဲ့သို့ အစေခံတန်းလျား တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဟန်ယုက ဖျတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။

ရည်မှန်းချက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဆင်းလာ၏။ အပို ဝတ်ရုံတစ်ထည် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ပူဇော်သက္ကာများကို အိတ်ငယ်လေးထဲ ထည့်ကာ သစ်သီးခြောက်လေး တစ်လုံးကြောင့် အသေမခံချင်သော သူတစ်ယောက်၏ သတိထားမှုမျိုးဖြင့် ခိုးထွက်လာခဲ့သည်။

အိမ်သာတန်း C က တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သိပ်ကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေ၏။

ထို့နောက် သန့်ရှင်းရေးပုံးများပုံထားသော နေရာ၏ နောက်မှ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရွေ့လျားသွားသည်။

ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီ အသေးစားလေး ဝတ်ထားသော ကြွက်တစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာ၏။

"မင်းက မုတ်ဆိတ်အေးဂျင့် နံပါတ် ၇ လား..." ဟန်ယု တီးတိုး မေးလိုက်သည်။

ကြွက်က နောက်ပြန်ဂျွမ်း တစ်ပတ် ပစ်ပြလိုက်ပြီး ပို့စ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဒါက အတည်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဟန်ယုက ပူဇော်သက္ကာကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ ကြွက်က သံသယများသော ဈေးသည်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ကြိုးသေးသေးလေး တစ်ချောင်းကို ဆွဲလိုက်၏။ အနီးရှိ နံရံမှ ပျဉ်ချပ်တစ်ခုက 'ကလစ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပွင့်သွားသည်။

ဟန်ယု ကိုင်းကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲသို့ ဆင်းသက်သွားသော လှေကားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"...ဒါပေါ့လေ..." သူ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"SHH အစည်းအဝေး ဆိုမှတော့ သံသယ ဖြစ်စရာ လျှို့ဝှက် လှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခု မပါရင် ဘယ်ပြီးမလဲ..."

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ဆင်းသွားလိုက်သည်။

အောက်တွင် သူ တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ ထင်ထားသည်နှင့် မတူပေ။

အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်၏။ နံရံများတွင် မှိန်ဖျဖျ မီးအိမ်များ ချိတ်ဆွဲထားပြီး စုတ်ပြတ်နေသော ကူရှင်များဖြင့် အစည်းအဝေးဝိုင်း ဖွဲ့ထားသည်။ အလယ်တွင် မီးဖိုငယ်လေး တစ်ခု ရှိပြီး အပူငွေ့ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ကြွက်အများအပြားက ကောင်စီအဖွဲ့ဝင်များကဲ့သို့ ထိုင်နေကြသည်။

တချို့က ဝတ်ရုံ အသေးစားလေးတွေ ဝတ်ထားပြီး တချို့က ကိရိယာ သေးသေးလေးတွေ ကိုင်ထားကြသည်။ တစ်ကောင်ဆိုလျှင် မျက်မှန်ပင် တပ်ထားသေးသည်။

သူက မြေအောက် ကြွက်လွှတ်တော်ထဲ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

'အရင်တုန်းက အစေခံတွေ မဟုတ်ဘဲ ကြွက်တွေလား...' ဟန်ယု အံ့သြသွားသည်။

ကြွက်တစ်ကောင်က ရှေ့တိုးလာပြီး အော်မြည်လိုက်၏။ နောက်တစ်ကောင်က ကျမ်းလိပ်သေးသေးလေး ဖတ်ပြီး ဘာသာပြန်ပေးသည်။

"အဂ္ဂိရတ် နတ်ဆိုး ကလေးမလေးနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ဝင်သစ် ဒိန်ခဲလက်ချောင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်..."

"...မင်းတို့လည်း သူ့ကို အဲဒီလို ခေါ်တာလား..." ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... သူ့ကို အားလုံးက ကြောက်ကြတယ်... အထူးသဖြင့် စမ်းသပ်ခံတွေပေါ့... ကောင်းမွန်စွာ အနားယူပါတော့... ဆူးအမြီးရေ..."

လေးနက်စွာ အော်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မျက်မှန်တပ် ကြွက်က ထပ်မံ အော်မြည်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အခက်အခဲကို ငါတို့ ကြားသိရတယ်... မင်း ခွန်အား လိုချင်တယ်... ပြီးတော့ အသား လိုချင်တယ်..."

ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ အနင်းခံရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ... တင်စားပြီး ပြောတာရော၊ တကယ် အနင်းခံရတာရောပေါ့..."

ကြွက်များအားလုံး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒိန်ခဲ နည်းဗျူဟာ အဆင့် ၂ ကို စတင်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "ဘာ..."

"ငါတို့ မင်းကို ကူညီမယ်... မင်းက ငါတို့အတွက် ကူညီရမယ်... မီးကင်မြေပဲ အလုံး ၂၀၊ ကြက်ရိုး ၃ ချောင်း နဲ့ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေအိတ်တစ်ဖက် ယူလာပေးပါ... ငါတို့ မင်းကို အသားနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေးမယ်..."

ဟန်ယု မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"...မင်း အခုလေးတင် လျှောက်ပြောလိုက်တာ မဟုတ်လား..."

ကြွက်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ထပ်မံ အော်မြည်လိုက်၏။

"ငါတို့ အလေးအနက် ပြောနေတာ..."

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မနောက်ပါနဲ့... ဒီတစ်ပတ်ထဲမှာတင် မြေပဲအတွက်နဲ့ ငါ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ရတာ တစ်ခါ ရှိပြီ..."

ကြွက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"SHH ဘုန်းကြီးပါစေ..."

"SHH ဘုန်းကြီးပါစေ..." ဟန်ယုက သူ တော်လှန်ရေး လုပ်နေတာလား၊ အစားအသောက် ဂိုဏ်းတစ်ခုထဲ ဝင်လိုက်တာလား မသေချာဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူ ပါဝင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကံတရားသာ မျက်နှာသာ ပေးခဲ့လျှင် နောက်ထပ် ရှုပ်ထွေးမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာဦးမည် ဖြစ်၏။